Συμμετοχή σε πορεία κατά της φτώχειας με τσάντα 1600€. Μόνο ο Τσίπρας.
— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) November 8, 2026
Ζήκο, πόσες μολότοφ χωρούν στη montblanc? #τσιπρας #ελας_για_να_γελας #πατερουλης_των_find https://t.co/0ExaEkbZK9
— 🇬🇷💙 Agnadeftis (@aaavadistos) November 6, 2026
Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Δεν ακουγόταν κακή ιδέα. Θα έδινε ωραία πλάνα για τα κοινωνικά δίκτυα. Ο πρόεδρος θα βρισκόταν στην καρδιά των εξελίξεων. Με τους διαδηλωτές στο Παρίσι. Πιο μέσα στην πολιτική μόδα δεν γίνεται.
Η παρισινή παράσταση δεν ήταν για τον Τσίπρα ένα ταξίδι στον χώρο.
Ηταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Μια απόπειρα να επιστρέψει στον παλιό εαυτό του. Οχι απλώς τον αντιμνημονιακό του 2015. Τον μετεφηβικό του 2008. Ακόμη και σαν τουρίστας, με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν του, ο πρώην πρωθυπουργός διέγραφε τα χρόνια της συστημικής του ωρίμανσης, για να ξαναβρεί τη «Γένοβά» του – να αντλήσει από το γαλλικό σκηνικό λίγη ενέργεια πεζοδρομίου.
Ποιον φαντάζεται ότι θα δελεάσει έτσι;
Ποιο κοινό νομίζει ότι θα ξαναφέρει κοντά του αναπέμποντας στην κάμερα ιερεμιάδες κατά της Ακροδεξιάς με φόντο τον Πύργο του Αϊφελ;
Δεν είναι μια στροφή χωρίς κόστος.
Η υποτροπή του «κινηματικού» Τσίπρα σημαίνει ότι ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει εμπιστοσύνη στο πρωθυπουργικό προφίλ που προσπαθούσε τόσους μήνες να ανασυστήσει. Η επιστροφή του στην ενεργό πολιτική είχε σχεδιαστεί ακριβώς ως εκκαθάριση του βιογραφικού του από τα λάθη της διακυβέρνησής του. Αυτοβιογραφούμενος και αποκομμένος από το παλαιό του κόμμα –ακόμη και από τη βουλευτική του έδρα– ο Τσίπρας θα έμπαινε ξανά στην πολιτική αγορά ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Ο ίδιος με τις πρόσφατες επιλογές του δείχνει ότι δεν πιστεύει πια σε αυτό το πρότζεκτ. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να αποδώσει το κοστούμι του εναλλακτικού διαχειριστή. Γι’ αυτό ξαναφοράει το μπουφανάκι του αντισυστημικού.
Οι δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι έχουν υπαγορεύσει αυτή την αλλαγή γκαρνταρόμπας.
Το σχήμα που λάνσαρε πριν από πεντέμισι μήνες, ελαφρύ από παρελθόν και προσωποπαγές, δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα ποσοστά του 2023. Υποτίθεται ότι τα άφησε όλα πίσω του, έμεινε στην αυτοεξορία, έγραψε βιβλίο, ξανασυστήθηκε, και ύστερα από τρία χρόνια βρίσκεται πιο πίσω από εκεί που ξεκίνησε. Βία στο δεκαέξι τοις εκατό.
Τι φταίει;
Μήπως ήταν λάθος η αρχική ιδέα του rebranding;
Μήπως δεν έπρεπε εξαρχής να είχε δοκιμάσει να επανασυστηθεί ως υποψήφιος πρωθυπουργός;
Ή μήπως το πρόβλημα είναι…
η εγγενής αμφιθυμία – ότι όσα ρούχα κι αν αλλάξει, ο Τσίπρας δεν είναι ο πολιτικός παίκτης που θα εργαστεί αλλιώς για να βελτιωθεί. Θα παραμείνει ες αεί επαναπαυμένος στο ταλέντο του – στις συνδικαλιστικές δεξιότητες του φοιτητικού αμφιθεάτρου.
Η αδυναμία του να κατασταλάξει –η πίστη του ότι μπορεί να υποδύεται με άνεση όλους τους ρόλους– θα μπορούσε να εξηγεί και την καθήλωσή του στην επίδοση της μεγάλης του ήττας.
Ούτε τόσο συγκροτημένος, για να πείσει ως μάνατζερ τους νοικοκυραίους, ούτε τόσο αντισυστημικός, για να συγκινήσει εκείνους που δεν έχουν να χάσουν τίποτε.
Λίγο απ’ το ένα, λίγο απ’ το άλλο.
Μια στο ένα, μια στο άλλο.
Σβούρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου