Η διοικητική εκτόπιση (εξορία) ήταν αρχικά μέτρο για την καταστολή των ληστών, ληστοτρόφων, ζωοκλεπτών και άλλων κακοποιών. Θρυλική η ομαδική εξορία των νταβαντζήδων της Πάτρας που τους αποχαιρετούσαν στο λιμάνι κλαίγοντας οι πουτάνες τους κουνώντας μαντήλια. Το μνημονεύει ο αείμνηστος Εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας στην εξαιρετική αυτοβιογραφία του "Το ημερολόγιο ενός Πιλάτου".
Με το Ιδιώνυμο,μετά την προδοτική στάση του ΣΕΚΕ στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του Έθνους στην Μ. Ασία, ο Ελευθέριος Βενιζέλος επεξέτεινε το διοικητικό μέτρο του εκτοπισμού και στους κομμουνιστές.
Εφαρμόστηκε και από τον Ι. Μεταξά, τον Γ. Παπανδρέου,και τον Ν. Πλαστήρα για αντιμετώπιση των προδοτών κομμουνιστών.
Σημειωτέον,το αστικό καθεστώς επεφύλασσε για τους εχθρούς του όχι μόνο τα 6 μέτρα αλλά στην συντριπτική πλειοψηφία αμνηστία ή φυλακή και εξορία, με διέξοδο την δήλωση μετανοίας.
Έτσι χιλιάδες πρώην Εαμοελασίτες αμνηστεύθηκαν για φοβερά εγκλήματα, εξέτισαν ποινές ή εξορία αλλά με δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού εντάχθηκαν στον Στρατό, πολέμησαν νικηφόρα τους πρώην συντρόφους τους και έζησαν ως το βαθύ γήρας κάνοντας παιδιά και εγόνια.
Τέτοιος, ανανήψας μακρονησιώτης, ήταν ο Στρατιώτης Μαργαρίτης Τζήμας (βλ. φωτογραφία), ο πρώτος μαχητής του Εθνικού Στρατού που πάτησε την κορυφή του απελευθερωμένου Γράμμου.
Οι σταλινοφασίστες όμως...
είχαν μία (1) και μόνη ποινή για αντιπάλους και ημέτερους διαφωνούντες: θάνατο.
Οπότε ας το βουλώσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου