ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ: Δεκαοκτώ μήνες στα δεκαοκτώ - Για ποιους λόγους πρέπει να αυξηθεί η θητεία

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Στο ζήτημα της στρατιωτικής θητείας υπάρχει μια άθλια παράδοση. Παρά τη γνώμη των Επιτελείων, τα κόμματα έκαναν διαχρονικό διαγωνισμό Γκρούεζα, ποιος θα προτείνει τη μικρότερη. Οι δε ηγεσίες των νεολαιών τους φροντίζουν με τις κατάλληλες παρεμβάσεις να υπηρετούν στην Γκομενοφυλακή του Κολωνακίου, χαλώντας το στομάχι τους με καφέδες στο τριεθνές του Ντα Κάπο και τα βράδια στις προφυλακές των μπαρ και των σκυλάδικων. Οι μονότονες ώρες της σκοπιάς και η σκληρή εκπαίδευση, άλλωστε, είναι για την πλέμπα, όχι για τους γόνους με τα βελούδινα χεράκια.
 

Τον τελευταίο καιρό το ίδιο το κράτος-συμμορία του Ερντογάν διαλύει κάθε ψευδαίσθηση της αφασιακής ιδεοληψίας των ταβλαδόρων της Αριστεράς και «Κεντροδεξιάς» του μπαμπά, χωρίς Δεξιά. Αφού η ημικατεχόμενη Κύπρος, 1.619 αγνοούμενοι, 200.000 πρόσφυγες, χιλιάδες νεκροί και τραυματίες δεν αρκούσαν, αφού δεν νιώθαμε ως χαστούκι τις καθημερινές παραβιάσεις και τα κύματα λαθραίων μουσουλμάνων που μας στέλνει ο μεγαλύτερος δουλέμπορος του κόσμου, βγήκε ο ίδιος να μας τα κάνει φραγκοδίφραγκα.

 

Τελικά το Αιγαίο δεν ανήκει στα ψάρια του. Θέλει και αυτά να τα καταπιεί ο σαλεμένος πατισάχ, μαζί με τα νησιά, τη Θράκη και τους ανθρώπους μας, ανατρέποντας τη Λωζάννη. 

 Θα κάτσουμε να κοιτάμε; 

Οχι. Σωστό είναι αυτό που λειτουργεί αποτελεσματικά σε παρόμοιες συνθήκες. Δύο χώρες έχουν τέτοιους θανάσιμους κινδύνους, όπως εμείς. Η Κύπρος και το Ισραήλ. Και οι δύο έχουν θητεία στα 18.

 

Καταρχάς, όταν μιλάμε για θητεία, παρακαλώ ξεχάστε τυχόν τραυματική σας εμπειρία. Μιλάμε για τη θητεία όπως πρέπει να είναι. Ρεαλιστική και εντατική εκπαίδευση, σφυρηλάτηση υψηλού φρονήματος και πνεύματος μονάδος, χωρίς χαμένο χρόνο, με πλήρη κάλυψη τροφής, ένδυσης, υπόδυσης και έναν μικρό μισθό, ώστε να μην επιβαρύνεται η οικογένεια. Μικρός, ώστε ο στρατιώτης να έχει τα μικροέξοδά του, π.χ. 150-200 ευρώ, αφού θα τρώει και θα πίνει στη μονάδα του, με δωρεάν μετακινήσεις.

Πάλι θα είναι φθηνότερο από 100.000 μισθοφόρους, που δεν τους θέλουμε και για εθνικούς και για οικονομικούς λόγους. Ομως θα γίνεται μαχητής, όχι αγγαρειομάχος και να σαπίζει στη σκοπιά σε υποεπανδρωμένες μονάδες. Βολές, πορείες, γυμναστική, ρεαλιστικές ασκήσεις.

 

• Θητεία στα 18, αφού ο νέος Ελληνας κατοχυρώσει τη θέση του στο πανεπιστήμιο, αν θέλει να σπουδάσει, ώστε μετά να μη διακόπτει τις σπουδές του.

• Θητεία στα 18, τότε που έχει ζωτικότητα και αντοχές.

• Θητεία στα 18, ώστε να λιγοστέψουν οι κοπανατζήδες, με δίκαιο σύστημα μεταθέσεων και ουσία, όχι μόνον τύπο.

 • Θητεία στα 18, όταν ο νέος προσαρμόζεται πιο εύκολα και θα έχουν οι Ενοπλες Δυνάμεις τον χρόνο να του εμφυσήσουν φρόνημα και αυτοπεποίθηση, αντί να τον παραδώσουμε απευθείας στους μηδενιστές απόστολους του μαρασμού, που κατοικοεδρεύουν στα πανεπιστήμια.
 

• Θητεία 18 μηνών για τους οπλίτες και μεγαλύτερη για τους έφεδρους αξιωματικούς, ώστε, πέραν της βασικής και ειδικής εκπαίδευσης, να προλαβαίνει ο στρατεύσιμος να περάσει στη μονάδα εκστρατείας δύο πλήρη εξάμηνα εκπαίδευσης, εαρινό και χειμερινό, και να αποκτήσει στρατιωτικό πνεύμα και δέσιμο με τους συναδέλφους του. 

Και ύστερα διαρκής επανεκπαίδευση στην εφεδρεία. 

Γιατί;  

Γιατί...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το αδιέξοδο στο Mont Pelerin πρέπει να σηματοδοτήσει το τέλος των ψευδαισθήσεων και μια νέα αρχή.

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ 

Πρέσβυς ε.τ.

Το αδιέξοδο στις συνομιλίες στο Mont Pelerin στην Ελβετία απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η Άγκυρα δεν συμμετέχει στις συνομιλίες αυτές, μέσω των Τουρκοκυπρίων, για να συνεργασθεί καλοπίστως για μια λύση στο Κυπριακό, που θα έθετε τέρμα στην Τουρκική κατοχή. Ο στόχος της έχει καθορισθεί από καιρό. 

Από τη δεκαετία ήδη του ’50, όταν ο πρώην πρωθυπουργός Νιχάτ Ερίμ, ως σύμβουλος προηγουμένως του Ατνάν Μεντερές, είχε εκπονήσει το ομώνυμο στρατηγικό σχέδιο για την «Ανάκτηση» της Κύπρου.
 

Το σχέδιο προέβλεπε εδαφικό διαχωρισμό των Τουρκοκυπρίων και «ομοσπονδία», η οποία θα ήταν το πρώτο στάδιο πριν από την πλήρη Τουρκοποίηση του νησιού.  

Η Άγκυρα βρήκε τη χρυσή ευκαιρία το 1974, με την παρασκηνιακή βοήθεια των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας, να δημιουργήσει, με την Τουρκική εισβολή, τα υπάρχοντα σήμερα τετελεσμένα γεγονότα: Σταθερή επιδίωξή της είναι να επιβάλει την αναγνώριση και τη νομιμοποίηση των «νέων πραγματικοτήτων», όπως αποκαλεί τα τετελεσμένα γεγονότα. 

 Μέχρι το 1974, η Άγκυρα προέβαλλε μεν την «ομοσπονδία» ως σύνθημα πιο εύσχημο από τη διχοτόμηση, αλλά διατηρούσε στην ημερήσια διάταξη και το σύνθημα της διχοτομήσεως, που είχε προβληθεί από την πλευρά της και από την πλευρά των Τουρκοκυπρίων ως αντίβαρο στο σύνθημα «Ένωσις» της Ελληνικής πλευράς.
Μετά όμως την Τουρκική εισβολή, ο τότε πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ ανέλαβε να εξηγήσει σε αντιπροσωπεία Τουρκοκυπρίων, που είχε μεταβεί στην Άγκυρα, ότι τώρα που η Τουρκία κατέλαβε τη βόρεια Κύπρο και έχει στην ουσία πραγματοποιήσει τη διχοτόμηση, ο στόχος της Τουρκικής πλευράς δεν μπορεί πλέον να είναι η διχοτόμηση.  

Θα πρέπει να είναι μια «λύση» που θα επιτρέπει στην Άγκυρα να έχει λόγο πάνω σε ολόκληρο το νησί, για προφανείς στρατηγικούς λόγους, που συνδέονται με την ασφάλεια της Τουρκίας.
 

Ο στόχος αυτός της Άγκυρας δεν έχει αλλάξει. Επαναλαμβάνεται σταθερά από όλες τις Τουρκικές ηγεσίες. Η πιο πρόσφατη επαναβεβαίωση προέρχεται από τον πρώην Τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος στο βιβλίο του «Στρατηγικό βάθος» γράφει απροκάλυπτα ότι ακόμη και ένας μόνο Τούρκος να υπήρχε στην Κύπρο, η Άγκυρα θα ενδιαφερόταν και θα έθετε θέμα για την Κύπρο, γιατί η τελευταία έχει τεράστια στρατηγική σημασία για την Τουρκία, ευρισκόμενη σε εξαιρετικά στρατηγική θέση, από την οποία θα μπορούσαν να ελεγχθούν οι νότιες στρατηγικές προσβάσεις της Τουρκίας.
 

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι τα μόνιμα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η Άγκυρα προς τον διεθνή παράγοντα για να δικαιολογήσει την πολιτική της στην Κύπρο. Αυτό επομένως που συνέβη στο Mont Pelerin δεν εκπλήσσει όσους παροικούν την Ιερουσαλήμ και γνωρίζουν τη διαχρονική Τουρκική πολιτική και στρατηγική.
 

Η Άγκυρα, γνωρίζοντας την ευαισθησία και τον πόνο της Ελληνικής πλευράς για το εδαφικό, τα χρησιμοποιεί ως δόλωμα για να αποσπάσει από την Ελληνική πλευρά κάθε είδους παραχωρήσεις, που θα της επέτρεπαν να προωθήσει τον στρατηγικό και γεωπολιτικό έλεγχό της πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο και να την καταστήσει Τουρκικό προτεκτοράτο, με προοπτική την πλήρη Τουρκοποίηση μέσα από διαδοχικά στάδια.
 

Με την τακτική αυτή απέσπασε τη λεγόμενη διζωνική ομοσπονδία, με «πολιτική ισότητα». Η «λύση» του είδους αυτού θα κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα την αντικαθιστούσε μ’ ένα κρατικό μόρφωμα δύο ισοκυρίαρχων «κρατών», που θα έφερναν δήθεν την «επανένωση», με τη μορφή μιας κατ’ επίφασιν ομοσπονδίας, η οποία όμως θα ήταν στην ουσία πρωτίστως συνομοσπονδία και δευτερευόντως ομοσπονδία. Θα ήταν ομοσπονδία μόνο στους τομείς που συμφέρει την Τουρκική πλευρά, όπως, π.χ., οι φυσικοί πόροι, που περιλαμβάνουν το φυσικό αέριο της Κύπρου.
 

Ένα τέτοιο συνταγματικό μόρφωμα θα υποδούλωνε, προφανώς, την Ελληνική πλειοψηφία στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία και μέσω αυτής στην Άγκυρα. Με βάση την περιβόητη αρχή της «πολιτικής ισότητας» του 80% με το 18%, καμιά σοβαρή απόφαση δεν θα μπορούσε να ληφθεί χωρίς την έγκριση της Τουρκικής πλευράς και ουσιαστικά της Άγκυρας. Η Κύπρος θα μετατρεπόταν, με την υπογραφή της και την αυταπάτη της δήθεν «επανενώσεως» και της δήθεν «λύσεως», σε Τουρκικό προτεκτοράτο. 

Για να διαδηλωθεί το γεγονός αυτό και σε συμβολικό επίπεδο, η Τουρκική πλευρά επέμενε ανυποχώρητα και στην αποδοχή από την Ελληνική πλευρά της εκ περιτροπής Προεδρίας. 

Απέμενε για την Τουρκική πλευρά, μετά την «πρόοδο» στη συνταγματική δομή, την οικονομία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το θέμα των περιουσιών, που συντελέσθηκε με Ελληνικές παραχωρήσεις, με την προσδοκία της επιστροφής εδάφους, να επιτύχει, με δόλωμα πάντα το εδαφικό και την αποδοχή από την Ελληνική πλευρά των εγγυήσεων και της παραμονής Τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη «λύση». Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί είχε μεταβεί στην Ελβετία με υποσχέσεις ότι θα συζητούσε εκεί το εδαφικό και θα έδινε σχετικό χάρτη. Μόλις αντελήφθη ότι η Ελληνική πλευρά δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί εγγυήτριες δυνάμεις και παραμονή Τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη «λύση», με την εύσχημη φόρμουλα μιας «μεταβατικής περιόδου», υπαναχώρησε και στο εδαφικό και το συνέδεσε με την αποδοχή από την Ελληνική πλευρά Πενταμερούς Διασκέψεως για τις εγγυήσεις και την ασφάλεια. Παραμένει, άλλωστε, αμφίβολο αν η Τουρκική πλευρά διανοήθηκε ποτέ να επιστρέψει την πόλη της Μόρφου.
 

Να δεχθεί, λοιπόν, η Ελληνική πλευρά τέτοιου είδους «λύση» για να πάρει τι;

 Με δόλωμα το 5% περίπου του εδάφους, να δεχθεί την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, την υποδούλωση της Ελληνικής πλειοψηφίας στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία και μέσω αυτής στην Άγκυρα;  

Να δεχθεί την παραμονή των εποίκων, επαχθείς όρους στην οικονομία, συνεταιρισμό στο φυσικό αέριο της ελεύθερης Κύπρου και κίνδυνο αρπαγής από την Άγκυρα του μεγαλύτερου μέρους της Κυπριακής ΑΟΖ, κατά την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ της «Ενωμένης Κύπρου» και της Τουρκίας, που θα τεθεί μετά τη «λύση». Αμφιβάλλει κανείς ότι το «ισότιμο» Τουρκοκυπριακό «κράτος» θα συντασσόταν με τις διεκδικήσεις της Άγκυρας;
 

Η Τουρκική πλευρά θέλει όμως επιπλέον να αποσπάσει, με δόλωμα πάντα το εδαφικό, και την αποδοχή από την Ελληνική πλευρά των εγγυήσεων και της παραμονής Τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη «λύση», ώστε ο γεωπολιτικός και στρατηγικός έλεγχος του νησιού από την Άγκυρα να είναι πλήρης και αναμφισβήτητος.
 

Ο Ερντογάν...

TOYΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Εχθρός εξ Ανατολών, εθνική αποκοίμιση

Ή άσχετοι είναι ή βαλτοί όσοι αποδίδουν τις τουρκικές διεκδικήσεις σε «εσωτερική» κατανάλωση και προσπάθεια «αποπροσανατολισμού» του λαού της γείτονος από τα καθημερινά προβλήματά του.  

Οι Τούρκοι δεν συνηθίζουν να μπλοφάρουν. Συχνότατα ξεπερνούν τα εσωτερικά προβλήματά τους με τη μέθοδο της φυγής προς τα εμπρός, ακόμα κι αν αυτή έχει ως προϋπόθεση την ένοπλη σύγκρουση.

 

Πέρα από εξοργιστικό, είναι και επικίνδυνο να αποπειράται κάποιος να επηρεάσει την κοινή γνώμη με αναλύσεις και σχόλια, όπου αποσιωπούνται και παραλείπονται τα μείζονα, τα απτά, τα προφανή και προβάλλονται ως θέσφατα αυθαίρετες απόψεις και ερμηνείες.

 

Η καλύτερη ανάλυση για την τουρκική πολιτική έχει ήδη γίνει και είναι προσβάσιμη σε όλους. Αρκεί να ανοίξουν και να διαβάσουν οποιοδήποτε ιστορικό βιβλίο αναφέρεται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και όσα λένε είναι εκκωφαντικά. Οι Τούρκοι πάντοτε αποκτούν χώρο και πόρους, αποσπώντας τους από όσους νικούν στα πεδία των μαχών ή από τους αμάχους που κατασφάζουν για να αρπάξουν τις περιουσίες τους. Ετσι επιβιώνουν και «προοδεύουν»: διαμοιράζοντας τα ιμάτια των θυμάτων τους.

 

Δίπλα μας, σε απόσταση αναπνοής, ακούμε το σαρκοβόρο θηρίο του τουρκισμού να βρυχάται και ορισμένοι προσποιούνται ότι ο βρυχηθμός είναι κελάηδισμα  

Ο πρόεδρος της Τουρκίας στις καθημερινές ομιλίες που πραγματοποιεί ενώπιον ακροατηρίου μιλά ανοιχτά για εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας. Η αντιπολίτευση, που φαίνεται ότι έχει ήδη συμφωνήσει μαζί του στα... βασικά, όχι μόνο συμφωνεί με την επεκτατική ρητορική, αλλά υπερθεματίζει και προκαλεί τον κ. Ερντογάν να την ξεπεράσει σε... εθνικισμό!

 

Οι Γκρίζοι Λύκοι, η κεμαλική αντιπολίτευση και η παράταξη του Ερντογάν δείχνουν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Συνθήκη της Λωζάννης 93 χρόνια μετά

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Γράφει ο Αντώνης Κλάψης 

(Διδάσκει Ελληνική Ιστορία στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου.)

Το τελευταίο διάστημα έχει φουντώσει η συζήτηση για τη Συνθήκη της Λωζάννης. Αφορμή αποτέλεσαν οι επανειλημμένες δημόσιες δηλώσεις του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος έθεσε ευθέως θέμα αναθεώρησής της.  

Ομως, γιατί μία Συνθήκη, η οποία υπογράφηκε τον Ιούλιο του 1923, έχει σήμερα τόσο μεγάλη σημασία;  

Και γιατί αναφερόμαστε συνεχώς σε αυτή;

Στη Λωζάννη δεν ρυθμίστηκαν μόνο ελληνοτουρκικά ζητήματα. Η ομώνυμη Συνθήκη Ειρήνης είναι πολυμερής, καθώς την υπέγραψαν από τη μία πλευρά η Τουρκία και από την άλλη πολλές από τις νικήτριες Δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αντικατέστησε εκείνη των Σεβρών, κι έτσι αποτέλεσε μία συνολική διευθέτηση του Ανατολικού Ζητήματος. Προσδιόρισε (και εξακολουθεί να προσδιορίζει) τα σύνορα της Τουρκίας με τους Βαλκάνιους και τους Αραβες γείτονές της (με εξαίρεση τη συριακή περιοχή της Αλεξανδρέττας, την οποία παραχώρησε το 1939 η Γαλλία στην Τουρκία). Επομένως, οποιαδήποτε απόπειρα ανατροπής της, θα απειλήσει την ισορροπία, η οποία διατηρείται αναλλοίωτη για σχεδόν έναν αιώνα, σε πολύ ευρύτερο γεωγραφικό ορίζοντα από τον στενό ελληνοτουρκικό.

Η Συνθήκη της Λωζάννης είναι ο θεμέλιος λίθος των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Βάσει αυτής χαράχθηκε η οριογραμμή ανάμεσα στα δύο κράτη κατά μήκος του ποταμού Εβρου.  

Η τουρκική αντιπροσωπεία στη Λωζάννη ζήτησε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στη Δυτική Θράκη, θέση που αποτελούσε αντανάκλαση του άρθρου 3 του τουρκικού «Εθνικού Συμβολαίου» του 1920. Ωστόσο, η τουρκική απαίτηση απορρίφθηκε.

Παρέκκλιση αποτέλεσε η παραχώρηση στην Τουρκία πολύ μικρού τμήματος στη δυτική πλευρά του Εβρου: πρόκειται για το τρίγωνο του Κάραγατς, το οποίο η Ελλάδα αναγκάστηκε να εκχωρήσει ως αντάλλαγμα για τη μη πληρωμή πολεμικών αποζημιώσεων για τις ζημιές που είχε προκαλέσει ο ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία κατά την περίοδο 1919-1922. 

 Επιπλέον, με ειδική ελληνοτουρκική Σύμβαση, η οποία υπογράφηκε έξι μήνες πριν από τη Συνθήκη Ειρήνης, συμφωνήθηκε η εκατέρωθεν ανταλλαγή πληθυσμών, με εξαίρεση αφενός τους Ελληνες κατοίκους της Πόλης (αργότερα και εκείνους της Ιμβρου και της Τενέδου), και αφετέρου τους μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης.

Με τη Συνθήκη της Λωζάννης επικυρώθηκε η ελληνική κυριαρχία στη Λήμνο, στη Σαμοθράκη, στη Λέσβο, στη Χίο, στη Σάμο και στην Ικαρία, καθώς και σε όλα τα νησιά και νησίδες του ΒΑ Αιγαίου που δεν κατονομάζονται από τη Συνθήκη, αλλά βρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των τριών ναυτικών μιλίων από τις μικρασιατικές ακτές, με εξαίρεση την Ιμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες νήσους, οι οποίες δόθηκαν στην Τουρκία.

Θεωρητικά, στην Ιμβρο και στην Τένεδο, οι οποίες κατοικούνταν σε συντριπτική πλειονότητα από ελληνικό πληθυσμό, αναγνωρίστηκε ευρύτατη τοπική αυτονομία, που όμως ουδέποτε εφαρμόστηκε.  

Στα μεγάλα ελληνικά νησιά επιβλήθηκε καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης: μερικής στη Λέσβο, στη Χίο, στη Σάμο και στην Ικαρία, και πλήρους στη Λήμνο και στη Σαμοθράκη, οι οποίες, λόγω γεωγραφικής εγγύτητας προς τα Στενά, συνδέθηκαν με το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης αυτής της περιοχής (όταν το 1936, με τη Συνθήκη του Μοντραί, καταργήθηκε η αποστρατιωτικοποίηση των Στενών, η Λήμνος και η Σαμοθράκη απαλλάχθηκαν από τους αντίστοιχους περιορισμούς).

Τέλος, η Τουρκία παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία (η οποία, με τη σειρά της, τα μεταβίβασε το 1947 στην Ελλάδα), αναγνώρισε τη βρετανική κυριαρχία στην Κύπρο και παραιτήθηκε «από κάθε τίτλο και από κάθε δικαίωμά της» επί όλων των χερσαίων και νησιωτικών εδαφών που παρέμεναν εκτός της τουρκικής επικράτειας.

Αντίθετα με όσα λέει ή εύχεται ο κ. Ερντογάν, η Συνθήκη της Λωζάννης δεν έχει «ημερομηνία λήξης». Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο στην περίπτωση της εν λόγω Συνθήκης, καθώς προσδιορίζει διακρατικά σύνορα και επομένως έχει αυξημένη τυπική ισχύ.

Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η «τέλεια καταιγίδα»

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Εν μέσω σφοδρής καταιγίδας στα εθνικά θέματα κινδυνεύει να βρεθεί η χώρα, καθώς τα σύννεφα από κάθε πλευρά πυκνώνουν και γίνονται απειλητικά, τη στιγμή που η Ελλάδα αγωνίζεται να βρει άκρη με τους δανειστές ώστε να αποφευχθεί η πλήρης κοινωνική και οικονομική κατάρρευση.
 

Με τους χειρότερους φόβους να επιβεβαιώνονται, η Ελλάδα σήμερα -και ενώ παραμένει δέσμια ενός σκληρού Μνημονίου, που διαλύει κάθε προοπτική ανάκαμψης και με την κοινωνία να υποφέρει- βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολλαπλή κρίση:  

Η Τουρκία του Ερντογάν ζητεί αλλαγή συνόρων και απειλεί την Ευρώπη ότι θα ανοίξει την πόρτα σε 3.000.000 πρόσφυγες, τα Τίρανα εκβιάζουν βάζοντας θέμα Τσάμηδων και απαιτώντας συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Ιονίου και το Κυπριακό κινείται σε μια λεπτή γραμμή, θέτοντας σε κίνδυνο εκτροχιασμού όχι μόνο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλά και την ενότητα του μετώπου Αθήνας - Λευκωσίας. Και όλα αυτά εκτυλίσσονται εν μέσω της πιο απρόβλεπτης διεθνούς πολιτικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, με τις ΗΠΑ να είναι εντελώς απρόβλεπτες μετά την ανάληψη της Προεδρίας από τον κ. Τραμπ και με τις εκλογές σε Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία και Γερμανία καθώς και το δημοψήφισμα στην Ιταλία να συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό.
 

Η τροπή που πήραν οι συνομιλίες στο Κυπριακό επιβεβαίωσαν όσους προειδοποιούσαν για το παιγνίδι που στήνεται από την τουρκική πλευρά με τη στήριξη και του μεσολαβητή Έσπεν Μπαρθ Άιντα, που θέλησαν να εγκλωβίσουν τη Λευκωσία και την Αθήνα σε μια διάσκεψη (η ελληνική πλευρά ζητούσε πολυμερή, η Τουρκία ζητά πενταμερή) οπού όλα τα μεγάλα θέματα που αφορούν τους Ελληνοκύπριους (εδαφικό, περιουσιακό, επιστροφή προσφύγων και ασφάλεια / εγγυήσεις ) θα ήταν ανοικτά. Έτσι θα υποχρεωνόταν η ελληνική πλευρά να προβεί σε νέες παραχωρήσεις, και μάλιστα στα θέματα της ασφάλειας, για να πάρει στο εδαφικό αυτά που θα έπρεπε να είχε εξασφαλίσει ο κ. Αναστασιάδης σε προγενέστερο στάδιο των συνομιλιών, όταν προέβαινε σε παραχωρήσεις που αφορούσαν τη διακυβέρνηση, την κατανομή των εξουσιών μεταξύ των δύο συνιστώντων κρατιδίων κ.ά.
 

Ο κ. Αναστασιάδης μάλιστα φάνηκε να δέχεται να συγκληθεί η διάσκεψη ακόμη και χωρίς να έχει υπάρξει συμφωνία για το εδαφικό, όπως αρχικά είχε δεσμευθεί, μιας και ο Ακιντζί δεν είχε την εξουσιοδότηση από την Άγκυρα για να διαπραγματευθεί. Κι όταν έγινε αντιληπτός ο στόχος της τουρκικής πλευράς, η Αθήνα, για να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη, ζήτησε να προηγηθεί συνάντηση Τσίπρα - Ερντογάν, ώστε να αναζητηθεί κοινός τόπος στα θέματα της ασφάλειας και να μην οδηγηθούμε σε μια πολυμερή διάσκεψη, η αποτυχία της οποίας θα ήταν προδιαγεγραμμένη, με σοβαρότατες συνέπειες τόσο για το Κυπριακό όσο και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
 

Η στάση του Ακιντζί, ο οποίος υπαναχώρησε από τις αρχικές δεσμεύσεις του στο εδαφικό, αλλά και η επιθετική ρητορική της Τουρκίας, κυρίως όμως η επιφυλακτική στάση της Αθήνας σε ό,τι αφορά την προοπτική να παραμείνουν και μετά τη λύση για αρκετά χρόνια τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο, έχουν πλήξει σημαντικά την αξιοπιστία της διαδικασίας, προκαλώντας την καχυποψία των Ελληνοκυπρίων.
 

Τώρα ο μεσολαβητής του ΟΗΕ θα αναζητήσει και πάλι τρόπο για επανάληψη της διαδικασίας, αλλά μέσα στο βαρύ κλίμα που διαμορφώνουν όσα προηγήθηκαν στο Μον Πελεράν και ενώ κορυφώνεται η αντιπαράθεση του Ερντογάν με την Ευρώπη. Και σε αυτό το πλαίσιο μπορεί μεν να είναι αναγκαία -σε θεωρητικό επίπεδο- μια συνάντηση Τσίπρα - Ερντογάν (πιθανολογείται ότι θα γίνει στις 4 Δεκεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι), ώστε να γίνει βολιδοσκόπηση των τουρκικών προθέσεων τόσο στο Κυπριακό όσο και στο Προσφυγικό, αλλά ενέχει και τον κίνδυνο της κρίσης, εφόσον δεν επιτευχθεί ένα μίνιμουμ συναίνεσης είτε στο Κυπριακό είτε στο Προσφυγικό…
 

Όμως, όσο κι αν η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να σπρώξει κάτω από το χαλί την ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας από τον Ερντογάν με το γνωστό επιχείρημα ότι πρόκειται περί «εξαγωγής εσωτερικών προβλημάτων», όλοι γνωρίζουν ότι οι σχέσεις όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης και όλης της περιοχής με την Τουρκία έχουν μπει σε νέα βάση.
 

Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης και η απαίτηση για αλλαγή της δεν είναι μια απλή ρητορική παρεκτροπή του κ. Ερντογάν, αλλά αποτελεί πλέον τον κεντρικό πυρήνα της πολιτικής του για την οικοδόμηση μιας νέας Τουρκίας, εντελώς διαφορετικής από αυτή που ίδρυσε ο Κεμάλ πριν από εκατό σχεδόν χρόνια και η μετεξέλιξη αυτή μπορεί να γίνει όχι μόνο με την αλλαγή του πολιτικού συστήματος αλλά και με αλλαγή των συνόρων. Και μπορεί η «όρεξη» του Σουλτάνου να περιλαμβάνει κυρίως τη Μοσούλη και τη Βόρεια Συρία, αλλά οι συνεχείς αναφορές του στα νησιά του Αιγαίου -«αν φωνάξεις από την ακτή της Τουρκίας, η φωνή σου ακούγεται σε αυτά»- θέτουν μια μόνιμη και υπαρκτή απειλή εναντίον της ελληνικής κυριαρχίας.
 

Το γεγονός μάλιστα ότι, συστηματικά και τακτικά πλέον, υπάρχουν έμπρακτες αμφισβητήσεις της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων καθώς και προκλητικές υπερπτήσεις πάνω από νησιά, όπως η Παναγιά των Οινουσσών, που επισήμως η Τουρκία είχε εντάξει στις «γκρίζες ζώνες», συμπληρώνουν ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο σκηνικό, το οποίο καμιά ελληνική κυβέρνηση -όσο κι αν το επιδιώκει- δεν μπορεί να παραβλέψει.
 
 

Όσον αφορά την Αλβανία...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Αυτά είναι τα σχέδια 2023, 2053 και 2071 του σουλτάνου Ερντογάν

Toυ Αγγελου Μ. Συρίγου 

Αναπληρωτή καθηγητή Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ο μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν δεν φαίνεται μόνον από την εξαιρετικά ανησυχητική αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Στην ίδια δήλωση ο Τούρκος πρόεδρος ανέφερε και τα εξής: «Εμείς θα καταβάλλουμε κάθε είδους προσπάθεια για να φτάσουμε στους στόχους του 2023 και για να καταστήσουμε την Τουρκία μία από τις 10 ισχυρότερες σε κάθε πεδίο χώρες του κόσμου». 

 Οι στόχοι του 2023 είναι ένα από τα τρία μεγαλεπήβολα σχέδια που έχει θέσει για την Τουρκία το κυβερνών ισλαμικό κόμμα και αναφέρονται σε συγκεκριμένες συμβολικές ημερομηνίες.

Το πλέον συγκεκριμένο σε στόχους είναι το σχέδιο 2023, που συνδέεται με τη συμπλήρωση 100 ετών από την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Σύμφωνα με αυτό, η Τουρκία φιλοδοξεί να είναι μία από τις 10 πιο ισχυρές οικονομίες του κόσμου, με ΑΕΠ ύψους 2 τρισ. δολαρίων (από 750 δισ. σήμερα), εξαγωγές 500 δισ. και κατά κεφαλήν εισόδημα 25.000 δολαρίων (από 9.500 το 2016). 

Οι στόχοι είναι φιλόδοξοι. Προς το παρόν η Τουρκία είναι η 18η παγκόσμια οικονομία, μία θέση χειρότερα από την προηγούμενη χρονιά.  

Το σχέδιο 2023 δεν περιορίζεται στους οικονομικούς δείκτες. Στον τουρισμό η Τουρκία φιλοδοξεί να γίνει έως το 2023 ο 5ος τουριστικός προορισμός στον πλανήτη. Αντιστοίχως έως το 2023 σχεδιάζονται χιλιάδες χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών υψηλής ταχύτητας και αυτοκινητοδρόμων, καθώς και τρεις πυρηνικοί σταθμοί.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής οι στόχοι της Τουρκίας εμφαίνονται στο σύνθημα: παγκόσμιος γεωστρατηγικός παίκτης, περιφερειακή υπερδύναμη. Σύμφωνα με το σχέδιο, η Τουρκία μέχρι το 2023 πρέπει να είναι συνομιλητής για τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τη Μεσόγειο και την Κεντρική Ασία, καθώς και να έχει άμεση άποψη για όλα τα παγκόσμια θέματα. Προς τον σκοπό αυτό άνοιξε διπλωματικές αντιπροσωπείες και πλησιάζει στον στόχο να είναι η πέμπτη χώρα διεθνώς σε αριθμό πρεσβειών.

Η Τουρκία επιθυμεί μέχρι το 2023 να είναι πλήρες μέλος της Ε.Ε. Συνεπώς, γίνεται αντιληπτός ο εκνευρισμός Ερντογάν όταν βλέπει ότι υπάρχει περίπτωση να διακοπούν οι ενταξιακές συνομιλίες. 

Το 2010, οπότε εκπονήθηκε το σχέδιο, η Τουρκία εμφορείτο από τη θεωρία των «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες (με την εξαίρεση της Κύπρου). Επίσης αναφερόταν η ενεργός στήριξη ισλαμικών αδελφοτήτων που, συνεπεία της Αραβικής Ανοίξεως, θα κυβερνούσαν τα γειτονικά προς την Τουρκία κράτη. Η πραγματικότητα άλλαξε τον σχεδιασμό. Ο Ερντογάν, πλέον, τονίζει ότι κατά τη συμπλήρωση της εκατονταετίας από την έξοδο της Τουρκίας από τη Μέση Ανατολή θα «συναντηθούμε και πάλι με τα αδέλφια μας σε αυτά τα εδάφη».

Το δεύτερο σχέδιο 2053 έχει ως σημείο αναφοράς τα 600 χρόνια από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Οι Ισλαμιστές της Τουρκίας έχουν θέσει ως στόχο η χώρα τους να καταταχθεί στις 5 πιο ισχυρές οικονομίες του κόσμου. Στην εξωτερική πολιτική πρέπει να μετέχουν ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας. Εντυπωσιάζει η επιλογή να δαπανά η Τουρκία το 7% του ΑΕΠ της σε αμυντικές δαπάνες και να καταστεί η τουρκική πολεμική βιομηχανία η πέμπτη εξαγωγική δύναμη παγκοσμίως. Υποτίθεται ότι επιδίωξη κάθε χώρας είναι να περιορίζει τις αμυντικές της δαπάνες…

Το σχέδιο 2071 υπονοεί ...

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία (2)

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία" (1)

2 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Δουλείας

Σαν σήμερα (2/12/ΧΧΧΧ)

1805: Ο Ναπολέων Βοναπάρτης νικά στη Μάχη του Αούστερλιτς τις ενωμένες δυνάμεις των Αυστριακών και των Ρώσων.

1822: Οι «μεγάλοι» της Ευρώπης (Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Πρωσία και Ρωσία) συνεδριάζουν στη Βερόνα της Ιταλίας για να καταδικάσουν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των υπόδουλων λαών και των Ελλήνων.

1901: Η Gillette κατοχυρώνει την πρώτη ξυριστική λεπίδα μιας χρήσης.

1979: Ο Νίκος Γκάλης κάνει το ντεμπούτο του στο ελληνικό μπάσκετ με την ομάδα του Άρη και σημειώνει 30 πόντους σε αγώνα της ομάδας του με τον Ηρακλή.

2003: Η Τουρκία καταβάλλει την αποζημίωση που επεδίκασε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Τιτίνα Λοϊζίδου από την Κερύνεια για αποστέρηση της περιουσίας της στα κατεχόμενα.

1923: Γεννιέται η Μαρία Κάλλας, η απόλυτη ντίβα της όπερας. [θαν. 16/9/1977]

1944: Γεννιέται ο Διονύσης Σαββόπουλος, έλληνας τραγουδοποιός.

1814: Πεθαίνει ο Ντονατιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ, γνωστότερος ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ, γάλλος αριστοκράτης και συγγραφέας τολμηρών βιβλίων, που χαρακτηρίστηκαν ως πορνογραφικά. Από το όνομά του προήλθε ο όρος «σαδισμός». 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: Το αδύνατο, το αδιανόητο και ο ΑλέΚΣης

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Α​​πό την εξωτική και εξαθλιωμένη Αβάνα ο κομαντάντε Τσίπρας (χωρίς λευκό μαντιλάκι στο σακάκι) αποχαιρέτισε «τον Φιντέλ των φτωχών, των καταπιεσμένων και των ανυπότακτων», όπως είπε σε μια σπάνια έκλαμψη ρεαλισμού και ειλικρίνειας, καθώς μπροστά του είχε ένα κοινό που το αποτελούσαν πράγματι φτωχοί και καταπιεσμένοι, εξαιτίας του αειμνήστου δικτάτορα. (Οι ανυπότακτοι ήσαν, προφανώς, στη φυλακή ή απέναντι, στη Φλόριντα.)

Πολλοί ενοχλήθηκαν από τον ιστορικά αβάσιμο παραλληλισμό που επιχείρησε μεταξύ της Κουβανικής Επανάστασης και της Ελληνικής του 1821. «Οπως ο κουβανικός», είπε, «έτσι και ο ελληνικός λαός δεν δίστασε σε κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας να σηκώσει το ανάστημά του και να παλέψει κόντρα σε ισχυρούς και παντοδύναμους αντιπάλους, για να διεκδικήσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, την αξιοπρέπεια και το δίκιο του». 

Μολονότι η σύγκριση γενικώς δεν στέκεται ιστορικά, ως προς ένα σημείο της μπορούμε να πούμε ότι ευσταθεί· και, συγκεκριμένα, ως προς την ατυχή κατάληξη των δύο επαναστάσεων. 

Η μεν κουβανική κατέληξε σε κομμουνιστική δικτατορία, η δε ελληνική κατέληξε ουσιαστικά σε επιβολή των κλεφτών, των αρματολών και των κοτζαμπάσηδων – δηλαδή, σε όλη αυτή την ιδιόρρυθμη κατάσταση που μας περιέχει και την οποία ονομάζουμε Υπαρκτό Ελληνισμό.

Πέρα από αστεϊσμούς, όμως, ο επικήδειος που εκφώνησε ο κομαντάντε Τσίπρας ήταν εξοργιστικά προκλητικός και σκοπίμως. Ιδίως στο σημείο όπου, με τον αρμόζοντα αριστερό λυρισμό, παρουσίασε την Ελλάδα περίπου σαν δουλικό της Ευρώπης: «Εχουμε όμως κι εμείς τους δικούς μας δυνάστες. Την απάνθρωπη λογική των νόμων της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού. Και δίνουμε και εμείς, από τη μακρινή Ελλάδα, τον δικό μας αγώνα για τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια». Σας δίνει στα νεύρα, το ξέρω· το ίδιο και σε εμένα. Ομως, η στοιχειώδης εντιμότητα προς τους αναγνώστες επιβάλλει να παραδεχθώ ότι και εδώ ο κομαντάντε δεν έχει τελείως άδικο:  

Είτε μας αρέσει να το ακούμε είτε όχι, η πραγματικότητα είναι ότι η αντίσταση στους νόμους της αγοράς και ο φόβος της ελευθερίας δεν περιορίζονται στην Αριστερά και στις εκδοχές της, αλλά απλώνονται σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα και το διαβρώνουν. Δεν μου φαίνεται τυχαίο εξάλλου ότι, καταδικάζοντας τον νεοφιλελευθερισμό, ο κομαντάντε μας, μολονότι λάτρης και μελετητής των κλασικών του Μαρξισμού, προτίμησε να επικαλεσθεί (να κάνει κουόουτ, που λέμε) έναν σύγχρονο κλασικό του Μαρξισμού, τον κ. Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, από την ιστορική εκείνη ομιλία του περί νεοφιλελευθερισμού.

Η οργή όσων προσβάλλονται από την παρουσία του Τσίπρα στην Αβάνα, σε ρόλο Βαλκάνιου κομαντάντε ή, έστω, «νοτιοανατολικοευρωπαίου» κομαντάντε, ήταν η επιδίωξη του πρωθυπουργού, όχι μια παράπλευρη απώλεια που την αγνόησε. Οι επιθέσεις και η κριτική που δέχεται για τη συμμετοχή του στην κηδεία είναι αυτό με το οποίο ελπίζει ότι θα συσπειρώσει τους δικούς του, τον πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή το περιβόητο 4% μπανιάδων (επιγόνων του Γ. Μπανιά), αριστεριστών, νεοκομμουνιστών και αλτουσερικών. Δεν έχει να τους προσφέρει τίποτε καλύτερο, με τα ποσοστά του κόμματος να καταποντίζονται στις δημοσκοπήσεις και τους βουλευτές να στέλνουν μηνύματα ανταρσίας. Σε αυτούς απευθυνόταν κυρίως και σαφέστερος δεν μπορούσε να γίνει από όσο όταν επεσήμαινε το κύριο δίδαγμα από τον βίο του εκλιπόντος: «Μας έμαθε ότι ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό δεν είναι ανθόσπαρτος. Εχει δυσκολίες, έχει υποχωρήσεις, έχει σκαμπανεβάσματα και απαιτεί μεγάλες θυσίες».

Τζάμπα ο κόπος, νομίζω. Ο κομαντάντε Τσίπρας έκλεισε την ομιλία του στην «ανοικτή, λαϊκή εκδήλωση» με έναν μεγαλοπρεπή μπακαλιάρο: 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΙΟ: Ο Αλέξης, η Νίνα κι ένα Συριζοτρόλ

Tης ΛΙΛΑΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟΓΛΟΥ

Ενας χαμογελαστός Αλέξης Τσίπρας¹, παραδίπλα μια σοβαρή Νίνα Κασιμάτη² και στο βάθος ένας ανέμελος Δημήτρης Καραμάνης³. 

Αν βλέποντάς τους στο φωτογραφικό καρέ που μας ήρθε απ’ τη μακρινή Αβάνα, θυμώνεις, αν συνεχίζοντας να τους κοιτάς στη φωτογραφία σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι ή θέλεις να τους ειρωνευτείς ή να τους σατιρίσεις χωρίς έλεος, μη στεναχωριέσαι, δεν είσαι ο μόνος. Είναι μια φυσική αντίδραση που την πάθαμε πολλοί.

Είναι γιατί ο φακός εγκλώβισε μέσα σε μια εικόνα μια πολύ ενοχλητική αλήθεια και μας την έτριψε στη μούρη: κι εδώ που λέτε θεατές, βλέπετε ανθρώπους που έκαναν λάθη, τα οποία κανείς τους δεν παραδέχεται. Ούτε βέβαια άνοιξε ρουθούνι που τα έκαναν. Επιβραβεύονται αντιθέτως για αυτά και κοίτα να δεις τι ωραία περνάνε τώρα στην Κούβα!

Δεν εξοργίζεσαι δηλαδή επειδή αυτοί οι άνθρωποι έκαναν λάθη. Εξοργίζεσαι επειδή, μπροστά στη φιλοδοξία και στον εγωισμό τους και προκειμένου να μη χάσουν την εξουσία, τη δόξα ή τα λεφτά (αν κι αυτά συνήθως πάνε μαζί), όχι απλά δεν ζήτησαν συγγνώμη για τα λάθη τους, τα έκαναν γαργάρα. Υποκρίνονται ότι δεν συμβαίνει τίποτα.

Θυμώνεις γιατί βλέπεις τη Νίνα Κασιμάτη, που κάποτε κραύγαζε με λύσσα κατά των μνημονίων, και αναρωτιέσαι τι δουλειά έχει τώρα σε μια θέση που έμοιαζε να απεχθάνεται, πώς διάολο έφτασε να ταξιδεύει μαζί με τον Πρωθυπουργό, με όλα τα έξοδα πληρωμένα και να μην ντρέπεται που εκπροσωπεί μια μνημονιακή κυβέρνηση, για την οποία στο παρελθόν θα έβγαινε απ’ τα ρούχα της.

Βλέπεις τον Δημήτρη Καραμάνη να χασκογελά εκεί στο βάθος, και σκέφτεσαι πώς ένα admins του ΣΥΡΙΖΑ, ένα Συριζοτρόλ δηλαδή που καθόταν μπροστά στο PC κι έγραφε σχόλια στα social media υπέρ του κόμματός του και κατά των άλλων γερμανοτσολιαδων που υπέγραφαν μνημόνια και πρόδιδαν την πατρίδα, πώς γίνεται να είναι κι αυτός εκεί μαζί τους και να γελά ανέμελα στη γωνία της φωτογραφίας.

Δεν ντρέπονται καθόλου; 

Και πώς γίνεται λες, αντί να τιμωρούνται πολιτικά για τη λάθος στάση τους, να επιβραβεύονται έτσι απ’ τη ζωή;

Θυμώνεις γιατί δεν το χωρά ο νους σου, λες αυτοί οι άνθρωποι, αντί να ζητούν συγγνώμη, αντί να κρύβονται και να λουφάζουν που τα έκαναν τόσο μαντάρα, πάνε ταξίδια με τα λεφτά σου. (Ταξίδι αναψυχής μετά πένθους στη συγκεκριμένη περίπτωση). Παίρνουν μερικές χιλιάδες ευρώ μισθό και συνεχίζουν τη ζωή τους, αυτοί καλά κι εσύ εντελώς χάλια.

Κανονικά θα έπρεπε...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο νόμος της έλξεως του πολιτικού κουβά

Αν θελήσεις πολύ να γίνεις σαν το Φιντέλ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να καταντήσει η χώρα σου Κούβα

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο εκθαμβωτικά αδιάφορο βιογραφικό του πρωθυπουργού είναι η σχέση του με τον χρόνο και η αντίληψη που έχει (σύμφυτη ή επίκτητη, ένας Θεός ξέρει) περί της συγκυρίας.  

Οταν κατέρρεε το ανατολικό μπλοκ, εκείνος γραφόταν στην ΚΝΕ! Αυτή η εμπνευσμένη κίνησή του μπορεί κάλλιστα να συνδυαστεί με την τωρινή.

Εδώ ο κόσμος βρέχεται (πιο πολλές νεροποντές απ' όσες θα άντεχε η μέση τσιπούρα ιχθυοτροφείου), η οικονομία καίγεται, η τσέπη των Ελλήνων αποξηραίνεται, ο Ερντογάν βουρλίζεται κι εκείνος πάει για κομμουνιστοτουρισμό στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο! 

 Την ίδια στιγμή πρόεδρος στις ΗΠΑ έχει εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ (προσοχή: δεν προέρχεται ούτε από την ΚΝΕ ούτε καν από τη ΔΗΜ.ΑΡ.) και η Αριστερά θεωρείται από τους πολίτες των προηγμένων χωρών κάτι εξίσου ευχάριστο με την πνευμονία.

Ομως, ο Αλέξης εκεί! Τον χαβά του! Δεν σκοπεύει να χαλάσει την πενθήμερή του για κανέναν και για τίποτα. 

Πού θα ξαναβρεί ευκαιρία να κάνει τόση μαζεμένη λεζάντα στα πλήθη ομοφρόνων του ως ο μοναδικός «δυτικός ηγέτης» που συμμετέχει στο ξόδι του μακροημερεύσαντος δικτάτορα.

 

Τοιουτοτρόπως ανακαλύπτει ακόμα έναν τρόπο να πρωτοπορήσει. Πάει εκεί που δεν πάνε οι άλλοι. Είναι εξίσου γενναίος με τους Κουβανούς αντιφρονούντες που, για να φτάσουν κολυμπώντας στις ΗΠΑ, ρίσκαραν να γίνουν μεζέδες για τους καρχαρίες του Κι Γουστ της Φλόριντα. Πολλοί εξ αυτών καταβροχθίστηκαν από τους ορεξάτους καρχαρίες, αλλά οι επιζώντες συγγενείς τους δεν πρέπει να παραπονούνται. Ούτε επιτρέπεται να αποκαλούν δικτάτορα τον μακαρίτη Φιντέλ, διότι ο Ζουράρις (υφυπουργός Παιδείας) θα τους χαρακτηρίσει «μαλ@#ες»! 

Δεν πρόκειται περί ανεκδότου. Στ' αλήθεια το είπε αυτό σε ραδιοφωνική συνέντευξη που παραχώρησε, συμπληρώνοντας ότι ο Κάστρο εφάρμοζε ένα σύστημα «άμεσης δημοκρατίας»!

 

Γενικό συμπέρασμα: