ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: ΑλέΚΣης και Φιδέλ

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Ούτε να πάει να συλλυπηθεί δεν μπορεί ο άνθρωπος, αρχίζουν οι κοροϊδίες, ότι πήγε να δει την κηδεία της αφίσας από το παιδικό του δωμάτιο. 

Κανείς δεν βλέπει την προοπτική από το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Κούβα. Παίρνει ιδέες, θα δώσει λύσεις.  

Πρώτα πρώτα παίρνει ιδέα για την ανεργία. Oλοι στο Δημόσιο, όλοι, μα όλοι, οι ταξιτζήδες, οι κουρείς, οι πωλητές στα μαγαζιά. Θα μπουν όλοι στα κρατικά μισθολόγια κι αν το 1% μείνει άνεργο, θα είναι το τεμπέλικο 1%, οι ακαμάτηδες.

 

Μπορούμε να φανταστούμε τον Πρωθυπουργό με μια πουράκλα (για την περίσταση) να κάνει υπολογισμούς:

Πόσοι παίρνουν τώρα επίδομα ανεργίας; 

Πόσο είναι το επίδομα κατά μέσο όρο; 

Πολλαπλασιασμός (με τη βοήθεια αριθμομηχανής).  

Γιατί να δίνει τόσα λεφτά σε επιδόματα εφόσον μπορεί να δίνει ένα μικροποσό στον καθένα και να τον προσλάβει στη μεγάλη ταΐστρα του κράτους; 

Το λοιπόν, ο «κομαντάντε» έδινε μισθούς των 20 δολαρίων (τον μήνα), αλλά ο Αλέξης είναι κιμπάρης, υπολογίζει ένα πενηντάρικο για τον καθένα. Και θα έχουν όλοι δουλειά. Ευκολάκι.

Με το πενηντάρικο που θα πάρει ο δημόσιος υπάλληλος, θα κάνει επένδυση: 

Θα αγοράσει προφυλακτικά και θα εκπορνεύσει την κόρη του. Αρκεί να είναι μικρούλα και όλα θα πάνε καλά, ζωή και κότα. Ηξερε ο Φιδέλ τι πάει να πει πατρική αγωνία για το μέλλον και έτσι τα δικά του τα παιδιά τα εξασφάλισε. Εξανίστανται οι Αλέξηδες, η επανάσταση δεν κρίνεται από τις θαλαμηγούς, δεν κρίνεται από τα εκατομμύρια δολαρίων σε καταθέσεις. Η επανάσταση είναι ιδέα και τα οικογενειακά λάφυρα είναι αναγκαία πρακτική. Κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει επαρκώς τον ακραίο πλούτο των κληρονόμων του Φιδέλ Κάστρο, κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει την κλοπή. Ο επαναστάτης μετατράπηκε σε λήσταρχο.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν προβληματίζεται από την κατάντια του νεανικού ειδώλου ή από την κατάντια της Κούβας. Θέλησε να υποβάλει τα σέβη του πηγαίνοντας στο νησί. Εκεί που θέλει να δει καλό, βλέπει το καλό. Αντισταθμίζει: η Κούβα διαθέτει ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στον πλανήτη, διαθέτει στην εκπαίδευση το 13% του προϋπολογισμού της και μπορεί να συναγωνιστεί τη Φινλανδία, τον Καναδά, τη Σιγκαπούρη. Τούτο προκύπτει από έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας. Εν ολίγοις, η κόρη του δημοσίου υπαλλήλου είναι απολύτως επαρκής μορφωτικά και ικανή για πολλές δουλειές, αλλά από αληθινές δουλειές δεν βιοπορίζεται κανείς.

Στην ανάλυση του Φιδέλ Κάστρο και του Αλέξη Τσίπρα, πάντα φταίει κάποιος άλλος.  

Φταίει το εμπάργκο. Για την οικονομική καταστροφή φταίνε οι Αμερικάνοι. Φταίνε και οι Σοβιετικοί - όταν κατέρρευσαν, διαλύθηκε η Κούβα. Οι άλλοι φταίνε, όχι ο ηγέτης, όχι ο επαναστάτης που παρέμενε αδιάλλακτος. Κράτησε για τον εαυτό του την περηφάνια του, κράτησε για τον λαό του την απόλυτη φτώχεια. Εντάξει, κράτησε για τον εαυτό του και μερικά εκατομμύρια δολάρια, αλλά ας μην το κάνουμε ζήτημα, τώρα πέθανε, δεδικαίωται.

 

Δεν θα μας ανησυχούσε η εμμονή του Πρωθυπουργού στα εφηβικά ινδάλματα, όμως μας ανησυχεί...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Συστήθηκε γραφείο Πρωθυπουργού στη Ρω

Οι βουλευτές που, κατά τη διάρκεια της πατριωτικής τουρνέ τους, παραβρέθηκαν και στα εγκαίνια του πρωθυπουργικού γραφείου, ποζάρουν μπροστά στο άγαλμα του Φιντέλ Κάστρο – του «ανταυτού» του Πρωθυπουργού

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Το γραφείο του Πρωθυπουργού μεταφέρθηκε στην Ρω με το στρατιωτικό Σινούκ και περιλαμβάνει επίσης ένα πορτατίφ που δουλεύει με γεννήτρια και δύο καρέκλες. 

Η εγκατάστασή του δε, έγινε με τιμητική συνοδεία το κλιμάκιο των μελών της επιτροπής Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων επ’ ευκαιρία του φωτογραφικού tour που πραγματοποίησε στα κοντινά νησιά.

Η  στελέχωση του γραφείου στη Ρω θα γίνει με προσωπικό 350 ατόμων. Η επιλογή τους έχει ήδη ξεκινήσει με τη βοήθεια των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής και θα πρόκειται για συμβασιούχους αορίστου χρόνου που θα έχουν για πρακτικούς λόγους έδρα στην Αθήνα.

Αποστολή του προσωπικού του γραφείου δεν θα είναι μόνο να γίνουν σύνδεσμος ανάμεσα στους κατοίκους του νησιού με την κυβέρνηση όπως οι συνάδελφοί τους στην Θεσσαλονίκη. Επιπλέον θα είναι πρέπει να κρατούν τα σκιάχτρα του Πάνου Καμμένου και των υπόλοιπων βουλευτών που επισκέφθηκαν το νησί σε καλή κατάσταση, καθώς όπως αποδείχθηκε η παρουσία των συγκεκριμένων στη Ρω τρομάζει τον Ερντογάν και δεν κάνει δηλώσεις για τη συνθήκη της Λωζάνης.

Με μήνυμά του μέσω στρατιωτικού ασυρμάτου ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεσμεύθηκε να επισκέπτεται το νέο του γραφείο τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα ενώ άφησε στο πόδι του για τις μέρες που δεν θα μπορεί να βρίσκεται εκεί ένα άγαλμα του Φιντέλ Κάστρο – που θα τον αντικαταστήσει, όπως είπε, επάξια.

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα γραμμάτια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Ο​​ι «κακοί του δικομματισμού», έστω εκόντες άκοντες, κάτι έκαναν για το λαθρεμπόριο καυσίμων. Πέρασαν νόμους, υπέγραψαν υπουργικές αποφάσεις, ψήφισαν την υποχρεωτική εγκατάσταση συστημάτων GPS στα βυτιοφόρα, έτσι ώστε το αφορολόγητο ναυτιλιακό πετρέλαιο να πηγαίνει σε πλοία και όχι σε βενζινάδικα. Το 2009 έγινε υποχρεωτική η εγκατάσταση συστήματος εισροών - εκροών στα πρατήρια, το 2012 δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ η υποχρέωση εγκατάστασης GPS στα βυτιοφόρα με πρόβλεψη να ολοκληρωθεί μέχρι 31.7.2013.


Η εγκατάσταση ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί (!) και ως αντιπολίτευση είχε δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν κατήγγελλε την αβελτηρία των κυβερνήσεων να καταπολεμήσουν το λαθρεμπόριο, το οποίο ομολογουμένως είναι μεγάλο: το 2013 η Γενική Γραμματεία Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπολόγισε ότι το ελληνικό Δημόσιο χάνει έσοδα ύψους 1 δισ. ευρώ ετησίως.  


Τότε οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εξέδιδαν σωρηδόν καταγγελίες του στυλ «είναι άξιο απορίας, αφενός μεν η κυβέρνηση να αρνείται τη μείωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης με το πρόσχημα της πάταξης του λαθρεμπορίου, αφετέρου δε να αφήνει ανοικτές τις βασικές διόδους δράσης του μεγάλου λαθρεμπορίου καυσίμων...» (19.9.2013). 


Ο κ. Αλέξης Τσίπρας, από τη μεριά του, υποσχόταν ότι θα «προστατέψουμε το 99% της κοινωνίας... προκειμένου να πληρώσει το 1% που συστηματικά φοροδιαφεύγει και παρανομεί με το λαθρεμπόριο στα καύσιμα...» κ.ά. (22.1.2016).


Τελικώς, μ’ αυτά και μ’ αυτά (δηλαδή με τα ψέματα), ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση και, αντί να πατάξει το λαθρεμπόριο, μείωσε τους ελέγχους.  


Το 2014 διενεργήθηκαν 27.365 έλεγχοι και το 2015 μειώθηκαν κατά 67,6% και έφθασαν τους 8.850 («Καθημερινή» 18.19.2016). Ισως πέρυσι να ήταν πολύ απασχολημένοι με την περήφανη διαπραγμάτευση –αυτή με τα πουκάμισα έξω– και δεν είχαν καιρό για καταπολεμήσουν τις παθογένειες της οικονομίας. Ομως το α΄ εξάμηνο του 2016 έγιναν ακόμη λιγότεροι έλεγχοι, δηλαδή 1.702. Με αυτόν τον ρυθμό, ζήτημα είναι αν θα ξεπεράσουν τους 4.000 ολόκληρο το έτος.


Κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι τα αποτελέσματα αυτά οφείλονται στην παροιμιώδη ανικανότητα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα και δεν είναι πληρωμή κάποιων γραμματίων προς τα μεγάλα συμφέροντα τα οποία τάχαμου κατήγγελλαν. 


Ερχεται όμως ένα περίεργο νομοσχέδιο στη Βουλή που πρέπει να βάλει ψύλλους στα αυτιά ακόμη και των πιο καλοπροαίρετων:  


Αυτά που, με χίλια βάσανα και περισσότερες καθυστερήσεις, έκαναν οι «κακοί του δικομματισμού», για τοποθέτηση συστήματος GPS στα βυτιοφόρα, αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας υπουργικής απόφασης. Και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει στην Ελλάδα «αναβολή». 


Διαβάζουμε λοιπόν ότι: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Προκλητικές δαπάνες δεκάδων χιλιάδων ευρώ για τον φωτογράφο του Εθνικού μας Τσαρλατάνου!

Γράφει η "ΟΜΑΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ"

Μόνο για τη διαμονή του στη Νέα Υόρκη (στο ξενοδοχείο Manhattan Hilton Garden Inn Midtown East) κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ, το ελληνικό δημόσιο χρεώθηκε με 5.100 ευρώ, αφού η καθεμία από τις 6 διανυκτερεύσεις του φωτογράφου στοίχισε 850 ευρώ!

Δείτε ολόκληρο το έγγραφο για τις δαπάνες του Ελβετού φωτογράφου του Πρωθυπουργού στο ταξίδι στη Νέα Υόρκη εδώ

Όπως προκύπτει από το ίδιο έγγραφο, η (επιπλέον της αμοιβής του) αποζημίωση για κάθε μέρα που συνοδεύει τον Πρωθυπουργό σε ταξίδι στο εξωτερικό είναι 75 ευρώ.

Από άλλα έγγραφα της Διαύγειας, προκύπτουν απευθείας αναθέσεις για την αμοιβή του Αντρέα Μπονέτι. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι σε ένα από αυτά, η δαπάνη ορίζεται στο ποσό των 19.980,00€, τη στιγμή που το όριο της απευθείας ανάθεσης είναι 20.000€

Σε αντίστοιχο έγγραφο για το ένα 8μηνο μέσα στο 2015 είχε αποφασιστεί δαπάνη ύψους 14.800€

Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς είναι δυνατόν σε μία τέτοια περίοδο περικοπών να δαπανώνται δεκάδες χιλιάδες ευρώ μόνο για τον φωτογράφο του Πρωθυπουργού.

Επίσης...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Βρε, καλώς τα πελατάκια!

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

«Βρε, καλώς τα πελατάκια». Λες κι ακούω πουτάνα σε ασπρόμαυρη ταινία ενώ παίζει το μπεγλέρι της και μαρκάρει πελατάκια.  

Σιχαίνομαι. Τόσο που μου θυμίζουν πουτάνα οι μεν, τόσο που μου θυμίζουν πελάτες πουτάνας οι δε, ακόμα και στο ότι υποκρίνονται δημοσίως ότι ποτέ δεν προσκύνησαν στα σκέλια της. 

Τόσο προβλέψιμες οι κινήσεις και των δυο ρόλων. Ολα για τις εκλογές! Ολα για να κρατήσουν τις θέσεις τους, να διαιωνίσουν προνόμια που δεν τα είχαν φανταστεί ούτε στα όνειρά τους. Τόσο ξεδιάντροπα ζαμανφουτίστες, για το τι τραβάει ο μη του δημοσίου άνθρωπος και ο ιδιωτικός τομέας για να καλύψει τις πομπές τους!  

Τόσο τραγικά αδιόρθωτοι! Διαβάστε και καμαρώστε….

Κτιριακές Υποδομές ΑΕ εν συντομία ΚΤΥΠ: Πρόκειται για τον μοναδικό κατασκευαστικό οργανισμό του Δημοσίου, που ιδρύθηκε ύστερα από ασφυκτική πίεση των δανειστών μας στο 2ο μνημόνιο, όταν οι «κακοί ξένοι-τροικανοί που μας μισούν» προσπάθησαν να μας δώσουν να καταλάβουμε, ότι είναι τουλάχιστον παράλογο μια μικρή χώρα να έχει τρεις διαφορετικές κατασκευαστικές εταιρείες ήτοι τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ), τη Δημόσια Επιχείρηση Ανέγερσης Νοσοκομείων (ΔΕΠΑ-ΝΟΜ) και τη Θέμις Κατασκευαστική που είχε την ευθύνη ανέγερσης φυλακών και δικαστικών μεγάρων. Οι τρεις εταιρείες λοιπόν, συγχωνεύτηκαν τον Νοέμβριο του 2013 σε μια, την ΚΤΥΠ, για να μειωθούν τα τεράστια έξοδά τους και έκτοτε σε αυτή εργάζονται 330 άτομα, γιατί ως γνωστόν καλύτερα να περισσεύουν παρά να μας λείψουν. Για την πληρέστερη πληροφόρησή σας, να σας ενημερώσω ότι το 2016, οι 330 (τριακόσιοι τριάντα) εργαζόμενοι του δημοσίου μας, βοήθησαν για μια δημοπρασία ενός, εν τω μέλλοντι ίσως, σχολείου στη Νέα Φιλαδέλφεια και το γκρέμισμα ενός ελληνικού σχολείου στο Μόναχο.  

Πελάτεεεεες μου!

Και τι σκέφτηκε ο διορατικός Υπουργός Χρήστος Σπίρτζης για την ανάπτυξη που διέκρινε ότι έρχεται; 

Να προσλάβει και άλλους 220 υπαλλήλους, με συμβάσεις αορίστου χρόνου, που εργάζονταν μέχρι το 2013 στις εταιρείες που σας ανέφερα πιο πάνω, και που οι συμβάσεις τους είχαν λήξει και είχαν προσφύγει στη Δικαιοσύνη αλλά ΔΕΝ είχαν δικαιωθεί, όχι μόνο πρωτόδικα αλλά και από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, τον Αρειο Πάγο. 

Χαρά και στον Αρειο Πάγο! 

Και πώς έγινε η επαναπρόσληψή τους;  

Την προηγούμενη εβδομάδα σε μια άσχετη τροπολογία που κατέθεσε το ΚΚΕ -προφανώς σε συνεννόηση με τον ΣΥΡΙΖΑ- και εντάχθηκε ως άρθρο στον νόμο 4439/2016. Να θυμάστε… Είναι μεγάλη ανάγκη να θυμάστε… Οτι ΥΠΕΡ των επαναπροσλήψεων ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, οι ΑΝΕΛ, η Ενωση Κεντρώων και το ΠΑΣΟΚ της Φώφης. Να θυμάστε… Είναι ανάγκη να θυμάστε… Οτι ΚΑΤΑ των επαναπροσλήψεων ψήφισαν η ΝΔ και το Ποτάμι.

Α! Και μερικά στοιχεία ακόμα… Πρόεδρος του ΚΤΥΠ η κυρία Ιωάννα Κοντούλη, της οποίας τις σπουδαίες ικανότητες (ακόμα και του να μην διαμαρτύρεται που στον οργανισμό της θα προσληφθούν άλλοι 220, γιατί «έτσι») εμπιστεύεται ο Νίκος Παππάς. Το μισθολόγιο κατόπιν των προσλήψεων εκτινάσσεται σε περίπου 12.000.000, ολογράφως δώδεκα εκατομμύρια ευρώ (να το εμπεδώσετε) από 7.000.000 σήμερα. Η εταιρεία ΚΤΥΠ, στυλοβάτης της θαλπωρής μας στο Δημόσιο και στα ζόμπι αυτού, στεγάζει τις υπηρεσίες της (με τους 330 υπαλλήλους) σε δυο κτίρια. Το ένα του Δημοσίου και το άλλο ιδιώτη. Εννοείται ότι με την πρόσληψη των 220 νέων-παλαιών αφίξεων, θα ενοικιάσει κι άλλο ένα κτίριο.

«Βρε καλώς τα πελατάκια!». 

Λες κι ακούω πουτάνα σε ασπρόμαυρη ταινία ενώ παίζει το μπεγλέρι της.  

Τόσο φρικτά προβλέψιμοι οι ρόλοι, στην ασπρόμαυρη ταινία μας. Ακόμα και στο ότι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Των αργόμισθων κηφήνων το Σπίρτζιο κάγκελο - Προσλήψεις κηφηναριού σε οργανισμό χωρίς... λόγο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Ερώτηση: Αν μαθαίνατε ότι μια ελληνική εταιρεία που απασχολεί 330 εργαζομένους προσλαμβάνει σήμερα άλλους 220, τι αλήθεια θα σκεφτόσασταν; 


Προφανώς ότι κάποιος άγνωστος Ελληνας επιχειρηματίας, μιας επίσης άγνωστης εξαγωγικής εταιρείας, ανακάλυψε αίφνης κάτι που μοιάζει με την πυρίτιδα. Ενα, ας πούμε, πρωτοποριακό προϊόν, που το ζητούν ξαφνικά δεκάδες χώρες στο εξωτερικό, και η εταιρεία του δεν προλαβαίνει να το παράγει, εξ ου και αποφάσισε να αυξήσει το προσωπικό της κατά 65%.


Και τώρα που μάθατε τα δεδομένα, καθίστε αναπαυτικότερα, γιατί όσα θα διαβάσετε θα σας εξοργίσουν. 


Η πρόσληψη 220 ατόμων δεν αφορούν καμία ελληνική ιδιωτική εταιρεία.


 Γίνονται εν κρυπτώ σε έναν δημόσιο οργανισμό, ο οποίος όχι μόνον δεν χρειάζεται επιπλέον προσωπικό, αλλά, αν οι επιτελείς του είχαν στοιχειώδη συναίσθηση του ρόλου τους, θα έπρεπε να απολύσουν και το μεγαλύτερο μέρος των υπαλλήλων του.
 

Το σκάνδαλο –γιατί μόνον έτσι μπορεί να χαρακτηρισθεί– αφορά τις Κτιριακές Υποδομές Α.Ε. ή εν συντομία ΚΤΥΠ, όπως τις λένε οι γνωρίζοντες. 


Πρόκειται για τον μοναδικό κατασκευαστικό οργανισμό του Δημοσίου, που ιδρύθηκε ύστερα από ασφυκτική πίεση των δανειστών μας στο 2ο μνημόνιο, καθώς οι «απεχθείς» τροϊκανοί εντόπισαν κάτι μάλλον αυτονόητο. Οτι είναι παράλογο μια μικρή χώρα να έχει τρεις διαφορετικές κατασκευαστικές εταιρείες: τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ), τη Δημόσια Επιχείρηση Ανέγερσης Νοσοκομείων (ΔΕΠΑΝΟΜ) και τη Θέμις Κατασκευαστική, που είχε την ευθύνη ανέγερσης φυλακών και δικαστικών μεγάρων.

 
Μην τα πολυλογούμε, οι τρεις εταιρείες συγχωνεύθηκαν τον Νοέμβριο του 2013 σε μία –τις ΚΤΥΠ– για να μειωθούν τα τεράστια έξοδά τους (τρία διαφορετικά Δ.Σ., πολυδιάσπαση εργαζομένων με παρεμφερές αντικείμενο κ.λπ.) και έκτοτε σε αυτήν εργάζονται περί τα 330 άτομα. Αριθμός καθ’ όλα υπερβολικός, αν αναλογιστεί κανείς ότι τα τελευταία χρόνια, λόγω της απουσίας οποιασδήποτε σοβαρής οικοδομικής δραστηριότητας, θα μπορούσε να λειτουργεί κάλλιστα με 80-100 ανθρώπους. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ολόκληρο το 2016 η εταιρεία ΚΤΥΠ προχώρησε σε μόνον δύο νέους διαγωνισμούς. Τη δημοπρασία ενός σχολείου στη Νέα Φιλαδέλφεια και το... γκρέμισμα ενός ελληνικού σχολείου στο Μόναχο.
 

Και τι αποφάσισε ο αρμόδιος υπουργός Χρ. Σπίρτζης για να αντιμετωπίσει την απραξία των υπαλλήλων; 


Να προσλάβει με συμβάσεις αορίστου χρόνου άλλους 220 υπαλλήλους που εργάζονταν μέχρι το 2013 στις τρεις εταιρείες και απολύθηκαν, καθότι οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου που είχαν έληξαν. 


Μοιάζει δε απίστευτο, αλλά, όπως κατήγγειλε  ο πρώην αντιπρόεδρος των ΚΤΥΠ Ανδρ. Αθανασόπουλος, οι περισσότεροι εξ αυτών είχαν προσφύγει στη Δικαιοσύνη, αλλά οι αιτήσεις επαναπρόσληψής τους απορρίφθηκαν όχι μόνον πρωτόδικα, αλλά και από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας. 



Ο Αρειος Πάγος τον Δεκέμβριο του 2015 έκρινε τελεσίδικα ότι οι εν λόγω υπάλληλοι –διοικητικοί στην πλειονότητά τους– δεν πληρούσαν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και επομένως ορθώς απολύθηκαν όταν ολοκληρώθηκε το αντικείμενο για το οποίο είχαν προσληφθεί.
 

Θα εξοργιστείτε ακόμη περισσότερο όταν μάθετε και τον τρόπο που έγινε η επαναπρόσληψή τους: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΟΜΜΑΤΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: To ανέκδοτο με την "αξιολόγηση" του κηφηναριού των βολεμένων κολλητών της Βουλής

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ - ΤΕΤΡΑΔΗ

Ενώ ο πρωθυπουργός επέστρεφε από την πλατεία της κουβανικής επανάστασης, στην πλατεία της ελληνικής επανάστασης ανακοινώθηκε ότι ξεκινάει αξιολόγηση των υπαλλήλων της Βουλής! Και η έκπληξη: Αναγνωρίζεται κατηγορία αριστείας!  

Αγαπημένοι μου αναγνώστες. Μπορεί να μην κυβερνιόμαστε, αλλά το τσίρκο μας προσφέρει μοναδικές στιγμές γέλιου. Με πανάκριβο εισιτήριο δυστυχώς.

Επειδή κάποιοι μπορεί να αναρωτηθούν γιατί χλευάζω μια πρωτοβουλία, που είναι ζητούμενο για το ελληνικό δημόσιο- και η Βουλή είναι η ναυαρχίδα του ελληνικού δημοσίου- ξεκαθαρίζω ότι δεν χλευάζω την πρωτοβουλία, αλλά την υποκρισία και το θέατρο που παίζεται πίσω απ αυτήν. Συγκεκριμένα:

Στη Βουλή δεν προσλαμβάνεται υπάλληλος αν δεν είναι συγγενής ή κολλητός βουλευτή. Αυτό είναι νόμος. Η Βουλή δεν είναι για τον καθένα γύφτουλα πολίτη που θέλει μια θέση εργασίας, όσα κι αν είναι τα προσόντα του. Εδώ υπάρχει αξιοκρατία, δεν είναι μπάτε σκύλοι αλέστε. Και η αξιοκρατία ξεκινάει από το ποιος σε προτείνει. Εκεί τελειώνει κι όλας.

Αυτό είναι το κριτήριο πρόσληψης και κανένα άλλο. Γιατί ακόμα κι αν δεν έχεις ούτε χαρτί του δημοτικού, προσλαμβάνεσαι για την αντίστοιχη θέση που δε χρειάζεται χαρτί και κάνεις μετά τη δουλειά για την οποία σε χρειάζεται ο συγγενής σου ή ο κολλητός σου, που χρειάζεται χαρτιά. Ποιος θα σε ελέγξει!

Μ αυτό το κριτήριο, και μια και οι υπάλληλοι είναι υποχρεωτικώς δεμένοι με τους βουλευτές ή το κόμμα, αναρωτιέται κανείς τι είδους αξιολόγηση θα γίνει, με απόφαση του προέδρου της Βουλής.

Όπως έχω πει πολλές φορές, αλλά πολλοί το παίρνουν αψήφιστα, ο σημερινός πρόεδρος της Βουλής είναι ίσως το πιο ευφυές πολιτικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Μακράν όλων των υπολοίπων. Και, ίσως ο πιο εγγράμματος.

Τι σημασία έχει αυτό; 

Τεράστια. Γιατί με μία κίνηση που δεν έχει κανένα πρακτικό αντίκρυσμα και καμιά πρακτική εφαρμογή, δηλαδή κανένα κόστος για την κυβέρνηση, τους υπαλλήλους και τα κόμματα, πετυχαίνει τρία πράγματα ταυτόχρονα:

1. Δίνει την εντύπωση στο λαό ότι ξεκινάει μια αλλαγή, πιο δημοκρατική στην αντιμετώπιση των δημοσίων υπαλλήλων
2. Επαναφέρει την αξία της αριστείας ως επιχείρημα σ αυτούς που ψέγουν την κυβέρνηση για ισοπέδωση προς τα κάτω
3. «Ξεπλένει» το κλειστό club του κοινοβουλευτικού κρατιδίου της πλατείας Συντάγματος στα μάτια του κόσμου, με την επίφαση της εφαρμογής κανόνων αξιοκρατίας και ισοπολιτείας.

Παραμύθια. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, αξιολογητές των υπαλλήλων και των προϊσταμένων θα είναι οι δύο ιεραρχικοί  προϊστάμενοί  τους. Δεδομένου ότι κάθε υπάλληλος έχει και από ένα «δόντι» εκεί μέσα, άλλος γερό και άλλος πιο αδύναμο, καταλαβαίνει και ο πιο αφελής για το ποια παρωδία αξιολόγησης στήνεται στη Βουλή για να πουληθεί στο λαό δήθεν επιχείρηση «καθαρά χέρια» στη δημοσιοϋπαλληλία.

Στην περίπτωση των γενικών διευθύνσεων αξιολογητές θα είναι ο πρόεδρος και ο γενικός και  ειδικός γραμματέας. Αξιολόγηση θα γίνει και στους αποσπασμένους υπαλλήλους από τους προϊσταμένους των οργανικών μονάδων που υπηρετούν.

Όλα αυτά θα ήταν ωραία αν οι υπάλληλοι δεν ήταν ένα με τους προϊστάμενούς τους και αν οι προϊστάμενοι δεν ήταν ένα με τους βουλευτές και τα κόμματα που τους έχουν διορίσει στη θέση τους!

Επομένως, οι αξιολογητές θα είναι κολλητοί με τους αξιολογούμενους ή θα είναι στο « ψιτ, αυτός είναι δικός μου» από άλλους βουλευτές ή από το κόμμα. Μια φαρσοκωμωδία.

Πώς θα βαθμολογούνται οι υπάλληλοι της Βουλής;  

Άλλη φαρσοκωμωδία! Με :
 

1. Τους τίτλους σπουδών, και τις δραστηριότητες επιμόρφωσής για το έτος που αναφέρεται η αξιολόγηση.


2. Συνοπτική περιγραφή του έργου που επιτελέστηκε από την οργανική μονάδα (Διεύθυνση, Τμήμα) όπου ανήκει ο αξιολογούμενος, κατά την περίοδο που αξιολογείται


3. Συνοπτική περιγραφή του έργου που επιτελέστηκε από τον αξιολογούμενο, κατά την περίοδο που αξιολογείται


4. Τα στοιχεία της συμβουλευτικής συνέντευξης.

5. Τη βαθμολογία του αξιολογουμένου «βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων». Τα κριτήρια αυτά είναι: «Γνώση του αντικειμένου, ενδιαφέρον, δημιουργικότητα. Υπηρεσιακές σχέσεις και συμπεριφορά. Αποτελεσματικότητα».

Η κλίμακα των βαθμών ορίζεται από το 0 έως το 100. «Με βαθμό από 90 έως 100 βαθμολογούνται οι άριστοι», «με 25 έως 39 οι ανεπαρκείς» και «με 0 έως 24 οι ακατάλληλοι για τη θέση». Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις μάλιστα πρέπει να υπάρχει «ειδική αιτιολογία», η οποία να «στηρίζεται σε πραγματικά περιστατικά και αντικειμενικά δεδομένα»…

Στο πλαίσιο της αξιολόγησης θα υπάρχει και συνέντευξη! Ο άμεσα ιεραρχικά προϊστάμενος, ως πρώτος αξιολογητής, καλεί τον αξιολογούμενο υπάλληλο για να συζητήσει μαζί του … «τρόπους βελτίωσης της απόδοσής του και καλύτερης αξιοποίησης και ανάπτυξης των ικανοτήτων του, προς όφελος τόσο του ιδίου, όσο και της αποδοτικής λειτουργίας της οργανικής μονάδας που υπηρετεί». Τι λες βρε παιδί μου!

Η φάρσα το σχεδίου, στο οποίο είναι φανερό ότι συμμετέχουν όλα τα κόμματα που ο λαό τα έχει στη μπούκα του κανονιού, αποκαλύπτεται από ένα πρόσθετο, αλλά αποκαλυπτικό γεγονός:

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: 5,5 εκατ. ευρώ «καπνός» στην Καπναποθήκη Κεράνη για χάρη του δημόσιου κηφηναριού που αρνείται να μεταφερθεί στου Ρέντη γιατί δεν το βολεύουν οι συγκοινωνίες ! - Οι Καρανίκοβασιλάκηδες του δημοσίου είναι ΑΝΙΚΗΤΟΙ !

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Αναρωτιόμαστε πολλές φορές τι πάει στραβά στις διαπραγματεύσεις και δεν μπορούμε να πείσουμε τους δανειστές για το δίκαιο των θέσεών μας. Αλλά έρχονται και κάποιες άλλες φορές που αναγκάζεσαι να πιστέψεις πως το πρόβλημα των υπουργών είναι πολύ μεγαλύτερο και δεν έχει να κάνει μόνο με το Μνημόνιο αλλά με μια συνολικότερη αδυναμία τους να πείσουν. Ακόμα και τους υπαλλήλους τους, στους οποίους θεωρητικά έχουν μια κάποια εξουσία.

Δείτε για παράδειγμα το κτίριο Κεράνη, το οποίο επί 14 χρόνια αποτελεί το «μήλον της Εριδος» μεταξύ διαφορετικών κάθε φορά υπουργών και εργαζομένων.

Η υπόθεση δεν αφορά το πείσμα κάποιου πολιτικού. Αφορά την εξοικονόμηση πολλών εκατομμυρίων ευρώ, από αυτά που δεν μας περισσεύουν. Για το κτίριο της οδού Θηβών, όπως σημείωσε πρόσφατα σε ερώτησή του στη Βουλή ο βουλευτής των ΑΝ.ΕΛ. Δημήτρης Καμμένος, το Δημόσιο έχει δαπανήσει από το 2012 μέχρι σήμερα περισσότερα από 70 εκατ. ευρώ για να το αξιοποιήσει. Παράλληλα, και σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε πριν αποχωρήσει ο Τρύφων Αλεξιάδης, το ίδιο Δημόσιο δαπανά για τις ανάγκες στέγασης 1.027 υπαλλήλων του υπουργείου Οικονομικών σε 7 διαφορετικά κτίρια 232.000 ευρώ το μήνα (δηλαδή 2.784.000 ευρώ το χρόνο) και άλλα 221.000 ευρώ το μήνα για το κτίριο Κεράνη (δηλαδή 2.640.000 ευρώ). Συνολικά, δηλαδή, 5,5 εκατομμύρια ευρώ ετησίως γίνονται καπνός σε μια πρώην καπναποθήκη, γιατί οι υπηρεσίες αρνούνται τη μεταφορά τους. Για την ακρίβεια, μεταφέρθηκε μόνο μια νεοσύστατη υπηρεσία του υπουργείου με 35 υπαλλήλους, όταν το κτίριο είναι χωρητικότητας 2.400 θέσεων.

Σε όλα αυτά τα χρόνια έχουν αρνηθεί να μεταφερθούν εκεί οι υπάλληλοι του ΥΠΕΧΩΔΕ επί Κώστα Λαλιώτη, του υπουργείου Τουρισμού επί Δημήτρη Αβραβόπουλου, του υπουργείου Εργασίας επί Ανδρέα Λοβέρδου και επί Λούκας Κατσέλη, της Κεντρικής Γραμματείας Πληροφοριακών συστημάτων επί Παντελή Οικονόμου, του Αγροτικής Ανάπτυξης επί Μάξιμου Χαρακόπουλου, ακόμα και των δικαστηρίων Πειραιά επί υπουργίας Αντώνη Ρουπακιώτη.

Οι εργαζόμενοι προτάσσουν ότι η περιοχή του Ρέντη απέχει 6 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και δεν εξυπηρετείται από συγκοινωνιακά μέσα. 

 Αν τώρα πούμε πως αυτή τη δικαιολογία...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αιμοδότες και πενθούντες - Η εποχή της αστακομακαρονάδας για τους κηφήνες και τις ιερές αγελάδες δεν τελείωσε ποτέ...

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Α​​λήθεια, πόσες μέρες άδεια πήρατε το καλοκαίρι; 


Το ερώτημα είναι, μάλλον, ρητορικό για όσους εργαζόμαστε σε ιδιωτικές εταιρείες. Διότι είναι, βέβαια, κοινό μυστικό ότι ειδικώς τα χρόνια της κρίσης ουδείς αποτολμά να πάρει την άδεια που τύποις δικαιούται. Οι περισσότεροι λείπουμε δύο, άντε το πολύ, τρεις εβδομάδες το καλοκαίρι (και κατά κανόνα όχι σερί), προσπαθώντας να «κολλήσουμε» και κάποιες μεμονωμένες μέρες στα Σαββατοκύριακα. Το ίδιο ελπίζουμε –και δεν είναι πάντα εφικτό– να κάνουμε και τα Χριστούγεννα για να βγει το πολύ άλλη μία εβδομάδα ξεκούρασης (λέμε τώρα) μαζί με τις αργίες.


Τι εννοώ με απλά λόγια; 


Οτι όσοι, ας πούμε, εργαζόμαστε πάνω από 20 χρόνια σε μια ιδιωτική εταιρεία και δικαιούμαστε να λείψουμε 25-30 μέρες (δηλαδή ακόμη και έξι εβδομάδες) απλά χαμογελάμε και μόνον στο ενδεχόμενο να τις ζητήσουμε από τον εργοδότη μας. Οχι γιατί τον φοβόμαστε. Αλλά, γιατί απλούστατα έχουμε πλήρη συναίσθηση της κατάστασης που ζει η χώρα και μαζί της η εταιρεία που δουλεύουμε. Αλλωστε και να θέλαμε να λείψουμε περισσότερο, ντρεπόμαστε τους συναδέλφους μας. Διότι γνωρίζουμε ότι κάθε φορά που απουσιάζουμε, εκείνοι βέβαια θα «χωθούν» να κάνουν την δική μας δουλειά, εκτός από τη δική τους. Πολύ περισσότερο, όταν στις περισσότερες εταιρείες, για λόγους προφανείς, έχουμε τα τελευταία χρόνια λιγοστέψει και οι εναπομείναντες αισθανόμαστε και τυχεροί που έχουμε ένα μισθό στα τέλη του μήνα.


Θα αναρωτιέστε τι με έπιασε ξαφνικά να γράφω τόσο αυτονόητα πράγματα. 


Ο λόγος είναι ότι βγήκα από τα ρούχα μου όταν διάβασα το νέο «Σύστημα Κινητικότητας στη Δημόσια Διοίκηση» που ψηφίστηκε την εβδομάδα που πέρασε. 


Διότι αντί να διορθώσει, όπως θα περίμενε κανείς, τις απίστευτες στρεβλώσεις που υπάρχουν μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τις επέτεινε. Το έμαθα από φίλη, που μου είπε ότι στο υπουργείο που εργάζεται πανηγύριζαν όταν έμαθαν ότι πέρασε ακόμη και η νέα άδεια 4 ημερών που διεκδικούσαν κατ’ έτος οι δημόσιοι υπάλληλοι, όταν αρρωσταίνουν τα παιδιά τους!

Κάπως έτσι μου προκλήθηκε η περιέργεια να αναζητήσω πόσες εργάσιμες μέρες μπορούν ακόμη και σήμερα να λείπουν νομίμως από τις υπηρεσίες τους (και να τις πληρώνονται) οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο. Και, ω του θαύματος, βρήκα επιτέλους την απάντηση στο ερώτημα που έχουμε όλοι, όταν επισκεπτόμαστε μια δημόσια υπηρεσία και απορούμε πώς τα καταφέρνουν να μη βρίσκονται ποτέ όλοι στις θέσεις τους.


Εχουμε και λέμε λοιπόν: 

"Eπίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"

Σαν σήμερα (6/12/ΧΧΧΧ)

1768: Εκδίδεται για πρώτη φορά η εγκυκλοπαίδεια «Britannica».

1876: Ο Ερρίκος Σλίμαν ανακαλύπτει τα ανάκτορα των Μυκηνών.

1877: Ο Τόμας Έντισον πραγματοποιεί την πρώτη ηχογράφηση, αφηγούμενος την ιστορία «Η Μαίρη είχε ένα μικρό πρόβατο».

1990: Πεθαίνει ο Παύλος Σιδηρόπουλος

2014: Ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας εντοπίζεται   δολοφονημένος στο σπίτι του

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ: Το τραπέζι του Απόντα - Σε πείσμα του του εθνομηδενισμού των καιρών υπάρχουν κάποιοι που δίνουν μαθήματα εθνικής ανατάσεως και ευθύνης έναντι αυτών που έδωσαν τη ζωή τους, για να μπορούν σήμερα οι απόγονοί τους, να ασχημονούν.

Πόσο αλήθεια μπορεί να σε συγκλονίσει ένα μικρό τραπέζι, με επάνω του το σερβίτσιο για ένα άτομο;  


Όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε!

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης, 

Υποστράτηγος ε.α.

Βρέθηκα προ ημερών στα Τρίκαλα και επισκέφθηκα την Στρατιωτική Λέσχη για μία εκδήλωση. Στην είσοδο της Λέσχης, υπήρχε ένα τραπέζι στρωμένο με σερβίτσιο για ένα άτομο, μια καράφα γεμάτη κρασί και ένα μικρό ανθοδοχείο. Όμως η έκπληξη δεν σταματά εδώ. Ολοκληρώνεται με μία ταμπελίτσα που έγραφε: «Το τραπέζι του απόντα».
 

Η εικόνα με παρέπεμπε στους στίχους διαφόρων τραγουδιών («Στο τραπέζι που τα πίνω», «Βάλε κι’ άλλο πιάτο στο τραπέζι», «Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι» κ.λπ.), αλλά βέβαια δεν μπορεί να δημιουργήθηκε αυτό το σκηνικό σε μία Στρατιωτική Λέσχη, για να παραπέμπει στον Καζαντζίδη ή στην Μοσχολιού…

Έτσι, ρώτησα τον οικοδεσπότη μας, τον Ταξίαρχο Διοικητή της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών, για το νόημα της σκηνής, σίγουρος ότι θα ξέρει, αφού δεν διανοείται να υπάρχει στρατιωτικός, που να μη γνωρίζει απολύτως το τι γίνεται και τι υπάρχει στους χώρους τους. Όχι σαν μερικούς, που μαθαίνουν κατά που πέφτει το υπουργείο τους, όταν κοντεύουν να αναδομηθούν…

Ο Ταξίαρχος, ο οποίος και το δημιούργησε, μου είπε ότι το τραπέζι αυτό συμβολίζει την τιμή που οφείλουμε στους απόντες, που έπεσαν στους αγώνες για την ελευθερία της Πατρίδος. Εκεί, που εμείς τώρα τρώμε και διασκεδάζουμε, υπάρχει πάντα ένα τραπέζι, που, μαζί με την ευγνωμοσύνη μας, είναι αφιερωμένο σ’ ΑΥΤΟΥΣ.

Ομολογώ ότι συγκλονίστηκα και ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου και δεν μπόρεσα να αρθρώσω λέξη. Ο Ταξίαρχος, το κατάλαβε και διακριτικά απομακρύνθηκε, δήθεν για να δώσει οδηγίες για κάτι.

Από κει και πέρα πλέον, το απλοϊκό τραπεζάκι, άρχισε να παίρνει στα μάτια μου την εικόνα ενός γιγαντιαίου μνημείου μυθικών διαστάσεων. Διότι ακριβώς αυτό είναι. Όσο μπορεί να συγκλονίσει το κλασικό πλέον μνημείο της μάχης της Ιβο Τζίμα, με τους πεζοναύτες που υψώνουν την αστερόεσσα στα θειούχα εδάφη του νησιού ή το μνημείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μόσχα, άλλο τόσο, ίσως και περισσότερο, συγκλονίζει το ταπεινό τραπεζάκι στην είσοδο της Λέσχης Αξιωματικών στα Τρίκαλα.
 

Αυτή η συγκλονιστική εικόνα, που με τη δωρική λιτότητά της περιλαμβάνει τα πάντα, μου θύμισε ένα ποίημα του Γ. Αθάνα (ο ακαδημαϊκός Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας) που μαθαίναμε στο δημοτικό σχολείο (και όχι σκολειό…). Είχε τίτλο «Άη Δημήτρης» και ακριβώς αυτό το απέριττο διαμηνούσε.
 

Ένα απλό εκκλησάκι, σ’ ένα γραφικό Ελληνικό χωριουδάκι, που ορίζει όλη τη ζωή των κατοίκων του. Βάφτιση, γάμος, θάνατος. Ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον ΄Αη Δημήτρη, ο οποίος δεν έχει συνηθίσει και δεν τις χρειάζεται άλλωστε, σε μεγαλοπρεπείς λαμπάδες. Αλλά του αρκεί το μικρό και ταπεινό κεράκι.
 

Ας το ξαναθυμηθούμε και ας το μάθουν και οι νέοι μας, που πλέον τους απασχολούν η ποίηση του Βιετνάμ και του Νερούντα, η ιστορία του Ταμτούμ και τα ήθη και έθιμα των αναξιοπαθούντων Αβοριγίνων:

Αη Δημήτρης

Στο χωριό μας, που δεν είναι κι ομορφότερο στην πλάση,
μας αφήσαν οι γονιοί μας μια γερόντισσα εκκλησιά. 
Δεν της έχουμε φτειασμένο μαρμαρένιο εικονοστάσι. 
Τα καντήλια της δεν είναι κρυσταλλένια και χρυσά.

Φτωχικά ντυμένους έχει και τους γέρους της παπάδες. 
Ταπεινοί κι οι δυό της ψάλτες είναι πάντα ἐργατικοί. 
Στα μανάλια της μεγάλες δεν ανάβουνε λαμπάδες. 
Στον αφέντη Άι-Δημήτρη το μικρό κεράκι αρκεί.

Κι όμως, στο μικρό της χώρο που όλους κι όλους δε μας πιάνει, 
του Θεού το μεγαλείο το αισθανόμαστε τρανό! 
Πουθενά πιο μυρωμένο δεν καπνίζει το λιβάνι, 
πουθενά το καντηλάκι δε σπιθάει πιο φωτεινό. 

Την καλή μας εκκλησούλα!... Ὅλοι μας εκεί στη μέση 
χριστιανοί στην κολυμβήθρα γίναμε κλαψαριστά. 
Θα γελάσουμε μια μέρα και γαμπροί στην ίδια θέση. 
Θα σωπάσουμε μιαν άλλη με τα μάτια μας κλειστά...

Όπως και στον Άη Δημήτρη, έτσι και στον μεγάλο «Απόντα», αρκεί το λιτό και απέριττο τραπέζι, που είναι αφιερωμένο σ’ Αυτόν.
 

Αυτοί είναι οι ήρωές μας. Αρκούνται σε ένα ταπεινό τραπέζι που τους περιμένει.
 

Αυτοί είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Επτά ερωτήσεις για τις συνθήκες εγγυήσεως και την Κύπρο

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Γράφει ο   Αγγελος Μ. Συρίγος 
Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.


1. Τι είναι οι συνθήκες εγγυήσεως;


Ιδίως τον 19ο αιώνα ήταν συνήθης η παροχή εγγυήσεων εκ μέρους τρίτων δυνάμεων ως προς την εδαφική ακεραιότητα, την ανεξαρτησία ή την ουδετερότητα ενός κράτους. Το πιο γνωστό παράδειγμα σε εμάς είναι η Συνθήκη του Λονδίνου του 1832, με την οποία Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Ρωσία όρισαν ότι «η Ελλάς υπό ... την εγγύησιν των τριών αυλών, θέλει αποτελεί κράτος μοναρχικόν, ανεξάρτητον». Η τελευταία αναλαμπή του θεσμού των εγγυήσεων υπήρξαν οι Συμφωνίες του Λοκάρνο* το 1925. Σύμφωνα με αυτές, Βέλγιο, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία εγγυήθηκαν τα σύνορα Γερμανίας - Βελγίου και Γερμανίας - Γαλλίας.


2. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε συνθήκες εγγυήσεως;


Μετά το 1945 έχουμε επτά συνθήκες που αναφέρονται σε εγγυήσεις που δίνουν κράτη.  


Στις πέντε από αυτές (Αυστρία-1955, Λάος-1962, Ισραήλ με Αίγυπτο-1979, Αφγανιστάν-1988, Καμπότζη-1991) τα κράτη που τις έχουν υπογράψει, τονίζουν την πολιτική τους υποστήριξη για το περιεχόμενο της συμφωνίας ή λειτουργούν ως μάρτυρες για την τήρηση των όρων μιας συμφωνίας. Ουσιαστικά αναλαμβάνουν την υποχρέωση να σεβασθούν είτε τις συμφωνίες, είτε το μελλοντικό καθεστώς και να μην προχωρήσουν σε αποσταθεροποιητική δράση. Δεν αναλαμβάνουν, όμως, νομικές υποχρεώσεις ούτε εγγυώνται νομικά το καθεστώς απέναντι σε ανεπιθύμητες αλλαγές.


3. Ποιες είναι οι δύο περιπτώσεις που έχουμε νομικές εγγυήσεις από κράτη μετά το 1945;


Θεωρητικώς, έχουμε δύο συμφωνίες. Η μία είναι αυτή του Παναμά που υπέγραψε συμφωνία με τις ΗΠΑ το 1977 για την προστασία της διώρυγας. Οι ΗΠΑ κατέθεσαν μία τροπολογία που τους έδινε το δικαίωμα μονομερούς επεμβάσεως. Λόγω των σφοδρών αντιδράσεων στον Παναμά, ο τότε ηγέτης της χώρας Ομάρ Τορίχος, αν και δικτάτορας και εξαρτημένος σε μεγάλο βαθμό από την Αμερική, διαφώνησε. Τελικώς έγινε δεκτό ότι για τη δράση των ΗΠΑ ήταν απαραίτητη η προηγούμενη συναίνεση του Παναμά. Ουσιαστικά, η μοναδική περίπτωση μετά το 1945 όπου ένα ή περισσότερα κράτη έχουν αναλάβει συγκεκριμένες νομικές υποχρεώσεις έναντι ενός άλλου κράτους είναι αυτή της Κύπρου.


4. Επομένως, ο θεσμός των εγγυήσεων έχει καταστεί ανενεργός;
 

Οταν μιλάμε για νομικές εγγυήσεις μεταξύ κρατών, αναμφισβήτητα ναι. Εχουν καταστεί ανενεργές όπως συμβαίνει και με άλλους παλαιούς θεσμούς όπως αυτός των αποικιών. Η εξέλιξη του διεθνούς δικαίου και της ισότητας μεταξύ κρατών κατέστησε «άτοπες» παρόμοιες προβλέψεις. Εξαιρούνται οι περιπτώσεις που τις εγγυήσεις προσφέρει κάποιος διεθνής οργανισμός. Μετά το 1945 είχαμε τέσσερις τέτοιες περιπτώσεις (Τεργέστη-1947, Ιερουσαλήμ-1947, σύνορα Κουβέιτ με Ιράκ-1991, Λιβερία-1993). Στις τρεις πρώτες περιπτώσεις ανέλαβε ο ΟΗΕ την παροχή εγγυήσεων. Στην περίπτωση της Λιβερίας ανέλαβε η Οικονομική Κοινότητα των δυτικοαφρικανικών κρατών (ECOWAS). Από τις τέσσερις περιπτώσεις η μόνη επιτυχημένη εγγύηση ήταν το απαραβίαστο των συνόρων Ιράκ και Κουβέιτ που εγγυήθηκε το Συμβούλιο Ασφαλείας με το ψήφισμα 687.
 

5. Ποιες χώρες συμμετείχαν στη Συνθήκη Εγγυήσεως της Κύπρου του 1960;
 

Η Συνθήκη Εγγυήσεως υπεγράφη μεταξύ Βρετανίας, Τουρκίας και Ελλάδος. Η άμεσα θιγόμενη από το περιεχόμενο της Συνθήκης, η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος. Την 1η Ιανουαρίου 1964 ο Μακάριος κατήγγειλε τη συνθήκη αλλά υπαναχώρησε λόγων των έντονων αντιδράσεων Βρετανίας και Τουρκίας και της μη σύμφωνης γνώμης της Ελλάδος.
 

6. Τι εγγυήθηκαν;


 
Οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις με τη Συνθήκη του 1960 εγγυήθηκαν:


• Την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και ασφάλεια της Κύπρου


* Την απαγόρευση της ενώσεως εν όλω ή εν μέρει της Κύπρου με άλλο κράτος


• Την «κατάσταση πραγμάτων» όπως καθιερώθηκε με το Σύνταγμα του 1960.


Σε περίπτωση παραβιάσεως αυτών των σημείων οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις μπορούσαν να διαβουλευθούν μεταξύ τους ούτως ώστε να αναλάβουν κοινή ή συμφωνημένη δράση προς αποκατάσταση των πραγμάτων. Εάν δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, κάθε εγγυήτρια δύναμη μπορούσε να δράσει αυτοτελώς. Η δράση, όμως, δεν μπορούσε να περιλαμβάνει και προσφυγή στη χρήση βίας. Αυτό αντίκειται στο άρθρο 2.4 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, που θεωρείται ο ακρογωνιαίος του λίθος και περιβάλλεται με ιδιαίτερη ισχύ καθ’ ότι αποτελεί διάταξη αναγκαστικού δικαίου (jus cogens) που δεν παραβιάζεται υφ’ οιεσδήποτε συνθήκες. Επομένως, η Τουρκία δεν είχε δικαίωμα στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο.


7. Γιατί η Τουρκία επιμένει για διατήρηση των εγγυήσεων σήμερα;


Στο διεθνές δίκαιο γίνεται αποδεκτό ότι...