ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Αγκυρα προτάσσει πέντε προϋποθέσεις

Toυ ΝΙΚΟΥ ΣΤΕΛΓΙΑ

Στην Αγκυρα αν και επισήμως εκφράζεται ικανοποίηση για τη νέα συμφωνία των δύο ηγετών το βράδυ της Πέμπτης και ιδίως για τη σύγκληση της πολυαναμενόμενης διάσκεψης για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις στο Κυπριακό, ταυτόχρονα εκφράζεται από το Προεδρικό προβληματισμός για τα τελευταία μηνύματα που εκπέμπει η Αθήνα. Εκφράζεται προβληματισμός για τις τελευταίες δηλώσεις του Προέδρου Προκόπη Παυλόπουλου και του υπουργού Εθνικής Αμυνας Πάνου Καμμένου. Αυτές, κατά την Αγκυρα, δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα στα ελληνοτουρκικά και δείχνουν ότι η Αθήνα δεν είναι έτοιμη να ανταποκριθεί θετικά στο κάλεσμά της για άμεση επίλυση του Κυπριακού και βελτίωση του κλίματος στα ελληνοτουρκικά, γεγονός που –σύμφωνα με πηγή στο περιβάλλον του τουρκικού προεδρικού μεγάρου– πρέπει να λάβει υπόψη του ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας που ετοιμάζεται να συναντήσει τον πρόεδρο της Τουρκίας.
 

Η ίδια πηγή λέει  ότι στη φάση αυτή η Αγκυρα φέρνει στο προσκήνιο την ιδέα μιας συνολικής διαδικασίας πάρε-δώσε, στην οποία οι εμπλεκόμενες πλευρές θα έχουν την ευκαιρία να απευθυνθούν η μία στην άλλη με κάποια αιτήματα και ανταλλάγματα.  

Στο πλαίσιο αυτό ζητεί από την Αθήνα και την ελληνοκυπριακή πλευρά να εστιάσουν την προσοχή σε πέντε βασικές προϋποθέσεις για την επίλυση του Κυπριακού και τη βελτίωση του συνολικού κλίματος στα ελληνοτουρκικά.
 

Οι τουρκικές προϋποθέσεις:
 

1. Λύση τάχιστα και ταυτόχρονη αναθεώρηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Η Αγκυρα θεωρεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας «μη προβλέψιμος» παράγοντας, ο οποίος σε στενή συνεργασία με τον «σκληρό πυρήνα» των Ρεπουμπλικανών αναμένεται να φέρει σημαντικές αλλαγές στην ευρύτερη περιοχή, οι οποίες θα έχουν αντίκτυπο και στο Κυπριακό. Στο πλαίσιο αυτό «η Αγκυρα καλεί τη Λευκωσία να προλάβει τις εξελίξεις και να δώσει μια τελευταία ευκαιρία στην ομοσπονδιακή λύση στο Κυπριακό. Παράλληλα, «ζητεί από την Αθήνα να προχωρήσουν μαζί στη ριζική αναθεώρηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων».
 

2. Πάρε-δώσε στο Κυπριακό και στα ελληνοτουρκικά: Η Αγκυρα προτείνει σε Λευκωσία και Αθήνα μια συνολικής υφής διαδικασία πάρε-δώσε στο Κυπριακό και στα ελληνοτουρκικά. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας διαδικασίας εντάσσει και το φυσικό αέριο, προτείνοντας ένα περιφερειακό ενεργειακό πλαίσιο συνεργασίας μετά τη διευθέτηση του Κυπριακού.
 

3. Αναθεώρηση και όχι κατάργηση εγγυήσεων: Ενώ μέχρι πρότινος η Αγκυρα τόνιζε ότι δεν συζητούσε οποιαδήποτε αλλαγή στο σύστημα των εγγυήσεων, τώρα διακηρύσσει ετοιμότητα για αναθεώρησή του. Μάλιστα ζητείται από τη Λευκωσία να ανταποκριθεί με θετικό τρόπο σε αυτό το βήμα «καλής θέλησης». Ωστόσο εξηγείται ότι με τον όρο «αναθεώρηση» η Αγκυρα δεν αναφέρεται στην προοπτική της τελικής κατάργησης των τουρκικών εγγυήσεων και κυρίως του δικαιώματος της παρέμβασης αλλά στην έναρξη μιας μεταβατικής περιόδου.

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ένα εφιαλτικό σενάριο “ολοκληρωτικού” ελληνοτουρκικού πολέμου - Ο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ είναι σε θέση να τιμήσει την ΙΣΤΟΡΙΑ του?

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ

Του Κώστα Πικραμένου*

Email: kpikramenos@yahoo.gr

 

O κόσμος δε ξέρει από που να πιαστεί και τι να πιστέψει. Στο καθημερινό ορυμαγδό ειδήσεων (φορολογική καταιγίδα, 4^ο μνημονίο, έκτακτα μέτρα, ΔΝΤ, Σόιμπλε κλπ) έχουν προστεθεί το τελευταίο διάστημα και οι εθνικιστικές κορώνες του Σουλτάνου περί Λωζάνης, Κύπρου και οι απειλές ότι θα  «σπρώξει» στην Ελλάδα 3 εκ Σουνίτες Σύριους. Ο κόσμος βρίσκεται μεταξύ πανικού και αφασίας την ίδια στιγμή που ο Επαναστάτης χωρίς Γραβάτα κηδεύει τον πνευματικό του Πατέρα στη Καραϊβική…

Ας τα πάρουμε από την αρχή και ψύχραιμα.

Όλα ξεκινούν στις αρχές του 2012 οταν οι Γκιουλενιστές στριμώχνουν τον Διοικητή της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, με την κατηγορία της συνεργασίας (μυστικές συνομιλίες) με το ΡΚΚ. Θα ακολουθήσουν οι αποκαλύψεις για τα φορτηγά της ΜΙΤ που μετέφεραν όπλα στους ισλαμιστές της Συριάς (αρχές 2013), οι μαζικές διαδηλώσεις στο Γκαζι της Κων/πολης (καλοκαίρι 2013), η απόφαση Ερντογάν για κλείσιμο των ιδιωτικών φροντιστηρίων μεγαλό τμήμα των οποιων ελέγχει η Κοινότητα Γκιουλέν (Νοέμβριος 2013), το σκάνδαλο διαφθοράς και σύλληψης αξιωματούχων του ΑΚΠ (Δεκέμβριος 2013), η επιχείρηση «σκούπα» για εκκαθάριση των Γκιουλενικών από Δικαιοσύνη και Αστυνομια (2014-2016), η επανέναρξη του ανταρτοπολέμου με το ΡΚΚ (Καλοκαίρι 2015), οι επιθέσεις αυτοκτονίας από το ΙΚ (2015-2016) και καταλήγουμε στο Πραξικόπημα (Ιούλιος 2016). Αυτο είναι το πλαίσιο που θα πρέπει να έχουμε στο νου μας προτού επιχειρήσουμε ανάλυση των δεδομένων…

Το νεο-οθωμανικο όραμα του Νταβούτογλου και οι στόχοι για την Τουρκία του 2023 είναι εν πολλοίς γνωστοί σε όσους παρακολουθούν τα δρώμενα στην απέναντι όχθη του Αιγαίου. Η κλιμάκωση που παρατηρείται δεν αφορά τη στρατηγική (αυτή παραμένει ίδια) αλλά περισσότερο την τακτική και αισθητική της διάσταση.

Ο Νταβούτογλου ακολουθούσε την φιλελεύθερη τακτική μέσω οικονομικών σχέσεων, εμπορίου, soft power και έντονης διπλωματικής παρουσίας (νέες Πρεσβείες, Προξενεία, ΜΚΟ κλπ)…Ο Ερντογάν επειδή ειναι brutal και με βασική μόρφωση εκφράζεται με το θυμικό και το ταπεραμέντο Τούρκου της Ανατολίας.

 Ο,τι έλεγε ο Νταβούτογλου με ακαδημαϊκο τρόπο μέσω του βιβλίου του «Στρατηγικό Βάθος» το ίδιο λέει ο Ερντογάν χρησιμοποιώντας συμβολισμούς για να καταλάβει το σουνιτικό πόπολο…Βέβαια τα τσιτάτα του Σουλτάνου είναι βούτυρο στο ψωμί των δημοσιογράφων…Γραφικούς του ίδιου βεληνεκούς διαθέτει πολλούς και η αγαπημένη μας πατρίδα…

Την ίδια στιγμή παρατηρείται το εξής.

Η απομάκρυνση του Νταβούτογλου από τον κύκλο του Ερντογάν, άνοιξε το δρόμο σε γραφικούς τύπους, πρώην και νυν  δημοσιογράφους, οι οποίοι έχουν αναλάβει σύμβουλοι του Σουλτάνου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, γεωπολιτικής και στρατηγικής…Είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι είναι που του φτιάχνουν και το Τούρκικο καφέ. Οι δύο πλέον γνωστοί είναι ο Μπουλουτ και ο Καραγκιουλ. Δημοσιογράφοι είναι, τίποτε παραπάνω. Δεν έχουν καμια ακαδημαϊκή περγαμηνη. Είναι σύμβουλοι – αυλικοί του Σουλτάνου. Ο καθηγητής Νταβούτογλου δεν θα τους είχε ούτε για γραμματεία.

Αυτοί οι τύποι (Μπουλουτ, Καραγκιουλ κλπ) έχουν ως πρότυπο τον Αλεξανδρο Ντούγκιν, μυστικο-σύμβουλο του Πουτιν (από το 2012 μέχρι σήμερα). Ο Ντούγκιν έχει έρθει και Ελλάδα προσκεκλημένος του Πανεπιστημιου Πειραιά όταν ο ΥΠΕΞ Κοτζιας ηταν εκεί καθηγητής (υπάρχει στο διαδίκτυο σχετική φωτογραφία). Όποιος διαβάσει τη βιογραφία του Ντούγκιν και τα όσα πρεσβεύει για τον Ευρασιατισμό, θα του περάσει ζουρλομανδύα. Το θέμα είναι ότι έχει πείσει τον Πούτιν για την ορθότητα των απόψεων του (για παράδειγμα την εισβολή στη Κριμαία όπως και έγινε!!!) Ο Ντούγκιν πανηγυρίζει στα κανάλια οτι οι ιδέες του πλέον βρίσκονται εντός του Κρεμλίνου.

Οι συμβουλοι του Σουλτάνου βρίσκονται υπο την επιρροή του Ντούγκιν και πιέζουν τον Ερντογαν να ενταχθεί στον Οργανισμό της Σαγκάη και να εγκαταλείψει ΕΕ – ΝΑΤΟ. Εξ ου και οι δηλώσεις Ερντογάν για δημοψήφισμα στην Τουρκία σχετικά με την ΕΕ. Αν επέλθει οριστικο διαζύγιο, τα 3 εκ Σουνίτες Συριοι θα έρθουν για «μονιμές διακοπές» στα Ελληνικά νησια.

Οσον αφορά στην απειλή κατάληψης νήσων και βραχονησίδων που δεν αναφέρονται ονομαστικά στις Συνθήκες Λωζάνης (1923) και Παρισίου (1947) δεν είναι κάτι το καινούργιο. Υφίσταται από το 1995, όταν η Ελλάδα επικύρωσε τη Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) και ξεκίνησε πρόγραμμα εγκατάστασης επί των νήσων προκειμένου να κατοχυρώσει ΑΟΖ. Γιατί μας εκπλήσουν οι κατα καιρούς δηλώσεις των Τούρκων;

Ποιό είναι όμως το δια ταύτα;

Επιστρέφουμε στη θεωρία του Θουκιδίδη περί δικαίου του ισχυρού.

Αν η Τουρκία προχωρήσει σε κατάληψη νήσων – βραχονησίδων αυτή θα αφορά όχι μια αλλά πολλές. Θα επιχειρηθεί ταυτόχρονη κατάληψη πολλαπλών μικρών νησιών της οποιας θα προηγηθεί αερο-ναυτικός αποκλεισμός της ευρύτερης γεωγραφικής ζώνης. Το επιχειρησιακό σχέδιο το «δουλεύουν» οι Τούρκοι κάθε χρόνο στη διακλαδική αεροναυτική άσκηση ΕΦΕΣ (από το 1983 μέχρι σήμερα).

Τα νησια ευθύνης της ΑΣΔΕΝ οπως Κώς – Σάμος – Ρόδος θα βομβαρδιστούν μαζικά προκειμένου να εξουδετερωθούν οι δυναμεις των κατά τόπους ΑΔΤΕ πριν την κατάληψη των πέριξ νήσων.  

Μιλάμε για βροχή Γιλντιριμ – Κασίργκα που θα προκαλεσει απώλειες χιλιάδων νησιωτών.  

Ο άμαχος πληθυσμός θα βρεθεί σε περιβάλλον κόλασης. Θα καταστραφούν όλες οι ζωτικές υποδομές με πρώτες τα τοπικά εργοστάσια της ΔΕΗ, τα αεροδρόμια και οι εγκαταστάσεις ραδιο-επικοινωνιών και κινητης τηλεφωνίας. Τα νησια θα επιστρέψουν σε συνθήκες δεκαετίας 1950.

Καταφύγια προστασίας του αμαχου πληθυσμού δεν υπάρχουν. Ασκήσεις παλλαϊκής άμυνας δεν γίνονται. Η εκπαίδευση εφέδρων είναι τυπική. Ασκήσεις  με τη συμμετοχή φορέων (όπως σχολεία, Πανεπιστημία κλπ) δεν υφίστανται. 

Γιατί;  

Διότι δεν έχουμε κουλτουρα Ισραήλ και Νότιας Κορέας. Όποτε όποιος πρόλαβε εγκατέλειψε το νησί του έγκαιρα.

Για να ακυρωθούν τα επιχειρησιακά σχέδια των Τουρκών προτού ξεκινήσει τις βολές το Τουρκικό Πυροβολικό θα πρέπει...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι Τούρκοι θα χτυπήσουν - Ελλάδα ΞΥΠΝΑ!!!

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Αν μέχρι χθες, παρά το μπαράζ δηλώσεων Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάννης αλλά και την έντονη κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο σε επίπεδο παραβιάσεων, υπήρχαν κάποιοι που πίστευαν ότι ο Τούρκος πρόεδρος μιλάει για το εσωτερικό του ακροατήριο ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο πλην του ότι απλώς προαναγγέλλει σύγκρουση με την Ελλάδα, σήμερα, δεν πρέπει να υπάρχει πια κανείς που να διατηρεί ακόμη αμφιβολίες για το τι πρόκειται να γίνει: μετά και τις  δηλώσεις Τσαβούσογλου σύμφωνα με τις οποίες τα Υμια είναι τουρκικό έδαφος, η Ελλάδα οφείλει να θεωρεί πλέον δεδομένο ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να χτυπήσουν. Και, πιθανότατα, θα το κάνουν γρήγορα.

Οι διαρκείς προαναγγελίες που κλιμακώνονται σταθερά, έχουν ως στόχο να «μετρήσουν» δύο πράγματα: 

Πρώτον, την αντίδραση των μεγάλων δυνάμεων. Τέτοια δεν υπήρξε μέχρι χθες.  

Δεύτερον, την αντίδραση της Ελλάδας: εκεί, δυστυχώς, η Τουρκία έχει, εμπειρικά τουλάχιστον, κάθε λόγο να νιώθει ότι αυτή δεν θα είναι επαρκής να την σταματήσει.

Ο χρόνος στον οποίο συμβαίνουν όλα αυτά, έχει πολύ μεγάλη σημασία: οι ΗΠΑ βρίσκονται (όπως και το 1974) σε στιγμή μετάβασης της εξουσίας, γεγονός που η Τουρκία το αντιλαμβάνεται, ίσως ορθά, ως «παράθυρο ευκαιρίας» για να προκαλέσει τετελεσμένα.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα είδος ημιδιάλυσης, έχει μπροστά της τον εφιάλτη της νέας αξιολόγησης και υφίσταται, σε αμυντικό επίπεδο, ήδη τις συνέπιες της μακράς περιόδου της κρίσης.

Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη είναι από αμήχανη έως αδιάφορη για το θέμα – και η Τουρκία το βλέπει αυτό καθαρά, ενώ φοβάται και την Αγκυρα ως προς το μεταναστευτικό.

Με άλλα λόγια, αν η Τουρκία αποφάσιζε να προχωρήσει σε στρατιωτικές ενέργειες αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας, θα το έκανε τώρα. Και, όπως όλα πλέον δείχνουν, είναι εξαιρετικά πιθανό να το κάνει.

Η Ελλάδα δεν διαθέτει πια την πολυτέλεια της αυταπάτης.

Δεν μπορεί, με όλα αυτά τα δεδομένα, να συνεχίσει να  με την ψευδαίσθηση ότι είτε η Τουρκία θα ξεχάσει όλα αυτά που λέει, είτε ότι η Ευρώπη θα σπεύσει να τη σταματήσει.

Η Ελλάδα οφείλει...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι παλικαρισμοί και τα σόου του κ. Καμμένου…

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΕΛΙΑ

Το παιχνίδι των προκλήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο είναι διαχρονικό. Επαναλαμβάνεται και αυτήν την περίοδο για λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν.  

Η απάντηση της Ελλάδας είναι , επίσης διαχρονικά, ίδια: δεν «τσιμπάει» στις προκλήσεις και έχει ως σύμμαχό της  το Διεθνές Δίκαιο.

Στο πλαίσιο αυτό απάντησαν πολύ σωστά μέχρι στιγμής και όσες φορές χρειάστηκε  ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το υπουργείο Εξωτερικών. Ωσπου ανέλαβε «δράση» και ο υπουργός Αμυνας, με αχρείαστους χαρακτηρισμούς και απόπειρα να στήσει ένα μικρό σόου, με στόχο την προσωπική του προβολή και την αποκόμιση πολιτικών κερδών.

Δουλειά του υπουργού Αμυνας είναι να διασφαλίζει την άρτια λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν είναι να ακολουθεί την τακτική των προκλήσεων των γειτόνων.  

Για παράδειγμα ποιο σκοπό εξυπηρετεί ο χαρακτηρισμός «ηλίθιες» που χρησιμοποίησε για τις δηλώσεις Ερντογάν; 

 Επίσης, ποιο σκοπό εξυπηρετεί η φράση του «γονυπετής ο κ. Ερντογάν ζήτησε συγγνώμη από τον Πούτιν»;  

Και τι θα κάνει ο κ. Καμμένος τώρα που το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας χαρακτήρισε εκείνον «μη σοβαρό»; Θα ψάξει να βρει κάποιον πιο βαρύ χαρακτηρισμό για να απαντήσει;

Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά, ας συγκρατηθεί ο κ. Καμμένος. Η θέση που κατέχει δεν προσφέρεται για τέτοια. Πολύ περισσότερο δεν προσφέρεται για σόου και φιέστες, όπως αυτή που πήγε να στήσει με τη «συνεδρίαση» της Επιτροπής Αμυνας και Εξωτερικών της Βουλής στο Καστελλόριζο. Ευτυχώς, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατάλαβαν αμέσως πού το πήγαινε  και αντέδρασαν. Ευτυχώς, επίσης, που το κατάλαβαν ο πρόεδρος της Βουλής και κάποιοι από τον ΣΥΡΙΖΑ και το «οικουμενικό» σόου, που πήγαινε να φτιάξει ο κ. Καμμένος, ματαιώθηκε.

Ο περί ου ο λόγος υπουργός δεν ενδιαφέρεται για τη σφυρηλάτηση–υποτίθεται– διακομματικής ομοψυχίας. Αλλιώς δεν θα απαντούσε σε ένα κόμμα ως πολιτικάντης, θυμίζοντας ότι ο πρώην Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελλόριζο την είσοδο στο Μνημόνιο. Διότι είναι πολύ εύκολο να του υπενθυμίσει κάποιος τους δικούς του παλικαρισμούς, που έγιναν  «ναι σε όλα» και «στα τέσσερα», κατά τη δική του έκφραση.

Ο χειρισμός κρίσιμων εθνικών θεμάτων απαιτεί σοβαρότητα, υπευθυνότητα και αυτοσυγκράτηση πολιτικά χαρακτηριστικά που δεν  διαθέτει ο κ. Καμμένος, όπως έχει αποδειχθεί επανειλημμένως τα τελευταία χρόνια. Ο χειρισμός τέτοιων θεμάτων (πρέπει να) αποκλείει  πολιτικάντικες συμπεριφορές.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να παίξει το παιχνίδι της έντασης με την Τουρκία. Πρέπει να θωρακίζεται αμυντικά και να ενισχύει τα διεθνή στηρίγματά της. Το πρώτο είναι δουλειά του κ. Καμμένου, για τα άλλα υπάρχουν αρμοδιότεροι.

Σε κάθε περίπτωση, ας του εξηγήσουν ότι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο κίνδυνος της εσωτερικής κατανάλωσης

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Η ​​παραίνεση του υπουργού Εθνικής Αμύνης προς τους αξιωματικούς του τάγματος εκπαιδεύσεως στα Γρεβενά ήταν σαφής: «Οφείλετε να τους παραδώστε (σ.σ.: τους νεοσυλλέκτους) υγιείς στις οικογένειες που σας τους εμπιστεύθηκαν». Και το εννοούσε, προφανώς, διότι το είπε «από εδώ, τη Μακεδονία, την αληθινή Μακεδονία», όπως τόνισε· συνεπώς, η ιερότητα της περίστασης δεν σήκωνε λόγια του αέρα.


Ποιος δεν συμφωνεί με τον υπουργό; 


Τα παιδιά στον στρατό πρέπει να μην κρυολογούν συχνά, να μη στερούνται τον ύπνο, να μην παχαίνουν τρώγοντας τις αηδίες των ΚΨΜ και να μην αρχίζουν το κάπνισμα ή τα ναρκωτικά. Αν όμως εννοεί ότι τα παιδιά μπορεί να πάθουν τίποτε χειρότερο από τα δεινά που απαριθμώ παραπάνω, τότε πρέπει ο ίδιος να αντιμετωπίσει με περισσότερη σοβαρότητα τις τουρκικές προκλήσεις. Οχι όπως την περασμένη Πέμπτη, όταν χαρακτήρισε «ηλίθιες» τις δηλώσεις του Ερντογάν. Πολύ περισσότερο, δε, όχι με έμμεσες απειλές για «επιστροφή στη Συνθήκη των Σεβρών», κάτι το οποίο ο οιοσδήποτε Τούρκος με στοιχειώδη αντίληψη της πολιτικής ερμηνεύει αυτομάτως ως απειλή διάλυσης της χώρας τους.


Είναι σχετικώς παρήγορο, πάντως, ότι την επομένη κιόλας ο υπουργός κατέβασε τους τόνους και απέφυγε τις ευθείες προσβολές προς την τουρκική πλευρά.  


Ακόμη καλύτερο, επίσης, είναι ότι η πρωτοβουλία του να συγκληθεί σύσκεψη της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Αμυνας στο ακριτικό Καστελλόριζο ματαιώθηκε, χάρη στην αντίδραση της Ν.Δ., αλλά και του προέδρου της Βουλής. Δυσκολεύομαι να εμποδίσω τη φαντασία μου να στήσει ένα σενάριο, στο οποίο οι Τούρκοι, με κάποιο πρόσχημα, αποκλείουν το Καστελλόριζο με την κοινοβουλευτική επιτροπή επάνω στο νησί. Οχι, δηλαδή, ότι θα τους εμπόδιζαν να φύγουν για να επιστρέψουν στην Αθήνα· δεν θέλω να φαντάζομαι, όμως, τον ανείπωτο εξευτελισμό για το ελληνικό κράτος.


Παρά την κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων (λεκτικών, επί του παρόντος) έναντι της χώρας μας, οι εκτιμήσεις των ευρωπαϊκών πρωτευουσών είναι ότι η προκλητικότητα της Τουρκίας αναπτύσσεται κυρίως για εσωτερικούς λόγους. Κανείς δεν αποκλείει όμως το ενδεχόμενο να εξελιχθούν οι «εσωτερικοί λόγοι» σε πραγματικό και σοβαρό θέμα εξωτερικής πολιτικής. Ιδίως με την κρατούσα ρευστότητα στο διεθνές περιβάλλον, αλλά και εξαιτίας της ιδιορρυθμίας του Ερντογάν.
 

Ιδια είναι σε γενικές γραμμές και η εκτίμηση της Αθήνας και ως προς τα αίτια των προκλήσεων και ως προς τον κίνδυνο. Φάνηκε, άλλωστε, στις ατυχείς δηλώσεις του υπουργού την περασμένη Πέμπτη. Απέδωσε τις προκλήσεις σε «λόγους εσωτερικής κατανάλωσης», κάνοντας επίσης μνεία στις διαρκείς απώλειες που υφίστανται οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, στις ήττες τους στη Συρία και στη γενική αποδυνάμωσή τους μετά το αποτυχόν πραξικόπημα. Σωστά· όμως δεν παύουν να παραμένουν ο Γολιάθ και εμείς ο Δαβίδ – δεν κάνουμε τίποτε με τις σφεντόνες μας.


Εφόσον έτσι είναι τα πράγματα και ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να τσιμπάς το δόλωμα και να απαντάς σε δηλώσεις εσωτερικής κατανάλωσης με δηλώσεις για τη δική σου εσωτερική κατανάλωση. Γιατί αυτό έκανε ο Π. Καμμένος. Είτε εν αγνοία του κινδύνου είτε αψηφώντας τον, απάντησε στον Ερντογάν, απευθυνόμενος σε εκείνους εξ ημών που τους διακρίνει η ανασφάλεια του Τσιουάουα (άτριχο γκρέμλιν που νομίζει ότι είναι σκυλάκι και το οποίο, ως γνωστόν, ξελαρυγγιάζεται στο γάβγισμα μόλις βλέπει οτιδήποτε μεγαλύτερο από το ίδιο). Πρέπει, εξάλλου, να φροντίσει και τον εαυτό του – οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών δείχνουν σταθερά τους ΑΝΕΛ να μένουν εκτός Βουλής.


Η Τουρκία είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος αυτή την ώρα για την Ελλάδα. Οι ανησυχίες είναι βάσιμες και η σύνεση απαραίτητη. Τώρα, αν θα πρέπει οι ανησυχίες μας να εκτείνονται και στην κατάσταση του στρατού μας, ας μου επιτραπεί σε αυτό το «ευαίσθητο» ζήτημα να απαντήσω αλληγορικά, μέσω ενός δελτίου Τύπου: 
«Οι εθνοφύλακες που υπηρετούν στην 61 Μ.Ε. Φαρσάλων επισκέφτηκαν τον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Βασίλη Κόκκαλη. Ο Λαρισαίος υπουργός είχε την ευκαιρία να συζητήσει μαζί τους και να δεχθεί τις ευχαριστίες τους, αφού χάριν των ενεργειών του η Μονάδα παρέμεινε ανοιχτή, εξασφαλίζοντας έτσι τις οικογένειές τους». 


«Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας κ. Πάνος Καμμένος δέχθηκε κατευθείαν το δίκαιο του αιτήματός σας», δήλωσε ο κ. Κόκκαλης, ο οποίος αναφέρθηκε και στη συνδρομή του δημάρχου Φαρσάλων.


Οτι η 61 Μ.Ε. τελικώς παραμένει ανοικτή στα Φάρσαλα έχει διττή σημασία. 


Σημαίνει, κατ’ αρχάς, ότι αν κηρυχθεί επιστράτευση, η μονάδα εθνοφυλακής θα μετατραπεί σε κέντρο επιστράτευσης, δηλαδή ότι τα σουβλατζίδικα, οι πιτσαρίες, ακόμη και ο χιλιοτραγουδισμένος χαλβάς των Φαρσάλων –για τον οποίον, σημειωτέον, έγινε μνεία ακόμη και από αυτά τα πρωθυπουργικά χείλη– θα δουλέψουν μια χαρά. 


Σημαίνει, ακόμη, ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μετά τις υποκλίσεις έρχεται ο λογαριασμός!

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Το κράτος-συμμορία του Ερντογάν έχει τεράστια προβλήματα, τρώγονται σαν σκυλιά. Ισλαμοφασίστες και πρωτοναζί κεμαλικοί συμφωνούν σε ένα πράγμα: στο μίσος και στον επεκτατισμό εναντίον των Ελλήνων. 

Ο Κιλιτσντάρογλου, ο πρόεδρος του κόμματος του δασκάλου του Μουσολίνι και του Χίτλερ, ζήτησε και αυτός 18 νησιά μετά τα αλλεπάλληλα παραληρήματα του σαλεμένου «σουλτάνου».  

Η Τουρκία, κληρονόμος της ληστρικής κληρονομιάς του Ερτογρούλ, λειτουργεί σαν αρπακτικό και επιτίθεται στα πιο αδύναμα θηράματα.

 

Η Αγκυρα, λοιπόν, θεωρεί την κρίση μας ευκαιρία της.  

Δεν φταίνε, όμως, μόνο αυτοί. Εχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης και οι δικές μας ηγεσίες για την αποθράσυνση των γενοκτόνων των χριστιανών της Μικράς Ασίας, των σημερινών φονιάδων των Κούρδων και των συνεργατών του Ισλαμικού Κράτους.  

Κορυφαίο παράδειγμα της παρακμιακής και εκ του αποτελέσματος προφορικής συμπεριφοράς των κομμάτων είναι η Θράκη. Εκεί συνέβη κάτι πρωτοφανές: μαζική παραβίαση των δικαιωμάτων μειονοτικών ομάδων και των μουσουλμάνων Αθίγγανων, τους οποίους επιτρέψαμε να εκτουρκίζει η Αγκυρα μέσα στην επικράτειά μας.

 

Δεν υπάρχει δε αθλιότερη εικόνα από τους εκπροσώπους των ελληνικών κομμάτων και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που μόλις σουρουπώσει, μπαίνουν από την πλαϊνή πόρτα στη φιδοφωλιά που υποδύεται το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή, για να συνδιαλλαγούν με τον πρόξενο, να ζητήσουν υποψηφίους για τους συνδυασμούς τους. Εχει δε συμβεί, μου το ανέφερε σοβαρός άνθρωπος, να ζητηθεί από χριστιανούς υποψηφίους να παραιτηθούν, διότι οι μουσουλμάνοι τούς θεωρούν πολύ... πατριώτες Ελληνες και είναι αποδεκτοί. Ετσι τα κόμματα, σε συνεννόηση πάντα με τον πρόξενο, αναζητούν χριστιανούς υποψηφίους χαλαρότερων πατριωτικών φρονημάτων, ενώ οι μουσουλμάνοι που συμμετέχουν στους συνδυασμούς εγκρίνονται ή ακόμη και δίνονται από το προξενείο.

Στην ουσία, λοιπόν, μιλάμε για μια σιωπηρή αλλά έμπρακτη αναγνώριση συγκυριαρχίας στη Θράκη, αφού κόμματα και εκλεγμένοι εκπρόσωποι πάνε και υποβάλλουν τα σέβη τους στον εκπρόσωπο του κράτους-συμμορία, του ζητούν την έγκριση για αποφάσεις τους και υποθάλπουν τη δράση όλου του συστήματος απόσχισης της Θράκης, που έχει στήσει η Αγκυρα στην περιοχή με χρήμα, πράκτορες, μπράβους, και, κυρίως, το κέντρο του τουρκικού σοβινισμού και της συμμοριακής δράσης του, το προξενείο, το οποίο πρέπει να κλείσει άμεσα και να ξεδοντιάσουμε με ατσάλινο χέρι όλο το τραμπούκικο σύστημά του, καθώς και τα ορφανά οικονομικής διείσδυσης στην περιοχή.

 

Ο τρόπος αντιμετώπισης της επιθετικότητας του τουρκικού ισλαμοφασισμού και της επιθετικότητάς του είναι μόνο ένας και μας τον διδάσκουν η Ιστορία και η λαϊκή σοφία: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί...

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Π​​ολλοί και σοβαροί ιστορικοί και διανοούμενοι πιστεύουν ότι οι μεγάλες κρίσεις στον τόπο μας καταλήγουν στο τέλος σε κάποια τραγωδία, που ξεπερνάει τα όρια της οικονομικής καταστροφής. Ομολογώ ότι έχω την ίδια αγωνία αυτή την περίοδο. Η Ελλάδα είναι πτωχευμένη και υπό διεθνή επιτροπεία. Οι θεσμοί της τρίζουν και η κοινωνία έχει βουλιάξει σε ένα τέλμα απελπισίας και κυνισμού. Η κρίση είναι πραγματικά συστημική.


Αυτά όλα συμβαίνουν, όμως, σε ένα πολύ επικίνδυνο περιβάλλον. 


Οι ΗΠΑ περνούν μια μεταβατική περίοδο, που δεν μοιάζει με καμία άλλη. 


Υπάρχει κενό «εξουσίας» στον δυτικό κόσμο, και δεν πρόκειται να καλυφθεί για αρκετούς μήνες. Δεν ξέρω, και κανείς δεν μπορεί να ξέρει, ποια θα είναι η πολιτική Τραμπ στην ανατολική Μεσόγειο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για μερικές εβδομάδες, και πιθανότατα μήνες, δεν θα ξέρουμε ποιος παίρνει τις αποφάσεις στην Ουάσιγκτον και τι θέλει.  


Στην Ευρώπη, έχουμε μια αποδυναμωμένη Γαλλία με πρόεδρο που έχει ήδη αποχαιρετήσει. Και μια καγκελάριο, που είναι de facto ηγέτις του δυτικού κόσμου –μέχρι νεωτέρας– αλλά χωρίς πολλά γεωπολιτικά όπλα.  


Ο μοχλός πίεσης που λεγόταν ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας μάς άφησε γεια. Οποιος Ελληνας ηγέτης τηλεφωνήσει στις Βρυξέλλες ή σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα εν μέσω μιας κρίσης δεν θα πρέπει να περιμένει να φτάσει το «ιππικό».


Οσο για την Τουρκία, έχει μπει σε αχαρτογράφητα νερά. Οι Τούρκοι ήταν προβλέψιμοι. Ξέραμε τις ισορροπίες πολιτικών - Ενόπλων Δυνάμεων και μπορούσαμε να μαντέψουμε την επόμενη κίνησή τους. Μιλάμε όμως για ένα νέο σκηνικό, πολλά ανοικτά μέτωπα, αστάθμητους παράγοντες και –το κυριότερο– για έναν ηγέτη που κανείς, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν μπορεί να τον «διαβάσει» εύκολα.


Τώρα, λοιπόν, ξαφνικά το Κυπριακό και τα Ελληνοτουρκικά έφτασαν, για ακόμη μία φορά, σε θερμοκρασίες που «βράζουν». 


Στην Αθήνα έχουμε μια αδύναμη πολιτική ηγεσία που πιέζεται εσωτερικά από διάφορες κατευθύνσεις και δεν έχει ξεκάθαρη στρατηγική. Εχει, δυστυχώς, κάποιος την αίσθηση ότι δεν υπάρχει ένας άνθρωπος ο οποίος διαχειρίζεται αυτά τα κρίσιμα ζητήματα. 


Ο Ερντογάν από την πλευρά του πιέζει και θέλει να τα βάλει όλα, τώρα, στο τραπέζι. Η στιγμή δεν είναι καλή. 


Η πίεση θα κλιμακωθεί πάντως.  


Το αθώο σενάριο λέει ότι η Αγκυρα θα παίξει ένα blame game (παιχνίδι επίρριψης ευθυνών), θα επιχειρήσει, δηλαδή, να πείσει πως κάνει ό,τι μπορεί για να λύσει τα θέματα, αλλά η Αθήνα ή δεν μπορεί ή δεν θέλει να την ακολουθήσει. 


Το λιγότερο αθώο σενάριο είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Tί πραγματικά επιδιώκει ο Ερντογάν

Toυ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

O Ερντογάν έχει μεταλλαχθεί και δεν έχει καμία σχέση με τον πολιτικό που κυβέρνησε την Τουρκία έως το 2012. 

 Ο νέος Ερντογάν έχει απομακρυνθεί από τους παλιούς πολιτικούς φίλους του, από τους βουλευτές, τους υπουργούς, ακόμα και από τον πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ, εκφράζοντας μάλιστα την απογοήτευσή του γιατί επέλεξε αυτόν και όχι τον γαμπρό του Μπεράτ Αλμπαϊράκ για τη θέση αυτή, όταν αποφάσισε να «αποκεφαλίσει» τον Νταβούτογλου, επειδή είχε έλθει επικίνδυνα «κοντά» με τις ΗΠΑ και με τον Γκιουλέν.

 

Δημοσιεύματα στην Τουρκία φέρουν τον Ερντογάν να έχει γίνει απόμακρος και εξαιρετικά καχύποπτος με όλους, ενώ δεν ξεπερνά τα δάχτυλα του ενός χεριού ο αριθμός των ατόμων που τον επισκέπτονται στο προεδρικό μέγαρο. Ο δε γαμπρός του, παρότι κατέχει τη θέση του υπουργού Ενέργειας, είναι στην ουσία άτυπος πρωθυπουργός και είναι και ο μόνος που κρατά τα «κλειδιά» της πόρτας που οδηγεί στον Ερντογάν.

 

Σε αυτό το καθεστώς καχυποψίας έναντι πάντων, με τις ήττες να έρχονται η μία μετά την άλλη, την πολιτική του να οδηγείται σε αδιέξοδο στα μέτωπα της Συρίας και του Ιράκ και την τουρκική λίρα να δέχεται ισχυρές πιέσεις από τις διεθνείς αγορές, ο Ερντογάν κάνει εξαιρετικά παράτολμες κινήσεις, που επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο τη διεθνή θέση της χώρας του.

 

Η ευθεία απειλή προς την Ε.Ε. ότι θα ανοίξει τις πόρτες και θα γεμίσει η Ευρώπη πρόσφυγες -τώρα φαίνεται πόσο άκομψες (sic) ήταν ανάλογου ύφους απειλές δύο Ελλήνων υπουργών-, λίγες μέρες μετά το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, αποτελεί άλλη μία κίνηση που την απομακρύνει από τη Δύση.

 

Ομως, η κορυφαία κίνηση, που, αν γίνει πράξη, θα οδηγήσει στην αποβολή της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ, αποτελεί το φλερτ της Αγκυρας με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σανγκάης, που είναι πιο πολύ ένας οργανισμός συνεργασίας στους τομείς της Αμυνας και της Ασφάλειας και λιγότερο σε αυτόν της οικονομίας.

 

Ο γεωπολιτικός αναπροσανατολισμός μιας χώρας δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά αν αυτή η χώρα έχει στρατηγική σημασία για τον διεθνή παράγοντα. Οποτε αποπειράθηκε να τον κάνει η Ελλάδα, υπέστη εθνικές καταστροφές, με τελευταία την εμφύλια σφαγή, τα πικρά αποτελέσματα της οποίας πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Η Τουρκία λοιπόν έχει μπει σε αυτήν τη διαδικασία για έναν και μοναδικό λόγο. Με τις κινήσεις αυτές προσπαθεί να δημιουργήσει ένα νέο, ειδικό «γεωπολιτικό κεφάλαιο», για να προκαλέσει την ανησυχία στους κύκλους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, με στόχο να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την αμερικανική κυβέρνηση και να ανταλλάξει το κεφάλαιο αυτό με απόσυρση της στήριξης που παρέχουν οι ΗΠΑ στους Κούρδους.

 

Με άλλα λόγια, η Τουρκία με τις κινήσεις προς Μόσχα και Σανγκάη, και τις εντάσεις που προκαλεί με την Ελλάδα, που μπορεί να προκαλέσουν σοβαρότατη κρίση στην Ανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ, προσπαθεί...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - TOYΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Που το πάνε οι πασάδες?

Του Αγγελου Μ. Συρίγου 

Αναπληρωτή καθηγητή Διεθνούς Δικαίου & Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ισως η πλέον χαρακτηριστική φράση των αντιλήψεων του Ερντογάν είναι ότι «όταν τελειώσει αυτή η ιστορία η Τουρκία ή θα έχει μεγαλώσει ή θα έχει μικρύνει».  

Προφανώς ο ίδιος δεν μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία με σκοπό να μικρύνει τη χώρα του. 

 Αλλοι ηγέτες θα επέλεγαν να επικεντρωθούν στο μέτωπο εκείνο που κινδυνεύουν περισσότερο. Στην περίπτωση της Τουρκίας είναι οι αυτόνομες κουρδικές περιοχές στα τουρκοσυριακά σύνορα. 

Ο Ερντογάν αντιθέτως επιλέγει να ανοίξει σχεδόν όλα τα μέτωπα.

Στο εσωτερικό μετά τους πραξικοπηματίες και τους γκιουλενικούς εκκαθαρίζει και το φιλοκουρδικό κόμμα (HDP). Τουρκικά στρατεύματα σταθμεύουν παρανόμως σε Ιράκ και Συρία. Οι απειλές προς την Ευρώπη για πλημμυρίδα μεταναστών διαδέχονται η μία την άλλη.

Παράλληλα, ο Ερντογάν προχωράει όλα τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα από εκεί που είχαμε συνηθίσει επί χρόνια:

Μιλάει για τα σύνορα της τουρκικής καρδιάς και αμφισβητεί ευθέως τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Αναφέρει τα Ιμια ως τουρκικό έδαφος και όχι ως γκρίζα ζώνη που πρέπει Ελλάδα και Τουρκία να συζητήσουν. Από το 1996 και την Τανσού Τσιλέρ είχαμε να ακούσουμε αυτή τη ρητορική.  

Μιλάει για μία μεγάλη Τουρκία και ως πρώτο βήμα ορέγεται να ενσωματώσει τα Κατεχόμενα στην Κύπρο, δείχνοντας ότι διαφέρει από τους κεμαλικούς προκατόχους του. Στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό δεν μπαίνει με σκοπό να περιορίσει η Τουρκία την επιρροή της στην Κύπρο, αλλά να την επεκτείνει.

Τα υπόλοιπα κόμματα στην Τουρκία τον ακολουθούν. Δεν είναι μόνον η απόλυτη ιδεολογική και πρακτική κυριαρχία Ερντογάν σε εσωτερικό επίπεδο. Τα δύο εναπομείναντα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, οι κεμαλικοί Ρεπουμπλικανοί και οι Γκρίζοι Λύκοι εμφορούνται απολύτως από τις ίδιες εθνικιστικές απόψεις.

Είναι προφανές ότι ο Ερντογάν εκτιμά ως εξαιρετικά υψηλή τη γεωστρατηγική σημασία της Τουρκίας. 

Παράλληλα είναι πλημμυρισμένος από τη βεβαιότητα του μεγαλείου της χώρας του που τη θεωρεί περιφερειακή υπερδύναμη. Ουσιαστικά λέει ευθέως ότι για να συνεχίζει η χώρα του να σέβεται τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή θα πρέπει και η Δύση να σέβεται όλες τις ιδιαιτερότητες της Τουρκίας.  

Στην Ελλάδα επιβάλλεται πλέον...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΤΑΛΙΑ: Η ήττα Ρένζι είναι το ναυάγιο της Ιταλικής Αριστεράς - Ο δεύτερος θάνατος του Μπερλιγκουέρ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Η ήττα του Ρέντζι, , σημαίνει και ναυάγιο του μεγάλου στοιχήματος της ιταλικής Αριστεράς στη Μεταπολεμική Περίοδο που είχε θέσει πρώτος ο ηγέτης του ΚΚ Ιταλίας Τολιάτι και διατύπωσε ως συνολική στρατηγική ο Μπερλιγκουέρ στη δεκαετία του ’70: Την ολοκλήρωση του εκσυγχρονισμού της χώρας. 
 

Από  την δεκαετία του ’70 και μετά   υπό τον Μπερλιγκουέρ το ΙΚΚ  είχε  ξεκάθαρη   ατζέντα εκσυγχρονισμού: Καταπολέμηση του πελατειακού κομματικού κράτους που ίδρυσε η Χριστιανική Δημοκρατία μετά το 1945, που στον νότο είχε τη μορφή συγκυβέρνησης με το οργανωμένο έγκλημα της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα, άμβλυνση των περιφερειακών ανισοτήτων Βορρά - Νότου  και συμμετοχή ισότιμη στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, με πυρήνα την πορεία προς το ενιαίο νόμισμα που δρομολόγησαν η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του ’70. 

Ο δρόμος φάνηκε να ανοίγει μετά τις ανατροπές του 1989-91. Ηταν το πρώτο χαμένο ραντεβού για το ΙΚΚ, που στα τέλη του 1991 μετονομάσθηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς. 

Τη σκυτάλη στον απόηχο της επιχείρησης «Καθαρά Χέρια» την πήρε η επιτομή της διαπλοκής ο Μπερλουσκόνι και η Φόρτσα Ιτάλια που για ένα χρόνο το 1994-5 συγκυβέρνησε με τους νεοφασίστες του Φίνι και τη ρατσιστική Λέγκα του Βορρά του Μπόσι. 

Η ώρα της Αριστεράς ήλθε το 1996 με την κυβέρνηση Πρόντι με μείζονα εταίρο το Δημοκρατικό Κόμμα και δύο ήσσονες εταίρους από τα αριστερά και το Κέντρο.  Η συμμετοχή της Ρώμης συμπαρέσυρε αμέσως την Ισπανία και την Πορτογαλία και άνοιξε τον δρόμο για την Ελλάδα δύο χρόνια αργότερα.  

Οι εσωτερικές συγκρούσεις της Κεντροαριστεράς που κυβέρνησε στην πενταετία 1996-2001 άνοιξαν τον δρόμο για την πενταετία Μπερλουσκόνι -2001 έως 2006- ακολούθησε μια διετία με τον Πρόντι και την Κεντροαριστερά και μια τρίτη διακυβέρνηση Μπερλουσκόνι στην περίοδο 2008 - 2011. 

Η  Κεντροαριστερά πλέον με μια άχρωμη και γκρίζα διαχείριση της εξουσίας χωρίς μεταρρυθμιστικό όραμα και με μόνο επίτευγμα την ένταξη στην ΟΝΕ δεν μπόρεσε να ελέγξει τον πολυσυλλεκτικό λαϊκισμό του Καβαλιέρε.  

Με την κρίση της Ευρωζώνης να οδηγεί τους Μέρκελ - Σαρκοζί να επιβάλουν την αποχώρηση Μπερλουσκόνι, η Κεντροαριστερά έβαλε το στοίχημα της ταυτόχρονης δημοσιονομικής προσαρμογής και εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων με κοινωνικό πρόσημο. 

Ενα στοίχημα που...  

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΟ-ΡΑΓΙΑΔΙΚΗ κωμωδία"

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"

Σαν σήμερα (5/12/ΧΧΧΧ)

1933: Καταργείται η Ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ, που είχε επιβληθεί το 1920.

1945: Πέντε βομβαρδιστικά του αμερικάνικου ναυτικού με πλήρωμα 14 ανδρών εξαφανίζονται μυστηριωδώς στο Τρίγωνο των Βερμούδων. Η ομάδα αυτή των αεροπλάνων έμεινε στην ιστορία ως «Το Χαμένο Σμήνος».

1969: Πραγματοποιείται για πρώτη φορά στην Ελλάδα εμφύτευση συσκευής βηματοδότη στην καρδιά ασθενούς.

1981: Η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να καταργήσει το άρθρο 357 του Ποινικού Κώδικα, που προέβλεπε την ποινή φυλάκισης για τη μοιχεία.

1901: Γεννιέται ο Γουόλτ Ντίσνεϊ, αμερικανός καρτουνίστας, δημιουργός του Μίκι Μάους και του Ντόναλντ Ντακ.

1934: Γεννιέται ο Νίκος Κούρκουλος

1946: Γεννιέται ο Χοσέ Καρέρας, ισπανός τενόρος.

1791: Πεθαίνει ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, αυστριακός συνθέτης. 

 

 

 

 

 

 

 2013 Πεθαίνει σε ηλικία 95 ετών, ο Νέλσον Μαντέλα, ο "πατέρας της δημοκρατίας" της Νότιας Αφρικής και πρώτος μαύρος πρόεδρος της χώρας