Σαν σήμερα (3/12/ΧΧΧΧ)

1944: Πέφτει η πρώτη σφαίρα στα «Δεκεμβριανά», μία από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας.

1947: Το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος» κάνει πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη.

1963: Στην Ελλάδα, αποφασίζεται ότι τα διδακτικά βιβλία θα διανέμονταν δωρεάν στους μαθητές των Δημοτικών Σχολείων και των Γυμνασίων.

1967: Ο δρ. Κρίστιαν Μπάρναρντ γράφει ιστορία, επιχειρώντας την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στο Κέιπ Τάουν.

 

1984: Μεγάλη οικολογική και ανθρωπιστική καταστροφή στο Μποπάλ της Ινδίας. 2000 άτομα πεθαίνουν από εκροή δηλητηριώδους αερίου από το εργοστάσιο της «Union Carbide», που παράγει τις γνωστές μπαταρίες «Energizer».

2014:  Αφήνει την  τελευταία του πνοή σε ηλικία 81 ετών ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής Κώστας Λινοξυλάκης, από τις μεγαλύτερες μορφές στην ιστορία του Παναθηναϊκού, που πρωταγωνίστησε στα ελληνικά γήπεδα τη δεκαετία του 1950.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα νιάτα και η κεντροαριστερά

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από τότε που πτώχευσε η Ελλάδα έχουν υπογραφεί τρία μνημόνια, έχουν μπει πέντε καινούρια κόμματα στην ελληνική βουλή, έχουν περάσει λίγες δεκάδες μεταρρυθμίσεις, κι έχουν γίνει περίπου τετρακόσιες πενήντα κινήσεις ανανέωσης της κεντροαριστεράς.

Το τελευταίο νούμερο δεν είναι ακριβές, το έβγαλα από το μυαλό μου. Μπορεί να υποτιμώ τον πραγματικό αριθμό.

Κάθε φορά που ανακοινώνεται μια κίνηση ανανέωσης, ανασυγκρότησης, αναβίωσης ή ανασκολόπισης της κεντροαριστεράς, αναπόφευκτα αναρωτιέμαι το γιατί, δεδομένου ότι η "κεντροαριστερά" είναι κάτι που δεν υπάρχει.  

Είναι σα να προσπαθεί να ανασυγκροτήσει κανείς ένα μονόκερω. Σα να προσπαθεί να αναβιώσει τον Άη Βασίλη.

Έχω μια θεωρία περί αυτού, πιστεύω ότι ευθύνεται ένα φαινόμενο τις συνέπειες του οποίου τις είδαμε έντονες και ανάγλυφες και τις τελευταίες ημέρες, μετά το θάνατο του δικτάτορα της Κούβας Φιντέλ Κάστρο.

Τα νιάτα. Αυτά φταίνε. Η αθώα νεότητα.

Βλέπετε, η "κεντροαριστερά" ως πολιτικός χώρος είναι ένα λίγο-πολύ τεχνητό δημιούργημα το οποίο στην ουσία του δεν διαφέρει από τον απλό, κανονικό φιλελευθερισμό. Είναι ο πολιτικός χώρος που αναγνωρίζει τη σημασία της ελεύθερης αγοράς, απαιτεί τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανάγει σε μέγιστη αξία την ελευθερία των ατόμων. Φυσικά υπάρχει ποικιλία, κυρίως ανάλογα με το πόσο παρεμβατικό θεωρεί ο καθένας ότι πρέπει να είναι το κράτος στα της οικονομίας, αλλά δεν υπάρχει πουθενά ευδιάκριτο σύνορο που βάζει από τη μία τους "κεντροαριστερούς" και από την άλλη τους "φιλελεύθερους". Μπορεί κανείς να βρει δυο φιλελεύθερους που διαφωνούν μεταξύ τους περισσότερο για το μέγεθος του κράτους από ό,τι ένας φιλελεύθερος με έναν "κεντροαριστερό".

Γιατί τότε ένα υποσύνολο αυτοχαρακτηρίζεται ως "κεντροαριστερά"; Γιατί θεωρούν ότι είναι κάτι αλλιώτικο; 

Δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο, είναι διεθνές. Παντού υπάρχουν "σοσιαλδημοκράτες", έχουν και ξεχωριστό κόμμα στην Ευρωβουλή, σε πολλές χώρες μέχρι πρόσφατα ήταν η μεγαλύτερη πολιτική φράξια. Και είναι, βασικά, φιλελεύθεροι σε όλα τους τα πιστεύω. Γιατί αυτοαποκαλούνται αλλιώς;

Τα νιάτα φταίνε. Αυτή είναι η θεωρία μου.

Στα νιάτα τους οι κεντροαριστεροί, οι σοσιαλδημοκράτες ήταν σχεδόν όλοι σκέτο αριστεροί, και σκέτο σοσιαλιστές. Ήταν οργανωμένοι σε ομάδες και γκρουπούσκουλα, έκαναν δράσεις, έκαναν “αγώνες”. Σε κάποιες περιπτώσεις, ανάλογα με την χώρα στην οποία ζούσαν, έκαναν και αντίσταση κανονική απέναντι σε πραγματική κρατική (δεξιά) καταστολή. Αλλά κι αυτοί που δεν έκαναν τίποτε ουσιαστικό και μόνο συζητούσαν σε καταλήψεις και συνελεύσεις αγορεύοντας για το σοσιαλισμό και την Παλαιστίνη, ένιωθαν τη χαρά της συμμετοχής, την απόλαυση του ανήκειν, τη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη της συστράτευσης. Γενικά, πέρασαν πολύ ωραία. Τόσο ωραία, που η υπόλοιπη ζωή τους μοιάζει λιγάκι σαν αποκλιμάκωση.

Και μετά; 

Μετά ενηλικιώθηκαν. Όχι όλοι (σήμερα μας κυβερνούν αυτοί που ζουν για πάντα στο λύκειο), αλλά κάποιοι ενηλικιώθηκαν, και έγιναν κυρίως πασόκ (όχι το κόμμα Π.Α.ΣΟ.Κ., η κατάσταση ύπαρξης πασόκ). Και κατάλαβαν ότι ωραία ήταν τα ουτοπικά όνειρα της νιότης, ωραίες οι παρέες κι οι κουβέντες στα καφενεία κι “οι αγώνες”, αλλά στον πραγματικό κόσμο όλες οι απόπειρες να μεταφερθούν τα όνειρα του σοσιαλισμού στην πολιτική πάντα κατέληγαν όλως περιέργως στον απολυταρχισμό και στην ανελευθερία. Καθώς μεγάλωναν και καταλάβαιναν πώς λειτουργεί ο κόσμος, πώς λειτουργούν οι οικονομίες, τι είναι η πολιτική και, κυρίως, πώς δουλεύουν τα μυαλά των πραγματικών ανθρώπων, άλλαξαν, κι έγιναν, βασικά, φιλελεύθεροι. 

Έλα όμως που είχαν μαζί τους τις αναμνήσεις. Ζούσαν μέσα τους τα νιάτα. Θυμούνται μέχρι σήμερα τις εποχές που ήταν νέοι κι ευτυχισμένοι, τίγκα στις ντοπαμίνες της ψευδαίσθησης ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Είναι μια ανάμνηση ζωντανή, έντονη, πανίσχυρη. 

Και έτσι, κι όταν ακόμη εγκατέλειψαν τα σοσιαλιστικά τους οράματα, θέλησαν να κρατήσουν κάτι άλλο.

Και κράτησαν το λεξιλόγιο.

Και μαζί κράτησαν και μιαν αλλόκοτη άρνηση, ένα παράλογο τυφλό σημείο στην αυτογνωσία. Συνέχισαν να αυτοαποκαλούνται “αριστεροί” -έστω, κεντροαριστεροί- και να μιλάνε για “σοσιαλισμό” -έστω, “σοσιαλδημοκρατία”. Αν και είχαν απορρίψει ολοκληρωτικά τις ιδέες, κράτησαν τις λέξεις.

Γι’ αυτό είδαμε αυτές τις ημέρες μια ατελείωτη παρέλαση από μπουρδουκλωμένες πασοκάρες από την Ελλάδα και το εξωτερικό να λένε τόσο γλυκές κουβέντες για το δικτάτορα της Κούβας, τον ήρωα της νιότης τους.  

Πώς να μη μπερδευτούν; 

Στα νιάτα τους, τότε που όλα ήταν όμορφα κι ο αγέρας μύριζε γιασεμί, ο δικτάτωρ ήταν ακόμα επαναστάτης, σύμβολο, ήρωας. Αν τον απέρριπταν τώρα, θα είναι σα να απορρίπτουν την ταυτότητά τους σε μιαν εποχή που νοσταλγούν, σα να απορρίπτουν την εκδοχή του εαυτού τους που θεωρούν την καλύτερη, πιο ευτυχισμένη που έχουν υπάρξει ποτέ.  

Πώς να μην πουν γλυκόλογα για τον δικτάτορα, που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να απεχθάνονται με κάθε νευρώνα του μυαλού τους;

Γι’ αυτό...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η ανελλήνιστη Αριστερά και ο Τίμιος Σταυρός

Οταν η καρδιά σου χτυπάει στη Μόσχα του 1917 και ο νους σου τρέχει στην Αβάνα του 1959, η Αθήνα σού φαίνεται ξένη

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Οι περισσότεροι Ελληνες ποσώς ενδιαφερόμαστε για την ιστορία του Κάστρο. Εχουμε τα δικά μας βάσανα και τις δικές μας υποθέσεις που δεν μπορούν να λυθούν ή να εξυπηρετηθούν από τα χάστα λα βιτόρια σιέμπρε και τις λοιπές μπούρδες. Είναι εύλογη η αδιαφορία για τα αόρατα επιτεύγματα ενός αιματοβαμμένου τυραννικού καθεστώτος που υποστηρίχθηκε από μία υπερδύναμη για να πάει κόντρα σε μία άλλη. 

Δεν μας συγκινεί η Φιντελομανία, η δικτατορία που επέβαλε, τα φληναφήματα που εκφωνούσε στους ατέλειωτους λόγους του. Μόνο τα θύματα της εξουσιομανίας του συγκινούν και αξίζουν κάθε βοήθεια.

 

Παρά τα κερατιάτικα που θα πληρώσουμε για να κάνει διακοπές και μαρξιστογούστα ο Τσίπρας, το κέρδος είναι εμφανές και μας το έδειξε ο Θεός - ο μόνος πια που μπορεί να μας βοηθήσει. Ο Κύριος έδειξε πόσο άσχετοι είναι οι αριστεροί με την ελληνικότητα, τον τρόπο ζωής, τα έθιμα, τη θρησκεία, τις εθνικές και τις ατομικές αγωνίες του λαού.

 

Ενα γεγονός στο οποίο θα επιδίωκε να παρευρεθεί πάση θυσία ένας κανονικός Ελληνας πρωθυπουργός είναι η τοποθέτηση του Τιμίου Σταυρού στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Σημείο Μηδέν στη Νέα Υόρκη, που έγινε το μεσημέρι της Δευτέρας 28 Νοεμβρίου.  

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, όπως έγραψε η ομογενειακή εφημερίδα «Εθνικός Κήρυκας», ήταν «ο μοναδικός χώρος λατρείας ο οποίος καταστράφηκε ολοσχερώς από την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και συνάμα το τελευταίο έργο του αναγεννημένου από τις στάχτες νέου Παγκόσμιου Εμπορικού Κέντρου».

 

Η τοποθέτηση του Σταυρού έγινε λίγες ημέρες προτού συμπληρωθούν 100 έτη από την ίδρυση της ιστορικής κοινότητας της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου.  

Πέρα από την αυτονόητη ένδειξη ευσέβειας, απότισης φόρου τιμής στα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου και αγάπης στα αδέλφια μας στην Αμερική, μια επίσκεψη στη Νέα Υόρκη αυτή την εποχή και σε μια τέτοια συγκυρία θα ήταν εξαιρετική ευκαιρία για επαφές με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ. 

Αλλά...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ενα παιδί μαθαίνει τον κόσμο

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τα ταξίδια ανοίγουν το μυαλό. Αποκαλύπτουν νέους ορίζοντες, τοπία που δεν τα έχεις φανταστεί, ήθη πρωτόγνωρα ιθαγενών. Ακόμη και ο ήχος της ξένης γλώσσας που ακούει κάποιος μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο της σκέψης του. Ειδικά αν το μυαλό σου είναι παρθένο, έτοιμο να γονιμοποιηθεί από την εμπειρία του ξένου, του διαφορετικού. Και αν είναι κάτι για το οποίο δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον πρωθυπουργό μας είναι ότι αυτά τα δύο χρόνια που μας κυβερνά δεν αξιοποίησε τον χρόνο του ταξιδεύοντας.  

«Πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω». Πέρυσι, επιστρέφοντας από τη Γερμανία, είχε δηλώσει εντυπωσιασμένος από το παράξενο έθιμο των εκεί ευρωπαϊκών φύλων τα οποία απαιτούν από τον συνομιλητή τους να τους λέει την αλήθεια. Αισθάνθηκε την ίδια συγκίνηση που κατέλαβε τον Μαγγελάνο όταν πέρασε από τον έναν ωκεανό στον άλλον, αφού τον είχαν εντυπωσιάσει οι πλατύποδες Παταγώνες.

Εκτός από το φιλοπερίεργον του ανδρός εντυπωσιάζει και η προσαρμοστικότητά του, γεγονός που αποδεικνύει τη δίψα του για γνώση και για νέες εμπειρίες. Αφομοιώνει με εκπληκτική ευκολία τις εκάστοτε προφορές και, προκειμένου να μην προσβάλει τους οικοδεσπότες του, υιοθετεί τα ήθη τους και τρώει ό, τι του σερβίρουν αγόγγυστα. 

Στο Βερολίνο του μακρινού Βορρά εμφανίστηκε ως σοσιαλδημοκράτης Ευρωπαίος ηγέτης. 

Στις Βρυξέλλες είδε την ομήγυρη να διαπραγματεύεται και για να μην τους στενοχωρήσει έκανε κι αυτός ότι διαπραγματεύεται. 

Στην πέραν του Ατλαντικού Βασιγκτώνα χάιδεψε τους διψασμένους για λαϊκό αίμα επενδυτές, παραθέτοντας με καταιγιστική άνεση λέξεις στη σειρά και στα αμερικανικά. Μπορεί να μην έβγαζαν κανένα νόημα, όμως το γεγονός ότι ο κ. Κλίντον πήγε να σκάσει στα γέλια ακούγοντάς τον, δείχνει ακόμη και στον πιο δύσπιστο την ευχάριστη εντύπωση που τους έκανε.

Ορισμένοι τον λοιδόρησαν επειδή ξέχασε πως το Στρασβούργο είναι στη Γαλλία, η δε Λέσβος, δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι το ίδιο νησί με τη Μυτιλήνη. Παραγνωρίζουν ότι η δίψα του για νέους τόπους και νέες εμπειρίες είναι ακόρεστη και προτιμά να νομίζει ότι πήγε σε δύο νησιά αντί για ένα και σε δύο χώρες αντί για μία.  

Με τον αδόκητο θάνατο του θαλερού ηγέτη της Κούβας, του δόθηκε η ευκαιρία να φρεσκάρει τα ισπανικά του βροντοφωνάζοντας: «Hasta la Victoria siempre». Κι ενώ σε γενικές γραμμές τον λόγο του τον βρήκα αντάξιο του ιστορικού μεγέθους και του διανοητικού μεγαλείου του πρωθυπουργού μας, μία αποστροφή με έβαλε σε σκέψεις: 

Τι εννοούσε ότι το παράδειγμα του Κάστρο θα τον οδηγεί; 

Σκοπεύει μήπως κι αυτός να κάνει εκλογές σε εξήντα χρόνια, αφού παραδώσει την εξουσία σε συγγενείς πρώτου βαθμού;

Οφείλω πάντως να παραδεχθώ ότι ο κ. Τσίπρας, ως άλλος Οδυσσεύς, σε όσους ξένους τόπους κι αν περιπλανηθεί δεν ξεχνάει την Ιθάκη του. Και πάντα ονειρεύεται την επιστροφή στο φτωχικό βασίλειό του.  

Γιατί, στο κάτω κάτω, τι είναι η ευτυχία; 

Εξω να βαράει ο χιονιάς κι αυτός στη θαλπωρή της εστίας να αφηγείται στον θείο Αλέκο τα θαύματα που είδε εκεί πέρα, ενώ ρουφούν και οι δύο το εξαιρετικό ρούμι που μόλις έφερε απ’ την Αβάνα. Και να αισθάνεται, ενώ φυσάει δαχτυλίδια καπνού από το πούρο του, ότι η ζωή τον ανταμείβει για τους κόπους του. Του φτάνει που βλέπει το αστραφτερό βλέμμα του θείου Αλέκου κάτω απ’ το βλέφαρο, σαν καρδερίνα που μόλις απελευθερώθηκε από το κλουβί της. Του φτάνει να ακούει τη βραχνή από σοφία φωνή του να του λέει:

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: Ο καταδυναστευόμενος πρωθυπουργός

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Ε​​κανε το κομμάτι του ο κ. Αλέξης Τσίπρας στην Αβάνα. Δεν είναι λίγο να μιλάς στην κηδεία ενός συμβόλου, έστω κι αν ο τεθνεώς είναι σύμβολο ενός παρωχημένου κόσμου, μιας ιδεοληψίας που επιζεί μόνο σε κάποιες ελάχιστες (και φριχτές για τους πληθυσμούς) γωνιές της υφηλίου, μιας ουτοπίας που ηττήθηκε από την πραγματικότητα ακόμη και μέσα στην Κούβα του Φιντέλ. Τα μέτρα που παίρνει το καθεστώς του Ραούλ Κάστρο είναι η έμπρακτη διάψευση όλων εκείνων των ιδεοληψιών που μετέτρεψαν την επανάσταση του 1959 σε δικτατορία. Ναι! Ηταν δικτατορία με καλό σύστημα υγείας, αλλά και με 5.600 εκτελεσθέντες και με 1.200 εξωδικαστικώς δολοφονηθέντες.

Σύμφωνα με το Cuba Archive database, το καθεστώς Κάστρο είναι άμεσα υπεύθυνο για 10.723 θανάτους.  

Αλλοι 78.000 πνίγηκαν στην θάλασσα που χωρίζει την Κούβα από το Μαϊάμι. Από αυτούς ουδείς πνίγηκε προσπαθώντας να πάει από το Μαϊάμι στην Κούβα, να φτάσει δηλαδή στον παράδεισο που περιέγραψε ο κ. Τσίπρας. Οι προσφυγικές ροές ήταν προς μία μόνο κατεύθυνση κι ας έχουν χάλια σύστημα υγείας στις ΗΠΑ.  

Περιέργως σε ολόκληρο τον κόσμο οι άνθρωποι θαλασσοπνίγονται για να ξεφύγουν από τους σοσιαλιστικούς παραδείσους και να φτάσουν στην κόλαση του καπιταλισμού. 


Δεν τους σταματούσαν ούτε οι σφαίρες των Ανατολικογερμανών φρουρών (στην πλάτη όσων προσπαθούσαν να δραπετεύσουν), ούτε οι παραινέσεις του Ελληνα πρωθυπουργού που είπε στην Πλατεία της Επανάστασης ότι «έχουμε όμως κι εμείς του δικούς μας δυνάστες. Την απάνθρωπη λογική των νόμων της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού». Ενώ στην Ελλάδα όλοι γνωρίζουμε πόσο κακός, ψυχρός κι ανάλγητος είναι ο «νεοφιλελευθερισμός», σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο πεθαίνουν –κυριολεκτικώς– να φτάσουν σε αυτόν.

Τον Απρίλιο του 1980, 10.000 Κουβανοί μπούκαραν και ζήτησαν άσυλο στην πρεσβεία του Περού. Το γεγονός αυτό ανάγκασε τον συχωρεμένο (για όλα τα κρίματά του) Φιντέλ Κάστρο να ανοίξει για λίγο τα σύνορα για να φύγει «όποιος δεν επιθυμούσε να ζήσει στην Κούβα». Σε ένα μήνα είχαν φύγει 85.000 και μέχρι τον Σεπτέμβριο, όσο δηλαδή υπήρχε παράθυρο διαφυγής, 125.000. 


Σήμερα άνω του 10% των Κουβανών είναι αυτοεξόριστοι. Oμως ουδείς από αυτούς (1,3 εκατ. άνθρωποι!) προτίμησε να πάει στους άλλους σοσιαλιστικούς παραδείσους· τότε που αυτοί υπήρχαν. Oλοι τον «ανάλγητο» προτίμησαν...


Το σκηνικό πάντως στην Αβάνα ήταν σουρεαλιστικό και όχι μόνο λόγω των δικτατόρων που ήταν παραταγμένοι εκ δεξιών και εξ ευωνύμων του κ. Τσίπρα. Ας το σκεφτούμε λίγο: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ: Βίβα Τσιπρ... ανίστα!!!

Γράφει το ΑΝΤΙΝEWS

Δημοσιογράφοι στην Κούβα μπορεί να μην πήγαν με τον Τσίπρα και εκτενείς ανταποκρίσεις να μην υπήρξαν, όμως, το τρολ του ΣΥΡΙΖΑ που συνόδευσε με τα δικά μας λεφτά τον πρωθυπουργό έκανε καλή δουλειά. Μαζί με το «ροζ» ΑΠΕ βεβαίως μάθαμε τα πάντα για τις σημαντικές επαφές που είχε ο νέος... Φιντέλ. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις υπερήφανες διαρροές της κυβέρνησης, μετά από την ιστορική ομιλία στην Αβάνα, ο πρωθυπουργός πέτυχε και... παράπλευρα οφέλη. 

Συγκεκριμένα, όχι με δικά μας λόγια, αλλά του Μαξίμου:

1. Συνάντησε τον ιστορικό ηγέτη των Σαντινίστας, και πρόεδρο της Νικαράγουα (επανεξελέγη θριαμβευτικά στις 7 Νοεμβρίου 2016), Ντανιέλ Ορτέγκα. Ο Ορτέγκα, που γνωρίζει πολύ καλά τη χώρα μας, καθώς ήδη από τη δεκαετία του 1980 είχε στενές σχέσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου, κάλεσε τον Τσίπρα να επισκεφθεί τη Νικαράγουα.

2. Μίλησε με τον πρόεδρο του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα, έναν από τους μεγάλους Λατινοαμερικάνους προοδευτικούς ηγέτες. Ο Κορέα τόνισε πόση σημασία έχει η παρουσία Τσίπρα στην Κούβα, για όλη τη Λατινική Αμερική. Χαρακτηριστικά του είπε: «Αλέξη, κρατάτε γερά, είσαι το στήριγμα στην Ευρώπη του προοδευτικού κόσμου της Λατινικής Αμερικής!»

3. Επίσης, συζήτησε με μια ακόμα μορφή της αριστερής Λατινικής Αμερικής, τον πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες. Η συνομιλία τους ήταν εγκάρδια και αναλυτική, για τα ζητήματα της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης, και κατέληξε –και αυτή– σε πρόσκληση για επίσκεψη Τσίπρα στη Βολιβία.

4. Ο Τσίπρας μίλησε αρκετή ώρα, καθώς κάθονταν δίπλα δίπλα στην τελετή, και με τον πρόεδρο του Μεξικού, Ενρίκε Πένια Νιέτο. Συζήτησαν για το νέο τοπίο που διαμορφώνεται στην Αμερική και τον πλανήτη με την εκλογή Τραμπ, ενώ ο Μεξικάνος πρόεδρος κάλεσε και αυτός τον Έλληνα πρωθυπουργό να επισκεφθεί το Μεξικό.

Και καταλήγει το Μαξίμου: «Η παρουσία αλλά και η ομιλία Τσίπρα έκαναν αίσθηση. Μόλις τέλειωσε τον επικήδειο, ο Ραούλ Κάστρο τον αγκάλιασε, ενώ μετά ο γιος, η κόρη και τα εγγόνια του Φιντέλ τον πλησίασαν και τον ευχαρίστησαν. Ήταν ο μοναδικός Ευρωπαίος που τίμησε με την παρουσία την τελετή, και αυτό, για τους Κουβανούς, τους Λατινοαμερικάνους, αλλά και όλο τον προοδευτικό κόσμο που αγωνίζεται, σε όλο τον πλανήτη, έχει μεγάλη συναισθηματική, συμβολική και πολιτική σημασία. Ας περιμένουμε τη συνέχεια, με τα ταξίδια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής».

Όλα αυτά που διαβάζετε δεν είναι τρολιές. Είναι αληθινά περιστατικά όπως και ότι ο Ραούλ Κάστρο ρώτησε τον Τσίπρα τι κάνει ο «γιος σου ο Ερνέστο». Έμπλεοι επαναστατικής υπερηφάνειας στο Μαξίμου μας παρέθεσαν τις συναντήσεις, τις συνομιλίες, την επαναστατική διάθεση με τις μορφές της Λατινικής Αμερικής ενώ θα περιμένουμε με αγωνία και τα ταξίδια του πρωθυπουργού στη Λατινική Αμερική... αν είναι πρωθυπουργός.

Πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια για την εξωτερική πολιτική και διπλωματική στρατηγική της κυβέρνησης και προσωπικά του κ. Τσίπρα. 

Για τον κίνδυνο απομόνωσης της χώρας από όλους τους υπόλοιπους που βλέπουν τους Λατινοαμερικάνους ηγέτες σαν... παραδείσια πουλιά τα έχουμε ξαναγράψει. Όμως, και πάλι αναρωτιόμαστε γιατί ο πρωθυπουργός ποντάρει στη Λατινική Αμερική και στα κατ' όνομα επαναστατικά κινήματα και κυβερνήσεις;

Υπάρχουν άραγε στην Ελλάδα τόσοι πολλοί που θα ψήφιζαν Τσίπρα επειδή απλά και μόνο πήγε στην Κούβα και συνομίλησε με ηγέτες οι οποίοι δεν έχουν καμιά παρέμβαση και δεν μπορούν ούτε κατ΄ ελάχιστον να βοηθήσουν τη χώρα; 

Υπάρχουν τόσοι ψεκασμένοι;  

Και μια και μιλάμε για ψεκασμένους...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ: Το αντίθετο των καλών τρόπων δεν είναι οι κακοί τρόποι αλλά η ευτέλεια

Του Αντώνη Πανούτσου

Ηγέτες που να συμπεριφέρονται με κακούς τρόπους έχουν υπάρξει στο παρελθόν. 

Ο Λίντον Μπ. Τζόνσον, πρόεδρος των ΗΠΑ.  συνήθιζε να ζυγώνει το πρόσωπο του συνομιλητή του και να τον φτύνει ή να ρεύεται ενώ μιλούσε. Όταν η φύση καλούσε υποχρέωνε τους συνεργάτες του να τον ακολουθούν στην τουαλέτα συνεχίζοντας να τους μιλάει καθισμένος στην λεκάνη.

Ο Ιωσήφ Στάλιν καλούσε αρχηγούς άλλων κομουνιστικών κρατών στην Μόσχα όπου όπως γράφει ο Μίλοβαν Τζίλας στο βιβλίο του «Συνομιλίες με τον Στάλιν» μπορούσαν να περιμένουν μέρες μέχρι εβδομάδες μέχρι να τους καλέσει ξαφνικά σε ακρόαση.

Μόνο που οι συμπεριφορές ήταν προμελετημένες:

Ο Τζόνσον με το να κάθεται στην τουαλέτα έδειχνε τι τον έχει τον συνομιλητή του. 

Ο Στάλιν αφήνοντας τους να περιμένουν του έδειχνε ότι δεν είναι ισότιμοι αρχηγοί κρατών αλλά στελέχη του παγκόσμιου κομουνισμού υπόλογα στην κρίση του αρχηγού τους.  

Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα οι κακοί τρόποι δεν έχουν λογική και στόχο.

Πρώτον δεν είναι ψάρωμα σε συνεργάτες. Στόχοι είναι τιμώμενα πρόσωπα ή πολιτικοί που συναντάει σε εκδηλώσεις.

Δεύτερον οι λόγοι δεν είναι αντισυστημικοί. Όσο εύκολα μπορεί να ποζάρει έχοντας τα χέρια στις τσέπες σαν να κουδουνάει κέρματα σε επίσημη φωτογράφιση των αρχηγών της Ε.Ε, τόσο εύκολα μπορεί να  χυθεί σαν λουκουμάς στον καναπέ σε συνομιλία του με τον Ομπάμα ή να κάτσει σταυροπόδι κοιτώντας στραβωμένα στο πλάι στις ομιλίες στην κηδεία του Φιντέλ.

 

Τρίτον οι στάσεις δεν σημαίνουν τίποτα. Τα χέρια στις τσέπες θα μπορούσε να είναι γράψιμο αλλά το έχει κάνει στην Ευρώπη αλλά και με τον Ομπάμα που χρειαζόταν να τον έχει σύμμαχο.  Το σταυροπόδι στην κηδεία του Φιντέλ είναι το american four. Μία στάση που οι Αμερικάνοι παίρνουν  όταν είναι έτοιμοι για σκληρή διαπραγμάτευση. Αλλά ούτε διαπραγμάτευση επρόκειτο να γίνει με τον Ορτέγκα και τον Μουγκάμπε, ούτε υπάρχει περίπτωση ο Τσίπρας ή κάποιος από το entourage του να έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται.

Είναι σαφές ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει μικρό attention span. Αν παρατηρήσετε οποιαδήποτε δημόσια εκδήλωση θα δείτε ότι αν ο ίδιος δεν είναι πρωταγωνιστής μετά από κάποια λεπτά αρχίζει να κάνει γκριμάτσες, να μεταφέρει το βάρος από πόδι σε πόδι και να δείχνει με την γλώσσα του σώματος ότι δεν κρατιέται μέχρι ο άλλος τελειώσει. 

Είναι σαφές ότι η μόνη  πειθαρχία που ο Αλέξης Τσίπρας ξέρει είναι του λυκείου που καταλάμβανε και του πενταγώνου που υπηρέτησε την θητεία του σαν ναύτης. 

Την οποία και μεταφέρει στην δημόσια παρουσία του.

Μπορεί να συγκεντρωθεί όταν διαβάζει μια γεμάτη κοινοτοπίες έκθεση ιδεών, όπως έκανε με την ομιλία του στην Αβάνα, αλλά...