Του Ανδρέα Ζαμπούκα
Aπό την πρώτη στιγμή που άκουσα για την απεργία των καθηγητών, ήμουνα σίγουρος για την κατάληξή της. Πήρε λίγες μέρες, στους συνδικαλιστές να αποφασίσουν για τις ημερομηνίες, αλλά ελάχιστο χρόνο στο Υπουργείο, να διατυπώσει την απειλή της επιστράτευσης. Πραγματικά, είναι κωμικοτραγικό το γεγονός ότι για τους 1.400 εργαζόμενους στο μετρό, νέκρωσε η Αθήνα, ώσπου να επιστρατευθούν αλλά για τους 86.000 καθηγητές, η απόφαση πάρθηκε ακαριαία.
Αναρωτιέμαι τι μπορεί να σκέφτεται ένας Υπουργός, όταν έχει μπροστά του τους «συνδικαλιστές» των καθηγητών. Υποψιάζομαι ότι τους λέει τα τετριμμένα περί μνημονίου αλλά δε νομίζω ότι παίρνει και πολύ στα σοβαρά τις οποιεσδήποτε διεκδικήσεις τους.
Μια άλλη διάσταση, ακόμα πιο τραγική είναι η απαξιωτική στάση της κοινής γνώμης απέναντι στον κλάδο των εκπαιδευτικών, εδώ και πολλά χρόνια. Δε χρειαζόταν να αποφασιστεί απεργία για να στραφούν όλοι εναντίον τους. Οι πάντες πιστεύουν πως οι εκπαιδευτικοί του δημοσίου δεν ανταποκρίνονται στο ρόλο τους.
Δυστυχώς. οι ίδιοι οι καθηγητές απαξίωσαν το χώρο που επέλεξαν να υπηρετήσουν. Όπως και στους άλλους θεσμούς, το πολιτισμικό πλαίσιο θα πρέπει να μεταβάλει το πλαίσιο λειτουργίας, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κοινωνικής ανάγκης, για την οποία ο θεσμός παγιώθηκε. Όταν αυτό δε συμβαίνει, τότε γίνεται αναχρονιστικός και δεν εξυπηρετεί πλέον την αποστολή του. Συνήθως παραμένει, λόγω της παλαιότερης ισχύος αλλά χάνει το κύρος του και αποδυναμώνεται.
Με λίγα λόγια, ο κόσμος άλλαξε αλλά ο δάσκαλος στην τάξη έμεινε με ένα κακογραμμένο βιβλίο στο χέρι, να προσπαθεί να πείσει μαθητές και γονείς ότι είναι σημαντικός.
Aπό την πρώτη στιγμή που άκουσα για την απεργία των καθηγητών, ήμουνα σίγουρος για την κατάληξή της. Πήρε λίγες μέρες, στους συνδικαλιστές να αποφασίσουν για τις ημερομηνίες, αλλά ελάχιστο χρόνο στο Υπουργείο, να διατυπώσει την απειλή της επιστράτευσης. Πραγματικά, είναι κωμικοτραγικό το γεγονός ότι για τους 1.400 εργαζόμενους στο μετρό, νέκρωσε η Αθήνα, ώσπου να επιστρατευθούν αλλά για τους 86.000 καθηγητές, η απόφαση πάρθηκε ακαριαία.
Αναρωτιέμαι τι μπορεί να σκέφτεται ένας Υπουργός, όταν έχει μπροστά του τους «συνδικαλιστές» των καθηγητών. Υποψιάζομαι ότι τους λέει τα τετριμμένα περί μνημονίου αλλά δε νομίζω ότι παίρνει και πολύ στα σοβαρά τις οποιεσδήποτε διεκδικήσεις τους.
Μια άλλη διάσταση, ακόμα πιο τραγική είναι η απαξιωτική στάση της κοινής γνώμης απέναντι στον κλάδο των εκπαιδευτικών, εδώ και πολλά χρόνια. Δε χρειαζόταν να αποφασιστεί απεργία για να στραφούν όλοι εναντίον τους. Οι πάντες πιστεύουν πως οι εκπαιδευτικοί του δημοσίου δεν ανταποκρίνονται στο ρόλο τους.
Δυστυχώς. οι ίδιοι οι καθηγητές απαξίωσαν το χώρο που επέλεξαν να υπηρετήσουν. Όπως και στους άλλους θεσμούς, το πολιτισμικό πλαίσιο θα πρέπει να μεταβάλει το πλαίσιο λειτουργίας, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κοινωνικής ανάγκης, για την οποία ο θεσμός παγιώθηκε. Όταν αυτό δε συμβαίνει, τότε γίνεται αναχρονιστικός και δεν εξυπηρετεί πλέον την αποστολή του. Συνήθως παραμένει, λόγω της παλαιότερης ισχύος αλλά χάνει το κύρος του και αποδυναμώνεται.
Με λίγα λόγια, ο κόσμος άλλαξε αλλά ο δάσκαλος στην τάξη έμεινε με ένα κακογραμμένο βιβλίο στο χέρι, να προσπαθεί να πείσει μαθητές και γονείς ότι είναι σημαντικός.
Πέρα απ΄αυτό, οι διεκδικήσεις του δεν είχαν ποτέ
σχέση με την πνευματικότητα, που έπρεπε να τον διακρίνει αλλά με χρήματα
και διευκολύνσεις.
Τέλος, ανέθεσε σε κομματοκρατούμενους αντιπροσώπους
να τον εκπροσωπούν, χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες της ευκαιριακής
αντιμετώπισης, από την οποιαδήποτε πελατειακή εξουσία.
Στο χώρο της σχολικής κοινότητας, οι καθηγητές ανέχτηκαν την κατάλυση των κανόνων, δεν αντέδρασαν στην ανικανότητα των συναδέλφων και βολεύτηκαν στην ισοπέδωση των ειδικοτήτων και υποχρεώσεων. Πολύ εύκολα, αποδέχτηκαν τις πλάγιες μεταθέσεις, τις αποσπάσεις από τα γραφεία των «βουλευτών», τις λιγότερες ώρες και την εξευτελιστική παρακμή της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Δεν κοίταξαν κατάματα, όλες τις μεγάλες αλήθειες που καταστρέφουν το ελληνικό σχολείo. Πράγματι, είναι πολύ δύσκολο να κάνει κανείς μάθημα πάνω από τέσσερις ώρες. Όχι όμως, γιατί κουράζεται στην επεξεργασία του γνωστικού αντικείμενου αλλά εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας στην τάξη. Τα χρήματα είναι ελάχιστα αλλά όταν τέθηκε ζήτημα απολύσεων και σύνδεσης της μισθοδοσίας με την αξιολόγηση, οι καθηγητές το αρνήθηκαν. Εν τω μεταξύ, για να μιλάμε με συνθήκες αγοράς, τα χρήματα που αμείβονται οι συνάδελφοι τους στα φροντιστήρια είναι λιγότερα. Μιλάμε μάλιστα, για ειδικότητες που στο σχολείο είναι βασικές, όπως φιλόλογος και μαθηματικός. Οι εκπαιδευτικοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι είναι πολύ περισσότεροι από όσους χρειάζονται τα σχολεία. Είναι δυνατόν να διορίσουμε στο δημόσιο τις δεκάδες χιλιάδες που παράγει ανεύθυνα το ελληνικό κράτος από τα πανεπιστήμια;
Είναι πολύ λυπηρό να ευτελίζεται με το χειρότερο τρόπο, ο σημαντικότερος θεσμός της κοινωνίας. Ο δάσκαλος έπρεπε να βρίσκεται στο ψηλότερο σκαλί της εκτίμησης όλων. Να απολαμβάνει το κύρος και τη χρηματική ανταμοιβή, για να ζει με αξιοπρέπεια και χωρίς προσωπικά συμπλέγματα. Να μπορεί να ανταποκρίνεται στις αυξημένες απαιτήσεις των οικογενειών και των παιδιών τους, οι οποίοι φορολογούνται για να τους προσφέρονται οι ανάλογες υπηρεσίες.
Μας αρέσει όμως, να υποκρινόμαστε και να μην μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα:
Στο χώρο της σχολικής κοινότητας, οι καθηγητές ανέχτηκαν την κατάλυση των κανόνων, δεν αντέδρασαν στην ανικανότητα των συναδέλφων και βολεύτηκαν στην ισοπέδωση των ειδικοτήτων και υποχρεώσεων. Πολύ εύκολα, αποδέχτηκαν τις πλάγιες μεταθέσεις, τις αποσπάσεις από τα γραφεία των «βουλευτών», τις λιγότερες ώρες και την εξευτελιστική παρακμή της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Δεν κοίταξαν κατάματα, όλες τις μεγάλες αλήθειες που καταστρέφουν το ελληνικό σχολείo. Πράγματι, είναι πολύ δύσκολο να κάνει κανείς μάθημα πάνω από τέσσερις ώρες. Όχι όμως, γιατί κουράζεται στην επεξεργασία του γνωστικού αντικείμενου αλλά εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας στην τάξη. Τα χρήματα είναι ελάχιστα αλλά όταν τέθηκε ζήτημα απολύσεων και σύνδεσης της μισθοδοσίας με την αξιολόγηση, οι καθηγητές το αρνήθηκαν. Εν τω μεταξύ, για να μιλάμε με συνθήκες αγοράς, τα χρήματα που αμείβονται οι συνάδελφοι τους στα φροντιστήρια είναι λιγότερα. Μιλάμε μάλιστα, για ειδικότητες που στο σχολείο είναι βασικές, όπως φιλόλογος και μαθηματικός. Οι εκπαιδευτικοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι είναι πολύ περισσότεροι από όσους χρειάζονται τα σχολεία. Είναι δυνατόν να διορίσουμε στο δημόσιο τις δεκάδες χιλιάδες που παράγει ανεύθυνα το ελληνικό κράτος από τα πανεπιστήμια;
Είναι πολύ λυπηρό να ευτελίζεται με το χειρότερο τρόπο, ο σημαντικότερος θεσμός της κοινωνίας. Ο δάσκαλος έπρεπε να βρίσκεται στο ψηλότερο σκαλί της εκτίμησης όλων. Να απολαμβάνει το κύρος και τη χρηματική ανταμοιβή, για να ζει με αξιοπρέπεια και χωρίς προσωπικά συμπλέγματα. Να μπορεί να ανταποκρίνεται στις αυξημένες απαιτήσεις των οικογενειών και των παιδιών τους, οι οποίοι φορολογούνται για να τους προσφέρονται οι ανάλογες υπηρεσίες.
Μας αρέσει όμως, να υποκρινόμαστε και να μην μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα:
Χρειαζόμαστε λιγότερους και σημαντικούς δασκάλους που θα
έχουν κύρος και αποδοχή από την πολιτεία και τις οικογένειες των
μαθητών τους.
Θέλουμε ένα σχολείο, όπου η πειθαρχία θα αποτελεί τη
βασική αρχή για να μπορούν να γίνουν, με αμοιβαίο σεβασμό τα μαθήματα.
Υπάρχει ανάγκη να περιοριστούν στο ελάχιστο, οι θέσεις των «καθηγητικών»
σχολών. Έτσι όπως πάμε οι μισοί Έλληνες θα κάνουν μάθημα στους άλλους
μισούς.
Η μονιμότητα στο δημόσιο θα πρέπει κάποτε, να τελειώσει και η
αξιολόγηση να καθορίζει και τη μισθολογική εξέλιξη. Και το
σημαντικότερο, ο ρόλος του δασκάλου πρέπει να ανοιχτεί στην κοινωνία και
το σύγχρονο κόσμο.
Ας καταλάβουν οι καθηγητές του δημοσίου ότι το κύρος και η αξία που παίρνουν οι ιδιότητες μέσα στις κοινωνίες, δεν είναι αυτονόητες. Χρειάζεται έγερση και ποιοτική αντίσταση στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα για να επανακτήσουν την αξιοπρέπεια τους. Όσο συνεχίζουν να γκρινιάζουν και να επαιτούν την πολιτεία, τόσο αυτή θα τους ταπεινώνει και θα τους στέλνει στο περιθώριο. Εδώ που φτάσαμε, μόνοι τους και μάλιστα οι ικανότεροι των σχολείων θα πρέπει να καθαρίσουν το χώρο και να πάρουν πρωτοβουλίες στις δικές του κοινότητες. Και όχι βέβαια δια μέσου της αντιπροσώπευσης των ανεκδιήγητων συνδικαλιστών τους...
Ας καταλάβουν οι καθηγητές του δημοσίου ότι το κύρος και η αξία που παίρνουν οι ιδιότητες μέσα στις κοινωνίες, δεν είναι αυτονόητες. Χρειάζεται έγερση και ποιοτική αντίσταση στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα για να επανακτήσουν την αξιοπρέπεια τους. Όσο συνεχίζουν να γκρινιάζουν και να επαιτούν την πολιτεία, τόσο αυτή θα τους ταπεινώνει και θα τους στέλνει στο περιθώριο. Εδώ που φτάσαμε, μόνοι τους και μάλιστα οι ικανότεροι των σχολείων θα πρέπει να καθαρίσουν το χώρο και να πάρουν πρωτοβουλίες στις δικές του κοινότητες. Και όχι βέβαια δια μέσου της αντιπροσώπευσης των ανεκδιήγητων συνδικαλιστών τους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου