Η απεργία των εκπαιδευτικών μέσα στις
Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι, σύμφωνα με την άποψη της πλειοψηφίας των
πολιτών, ακραίο μέσο διεκδίκησης αιτημάτων. Ομοίως, οι περισσότεροι
συνομολογούν ότι το μέτρο της επιστράτευσης, σε κάθε περίπτωση όχι μόνο
στη συγκεκριμένη, είναι ακραίο και δείχνει τα αδιέξοδα που υπάρχουν στην
ελληνική κοινωνία. Διότι, όταν δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης μεταξύ
μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης και μιας επαγγελματικής ομάδας
και κοινωνικής τάξης, τότε η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Ωστόσο,
αν μείνουμε σ' αυτή καθ' εαυτή τη σύγκρουση με τους εκπαιδευτικούς, αν
σπαταλήσουμε τον χρόνο μας στο αν οι συνδικαλιστές είναι αδιάλλακτοι ή
ότι η κυβέρνηση είναι σκληρή, τότε θα χάσουμε το πραγματικό διακύβευμα.
Κι αυτό δεν είναι άλλο από την κατάσταση που επικρατεί στην Παιδεία, από
τα προβλήματα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και γενικότερα από το τι
μέλλον κτίζεται για τα παιδιά μας στους τέσσερις τοίχους των ελληνικών
σχολείων. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, ανοικτά.
Σήμερα τα ελληνικά
σχολεία βρίσκονται στο έσχατο σημείο απαξίωσης. Υπάρχουν απλά εξ
ανάγκης. Οποιον μαθητή γυμνασίου ή λυκείου κι αν ρωτήσεις γιατί πάει στο
σχολείο κάθε μέρα, θα σου απαντήσει: «Γιατί είναι υποχρεωτικό, για τις
απουσίες, για πλάκα, για την παρέα». Κανείς δεν θα σου πει ότι πάει σε
έναν χώρο όπου προάγεται η γνώση, όπου δίνονται εφόδια για το μέλλον,
όπου η Παιδεία είναι το κυρίαρχο γεγονός. Αλλωστε, τα φροντιστήρια να
είναι καλά. Εκεί που χιλιάδες οικογένειες πληρώνουν για να γεμίζει το
μυαλό των παιδιών με άχρηστες πληροφορίες, για να μαθαίνουν πως η
«παπαγαλία» είναι το εισιτήριο για μια θέση στο πανεπιστήμιο. Η οποία,
πάντως, δεν σημαίνει και θέση στην αγορά εργασίας, αντίθετα το
πιθανότερο είναι να οδηγεί κατ' ευθείαν στον ΟΑΕΔ.
Σύμφωνα με
πρόσφατη έρευνα της ΓΣΕΕ, κάθε χρόνο οι ελληνικές οικογένειες ξοδεύουν
5,2 δισ. ευρώ τον χρόνο για τη μόρφωση των παιδιών τους. Πληρώνουν για
ιδιωτικά σχολεία, ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα,
ωδεία, γυμναστήρια. Δηλαδή, σχεδόν το 3% του ελληνικού ΑΕΠ δίνεται για
τη δωρεάν Παιδεία κι από αυτά 2 δισ. ευρώ αφορούν στη δευτεροβάθμια
εκπαίδευση. Μάλιστα, στη «σκιώδη» εκπαίδευση, δηλαδή φροντιστήρια,
ιδιαίτερα, ξένες γλώσσες κ.λπ. κατευθύνονται πάνω από 1,4 δισ. ετησίως.
Αν προστεθούν πάνω από 550 εκατ. για ιδιωτικά σχολεία, αντιλαμβάνεται
κανείς την κατάντια της δημόσιας εκπαίδευσης.
Και σ' αυτόν τον κατήφορο
που έχει πάρει το ελληνικό σχολείο, ευθύνη έχουν και οι εκπαιδευτικοί
και το κράτος.
Οι μεν πρώτοι οι οποίοι θυμούνται ότι επιτελούν
λειτούργημα μόνο όταν έχουν διεκδικήσεις. Συμβάλλουν, ωστόσο, με την
καθημερινή τους στάση στην απαξίωση του σχολείου.
Το δε κράτος
που ενώ θα έπρεπε να έχει στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων την
Παιδεία, την αντιμετωπίζει σαν μια ακόμη ΔΕΚΟ που πρέπει να κάνει
περικοπές.
Αποτέλεσμα: Τάξεις άνω των 27 παιδιών, τεράστια κενά που δεν
καλύπτονται μέσα στη χρονιά, ολοήμερα σχολεία που λειτουργούν ως
«πάρκινγκ μαθητών», διαλυμένες βιβλιοθήκες, απαξιωμένοι εκπαιδευτικοί
και τελικά γενιές ολόκληρες Ελλήνων που μένουν επιεικώς «στουρνάρια».
Ποιος θα μας απαντήσει, άραγε, πού βρίσκεται εκείνο το μακρόπνοο σχέδιο
για ολοήμερα σε όλη την Ελλάδα, όπου τα παιδιά μας θα μαθαίνουν ξένες
γλώσσες και θα κάνουν δραστηριότητες από την πρώτη τάξη του δημοτικού;
Ας μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας:
Από την άλλη, είναι υπόλογοι γιατί συμβάλλουν στην αύξηση της
παραπαιδείας, από την οποία «σιωπηρά» γεμίζουν και οι ίδιοι τις τσέπες
τους. Και, εκτός από ορισμένους πεφωτισμένους δασκάλους, ο
«ωχαδερφισμός» επικρατεί της υποχρέωσης για τη σωστή διάπλαση των
παίδων.
Υπάρχει, λοιπόν, και μαύρο και άσπρο στον «πόλεμο» που ξέσπασε
στην Παιδεία. Όμως, κανείς δεν πρέπει να παίζει παιχνίδια στις πλάτες
των πραγματικά αθώων που είναι τα παιδιά. «Η εκπαίδευση δεν είναι το
γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας», έχει πει ένας Ιρλανδός
ποιητής. Ας μην αφήσουμε να κυριαρχήσει ο κουβάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου