"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Aχιλλέα μην σταματάς να τους... γλεντάς!






 

 

 








 

ΣΥΡΙΖΑίων σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 



 

 

ΚΚΕ-δο-ΣΥΡΙΖΑίων Ισλαμο-Καθαρματολάγνων ξεφτιλαράδων κωμωδία

 


 




 
 

Σαν σήμερα (11/10/ΧΧΧΧ)

 

1822: Η Μαντώ Μαυρογένους, επικεφαλής των κατοίκων της Μυκόνου, αποκρούει επίθεση αλγερινών πειρατών.

1922: Ο ελληνικός στρατός εγκαταλείπει την Ανατολική Θράκη βάσει της Συνθήκης των Μουδανιών και αποσύρεται πέραν της δυτικής όχθης του Έβρου.

1981: Ένας άγνωστος νεαρός, με ιδιαίτερο ύφος και χαρακτηριστικά, ανοίγει τη συναυλία των Rolling Stones στη Νέα Υόρκη... Το όνομά του Prince.

1889: Πεθαίνει ο Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ, άγγλος φυσικός. Το όνομά του δόθηκε στη μονάδα μέτρησης της ενέργειας.

1963: Πεθαίνει η Εντίθ Πιαφ, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Εντίθ Τζιοβάνα Γκασιόν, κορυφαία γαλλίδα τραγουδίστρια.

 


2022   Σε ηλικία 96 ετών έφυγε από τη ζωή η Άντζελα Λάνσμπερι, δημοφιλής Αμερικανοβρετανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, γνωστότερη -ίσως- από τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στη δημοφιλή σειρά μυστηρίου «Η Συγγραφέας Ντετέκτιβ».

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η συμβολική αξία μιας στέγης

 


Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σαν τα σκηνικά θεατρικής παράστασης. Οταν τελειώσει σού είναι άχρηστα. Τα αφήνεις να μαραζώσουν σε κάποια αποθήκη, ώσπου να τα πετάξεις στα σκουπίδια. Το καλοκαίρι εκείνο πέρασε, και τα ολυμπιακά έργα τα ξεχάσαμε σαν τους ψεύτικους τοίχους ή τα πλαστικά δέντρα της μεγάλης παράστασης. 

Η παράσταση είχε ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς, διασκεδάσαμε για ένα μήνα, η Αθήνα έδειξε τον καλύτερό της εαυτό. Και να σκεφτεί κανείς πως δύο μήνες πριν από τον Αύγουστο της χρονιάς εκείνης οι περισσότεροι πίστευαν ότι δεν ήμαστε έτοιμοι. Εμείς, όμως, ξέραμε καλύτερα τους εαυτούς μας από τους άλλους. Την «τελευταία στιγμή» δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, η προχειρότητα δεν μας τρομάζει. Εξάλλου, η τελευταία στιγμή έχει και μπούγιο, δεν σε βαραίνει με τη ρουτίνα της. Δεκαπέντε ημέρες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Αθήνα είχε ξαναβρεί την αγαπημένη της ακαταστασία, τη χάρη του καθημερινού χάους της. Και η συλλογική μας συνείδηση τη συνήθη της αυταρέσκεια: Αφού τα καταφέραμε έτσι όπως είμαστε, για ποιον λόγο να αλλάξουμε; 

Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνη τη Γερμανίδα δημοσιογράφο, που μετά την τελευταία συνέντευξη Τύπου έψαχνε κάποιο καλάθι για να πετάξει το χαρτάκι απ’ την απόδειξη του καφέ. Ο σερβιτόρος τής είχε πει: «Πετάξτε το στο πάτωμα. Τώρα όλα τέλειωσαν».  

Τα έργα τα αφήσαμε στο έλεος των τρωκτικών. Ηταν τα χρόνια της αμέλειας. Είχαμε τόσο κουραστεί για να στήσουμε την παράσταση, που δεν μας είχε μείνει κουράγιο για να συντηρήσουμε ό,τι φτιάξαμε. Και δεν είναι μόνον το οικονομικό κόστος, που ακόμη δεν το έχουμε υπολογίσει. Είναι και το κοινωνικό κόστος.

Απ’ όλη αυτή την ιστορία έμενε η περίφημη «στέγη Καλατράβα». Κάλυπτε το καμάρι των σταδίων μας, ποδοσφαιρικούς αγώνες, συναυλίες, προστάτευε χιλιάδες κόσμου. Μπορεί τα ολυμπιακά έργα να μην είχαν αφήσει κανένα ίχνος στην Αθήνα, όπως άφησαν στη Βαρκελώνη, όμως η στέγη του Καλατράβα ήταν εκεί. Ηταν η απόδειξη ότι δεν πήγαν χαμένα τόσα έξοδα, τόσος κόπος.  

Η στατική της ανεπάρκεια, που ανακαλύφθηκε είκοσι χρόνια μετά, δεν τρομάζει μόνο με το μέγεθος της καταστροφής που θα μπορούσε να έχει προκαλέσει. Ευτυχώς τη γλιτώσαμε.  

Είναι κι ένα σύμβολο της ανεπάρκειας που άφησαν στη χώρα οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ούτε έργα έμειναν ούτε τον αθλητισμό μας βοήθησαν. Δεν είμαι προληπτικός, όμως, αυτές τις ημέρες ξανασκέφτομαι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οδηγός επιβίωσης

 



Γράφει η ΜΥΡΤΩ ΛΙΑΛΙΟΥΤΗ

«Πρέπει να καταλάβετε τη διαφορά μεταξύ του να είσαι αρχιτέκτονας και πολιτικός. Η αρχιτεκτονική είναι ένα επάγγελμα επιμονής. Πρέπει να αντέχεις. Ο πολιτικός είναι εκεί για να κατηγορήσει κάποιον»: Τον Ιανουάριο που ο Σαντιάγο Καλατράβα έδωσε συνέντευξη στο «Fast Company» είχαν περάσει μόλις 6 χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

Τέσσερις μήνες μετά, με μια πολιτική ανακοίνωση από το Καστελόριζο, η Ελλάδα που τους διοργάνωσε επισήμως δεν θα υπήρχε πια. Η μετάβαση ήταν μάλλον βίαιη, καθόλου αρχιτεκτονική – έμοιαζε περισσότερο με γκρέμισμα παρά με χτίσιμο. Η διαιρετική τομή από το «πριν» στο «μετά» ήταν πολύ ξεκάθαρη: όλοι θυμούνται πού βρίσκονταν το 2004, όταν παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι την τελετή έναρξης. Ολοι θυμούνται τι σκέφτηκαν τη μέρα που η κρίση χρέους τούς χτύπησε την πόρτα.

Σε μια χώρα που λατρεύει τους συμβολισμούς, δεν υπάρχει πιο ισχυρός από αυτόν της μοίρας του Στεγάστρου Καλατράβα. Η τοποθέτησή του ήταν το επιστέγασμα μιας λαμπερής, εξωστρεφούς πορείας, μιας νέας Ελλάδας που άλλαζε χιλιετία με αυτοπεποίθηση για τη θέση που κατείχε στο ευρωπαϊκό στερέωμα.

Η σημερινή του κατάσταση είναι απόδειξη των αλλαγών που συντελέστηκαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια: έλλειψη πόρων, μαστόρικα «μπαλώματα» που δεν προσφέρουν συνολικές λύσεις, ευθύνες που πάνε και έρχονται σαν μπαλάκι του τένις, προβλήματα που σπρώχτηκαν κάτω από το χαλί, καμπανάκια που χτυπήθηκαν, αλλά δεν ακούστηκαν – ο κίνδυνος ένα ευχάριστο γεγονός, όπως ένας αγώνας ποδοσφαίρου, να καταλήξει σε μακελειό επειδή κάποιο σίδερο έπεσε στα κεφάλια των θεατών δεν ήταν απλώς διαρκής, ήταν κανονικότητα. Και κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι.

  
Τίποτα δεν θυμίζει περισσότερο τη σύγχρονη Ελλάδα, όμως, από τον μύθο του μάνιουαλ. Παραλήφθηκε άραγε ποτέ; Σε ποιο συρτάρι έμεινε κλεισμένο; Περιέχει καμιά λύση; Ηταν ένα ή ήταν πολλά; Και αν είχε πέσει στα σωστά χέρια, μήπως τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά; Περάσαμε δεκαπέντε χρόνια χωρίς πραγματικό εγχειρίδιο επιβίωσης.

Τουλάχιστον δύο γενιές μεγάλωσαν στον φόβο των παράλληλων κρίσεων, γι’ αυτό ακόμα και σήμερα ψηφίζουν αυτόν που στη θεωρία τούς προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια. Οχι γιατί τον εμπιστεύονται απόλυτα – φάνηκε στο «πάμε κι όπου βγει» των Τεμπών. Στη Θεσσαλία, στον Εβρο και στη Ρόδο, αλλά γιατί δεν βρίσκουν ικανοποιητικές εναλλακτικές.

Και ακριβώς την ίδια στιγμή, η ίδια κοινωνία πετάει το μάνιουαλ της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα σκουπίδια και σχεδιάζει ένα καινούργιο, χωρίς να έχει καν στη διάθεσή της κάποια πρώτα δείγματα γραφής.

Ο Καλατράβα τα είπε σωστά, και ας τα είπε το μακρινό 2010. Ενας αρχιτέκτονας δεν προχωράει χωρίς μάνιουαλ. Πώς θα αντέξει η κατασκευή αν δεν έχει δομή που στήνεται, ξεστήνεται και συντηρείται με συγκεκριμένο τρόπο; Πώς θα μείνει ένα έργο στην ιστορία αν η ιστορία το υπερβεί; Η ύπαρξη εγχειριδίου είναι απαραίτητη.

Ενας πολιτικός, από την άλλη, περνάει χάρμα ειδικά όταν λειτουργεί στα τυφλά. Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για ό,τι έκανε ή δεν έκανε. Ο πρώην σφυράει αδιάφορα, γιατί πάνε δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκε στην εξουσία, ο τέως τα ρίχνει στον πρώην και ο νυν επιχαίρει, γιατί αυτός εντόπισε το πρόβλημα – κι ας άργησε τουλάχιστον δύο χρόνια να δράσει για να το λύσει.

Και αυτός είναι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι τρεις γαλαζαίοι πωλητές εθνικοφρονικής παρλάτας έπαθαν «Μουγκαφών»!

 


● Εχει δει κανείς ή καμιά από εσάς τον Βορίδη, τον Αδωνι, τον Πλεύρη τζούνιορ; Αν τους είδατε, για κάντε τους, βρε ψυχές, μια ερώτηση, μπας και απαντήσουν: Από πού προμηθεύονται το αμίλητο νερό;

● Από πού ψωνίζουν το ελιξίριο «Μουγκαφών» και δεν έχουν πει «κιχ» για κάτι που άπτεται του -όχι και τόσο μακρινού- παρελθόντος τους; Ως παρελθόν εννοείται η χονδρική και λιανική πώληση εθνικοφρονικής παρλάτας και ευσεβισμού στο εύπιστο καταναλωτικό (συγγνώμη, εκλογικό ήθελα να γράψω) κοινό.

● Η σιωπή των τριών αφορά την επαναφορά της έπαρσης της ελληνικής σημαίας και της απαγγελίας του εθνικού ύμνου μας και πάλι στα δημοτικά σχολεία.

● Το ζήτησε ο Νατσιός του κόμματος Νίκη στη Βουλή και η αλαζών (όλα τα χαμηλοτάβανα πνευματικά οικοδομήματα είναι σπατουλαρισμένα με αλαζονεία) υφυπουργός Παιδείας είπε νέτα σκέτα «όχι».

● Στην ασυνάρτητη απάντησή της μίλησε για «συμπεριληπτικό σχολείο», για ορθολογισμό, ιστορική αλήθεια «πέρα από εξωραϊσμούς ή όποιες εθνικιστικές εξάρσεις» και για άλλους νεοφιλελέ κοπανιστούς αγέρες.

● Ως γαρνιτούρα της άρνησής της (δηλαδή του ιδίου του Μητσοτάκη) στην επαναφορά της έπαρσης της ελληνικής σημαίας και της απαγγελίας του εθνικού ύμνου στα δημοτικά σχολεία έβαλε, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, και το ακόλουθο:

● «Δεν ξέρω αν θέλετε εσείς να γυρίσετε τη χώρα μας στο χθες. Ο καθένας έχει τις προτεραιότητές του και εμείς θέλουμε η Ελλάδα μας να πάει μπροστά».

● Δηλαδή, το να λένε τα παιδιά τον εθνικό ύμνο κάθε πρωί και να βλέπουν τη σημαία μας να υψώνεται στον ουρανό είναι το χθες. 

Το αύριο, μάλλον, είναι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Δόμνα, πάρ’ το αλλιώς

 


Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Στις δεύτερες εκλογές ψήφισα Ν.Δ. και κάλεσα και τον κόσμο να το κάνει για να έχει ισχυρή εντολή. Αυτό μου δίνει, ως ενεργός πολίτης, ένα παραπάνω δικαίωμα να κάνω κριτική και να επισημάνω με έντονη ανησυχία κάποια δυσάρεστα φαινόμενα.

Ο κορμός των πατριωτών, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους, δεν είναι το ποσοστό που πήραμε με τον Θάνο, το 0,81%, ούτε το ποσοστό της ΝΙΚΗΣ, του γνωστού φιδέμπορα ή των μεταμφιεσμένων χρυσαυγιτών.

Ο κορμός των πατριωτών ήταν και είναι στη Ν.Δ. 

Συμβιβάζεται, κάνει σε κάποια πράγματα τα στραβά μάτια, για να μην έρθουν οι άλλοι οι ανεκδιήγητοι, γιατί θέλουν σταθερότητα και ασφάλεια, όμως μέσα τους πλειοψηφικά είναι πιστοί στο Εθνος, σέβονται και τιμούν τις παραδόσεις του λαού μας, είναι, είμαστε, πιστοί Χριστιανοί, σέβονται τη Σημαία και όλα όσα συμβολίζουν την τιμή, τις θυσίες και τις μακραίωνες παραδόσεις του Εθνους.

Χωρίς αυτούς, χωρίς την ψήφο τους, τη στήριξή τους, η Ν.Δ. θα ήταν ένα μικρό κόμμα, οι περισσότεροι βουλευτές της θα βλέπανε τη Βουλή με τα κιάλια. Η αντίληψη «βάζουμε νερό στο κρασί μας, πάμε κέντρο για να φτιάχνουμε μεγάλη πλειοψηφία» δεν μπορεί να φτάνει στο μαστίγωμα του πυρήνα, της πλειονότητας των οπαδών της παράταξης, με το μαστίγιο της αριστερίλας.

Η Δόμνα ίσως νομίζει πως τον πυρήνα της παράταξης αποτελούν ψευτοφιλελεύθεροι, από αυτό το είδος που βλέπει την κοινωνία ταξικά αλλά από την ανάποδη, από την πλευρά των ισχυρών και προνομιούχων και που αισθάνονται καλά μόνο όταν υιοθετούν την ατζέντα της πολιτισμικής αριστεράς, όλη τη σχιζοφρένεια του δικαιωματισμού και την απέχθεια στα σύμβολα του Εθνους και της Ορθοδοξίας.

Πιθανώς, όπως και άλλοι εντός και εκτός της κυβέρνησης και στους χώρους διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου, νομίζουν πως μοντέρνο είναι να είσαι χυλός, να είσαι πολτός, χώρος και όχι χώρα, πληθυσμός και όχι Εθνος. Το ζητούμενο είναι και την εθνική ταυτότητά σου και τις παραδόσεις να διατηρείς και ταυτόχρονα να έχεις ισχυρό και σύγχρονο κράτος.

Ποιον ενοχλούν η έπαρση της Σημαίας και ο Εθνικός Υμνος στα σχολεία; 

Μόνο τους μηδενιστές και πιθανώς κάποιους μη αφομοιώσιμους αλλοδαπούς.

Από την πολύ «συμπεριληπτικότητα» θα γίνουμε υπό διωγμό οι Ελληνες και τα σύμβολά μας μέσα στην ίδια μας τη χώρα;  

Αυτοί οι οι περίεργοι, οι αλλιώτικοι πρέπει να προσαρμοστούν και όχι εμείς με αυτούς.

Τι απίστευτη μπούρδα ήταν αυτή που ξεστόμισε η Δόμνα; 

Πού νομίζει πως ζει, σε ποιους απευθύνεται, υπέρ ποιων ασκεί εξουσία; 

Κάποιος να ξανακάτσει αυτήν και τους ομόφρονές της στο θρανίο και να ξαναδιαβάσουν το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, το προνόμιο, το άρθρο 16 και πολλά άλλα, που δείχνουν τι είδους κράτος ήθελαν και έφτιαξαν οι αγωνιστές και δωρητές της ελευθερίας μας.

Τον πατριωτισμό, την αγάπη για την Ελλάδα, τα σύμβολα, τους Ηρωες και την Ιστορία της, οφείλει η Παιδεία να τα καλλιεργεί σε όλους, όχι να τα μειώσει και στερήσει από τους πολλούς, μην ενοχληθούν οι λίγοι. Αυτό δεν είναι φιλελευθερισμός, είναι αριστερίλα.

Δεν υπάρχει παλιός και νέος Πατριωτισμός. Ή είναι ή δεν είναι. Δεν είναι φούστες ή τσάντες ο Πατριωτισμός για να καθορίζεται από μόδες.

Η Σημαία μας σκεπάζει τους Ηρωές μας, προηγείται των τμημάτων στην παρέλαση, δεν χαμηλώνει για κανέναν, αντιθέτως κάθεται σούζα μπροστά της και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

Ο Εθνικός Υμνος μας συμβολίζει την ίδια μας την ύπαρξη, τον αέναο αγώνα του Εθνους μας για Ελευθερία.  

Είναι τώρα πασέ, μπας κλας και η μόδα είναι οι παρλαπίπες των ελληνοφοβικών;  

Για να συνέλθουμε.

Μαζί με την αμηχανία και την υποχωρητικότητα στο λαθρομεταναστευτικό, που ξεκίνησε μετά το έγκλημα των διακινητών και ΜΚΟτζήδων μαφιόζων στην Πύλο, μια έντονη δυσαρέσκεια υπάρχει σε μεγάλο μέρος των ανθρώπων που αποτελούν τον ψυχή της παράταξης και την ψήφισαν με άλλες υποσχέσεις και προσδοκίες.

Υπάρχει χρόνος για επαναφορά στον ορθό δρόμο της κοινής λογικής και του εθνικού συμφέροντος. Αλλιώς η δυσαρέσκεια θα γίνει απογοήτευση και η απογοήτευση αποχή ή ακόμη χειρότερα αρνητική, τιμωρητική ψήφος. 

Και ξαναθυμίζω αυτό που λένε και στο χωριό του Τyler: «All politics are local politics».

Στο τέλος ψηφίζουν οι Ελληνες, ούτε η κυρα-Ιβα που πλέκει, ούτε οποιοσδήποτε ξένος. Και τα διάφορα παραδείσια πουλιά του δικαιωματισμού και της «συμπεριληπτικότητας» είναι μικρή μειοψηφία. Η πλειοψηφία καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα και απαιτεί συνέπεια και σεβασμό.

Στα χωριά και στις πόλεις μας υπάρχουν ηρώα με κατεβατά ονόματα Ελλήνων που στάθηκαν προσοχή σε προαύλιο σχολείων και τραγούδησαν τον Εθνικό Υμνο και έκαναν έπαρση και υποστούν Σημαίας. Επεσαν στο καθήκον για να μπορεί σήμερα η κυρία υφυπουργός να λέει τέτοιες μεταμοντέρνα χαριτωμενιές.

Θα πρότεινα να κάνει καταρχήν κάτι απλό και...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Έγκλημα η μαζική νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Το πρόβλημα έλλειψης εργατικών χεριών, ειδικά στον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα, είναι υπαρκτό. Τεράστιες οι ελλείψεις, αφού οι Ελληνες δεν πάνε σε αυτές τις εργασίες. Δοκιμάστε να βρείτε Ελληνες εργάτες για τις ελιές, όπου τα μεροκάματα φτάνουν τα 40 και τα 45 ευρώ την ημέρα, με επιπλέον καφέ, δεκατιανό και φαγητό. Θα ματαιοπονήσετε. Ο δε μέσος Ελληνας δεν καταδέχεται να φανεί τσίπης και ταΐζει τους εργάτες ό,τι τρώει ο ίδιος – τουλάχιστον στα μέρη μας, στο Μαυρομμάτι, έτσι γίνεται. Μιλάμε δηλαδή για περίπου 1.200 ευρώ τον μήνα, δουλειά στο ύπαιθρο, βέβαια, αλλά καλά αμειβόμενη. Σε πολλές περιοχές παρέχουν και στέγη.

Κι όμως, οι Ελληνες δεν πάνε. Πολλοί δεν μαζεύουν ούτε τις δικές τους τους ελιές. Τις δίνουν σε Αλβανούς, αλλά το μισιακές έχει γίνει πια 60-40. Και αν δεν υπήρχαν οι Αλβανοί, θα σάπιζαν οι ελιές στο χώμα. Σε λίγο ούτε Αλβανούς δεν θα βρίσκουμε. Η πρώτη γενιά που ήρθε, δουλευταράδες, όπως οι γονείς και οι παππούδες μας, άντεξε στη δική μας κακή επιρροή. Η δεύτερη γενιά πάει να γίνει σαν τα μούτρα μας.  

Οι καφετέριες γεμάτες, όμως τα χωράφια και οι κτηνοτροφικές μονάδες επιβιώνουν χάρις στους ξένους, Πακιστανούς, Μπαγκλαντεσιάνους κ.ά.

Ενα πρόγραμμα επιστροφής στη γη και ανάκτησης των παραδοσιακών αξιών, όπως η εργατικότητα, είναι ευκταίο, αλλά θα πάρει χρόνια, πέρα που δεν βλέπω κανέναν πολιτικό πρόθυμο να το υποστηρίξει.

Ερχεται τώρα η κυβέρνηση και τι λέει; 

Θα νομιμοποιήσουμε καμιά τρακοσαριά χιλιάδες από αυτούς που μπούκαραν παράνομα για να λύσουμε το πρόβλημα των εργατικών χεριών. 

 Αυτό είναι εγκληματικό λάθος, διότι θα λειτουργήσει ως άλλος ένας τεράστιος μαγνήτης να πλακώσουν και άλλοι.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά: 

Αυτοί που ήρθαν και έρχονται είναι στη συντριπτική πλειονότητα σουνίτες μουσουλμάνοι.  

Το καθεστώς Ερντογάν τούς κατευθύνει προς τα εδώ και τους «αρμέγει», συλλέγοντας δουλεμπορικά ναύλα. Ετσι τα κονομάνε μαφιόζοι, κυβέρνηση και δικοί μας ΜΚΟτζήδες, ενώ η Τουρκία κάνει ισλαμικό εποικισμό της Ελλάδας και της λοιπής Ευρώπης.  

Θέλουμε να αποκτήσουμε σουνιτική μειονότητα, επιρροή της Αγκυρας, που θα γίνουν 300.000, μετά 500.000 και ύστερα 1.000.000; Είναι καλό για τη χώρα να έχουμε εδώ εκατοντάδες χιλιάδες Πακιστανούς, Μπαγκλαντεσιανούς, Αραβες, υποσαχάριους Αφρικανούς, όλους μουσουλμάνους; 

Οποιος πιστεύει πως είναι καλό, να έχει το θάρρος να το πει.  

Επειδή όμως η προφανής απάντηση είναι πως δεν υπηρετεί τα συμφέροντά μας τέτοια πολιτική νομιμοποίησης-μαγνήτης να έρθουν και άλλοι, πρέπει να κάνουμε ως κράτος άλλα πράγματα.  

Καταρχήν, για όσους μπήκαν παράνομα ή επιχειρούν να μπουν: σύλληψη, καταδίκη, φυλάκιση και στη συνέχεια κράτηση έως την απέλαση σε απομονωμένα στρατόπεδα κράτησης. Σε κανέναν χαρτιά.

Και επειδή το πράγμα έχει χειροτερέψει, να καταγγείλουμε κάθε συνθήκη που μας εμποδίζει, προτάσσοντας την ασφάλειά μας και να κάνουμε κανονικότατα push back και ντάλα μεσημέρι, αν χρειαστεί. 

Τους μόνους πρόσφυγες που πρέπει να δεχτούμε είναι τους Αρμένιους από το Αρτσάχ – Γαραπάγ, γιατί αυτοί είναι αληθινοί. Κανέναν άλλο.  

Και πρέπει να συνεργαστούμε με την Ιταλία, κάνοντας μέτωπο μαζί της, απαιτώντας τη συνδρομή όλης της Ευρώπης για ναυτικό αποκλεισμό των σκαφών των διακινητών. Ωσπου να συνταχθούν όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες, να το ξεκινήσουμε εμείς και οι Ιταλοί.

Οσο για το υπαρκτό πρόβλημα των εργατικών χεριών, πλην των Αρμενίων, που έχουν ανάγκη καταφυγίου και είναι ηθικό χρέος μας, γιατί είναι αληθινοί πρόσφυγες, αδέρφια μας, Χριστιανοί και συνοδοιπόροι μας στην Ιστορία, θύματα, όπως κι εμείς, του ίδιου Γενοκτόνου, να κάνουμε επείγουσες διακρατικές συμφωνίες και να φέρουμε με συμβόλαια Ινδούς, Αιγύπτιους Κόπτες κ.ά., συμβατούς με τον τρόπο ζωής μας, τις αξίες μας και που δεν προέρχονται από χώρες συμμάχους της Τουρκίας, κράτη που έχουν ιταμή συμπεριφορά εναντίον μας.

Παράλληλα, πρέπει να κόψουμε δραστικά την επιδοτούμενη τεμπελιά και...

 

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το Πακιστάν τους διώχνει! “ΠΟΙΟΣ" τους υποδέχεται

 


Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Η Πακιστανική κυβέρνηση δίνει διορία μέχρι τη 1 Νοεμβρίου στους παράνομους μετανάστες να εγκαταλείψουν τη χώρα. Σε διαφορετική περίπτωση, προαναγγέλλει απέλασή τους.

Εννοεί φυσικά τους Αφγανούς, 2 εκατ. εκ των οποίων είναι εγκατεστημένοι “παράτυπα” εκεί. Η κυβέρνηση επικαλείται τις αυξανόμενες βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας μετά την επιδείνωση των σχέσεων Πακιστάν – Αφγανιστάν από πέρυσι.

 Παρόμοιο σχέδιο απέλασης επεξεργάζεται η Ιρανική κυβέρνηση.

Οι Ταλιμπάν προς το παρόν σιωπούν.
 

Τι σημαίνουν όλα αυτά για μας ; 

Μα ότι αναμένεται αύξηση “ροών” από Αφγανούς διωγμένους από τη γειτονική τους χώρα, χώρια τους επιπλέον Πακιστανούς, από ένα Ισλαμαμπάντ που χαρακτηρίζεται με αυξανόμενη ευκολία “εμπόλεμη ζώνη” .
 

Σημείωση Νο 1. Ο αριθμός των μελών της [πολυπληθούς] πακιστανικής κοινότητας στη χώρα μας, είναι άγνωστος.
 

Σημείωση Νο 2. Οι εν λόγω, σύμμαχοι παραδοσιακά των Τούρκων, αποτελούν de facto Πέμπτη Φάλαγγα της “φίλης και γείτονος” σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά.
 

Σημείωση Νο 3. Οι μόνοι που δεν αντιλαμβάνονται τον παραπάνω κίνδυνο είναι...

 

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Μουεζίνης στη Λάρισα;

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Θεσσαλία, το κύτταρο της πρωτογενούς παραγωγής της χώρας μας, υπέστη μια μεγάλη φυσική καταστροφή. Ο πλούτος των ζωντανών της πνίγηκε στη λάσπη, πάνω από 110.000. Καλλιεργήσιμες εκτάσεις έγιναν λίμνες, χωριά ολόκληρα εξαφανίστηκαν από τον χάρτη. Ποια είναι η επόμενη ημέρα; Ο αγροτικός πληθυσμός της χώρας είναι γερασμένος και είναι ζήτημα αν θα έχει τη δύναμη να ξαναρχίσει την προσπάθεια. Οσο κι αν είναι δεμένος με τη γη του. Το σύνολο σχεδόν των διασωθέντων είναι ηλικιωμένοι άνθρωποι. Δεν σημαίνει ότι τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους τούς εγκατέλειψαν την κρίσιμη στιγμή για να σωθούν οι ίδιοι. Είχαν εγκαταλείψει προ πολλού το χωριό τους και τις αγροτικές εργασίες. Πόσοι από τους νέους αυτούς θα θελήσουν να επιστρέψουν για να αναλάβουν το βαρύ έργο της αναβίωσης; Κι αν όχι αυτοί, ποιοι θα εργασθούν για να ξαναζήσει η Κεντρική Ελλάδα;

Στο κέντρο της Αθήνας ζουν μερικές χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες. Οποιος από εσάς έχει το κουράγιο να πάει έως τον Αγιο Παντελεήμονα, με τα υπέροχα δείγματα της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής, μπορεί να τους δει να περιφέρονται όλη μέρα κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον.  

Δεν χρειάζεται να εργασθούν. Η διαβίωσή τους επιδοτείται από τη φιλάνθρωπη Ε.Ε., κοινώς από όλους εμάς.  

Υπόθεση εργασίας: Μήπως να μεταφερθούν στις κατεστραμμένες περιοχές για να εργασθούν για την αναβίωσή τους;  

Η επιδότηση να γίνει μεροκάματο?. 

Ο αποτελεσματικότερος τρόπος για την ένταξη ξένων πληθυσμών σε μια κοινωνία είναι η εργασία, η παραγωγή έργου. Τα υπόλοιπα είναι ανθρωπιστικά φληναφήματα κατάλληλα για την κοινωνία των αγγέλων. Αυτή που μάλλον σκέφτεται ο Πάπας Φραγκίσκος όταν ζητάει από την Ευρώπη να ανοίξει τα σύνορά της για να υποδεχθεί τη δυστυχία της οικουμένης. Θα μου πείτε ότι αν υλοποιηθεί ένα τέτοιο σχέδιο θα αλλάξει η κοινωνική σύνθεση των περιοχών αυτών. Νέες μειονότητες θα αναδειχθούν διεκδικώντας δικαιώματα πολιτισμικά και θρησκευτικά τα οποία θα απειλούν να αλλοιώσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα.  

Μιναρές στην Καρδίτσα; Μουεζίνης στη Λάρισα; 

Υπόθεση εργασίας κάνω ο πτωχός. Η οποία στηρίζεται στη βασική υπόθεση ότι ο μόνος τρόπος ένταξης μιας κοινότητας σε μια κοινωνία –για όσους αντιλαμβάνονται τη διαφορά– είναι η εργασία.  

Αν υπήρχε Αριστερά στην Ελλάδα, θα το είχε προτείνει. Ψάχνουν στους μετανάστες το προλεταριάτο που τους στέρησε ο σημερινός κόσμος. Αυτοί όμως μπερδεύουν το προλεταριάτο με την ανθρώπινη δυστυχία. Μπερδεύουν τον Μαρξ με τον Πάπα Φραγκίσκο.  

Ομως, μιας που μιλάμε για ανθρωπισμό, νομίζω ότι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η Ν.Δ. αποτελεί συστημικό κίνδυνο για τον Ελληνισμό

 


Toυ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΚΕΦΑΛΑ

Οι πολιτικοί αποτελούν τον κυριότερο συστημικό κίνδυνο για τον Ελληνισμό. Η απειλή της Τουρκίας είναι σαφώς υποδεέστερη. 

Πράγματι, οι πολιτικές αποφάσεις και κυρίως η πολιτική της Ν.Δ. διαλύουν τις κρατικές δομές της χώρας που αφελληνίζεται τάχιστα εξελισσόμενη σε πολυεθνικό γεωγραφικό χώρο. Ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι απεχθάνεται τον νατιβισμό, δηλαδή απεχθάνεται να διαβιούν στη χώρα αυτόχθονες, όπως αυτοί διαμορφώθηκαν και εξελίχτηκαν στη σημερινή τους μορφή εδώ και χιλιετίες. Επίσης δήλωσε ότι «είναι υπερήφανος που η χώρα μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική κοινωνία».

 Θα πρέπει όμως να τονιστεί ότι ο πρωθυπουργός δεν διαφοροποιείται από τα άλλα κόμματα στην αποελληνοποίηση.

Το χειρότερο όμως είναι ότι μέσω της κοινωνικής μηχανικής ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της χώρας, δηλαδή η ισλαμοποίησή της, είναι αποδεκτός από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.  

Η αποδοχή της πολιτισμικής αλλαγής ώθησε τη Ν.Δ. να προαναγγείλει τη μελλοντική νομιμοποίηση 300.000 μεταναστών, μουσουλμάνων στην πλειονότητά τους. 

 Αυτό όμως που δεν ανέφερε η κυβέρνηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα χρηματοδοτήσει την παραμονή κάθε μετανάστη με 20.000 ευρώ, δηλαδή συνολικά με 6 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία φυσικά, όπως γίνεται πάντα, θα καταλήξουν στις τσέπες των πολιτικών και των επιτηδείων που κινούνται γύρω από αυτούς.

Η κυβέρνηση επίσης αποσιώπησε ότι οι νομιμοποιημένοι μετανάστες θα έχουν δικαίωμα να φέρουν στην Ελλάδα την οικογένειά τους και τους συγγενείς τους. Ομως, επειδή κάθε μετανάστης έχει 5-6 παιδιά, στην Ελλάδα αναμένεται να φτάσει ένας πληθυσμός 3.000.000 μουσουλμάνων μεταναστών.  

Η κυβέρνηση επίσης δεν ανέφερε ότι ακόμα και στην περίπτωση που τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν πάνε στις τσέπες των ΜΚΟ, που ανήκουν σε συγγενείς και φίλους πολιτικών, αντιθέτως αποδοθούν στους νεοεισερχομένους, το χρηματικό ποσό των 20.000 ευρώ δεν θα τους συντηρήσει για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο τού ενός έτους.  

Η κυβέρνηση επίσης δεν διευκρίνισε πού θα στεγαστούν οι 300.000 οικογένειες των «νέων Ελλήνων».

Τι θα επακολουθήσει είναι εύκολο να προβλεφθεί. 

Νομοτελειακά το μοντέλο της Σουηδίας θα μεταφερθεί και στην Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός θα κληθεί να σιτίζει έναν διαρκώς αυξανόμενο μεταναστευτικό πληθυσμό μουσουλμάνων. 

Λογικό είναι το στεγαστικό πρόβλημα να αντιμετωπιστεί με δημεύσεις κατοικιών αυτοχθόνων, π.χ. δευτερευουσών κατοικιών, πρακτική που εφαρμόστηκε στην Ιρλανδία για να στεγαστούν οι Ουκρανοί πρόσφυγες. 

Το σύστημα υγείας θα λειτουργεί αποκλειστικά για μετανάστες, ενώ θα χρηματοδοτείται από τους αγρίως ληστευόμενους φορολογικά αυτόχθονες.

Η Σουηδία πριν από 30 χρόνια αποφάσισε να υιοθετήσει το μεταναστευτικό μοντέλο Μητσοτάκη, με αποτέλεσμα το 20% του σουηδικού πληθυσμού (2.000.000 άτομα) να αποτελείται από μετανάστες. Το αποτέλεσμα των παρανοϊκών αποφάσεων του παρελθόντος είναι ότι σήμερα η Σουηδία κατέχει τη δεύτερη θέση σε βομβιστικές επιθέσεις μετά το Μεξικό. Σοβαρά εγκλήματα μεταναστών υποβαθμίζονται από το δικαστικό σύστημα, αντιθέτως επί των αυτοχθόνων εξασκείται το σύνολο της αυστηρότητας του νόμου, πρακτική που εφαρμόζεται παντού στην Ευρώπη.

Στο Μάλμο, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας, οι αυτόχθονες αποτελούν μειονότητα, με αποτέλεσμα η εγκληματικότητα να εξαναγκάζει τους εναπομείναντες να εγκαταλείπουν μαζικά την πόλη.

Οι βιασμοί γυναικών υπερβαίνουν τη δυνατότητα χειρισμού τους από την αστυνομία και αρκετές υποθέσεις μπαίνουν στο αρχείο, ενώ αν τύχει και φτάσουν στο ακροατήριο, συνήθως οι βιαστές αθωώνονται. 

Πρόσφατα ο Σουηδός πρωθυπουργός κάλεσε τον στρατό να αναλάβει την αστυνόμευση των πόλεων και την επαναφορά της έννομης τάξης, μέτρο όμως που θα αποτύχει επειδή η εγκληματικότητα κατατρώει τη χώρα όπως ο καρκίνος το σώμα. 

Είναι βέβαιο ότι οι πολιτικές της Ν.Δ., τις οποίες ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ τόλμησε να υλοποιήσει, θα αναγκάσουν την Ελλάδα...

 

Ελληνόφωνου αφελληνισμένου κωλοχανείου κωμωδία

 




 
 

Σαν σήμερα (10/10/ΧΧΧΧ)

 

1862: Καταλύεται η μοναρχία του Όθωνα. Την εξουσία αναλαμβάνει η επαναστατική «Τριανδρία», αποτελούμενη από τους Δημήτριο Βούλγαρη, Κωνσταντίνο Κανάρη και Μπενιζέλο Ρούφο. (Μεσοβασιλεία)

1931: Ξεσπά επανάσταση στην Κύπρο. Οι Άγγλοι θα την «πνίξουν» στο αίμα.

1935: Καταλύονται με στρατιωτικό πραξικόπημα το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα και το Σύνταγμα του 1927. Επικεφαλής οι στρατηγοί Παπάγος, Ρέππας και Οικονόμου, «εγκέφαλος» ο Γεώργιος Κονδύλης, θύμα ο πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης.

1979: Κυκλοφορεί το «Pac-man», ένα από το πιο δημοφιλή ηλεκτρονικά παιγνίδια.

1993: Βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στην εξουσία με ποσοστό 46,8%. Η ΝΔ λαμβάνει 39,2%, η Πολιτική Άνοιξη 4,8% και το ΚΚΕ 4,5%. Ο Συνασπισμός με το 2,9% των ψήφων μένει εκτός Βουλής.

1985: Πεθαίνει ο Όρσον Ουέλς, αμερικανός σκηνοθέτης. («Πολίτης Κέιν»)
 
 
 
 
 
 
 


2021 Πέθανε σε ηλικία 73 χρονών, ύστερα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο, ο πρώην βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης και αναπληρωτής υπουργός Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης.

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο «σοσιαλισμός» της φιλανθρωπίας

 

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Το 2005, την εποχή που ο Μπιλ Γκέιτς ξεκινούσε εκείνη την εκπληκτική του μεταμόρφωση σε ίνδαλμα των απανταχού φιλανθρώπων, είχε βγάλει έναν λόγο στον οποίο είπε ότι το παραδοσιακό αμερικανικό γυμνάσιο είναι ξεπερασμένο
. Το ίδρυμά του έκανε, ακολούθως, μια κολοσσιαία επένδυση, δύο δισ. δολαρίων, για τη δημιουργία μικρότερων, πιο ευέλικτων σχολείων, που στέγασαν περίπου 800.000 παιδιά. 

Μπράβο, Μπιλ. 

Το 2008, μόλις τρία χρόνια αργότερα δηλαδή, ο Γκέιτς είπε απλά ότι «τελικά κάναμε λάθος, δεν ήταν βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση» και έκοψε μέσα σε ένα βράδυ τη χορηγία.  

Πολλά από τα σχολεία αναγκάστηκαν να κλείσουν. Ξανά μπράβο, Μπιλ. 

Αυτό είναι μόνο ένα από τα προβλήματα της φιλανθρωπίας: Οι αποδέκτες της εξαρτώνται αποκλειστικά από τις διαθέσεις/δυνατότητες/οτιδήποτε του εκάστοτε δωρητή. Οσο αυτός θέλει να δίνει, έχει καλώς. Αμα δεν θέλει, κρίμα. 

Ενα άλλο πρόβλημα είναι η στόχευση: Ποιο σχολείο θα πάρει aircondition και γιατί αυτό το οποίο επισκέφθηκε και στο οποίο πολυφωτογραφήθηκε ο «έχω αρκετά χρήματα για να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου χωρίς να εργάζομαι» Στέφανος Κασσελάκης;  

Την είπε την πρόταση στη συνέντευξη που έδωσε στον Σταύρο Θεοδωράκη, κάπου πριν ή μετά που μας είπε ότι είναι Κριός, δεν είναι δικά μου λόγια.  

Η φιλανθρωπία έχει κι άλλα προβλήματα, ιδιαίτερα αν το δεις από την αριστερή πλευρά το θέμα, αυτή στην οποία δηλώνει ότι ανήκει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ· όπως για παράδειγμα ότι μπαλώνει επιλεκτικά τρύπες που αφήνει ορθάνοιχτες το κράτος, ότι επιτρέπει στο σύστημα να διαιωνίζει τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες και ότι, τελικά, δεν είναι παρά άλλοθι της υπερσυσσώρευσης πλούτου. 

Τελευταία φορά που τσέκαρα, η Αριστερά ήταν κατά της υπερσυσσώρευσης πλούτου, δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι και το έχασα όσο διάβαζα με προσήλωση τις σημερινές προβλέψεις για τους Κριούς. Θα πιέσει, λέει, έτσι τον Μητσοτάκη να βάλει aircondition παντού. 

Πήρε τη βεντάλια του ο Μητσοτάκης και έκανε λίγο αέρα, τι να κάνει κι αυτός, τόση πίεση δεν αντέχεται. 

Το εντυπωσιακό στην υπόθεση αυτή είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που (ορθώς κατά την άποψή μου) διαμαρτύρονταν όταν ο Βαρδής Βαρδινογιάννης έδινε εκείνο το πενηντάρικο, κατοστάρικο, δεν θυμάμαι, μπροστά στις φωτογραφικές κάμερες σε μια γιαγιούλα, ακριβώς οι ίδιοι σήμερα πανηγυρίζουν που ο πρόεδρος ενός αριστερού κόμματος πήγε και δώρισε μερικά aircondition σε κάποιο τυχαίο σχολείο, κάνοντας δημόσιες δηλώσεις και ταρατατζούμ. 

Α, ο Βαρδινογιάννης έχει «κακό» πλούτο, ενώ ο Κασσελάκης «καλό» πλούτο. Εντάξει, ξαναγράφουμε πολλές ανθρωπιστικές και άλλες επιστήμες, όπως φαίνεται. No such thing as a gree gift 

Η βασική αρχή ότι κανένα δώρο δεν δίνεται χωρίς την προσδοκία ανταπόδοσης δεν είναι καινούργια. Τη διατύπωσε αρχικά ο γάλλος ανθρωπολόγος και κοινωνιολόγος Μαρσέλ Μος το μακρινό 1925, στο δοκίμιό του «Το Δώρο». Δεν θεωρεί απαραίτητα κακό πράγμα τα δώρα ο Μος, αυτό που λέει όμως είναι ότι πάντα αποτελούν αναπόφευκτα μέρος ενός πάρε-δώσε, το οποίο δεν έχει απαραίτητα αγαθά κίνητρα. Σπάνια έχει, για την ακρίβεια.  

Fast forward από τον Μος στο 2008, όταν ο Μάθιου Μπίσοπ και ο Μάικλ Γκριν εφηύραν τον όρο φιλανθρωκαπιταλισμός στο βιβλίο τους «Philanthrocapitalism: How the Rich Can Save the World». Ο Μπιλ Κλίντον ήταν πολύ χαρούμενος με το βιβλίο, έγραψε και τον πρόλογο, όλοι οι πλούσιοι φιλάνθρωποι ήταν χαρούμενοι με το βιβλίο, στο οποίο μαθαίνουμε πώς ένας υπερπλούσιος μπορεί να εφαρμόσει στη φιλανθρωπία το επιχειρηματικό μοντέλο που τον έκανε πλούσιο, όμως παραμένει θεμιτό ερώτημα το γιατί 15 χρόνια αργότερα οι πλούσιοι γίνονται πιο πλούσιοι, οι φτωχοί πιο φτωχοί και ο κόσμος δεν έχει σωθεί.  

Οι προβληματισμοί παραμένουν ίδιοι: Μπορεί να υποκαθιστά η ιδιωτική πρωτοβουλία τις ευθύνες ενός κράτους;  

Οχι. 

Μπορούμε να ελέγξουμε τα κίνητρα και τις απολαβές του καθενός ο οποίος δίνει ό,τι δίνει, όπου το δίνει; 

Οχι. 

Μπορούμε να υποχρεώσουμε τη φιλανθρωπία να είναι «δίκαιη» και σωστά μοιρασμένη; 

Οχι. 

Μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι δεν γίνονται λοβιτούρες; 

Οχι. Και πολλά σχετικά όχι ακόμη. 

Κυρίως, όμως, μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο πλούτος κατά κανόνα συσσωρεύεται με πρακτικές οι οποίες δημιουργούν τα προβλήματα που έρχεται μετά να λύσει;  

Ακόμη χειρότερα...