ΣΥΡΙΖΑίου ανελλήνιστου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

Του κάνει νόημα ο άλλος του τουρίστα να μείνει ακίνητος στον Εθνικό Ύμνο.Αδιανόητα πράγματα,πηγαίνουν συνεχώς από γκάφα σε γκάφα με ένα πολιτικό ούφο στο τιμόνι
Τι ψηφίσατε ρε μλκς,σοβαρά τώρα pic.twitter.com/BWkwIDZEjn

— wizdoctor (@WizdoctorV) October 5, 2023

Πρέπει να του δείξουν μέχρι και πως να σταθεί προσοχή...
(ήταν προφανές ότι κάτι έλειπε από το βίντεο του Arluben, και το πρόσθεσα εγώ στο τέλος 😅)#Κασσελακης pic.twitter.com/V05VRyaRPI

— Φαρίλαος Χλωράκης (@kentrikosxaf) October 5, 2023

Καταθέτει στεφάνι...
Σηκώνεται να φύγει βιαστικά... Κάποιος τον παίρνει χαμπάρι και του λέει να μείνει ακίνητος γιατί ακούγεται ο εθνικός ύμνος...
Κατακόκκινος απο ντροπή γυρίζει ξανά πίσω και αμήχανα
κάθεται ακίνητος...

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ 🤣 pic.twitter.com/fLO09s47hu

— Νίκος🇬🇷Σωτηρόπουλος (@NIKSOTIROPOYLOS) October 5, 2023

 

 

 

Σαν σήμερα (7/10/ΧΧΧΧ)

 

1571: Στη Ναύπακτο, ο χριστιανικός στόλος υπό τον Δον Χουάν ντε Αούστρια καταστρέφει τον τουρκικό του σουλτάνου Σελίμ Β', σταματώντας οριστικά την οθωμανική επέκταση προς τη Δύση. Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας σκοτώνεται ο ναύαρχος των τουρκικών δυνάμεων Αλί Πασά.

1825: Εκδίδεται το πρώτο φύλλο της Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος, προδρόμου της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως.

1831: Καταδικάζεται σε θάνατο στο Ναύπλιο ο δολοφόνος του Ιωάννη Καποδίστρια, Γεώργιος Μαυρομιχάλης. Πρόεδρος του δικαστηρίου ο στρατηγός Τσόκρης.

1949: Δημιουργείται στη ρωσική ζώνη κατοχής της Γερμανίας η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, γνωστή ως Ανατολική Γερμανία. Ο Βίλχελμ Πικ γίνεται πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου κράτους, ενώ ο Ότο Γκρέτβολ αναλαμβάνει την πρωθυπουργία.

1973: Απόπειρα δολοφονίας κατά του Μακάριου στην Κύπρο, με παγίδευση του δρόμου από τον οποίο θα διερχόταν το αυτοκίνητό του. Σώθηκε λόγω πρόωρης έκρηξης.

1952: Γεννιέται ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ρώσος πρόεδρος

2014: Φεύγει από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 56 ετών, ο ηθοποιός Δημήτρης Γιαννόπουλος

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η σκληρή αλήθεια με τα ελληνοτουρκικά

 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Όσο και να θέλουν ορισμένοι πεισματικά να αλλάξουν την πραγματικότητα σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά· όσο και να προσπαθούν να παρουσιάσουν πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης ως «γιαλαντζί υπερπατριώτες» –ή να τους χαρακτηρίζουν με άλλους μειωτικούς χαρακτηρισμούς– όσους επιχειρούν να παρουσιάσουν την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στα ελληνοτουρκικά, η σκληρή πραγματικότητα είναι εκεί και είναι αμείλικτη.

    Ας κάνουμε μια αναδρομή στις προηγούμενες απόπειρες «επίλυσης».

Απόπειρα πρώτη: Συνάντηση Καραμανλή-Ντεμιρέλ στη Βέρνη, και υπογραφή του σχετικού πρωτοκόλλου το 1977, με το οποίο «διευθετήθηκε» η κρίση που είχε ξεσπάσει με την έξοδο του ερευνητικού σκάφους «Χόρα» στο Αιγαίο έναν χρόνο νωρίτερα, το 1976. Με το πρωτόκολλο οι δύο χώρες συμφώνησαν να μην πραγματοποιούν έρευνες πέρα από τα χωρικά τους ύδατα στο Αιγαίο (6 μίλια), μέχρι να επιλυθεί το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μέσω της υπογραφής συνυποσχετικού και παραπομπής του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Η επίσημη θέση της Ελλάδας, όπως αναγράφεται στην ιστοσελίδα του υπουργείου Εξωτερικών είναι:

«Οι δύο χώρες άρχισαν διαπραγματεύσεις για το θέμα της υφαλοκρηπίδας τον Νοέμβριο του 1976, συνυπογράφοντας το γνωστό ως Πρακτικό της Βέρνης, το οποίο έθετε το πλαίσιο του διαλόγου. Ο διάλογος, όμως, τερματίσθηκε άπρακτος το 1981, λόγω των συνεχών παλινδρομήσεων και της αδιάλλακτης στάσης της Τουρκίας, οπότε εξέπνευσε παράλληλα και το Πρακτικό της Βέρνης, το οποίο αφορούσε τις συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις και επομένως η ισχύς και η διάρκειά του τελούσαν σε άμεση συνάρτηση με εκείνες».

Απόπειρα δεύτερη: Συμφωνία Βουλιαγμένης (Παπούλια-Γιλμάζ) και Νταβός. 

Η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου το 1987 επιχειρεί να δείξει στην πράξη ότι δεν την δεσμεύει το Πρωτόκολλο της Βέρνης και δίνει άδεια στην καναδική εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα στον Πρίνο να διεξάγει έρευνες πέραν των έξι ναυτικών μιλίων. Η Τουρκία αντιδρά με την απειλή εξόδου και δικού της ερευνητικού σκάφους, του «Σισμίκ».

Προκαλείται η κρίση του Μαρτίου του 1987, ακολουθεί η παρέμβαση των ΗΠΑ και η υπογραφή της Συμφωνίας της Βουλιαγμένης –ή αλλιώς Παπούλια-Γιλμάζ–, όπου επιβεβαιώθηκε η ισχύς του πρωτοκόλλου της Βέρνης και υιοθετήθηκαν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και μια διαδικασία προώθησης «θετικής ατζέντας», δηλαδή μέτρων οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, προκειμένου να δημιουργηθεί κλίμα εμπιστοσύνης και ηρεμίας.

    Ακολούθησε η συμφωνία Παπανδρέου-Οζάλ, όπου αναβαθμίστηκαν πολιτικά τα όσα προέβλεπε η Συμφωνία Παπούλια-Γιλμάζ, εφευρέθηκε ο όρος «μη πόλεμος» και αποφασίστηκε το Κυπριακό να μην επηρεάζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως αυτές συμφωνήθηκαν σε Βουλιαγμένη και Νταβός.

Απόπειρα τρίτη: Υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Μαδρίτης, το 1997. Για να φθάσουμε στη Μαδρίτη προηγήθηκε η κρίση των Ιμίων, τον Ιανουάριο του 1996, όπου για πρώτη φορά η Τουρκία έθεσε επισήμως θέμα εθνικής κυριαρχίας, ενώ μέχρι τότε είχε περιοριστεί σε αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Άρα μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι η πολιτική διαχείριση της τουρκικής επιθετικότητας, όπως αυτή προκύπτει από την εφαρμογή του εθνικού σχεδιασμού της Τουρκίας, έδωσε το μήνυμα στην Άγκυρα να αναβαθμίσει τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδας. Από τα κυριαρχικά δικαιώματα στην εθνική κυριαρχία, με τη θέση ότι υπάρχουν νησιά και βραχονησίδες στο Αιγαίο με αδιευκρίνιστη κυριαρχία.

Την κρίση των Ιμίων, που εκτονώθηκε και πάλι με παρέμβαση των ΗΠΑ, ακολούθησε η συνάντηση Σημίτη-Ντεμιρέλ στη Μαδρίτη, το 1997, όπου οι δύο πλευρές, υπό την εποπτεία της κυρίας Μαγδαληνής Ολμπράιτ, υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Μαδρίτης.

    Τα βασικότερα σημεία της Συμφωνίας ορίζουν επιγραμματικά πως:

Και οι δύο χώρες θα αναλάβουν την προσπάθεια να προωθήσουν διμερείς σχέσεις που θα βασίζονται σε:

    Αμοιβαία δέσμευση για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη συνεχή ανάπτυξη σχέσεων καλής γειτονίας.
    Σεβασμό της κυριαρχίας της κάθε χώρας.
    Σεβασμό των αρχών του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών.
    Σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της.
    Δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση.
    Δέσμευση διευθέτησης των διαφορών τους με ειρηνικά μέσα, στη βάση αμοιβαίας συναίνεσης, και χωρίς τη χρήση βίας ή την απειλή βίας.

Με τη διακήρυξη αυτήν η Ελλάδα στην ουσία αναγνωρίζει «νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της», δηλαδή στην ουσία αν όχι νομιμοποιούμε, σίγουρα δείχνουμε κατανόηση στο casus belli.

    Γιατί όταν επικαλείσαι ζωτικά συμφέροντα, τότε «δικαιούσαι» να τα υπερασπιστείς ακόμα και με πόλεμο.
 

Πού βρισκόμαστε σήμερα

Αυτά είναι τα  πραγματικά δεδομένα από τις μείζονες κρίσεις των Χόρα, Σισμίκ και Ιμίων, που όλες με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ, οδήγησαν την Ελλάδα σε συνομιλίες με την Τουρκία, οι οποίες, μάλιστα, κατέληξαν σε ισάριθμες επονείδιστες συμφωνίες για τη χώρα μας.

Μάλιστα, για να μην έχουμε αμφιβολία για το «επονείδιστες», το 1987 αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βουλιαγμένης, γνωστή ως Συμφωνία Παπούλια-Γιλμάζ, ο νεαρός τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας –με καταγωγή από το Μεσοχώρι (Kaptanpaşa) του Ριζαίου–, επικοινώνησε τηλεφωνικά με την Άγκυρα και είπε θριαμβολογώντας: «Με τη συμφωνία που υπογράψαμε, βάλαμε πόδι στο Αιγαίο». Για να μην υπάρχει καμία αμφοβολία, οι αρμόδιες υπηρεσίες κατέγραψαν τη συνομιλία.

Άρα, να εξηγήσουμε το «μοντέλο» που χρησιμοποιήθηκε και στις τρεις περιπτώσεις...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: ΠΑΤΡΙΔΑ δεν είναι το ΚΡΑΤΟΣ!..

Κοινωνικό-πολιτικό πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου

 

     Νέος Πρόεδρος και εμφανής με απρόβλεπτη συνέχεια είναι η αναταραχή στο Κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, Π.Σ. και θα μου επιτρέψετε σήμερα να αναφερθώ στα πολιτικά Κόμματα που αποτελούν απαραίτητο συστατικό κάθε Δημοκρατίας και ιδιαίτερα στο ρόλο τους στη διαμόρφωση της σχέσης Πολίτης-Κράτος...

     Στην Ελλάδα οι σχέσεις Κράτους - Πολιτών υπήρξαν ανέκαθεν δυσλειτουργικές καθώς έτσι βόλευες και βολεύει στα Κόμματα που με τη βοήθεια παρωπίδων, μπλε, πράσινων και πολύχρωμων ασκούν ασφυκτικό έλεγχο και διαμορφώνουν τις σχέσεις Κράτους-Πολίτη (δεν τις διαμορφώνει η Τουρκοκρατία, ούτε οι ψεκασμοί και τα ληγμένα αλλά ο φανατικός Κομματισμός).

     Οι Έλληνες θεωρούσαμε και συνεχίζουμε να βλέπουμε το Κράτος ως «καταπιεστικό, φορομπηχτικό, υδροκέφαλο και άσπλαχνο αφεντικό» ενώ ταυτόχρονα κοινωνικοποιούμε τις νεότερες γενιές να προσβλέπουν σε αυτό το δυσλειτουργικό Κράτος ως «τον στοργικό πατέρα, τον πιο σίγουρο εργοδότη, ως μία παροιμιακή αγελάδα που περιμένει την κατάληψη της Κρατικής εξουσίας από το δικό μας Κόμμα για να αρμεχτεί από «τα δικά μας παιδιά».

       Μας κατάντησαν σαδομαζοχιστές που  περιμένουμε να ευνοηθούμε από το Κράτος το οποίο αντιμετωπίζουμε με καχυποψία…

     Σας καλώ σήμερα να θυμηθούμε ξανά αυτό που προφανώς βολεύει ‘κάποιους’ να ξεχνάμε: ότι ουσιαστικά δεν είναι όμοιες ούτε ίδιας αξίας οντότητες οι έννοιες Κράτος και Πατρίδα!..

    Εκτιμώ ότι το ελληνικό ΚΡΑΤΟΣ από συστάσεώς του ήταν, και κάποιοι φροντίζουν να παραμένει, προβληματικό για να το ελέγχουν τα Κόμματα όταν Κυβερνούν εξυπηρετώντας λίγο τους οπαδούς τους και τα «αόρατα αφεντικά..»

     Η ΠΑΤΡΙΔΑ βρισκόταν και βρίσκεται ζωντανή στην ψυχή όλων εκείνων που έπεσαν στα πεδία μαχών και άλλων που ‘τιμωρήθηκαν’ για την φιλοπατρία τους και όσων παραμένουν όχι απλά Έλληνες αλλά φλογεροί ‘Φιλέλληνες’ που η Πατρίδα τους ‘πληγώνει’ όπου και αν βρεθούν.

     Θέτω υπόψη σας την ψυχολογική θεωρία της ‘νοηματικής αντινομίας’ ή με άλλη απόδοση της ‘γνωστικής ασυμφωνίας’ σύμφωνα με την οποία ένα άτομο, ή μια ολάκερη ομάδα, μπορεί να διατηρεί διανοητικά αλλά και συναισθηματικά αντικρουόμενα στοιχεία και να συμπεριφέρονται επηρεαζόμενα από αυτά. Η θεωρία εξηγεί ότι οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να αιτιολογούμε και να διατηρούμε, σε παράλληλη διάταξη και ταυτόχρονα, ασυμβίβαστα δεδομένα εφόσον αυτά ικανοποιούν αντικρουόμενες μεν, αλλά θεμελιακές μας ανάγκες, τόσο πραγματικές όσο και συμβολικές.

     Θα συνεχίσουμε να συγχέουμε τις έννοιες «Κράτος» και «Πατρίδα» επιτρέποντας στους εαυτούς μας την ιδιοτελή εμμονή στην ταύτιση Κόμματος και Κράτους ή θα συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα ΔΕΝ ανήκει στα Κόμματα και στους ψηφοφόρους τους και το Κράτος ΔΕΝ επιτρέπεται να συνεχίσει την τακτική Κομματικών «παροχών» (καθώς «μαζί τα φάγαμε») σε οπαδούς που μας κατάντησαν στα ΜΝΗΜΟΝΙΑ!...

     Κρίσιμες για τον ΣΥΡΙΖΑ, Π.Σ. ίσως και για ολάκερο το ελληνικό πολιτικό Σύστημα οι επόμενες εβδομάδες αλλά και για την Κυβέρνηση του κ Μητσοτάκη που καλείται να διαχειρισθεί φυσικές καταστροφές και τις επιπτώσεις τους στην Οικονομία και τις κοινωνικό-ψυχολογικές επιβαρύνσεις που δοκιμάζουν τους Έλληνες, τις Ελληνίδες και τα Ελληνόπουλα.

     Παραμένει, όμως, αγαπητοί αναγνώστες, επιτακτική η ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι...

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Πιπεράτη συνέντευξη Πιπερόπουλου περί Κασσελακιάδας, στον ραδιοφωνικό σταθμό Δήμου Πειραιά

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κασσελάκηδες έσπειραν, Κασσελάκηδες θερίζουν…

 

Γράφει ο Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης


Αν δεν ήταν ποτισμένη με το δηλητήριο του μίσους και τη λύσσα της εκδίκησης και κυρίως αν δεν υπήρχε η συντριπτική επιρροή που άσκησε απρόσκοπτα στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, η Αριστερά μπορεί και να είχε πλάκα μέσα στην γραφικότητά της: Θα συζητούσαμε για παράδειγμα σε ένα «στέκι του πολιτισμού» -από αυτά που συναρπάζουν κάθε προοδευτικό άνθρωπο του διαφωτισμού- μαζί με τον Καρανίκα την Ηθική του Σπινόζα ως απάντηση στον δυϊσμό πνεύματος-σώματος του Καρτέσιου.

Δυστυχώς για εμάς και ευτυχώς για τον Σπινόζα, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Η Αριστερά στην Ελλάδα δεν υπήρξε σε καμιά της έκφανση αυτό που νόμιζε ή υποκρινόταν. Ήταν αυτό που βλέπουμε σήμερα. Αυτή είναι η παρακαταθήκη της. Καταλαβαίνω ότι αυτό πληγώνει αρκετούς καλούς και έντιμους ανθρώπους (κυρίως σταλινικής προέλευσης, καθώς οι «ανανεωτικοί» είχαν βρει τις άκρες τους) που υποφέρουν υπαρξιακά για το ότι «πήρανε τη ζωή τους λάθος»… Είτε το παραδέχονται και σιωπούν είτε το αρνούνται και επιμένουν: βίωσαν την κατακλυσμιαία χρεοκοπία των ιδεών που κυριάρχησαν για πολλές εφιαλτικές δεκαετίες σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά δεν τον έκαναν δυστυχώς καλύτερο! Αντίθετα, δημιούργησαν ένα σύστημα τερατώδες και απάνθρωπο που θέλουμε να ξεχάσουμε αλλά και να θυμόμαστε ταυτόχρονα, τόσο ώστε να μην επιτρέψουμε ποτέ να επαναληφθεί.

Ωστόσο, όπως οι ιοί μεταλλάσσονται, έτσι και οι ιδεολογίες εκφυλίζονται.  

Έχουμε το παγκόσμιο πλέον φαινόμενο ενός σαρωτικού λαϊκισμού όπου Αριστερά και άκρα Δεξιά ταυτίζονται, συναντιούνται, συμπορεύονται, συγκυβερνούν, ανταλλάσουν «ευπρόσδεκτες ψήφους», αλλάζουν κλιματιστικά και εκτελούν κτηματομεσικούς άθλους!

Με κάθε δικαίωμα πλέον που παραχωρεί η σημερινή εγχώρια κακόγουστη επιθεώρηση (επικίνδυνη – δεν την υποτιμώ), σε τι διαφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ από την Ελληνική Λύση για παράδειγμα; 

Θα μου απαντούσε κάποιος εξυπνάκιας όσο διέφερε κι από τους ΑΝΕΛ. Ωστόσο, φαίνεται να το ξεχνά ο Νίκος Φίλης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Πάνος Σκουρλέτης, ο Νίκος Ξυδάκης και όλα τα καλά παιδιά που έφτιαξαν τον Κασσελάκη. 

 Είναι δικό τους δημιούργημα, δικιά τους κοπή και έμπνευση. Κασσελάκηδες έσπειραν, Κασσελάκηδες θερίζουν. Δικοί τους αγώνες δικαιώνονται στο πρόσωπό του. Για θυμηθείτε ονόματα με τα οποία συμπορεύτηκαν εν αρμονία: Ραχήλ Μακρή, Έλενα Κουντουρά, Παύλος Χαϊκάλης, Δημήτρης Καμμένος, Νίκος Νικολόπουλος, Αντώναρος. Φυσικά για να μην αδικούμε τους ανωτέρω, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν άκρως ανταγωνιστικά με τα αντίστοιχα των ΑΝΕΛ!

Άρα, γιατί θρηνεί ο Φίλης, γιατί προσβάλλεται η αισθητική τόσων «ποιοτικών» στελεχών από την παρουσία του Πολάκη; 

Τώρα έγινε αντιαισθητικός ο Παύλος;  

Τον αδικούν τον άνθρωπο.

Δεν θυμάται ο Νίκος Φίλης την απρεπή εκπαραθύρωσή του από το Παιδείας που το υπηρέτησε ως …εμπειρικός και εν δυνάμει πτυχιούχος με τους ταπεινωτικότερους όρους; Δεν θυμάται τα μεγάλα του λόγια και τα χειροφιλήματα στον Αρχιεπίσκοπο; Δεν θυμάται τις προσβολές του συντρόφου Καμένου και τη σιωπή του;  

Ή δεν θυμάται που πρώτοι – πρώτοι μαζί με τον Ξυδάκη έτρεξαν στα ΑΤΜ της Βουλής και σήκωσαν τα λεφτουδάκια τους (μαζί με την μάνα Βαλαβάνη) πριν μπουν σε εφαρμογή τα capital controls.
 

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω;

Όλα αυτά τα καλόπαιδα...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πάρ’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας (Μιλάμε για ηλίθιο διεθνούς βελινεκούς!)

Γιατί δε δείξατε του προέδρου πως μπαίνει το στεφάνι ΑΝΟΗΤΟΙ ;;;
pic.twitter.com/BUgFVrRPN4

— Zanet (@Zanet_Tsipa) October 4, 2023

 

Της Γιούλας Κουγιά

Εγώ τον ένιωσα τον Στέφανο Κασσελάκη εκεί στην Κύπρο, έχω βρεθεί στη θέση του ουκ ολίγες φορές, εννοώ να κρατώ κάτι και να μην ξέρω πού να το βάλω.  

Ήταν τέτοια η λαχτάρα του να διορθώσει εκείνη την καταραμένη φράση «κρατίδιο, το, δικό τους, γκρ, τέλος πάντων, αυτό το, πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί δεν θυμάμαι πώς το λέμε εμείς εκεί» που πήρε το πρώτο αεροπλάνο να πάει να ζητήσει συγγνώμη αυτοπροσώπως από τους Κυπρίους αδελφούς μας.

Ε, όλο το υπόλοιπο είναι σφάλμα των αδελφών μας, διότι τον υποδέχθηκαν με τιμές και επισημότητες ενώ ο Στέφανος μια συγγνώμη πέρασε να τους πει – έτσι πέρασε κι από την Κουμουνδούρου να πει ένα γεια κι αυτοί τον έστεψαν πρόεδρο. Αν ήξερε ότι στη Μεγαλόνησο θα τον περιμένουν με αγήματα, μπάντες να παιανίζουν και θα τον βάλουν να κάνει κατάθεση στεφάνου, προφανώς θα είχε δει μια δυο ταινίες στο Netflix και θα ήξερε ακριβώς τι πρέπει να κάνει κάποιος που βρίσκεται με τον στέφανο ανά χείρας.

Έχει κι αυτές τις εσωκομματικές διαταραχές και μέχρι να συγκληθούν τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίσουν ποιος θα αναλάβει να κάνει λίγο φροντιστήριο στον πρόεδρο έστω για τα βασικά –πότε χειροκροτάμε, πότε μιλάμε, πώς λέμε τα Κατεχόμενα, από πού μπαίνουμε, από πού βγαίνουμε, πώς κάνουμε κατάθεση, ανάληψη κ.λπ.– τον αφήνουν...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ηταν ο Στέφανος της καρδιάς μας

Του Κώστα Λεονταρίδη

Κύριος οίδεν πώς. Μαθητικές μνήμες αναψηλάφησε η εκλογή του κ. Κασσελάκη.  

Στέφανο έλεγαν τον νεαρό θεολόγο ο οποίος ήταν κατηχητής στην ενορία μας, όπου πηγαίναμε «καθ’ υπόδειξιν διδασκάλου» κάθε Κυριακή, άνηβοι με κοντά παντελονάκια, ν’ ακούσουμε ενισχυτικό ορθό λόγο. O κατηχητής, είθε να βρίσκεται στη ζωή, παρότι αγύμναστος, φυσιογνωμικά ήταν φτυστός ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Είχε ένα τρόπο ν’ αφηγείται ιστορίες των Γραφών που μας καθήλωνε· για την προσοχή μας αμειβόμασταν κάθε φορά με μια χάρτινη θρησκευτικού περιεχομένου εικονίτσα. Αγαπημένο του θέμα ήταν ο βίος του Πρωτομάρτυρος, πλέον γνωστού από τους επτά διακόνους, χειροτονημένους από τους Αποστόλους. Απ’ αυτόν μάθαμε ότι η ρητορική δεινότητα του μετέπειτα Αγίου Στεφάνου, συνέπλεε με το τεράστιο φιλανθρωπικό του έργο, μεριμνώντας πρωτίστως για χήρες και ορφανά.

Οι φανατικοί Ιουδαίοι όμως είδαν στο πρόσωπό του και στη λαϊκή απήχηση έναν επικίνδυνο εχθρό· τον λοιδόρησαν, δίκασαν και καταδίκασαν συνοπτικά. Εκείνος παρέμεινε ατάραχος την ώρα του λιθοβολισμού του, ζητώντας, σαν μιμητής Ιησού, ως τελευταία επιθυμία από τον Θεό να συγχωρέσει τους θύτες του. Και όσοι τυχόν το αγνοούσαν σίγουρα θα μάθουν φέτος ότι η μνήμη του τιμάται την 27η Δεκεμβρίου.

Ηταν παραμονές Δεκαπενταύγουστου 2014 όταν ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο με πολλή φόρα ερχόμενος, επισκέφθηκε το Αγιον Ορος εξομολογούμενος δημοσίως ότι όποιος δεν έχει βρεθεί σ’ αυτόν τον τόπο αδικεί τον εαυτό του. Αυτό όμως που έγραψε ιστορία, τρέφοντας θερινές συζητήσεις, εικασίες αλλά και ελεεινότητες τύπου «το έκανε για το θεαθήναι», ήταν όταν ο κ. Αλέξης Τσίπρας αιτήθηκε και οι μοναστικές αρχές αποδέχθηκαν με χαρά, να βρεθεί ολομόναχος με τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας «Αξιον Εστί» στον ναό του Πρωτάτου. Το «τετ α τετ» διήρκεσε περίπου ένα δεκάλεπτο και η σκηνή τελεί έκτοτε υπό την αυστηρή σκέπη προσωπικών και πνευματικών δεδομένων. Λίγους μήνες μετά, ο κ. Τσίπρας θριαμβεύει εκλογικά και γίνεται πρωθυπουργός με τη σύμπραξη των πολιτικά ανάρμοστων για ένα αριστερό κόμμα –αλλά βαθιά θρησκευόμενων– ΑΝΕΛ.

Ενα από τα πολλά κεφάλαια στα οποία ο νέος ηγέτης της νευρόσπαστης ριζοσπαστικής Αριστεράς θα χρειαστεί ταχύρρυθμα εντατικά μαθήματα αφού εκ των πραγμάτων θα κληθεί να καταθέσει τα θεσμικά του πιστεύω, είναι οι ευαίσθητες σχέσεις Πολιτείας – Εκκλησίας· οραματίζεται φέρ’ ειπείν να διευρύνει τις διαχωριστικές γραμμές;

Πάντως, η ευγενέστατη κυρία Λία το βράδυ του θριάμβου, όταν ρωτήθηκε πολιορκημένη από ασφυκτικό δημοσιογραφικό κλοιό, εάν περιμένει να δει τον γιο της και πρωθυπουργό, απάντησε ταπεινά, μ’ ευσέβεια:  

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι κυβιστήσεις αντικατέστησαν την πολιτική αρχών και αξιών

 

Ο Νίκος Φίλης δεν επηρέασε την εποχή που ζούμε. Απλώς την εκφράζει. Και με τις δηλώσεις και με τις… αναδιπλώσεις του. 

Ο μέχρι πριν από λίγες ώρες ιδεολογικά ανυποχώρητος πολιτικός της Αριστεράς, που ξιφουλκούσε εναντίον του νέου αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα τα μαζεύει!

Στις 4 Σεπτεμβρίου, από τηλεοράσεως, έλεγε τα ακόλουθα για τον Στέφανο Κασσελάκη:

«Ο κ. Κασσελάκης είναι ένας άγνωστος, ένας επιχειρηματίας, αν και αμφισβητείται και η ικανότητά του στις επιχειρήσεις, σύμφωνα με δημοσιεύματα, και κάνει ένα διάλειμμα στην πολιτική. Εμφανίστηκε μέσω του Instagram, δεν έχει σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, έγινε μέλος πριν από λίγο καιρό, μάλλον δεν ξέρει την ελληνική πραγματικότητα. Υπήρξε θαυμαστής του κ. Μητσοτάκη, όταν ήταν υπουργός των Μνημονίων, μετά ήταν υπέρ του κ. Μητσοτάκη να γίνει αρχηγός της Ν.Δ. και μετά απογοητεύτηκε. Δεν έχουμε ανάγκη από Μεσσίες του Instagram και από τέτοιες μεγαλοστομίες».

Η ρητορική του εναντίον του κ. Κασσελάκη όχι μόνο δεν αμβλυνόταν με την πάροδο εύλογου χρονικού διαστήματος, αλλά γινόταν ακόμα πιο έντονη. Οσα έλεγε και έπραττε ο κ. Κασσελάκης, καθώς φαίνεται, δεν συμβάδιζαν με την κοσμοαντίληψη του κ. Φίλη. Μάλιστα, στις 26 Σεπτεμβρίου ο πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ υπαινίχθηκε ότι ήταν πιθανή η αποχώρησή του από το κόμμα, δηλώνοντας ότι «δεν είμαι δεδομένος σε ένα κόμμα που δεν θα είναι κόμμα της Αριστεράς». Επιπλέον, σημείωσε ότι το ύφος Κασσελάκη θυμίζει εκείνο του Ντόναλντ Τραμπ!
 

Προχθες πραγματοποιήθηκε συνάντηση των δύο ανδρών και ο κ. Φίλης έκανε μια θεαματική κυβίστηση λέγοντας πως ό,τι είπε εναντίον του νέου αρχηγού του κόμματός του το είπε «με πόνο» και προέχει «ο ΣΥΡΙΖΑ να δώσει τη μάχη αυτές τις επόμενες μέρες, τη μάχη για τα ψηφοδέλτια των αυτοδιοικητικών εκλογών, ώστε σε αυτές τις εκλογές να εκφραστεί η λαϊκή δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη και η απαίτηση των πολιτών για τη βελτίωση της ζωής τους».

Αλήθεια, τι ειπώθηκε στη συνάντηση Φίλη και Κασσελάκη; Φάνηκε τόσο… 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο πρόεδρος (Stefanos) πήγε περιοδεία και χάρισε γέλιο

Πάλι καλά που δεν νόμισε πως είναι χαβανέζικο κολιέ να το περάσει στο λαιμό του και να αρχίσει να λικνίζεται https://t.co/FGYQV7M2c3

— LouellaDeVil (@MsLouellaDeVil) October 4, 2023

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Κύπρος (η) 1. νησί που βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Μεσογείου «τριήμερες διακοπ... τριήμερη επίσκεψη στην Κρήτη πραγματοποιεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης» 2. διχοτομημένος, διχασμένος «μετά την εκλογή Κασσελάκη ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει Κύπρος» 3. αυτό το οποίο αγνοεί εντελώς ο ηγέτης της ελληνικής Αριστεράς «νομίζω πως δεν υπάρχει θέμα το οποίο να μην είναι Κύπρος για τον Κασσελάκη»

Η επίσκεψη του Στέφανου του Κασσελάκη στην Κύπρο αποδεικνύει ότι ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο έχει βάλει σκοπό της ζωής του να μετατρέψει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε σατιρικό υπερθέαμα αλλά και ότι δεν πρόκειται να αφήσει μέρα να πάει χαμένη. Ετσι, μετά τη σπαρταριστή παράσταση στο σπίτι της θείας του βoυλευτή Μεϊκόπουλου στον Βόλο, όπου πήρε το φτυάρι για μια φτυαριά «όχι για το σόου, αλλά για να δείξουμε τον εθελοντισμό» (δηλαδή για το σόου του εθελοντισμού), επισκέφθηκε τη Μεγαλόνησο.  

Εκεί, σε αντίθεση με άλλους Ελληνες καλλιτέχνες που πάνε για αρπαχτές, παρουσίασε ένα εντελώς καινούργιο νούμερο: την κατάθεση στεφάνου από πολιτικό που είναι και πολύ άσχετος για να ξέρει και πολύ τεμπέλης για να κάτσει να μάθει. Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά σπαρταριστό και αντάξιο ενός σίκουελ της ταινίας «Της Κακομοίρας» με τίτλο «Ο γοητευτικός αδερφός του Ζήκου».

Εννοείται πως ο γοητευτικός Στέφανος, μετά από έναν μικρό μονόλογο για το Κυπριακό που έμαθε και απήγγειλε στους δημοσιογράφους (οι οποίοι κακώς δεν τον χειροκρότησαν, οι μαθητές χρειάζονται ενθάρρυνση στα πρώτα τους βήματα), δεν δέχτηκε ερωτήσεις. Και πολύ καλά έκανε αφού οι ερωτήσεις υποχρεώνουν σε απαντήσεις και οι απαντήσεις προϋποθέτουν κατανόηση.

(...)

Εχουν περάσει πάνω από δύο 24ωρα από τη συνάντηση του γοητευτικού Στέφανου με τον Αποστόλη τον Γκλέτσο και ακόμα φοβάμαι να δω το βίντεο, με τον ίδιο τρόπο που φοβάμαι να κοιτάξω τον ήλιο: υπάρχει...

 

ΣΥΡΙΖΑίου εθνικού λουγκρο-σουργελαρά κωμωδία

Πάλι καλά που δεν νόμισε πως είναι χαβανέζικο κολιέ να το περάσει στο λαιμό του και να αρχίσει να λικνίζεται https://t.co/FGYQV7M2c3

— LouellaDeVil (@MsLouellaDeVil) October 4, 2023

Γιατί δε δείξατε του προέδρου πως μπαίνει το στεφάνι ΑΝΟΗΤΟΙ ;;;
pic.twitter.com/BUgFVrRPN4

— Zanet (@Zanet_Tsipa) October 4, 2023

 

 

  

 

 

 

 

ΣΥΡΙΖΑίικης λουγκρο-αριστεράς κωμωδία

ΜΑΚΗ ΑΚΟΥΣΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΡΟΤΑ. ΨΑΞΕ ΒΡΕΣ ΤΟ ΚΑΙ ΑΝΕΒΑΣΕ ΤΟ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝΕ ΤΑ ΙΝΤΕΡΝΕΤΣ. ΑΝΤΕ ΓΙΑΤΙ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΡΣΕΝΙΚΑ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΟΥΝΙΣΤΟΥΣ.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΛΟΑΤΚΙ ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΜΠΕΙ Κ ΕΝΑ ΟΡΙΟ. https://t.co/K5u5UwKaa1

— CONCLAVIOS 🇺🇸 (@Conclavios) October 2, 2023

 

 

 

 

 

 

 

 

Ελληνικής "Δικαιοσύνης" εθνική κωμωδία

 

Κι εγώ συνεδρίασα χθες με τους συνεργάτες μου, κι αποφασίσαμε ο τζίρος της εταιρείας να επιστρέψει στα προ του 2012 επίπεδα, διότι κρίνουμε τη μείωσή του αντισυνταγματική. Λογικό δεν ακούγεται; https://t.co/yAdn1o9b6L

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) October 5, 2023

 

 

 

Σαν σήμερα (6/10/ΧΧΧΧ)

 

1910: Ορκίζεται η πρώτη κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου.

1927: «Ο Τραγουδιστής της Τζαζ» με πρωταγωνιστή τον Αλ Τζόλσον είναι η πρώτη ομιλούσα κινηματογραφική ταινία που κάνει πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη.

1973: Αρχίζει ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ, μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων.

2014: Φεύγει από τη ζωή πλήρης ημερών έφυγε, ο πατριάρχης της ρωσικής σκηνής, ιδρυτής του θρυλικού θεάτρου «Ταγκάνκα» (ίδρυση1964), Γιούρι Λιουμπίμοφ.

2018:  Aπεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στη Βαρκελώνη, η  ισπανίδα υψίφωνος Μονσεράτ Καμπαγιέ

 

 

2020:  Πεθαίνει σε ηλικία 65 ετών μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο ο θρυλικός κιθαρίστας Έντι βαν Άλεν και συνιδρυτής του συγκροτήματος Van Halen, .

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι ώρες κοινής ησυχίας και το εθνικό προϊόν

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Από την 1η Οκτωβρίου αλλάζουν οι ώρες κοινής ησυχίας. Η είδηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη κι ας αφορά το εθνικό μας προϊόν, την παραγωγή θορύβου.  

Για εμάς ο θόρυβος έχει υπαρξιακή αξία. Παράγω θόρυβο, άρα υπάρχω – by courtesy of Descartes. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον πατεντάρουμε και να τον εξάγουμε. 

Πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς τις εξατμίσεις, τα κορναρίσματα και τις αγριοφωνάρες. Ο θόρυβος είναι ένα από τα συστατικά στοιχεία του πολιτισμού μας. Από τον Αχιλλέα που ούρλιαξε πριν ξαναμπεί στον πόλεμο και έλουσε κρύος ιδρώτας τους Τρώες έως τη βροντερή φωνή του Κολοκοτρώνη –«Κολοκοτρώνης φώναξε κι όλος ο κόσμος τρόμαξε»–, ο θόρυβος είναι η γλώσσα του ηρωισμού. Ο αγριάνθρωπος με την πειραγμένη εξάτμιση που τρέχει με χίλια στην Πατησίων και ξεσηκώνει το μεταμεσονύκτιο έχει μέσα του, εκτός από τις μπίρες που έχει κατεβάσει, κάτι από Αχιλλέα και Κολοκοτρώνη. Γι’ αυτό δεν πρέπει να απορούμε για τον σεβασμό με τον οποίον τον αντιμετωπίζει το πλήρωμα του περιπολικού, το οποίο δεν τον ενοχλεί. Οι αστυνομικοί δεν το κάνουν από αδιαφορία. Το κάνουν από σεβασμό στην ελληνική ψυχή.  

Λένε ότι στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μπορεί να ζεις χρόνια με τον ίδιο γείτονα και να αγνοείς την ύπαρξή του. Σε εμάς, γνωρίζεις την αγαπημένη του μουσική, τη σχέση του με τη γυναίκα του και τα ονόματα των παιδιών του.

Επανέρχομαι στη σημαντική είδηση για το χειμερινό ωράριο της κοινής ησυχίας. «Ωρες κοινής ησυχίας» είναι το τμήμα της ημέρας ή της νύχτας στη διάρκεια του οποίου μπορείς να παράγεις όσο θόρυβο τραβάει η όρεξή σου, απλώς θα πρέπει να ξέρεις ότι παραβαίνεις τον νόμο. Και ως γνωστόν η παραβατικότητα στην καθημερινή μας ζωή είναι κάτι που δεν το σηκώνει ο οργανισμός μας, εκτός από τις περιπτώσεις που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Ας πούμε όταν πρέπει να συνεννοηθεί για το βραδινό με τη σύζυγο ή τον σύζυγο και μιλάει στο κινητό ενώ οδηγεί. Πρόκειται για ανωτέρα βία. Διάβασα μάλιστα πως η παραβίαση των όρων της κοινής ησυχίας μπορεί να σε οδηγήσει στη φυλακή. Ως γνωστόν οι φυλακές είναι γεμάτες από συμπολίτες μας που θορυβούσαν σε ώρες κοινής ησυχίας.

Διαβάζοντας προχθές την είδηση στην «Κ» σκέφτηκα ότι αν μη τι άλλο η πολιτεία μας έχει χιούμορ. Και επιλέγει...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το στέγαστρο Καλατράβα και η νεοελληνική παρακμή

 

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

 Το περίεργο με το Ολυμπιακό Στάδιο δεν είναι ότι έκλεισε μέχρι νεωτέρας. Είναι ότι δεν είχε κλείσει εδώ και χρόνια. 

Οι εκατοντάδες (ίσως και χιλιάδες) πολίτες που καθημερινώς και κυρίως τα Σαββατοκύριακα επισκέπτονται τους γύρω χώρους για άθληση, περιπάτους και όποιες άλλες δραστηριότητες, διαπίστωναν δια γυμνού οφθαλμού την ερειπιώδη κατάσταση του στεγάστρου, τις εκτεταμένες φθορές και τις σκουριές και απορούσαν πώς είναι δυνατόν να λειτουργεί μία τέτοια εγκατάσταση.  

Κάποιοι μπορεί να υπέθεταν ότι «δεν μπορεί, κάποιος θα έχει ασχοληθεί».  

Κι όμως, δεν είχε ασχοληθεί κανείς. Όπως και σε πολλά άλλα πεδία, τα πράγματα είχαν αφεθεί στην τύχη τους. Και προφανώς, από τύχη δεν είχε συμβεί το μοιραίο. 

 Ασχέτως του πώς, γιατί και πότε έγιναν ή δεν έγιναν κάποιες μελέτες και τι διαπιστωνόταν ή γνωμοδοτούνταν σε αυτές, η περίπτωση του Ολυμπιακού Σταδίου είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα της εκτεταμένης σήψης, παράλυσης και διάλυσης του ελληνικού κράτους και του δημόσιου τομέα, που υποτίθεται ότι διαφυλάσσει την ύπαρξη και λειτουργία του.  

Δεν πρέπει κανείς να αυταπατάται. Είναι και αυτό ένα δείγμα της παρακμής, που έρχεται να προστεθεί στο δυστύχημα των Τεμπών, στις διαπιστώσεις για το πώς και με ποιους όρους λειτουργεί η ακτοπλοΐα, στην νωχελική λειτουργία της αστυνομίας που φάνηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια και σε τόσα άλλα με τα οποία έρχονται καθημερινώς αντιμέτωποι οι πολίτες στις επαφές τους με το Δημόσιο. 

Είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν και άλλα, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά.  

Υπό αυτές τις συνθήκες και όσο στην πολιτική σκηνή εξελίσσονται διάφορα κωμικοτραγικά, οφείλει κανείς να είναι ρεαλιστής. 

Και πρώτος και καλύτερος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της οποίας προΐσταται: το πρόταγμα του εκσυγχρονισμού του κράτους είναι ανεδαφικό ή, αν θέλει κανείς να είναι λιγότερο απόλυτος, ασύμβατο με τις πραγματικές συνθήκες. Το κράτος δεν χρειάζεται εκσυγχρονισμό. Για την ακρίβεια, δεν επιδέχεται εκσυγχρονισμό. Χρειάζεται πολύ απλά να λειτουργήσει. Ξεκινώντας από τα στοιχειώδη και προχωρώντας στα πιο δύσκολα.  

Ο εκσυγχρονισμός προϋποθέτει μία συνθήκη: ότι κάτι γενικώς λειτουργεί με όρους απαρχαιωμένους και απλώς πρέπει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να το προσαρμόσουμε στις απαιτήσεις της νέας εποχής.  

Εδώ δεν λειτουργεί τίποτε, το ξεχαρβάλωμα είναι βαθύ και εκτεταμένο και οι ευθύνες όλο αναζητούνται και ποτέ δεν βρίσκονται και δεν αποδίδονται.  

Με αυτούς τους όρους, το στέγαστρο Καλατράβα είναι μία οδυνηρή αλληγορία για την κατάσταση του ελληνικού κράτους. 

Και επειδή δεν πρέπει να υπάρχουν κι άλλες αυταπάτες: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Χώρα – πυροτέχνημα

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Μας διδάσκει κάτι η υπόθεση με το στέγαστρο Καλατράβα και το λουκέτο στο ΟΑΚΑ;  

Πολλά και τίποτε απολύτως.

Τα πολλά: η διαχρονική μας παθογένεια ως κρατικού μηχανισμού, και ως νοοτροπίας μιας ολόκληρης κοινωνίας εντέλει, να αφήνουμε τα πράγματα περίπου στην τύχη. Να μην τα φροντίζουμε. Να μην τα συντηρούμε.

Μιλάμε για το πρώτο εθνικό στάδιο στη χώρα· το Ολυμπιακό Στάδιο, το οποίο ανακαινίστηκε το 2004 για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, με τη σφραγίδα ενός μεγάλου διεθνώς αρχιτέκτονα. Αφέθηκε μετά τους Αγώνες στην τύχη του.

Αυτή ήταν και η μοίρα όλων ουσιαστικά των αθλητικών χώρων που είτε χτίστηκαν είτε ανακαινίστηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες: ρήμαξαν.

Πετάμε πυροτεχνήματα, αλλά δεν έχουμε συνέχεια. Δεν έχουμε συνέπεια. Γίνεται η υπέρβαση, τόσο σε κρατικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά αυτή η υπέρβαση δεν έχει συνέχεια.

Αντί αυτές οι κατακτήσεις να αποτελέσουν αφετηρία και οδηγό για τη συνέχεια, αποτελούν απλώς ένα τέρμα χωρίς συνέχεια.

Και αν για πολλούς χώρους και εγκαταστάσεις που στήθηκαν ειδικά για το 2004 μπορούμε να πούμε ότι «ξεχάστηκαν» επειδή ουσιαστικά έμειναν ανεκμετάλλευτοι (γιατί, όμως, τέτοιες επενδύσεις να μείνουν ανεκμετάλλευτες από όλες τις κυβερνήσεις έως σήμερα;), τι να πει κάποιος για ένα στάδιο όπως το ΟΑΚΑ;  

Μόλις τον τελευταίο μήνα, φιλοξένησε συνολικά 120.000 θεατές για τους ευρωπαϊκούς αγώνες του Παναθηναϊκού.

Κάνουμε λοιπόν το άλμα, το πέταγμα και μετά απλώς αφηνόμαστε να προσγειωθούμε δίχως να αντλήσουμε μαθήματα από αυτά για τη συνέχεια. Θέτουμε θεμέλια, αλλά πάνω τους δεν οικοδομούμε τίποτα.

Το τίποτα: η κατάρα μας. Είναι αυτό που, φοβάμαι, θα διδαχθούμε και από το τελευταίο σκάνδαλο με το ΟΑΚΑ.

Πρόσφατα είχαμε την τραγωδία στα Τέμπη. Ετσι μάθαμε τι γινόταν σε έναν κεντρικό σιδηροδρομικό κόμβο της χώρας. 

Είχαμε τις καταστροφικές φωτιές και πλημμύρες – παρά τις πρωτοφανείς διαστάσεις τους, σε επίπεδο σχεδιασμού και προστασίας, ο κρατικός μηχανισμός αποδείχθηκε ακόμα μία φορά μικρότερος των περιστάσεων.  

Είχαμε επίσης την εξωφρενική υπόθεση με τον πνιγμό ενός ανθρώπου στον Πειραιά, η οποία κατέδειξε χρόνιες παθογένειες στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.

Το πρόβλημα επαναλαμβάνεται. Επαναλαμβάνεται διότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αρχοντοχωριάτες με δημόσιο χρήμα

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

στέγαστρο καλατράβα (το) 1. κίνδυνος, απειλούμενο δυστύχημα ή καταστροφή «η πλήρης απροθυμία επιβολής του ΚΟΚ κάνει την κυκλοφορία στους δρόμους στέγαστρο καλατράβα» 2. επίδειξη που προδίδει αρχοντοχωριατισμό «πήγαν έναν μήνα, για πρώτη φορά στη ζωή τους, ταξίδι στην Ευρώπη και όταν γύρισαν μας τάραξαν στα στέγαστρα καλατράβα» 3. σπατάλη δημοσίου χρήματος «αναρωτιέμαι πόσα να είναι τα δημόσια έργα στα οποία δεν γίνεται στέγαστρο καλατράβα»

Η ιστορία του περίφημου (ή μήπως πια η σωστή λέξη είναι διαβόητου;) στεγάστρου Καλατράβα είναι η ιστορία της Ελλάδας των τελευταίων δεκαετιών. 

Στη δίνη ενός αρχοντοχωριάτικου πάθους και μιας παντελούς αδιαφορίας για το δημόσιο χρήμα παραγγέλνεται ένα στέγαστρο για το Ολυμπιακό Στάδιο σε έναν πανδιάσημο αρχιτέκτονα.  

Εκείνος εμφανίζει κάτι εντελώς αταίριαστο με το στάδιο (το πόσο αταίριαστο το βλέπεις κυρίως από μέσα), προβληματικό λειτουργικά (πολλοί θεατές δεν προστατεύονται ακόμα και από μια απλή ψιχάλα) και πανάκριβο.  

Ως χωριάτες που θέλουν διακαώς να παραστήσουν τους πρωτευουσιάνους, το στέγαστρο γίνεται δεκτό με ενθουσιασμό, αλλά επειδή ο σκοπός είναι μόνο οι εντυπώσεις (ενδεχομένως και η σπατάλη του δημόσιου χρήματος), το στέγαστρο μετά τους Ολυμπιακούς, όπως και πολλά άλλα ολυμπιακά έργα, αφήνεται στη μοίρα του. Φυσικά η μοίρα του στην Ελλάδα, σε μια χώρα δηλαδή της οποίας οι λειτουργοί όχι μόνο δεν συντηρούν το έργο αλλά καταφέρνουν να χάσουν μέχρι και τις οδηγίες συντήρησης που είχε αφήσει ο Ισπανός, είναι αδύνατον να είναι καλή και το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι «πάλι καλά που δεν πάθαμε και τίποτα».

Πολύ ευχάριστη η ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία θα τοποθετηθούν πάνω από 700 κάμερες στην Αττική σε σημεία με κυκλοφοριακά προβλήματα ή αυξημένη εγκληματικότητα. Αλλά η ανακοίνωση και η τοποθέτηση δεν αρκούν. Αυτό που χρειάζεται πρώτα και πάνω από όλα είναι διάθεση επιβολής του νόμου και από την ΕΛ.ΑΣ. τέτοιο πράγμα δεν έχουμε δει ακόμα.

Επανέρχομαι στο ΟΑΚΑ και σημειώνει ότι αν (έστω και αργά) η κυβέρνηση δεν είχε κινητοποιηθεί για επενδύσεις και δεν είχε παραγγελθεί η στατική μελέτη για το στέγαστρο, είναι πολύ πιθανόν να θρηνούσαμε εκατοντάδες, μπορεί και χιλιάδες νεκρούς, το θανάσιμο λάθος των οποίων θα ήταν...