ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Πολύ αργά για δάκρυα κύριε Θεοδωράκη

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γραφει το ANTINEWS

2012

"Υποστηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις την προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να σχηματιστεί μια Κυβέρνηση που θα καταγγείλει το Μνημόνιο και θα επιδιώξει την ανάκτηση της Εθνικής Κυριαρχίας της πατρίδας μας.

Καλώ όλους τους πατριώτες και δημιουργικούς Έλληνες να βοηθήσουν, ώστε να οδηγηθεί η Ελλάδα στο δρόμο της αυτοδυναμίας, της προόδου και της Αναγέννησης."

2015 Φεβρουάριος

-Καλημέρα, είσαι καλά; Εσύ είσαι πολεμιστής…

-Περισσότερο από άλλους.

- …και σαν παλιός πολεμιστής ξέρεις ότι στις μάχες χρειάζεται στρατηγική και μυαλό.

-Φυσικά.

-Δεν πρέπει να πας να πέσεις στη φάκα του αντιπάλου, πρέπει να κάνεις και ελιγμούς στη μέση. Το πιο σημαντικό πολεμοφόδιο που έχουμε είναι η πλατιά εθνική λαϊκή ενότητα. Αυτό που έχει δημιουργηθεί εγώ δεν το περίμενα.

- Πρώτα απ’ όλα αυτό που υπάρχει είναι μια κυβέρνηση της Αριστεράς, με τη βούλα της Βουλής…

-και με μεγάλη λαϊκή υποστήριξη.

-…με μεγάλη διεθνή νομιμότητα, κανένας δεν μπορεί να πει τίποτα. Εσύ είσαι ο Πρωθυπουργός της χώρας και εκφράζεις τη θέληση του ελληνικού λαού, αυτό δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει. Αυτό ξεσήκωσε τον κόσμο, γιατί ο κόσμος έχει αίσθηση, κατάλαβε δηλαδή ότι είμαστε πολύ κοντά στη λύση του προβλήματος. Και αυτό που είπα χθες-προχθές, να έχουμε τη δύναμη στο nein που πρέπει να πούμε, στο όχι, δεν το στηρίζω απλώς… θα το συζητήσουμε μέσα. Είναι εφικτότερο περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είμαστε πάρα πολύ κοντά.

-Θέλει καλή στρατηγική, θα στα πω αναλυτικά.

Μάιος 2016

«Εγώ λυπάμαι πάρα πολύ για τη χώρα μου και λυπούμαι και για τον Α. Τσίπρα, διότι έχω την εντύπωση ότι όταν γνωριστήκαμε, είχα ένα σχέδιο που θα μας έβγαζε από την κρίση και το οποίο ο Τσίπρας και ο Γλέζος το άκουσαν με μεγάλη προσοχή και ενθουσιάστηκαν. Αλλά προϋπόθεση ήταν το λαϊκό μέτωπο. Με ξεγέλασαν και οι δύο, διότι καλέσαμε τον λαό για να γίνει το μέτωπο αυτό, Ελλάδα το λέγαμε, και έγινε η μεγαλύτερη συγκέντρωση που είχε δει ποτέ η Αθήνα. Ο Γλέζος λιποθύμησε, έφαγα πολλά δακρυγόνα επάνω μου, και τελικά με περιχύσανε με τα χημικά. Πρέπει να ξέρετε ότι εγώ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ άλλων έχασα και τον έναν πνεύμονα. Έχω μόνον ένα εγώ, δεν έχω δύο. Και με αυτόν εδώ ζω, τα χημικά αυτά καταστρέψανε τους βρόγχους μου. Πήγαν να με σκοτώσουν»

Δεκέμβριος 2016

Ένας αληθινός Εθνικός Μάγκας. Γιατί, είναι μαγκιά να μπορείς να κοροϊδεύεις 10 εκατομμύρια υπηκόους για να κάνεις το κέφι σου. Πας και βρίζεις την Μέρκελ και μόλις ξαναγυρίσεις πίσω, της τηλεφωνείς και επαιτείς βοήθεια από τη Μέρκελ! Να ποια είναι η Μεγάλη, η Παγκόσμια Μαγκιά. Γιατί μπορείς και λες βλάκες τους έξυπνους Έλληνες κατάμουτρα, χωρίς ενδοιασμούς και ντροπές!

Τελειώνοντας, οφείλω να μιλήσω στον Αλέξη Τσίπρα στη γλώσσα που αποπνέουν οι πράξεις του. Δηλαδή στη γλώσσα του «μάγκα», για να με καταλάβουν όσοι φίλοι του απομείνανε, αλλά και όσοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι ορισμένοι -δεν φτάνει ότι μας σπρώχνουν προς την καταστροφή- αλλά μας κοροϊδεύουν κι από πάνω!

Για να μην σας κρατάμε σε αγωνία. Πρόκειται για τέσσερις διαφορετικές δηλώσεις και διάλογοι με πρωταγωνιστή τον Μίκη Θεοδωράκη. Η τελευταία χθες κατά του Αλέξη Τσίπρα η οποία προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. 

Και μπορεί ο Θεοδωράκης να είναι πλέον ένας εμμονικός παππούς που υπηρέτησε μια συγκεκριμένη ιδεολογία και που μεγάλωσε «εγγόνια» όπως ο Τσίπρας, όμως, έχει απόλυτο δίκιο. Λίγες ημέρες μετά από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας πήγε να τον δει και είχαν τον παραπάνω διάλογο. Τότε ήταν ο ηγέτης της Αριστεράς που θα άλλαζε τα πάντα.

Σήμερα είναι ένας προδότης, ένα δουλάκι της Μέρκελ, λέει ο μουσικοσυνθέτης και ουσιαστικά περιγράφει αυτό που έχει γίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. 

 Η μεγάλη απάτη της Αριστεράς που ξεγέλασε ακόμη και αυτούς που την υπηρέτησαν, πόσο μάλλον τους απλούς πολίτες.

Αλλά εδώ πρέπει να πούμε και μερικές αλήθειες. 

Μίκη μας, Μίκη όλων των Ελλήνων που τίμησες την Ελλάδα με το έργο σου αλλά δεν ήσουν και το καλύτερο πολιτικό μυαλό, φταις κι εσύ για την κατάντια της χώρας. 

Και φταις γιατί...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: "Αλέξη είσαι ο Εθνικός μας Μάγκας .Γιατί, είναι μαγκιά να μπορείς να κοροϊδεύεις 10 εκατομμύρια υπηκόους για να κάνεις το κέφι σου" - ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και Ανοικτή Επιστολή προς τον κ. Τσίπρα - του Μίκη Θεοδωράκη

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τον εθνικό μας αρχιτσαρλατάνο... 

 

Γράφει ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

 

 

Το πολίτευμά μας είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Οι Πυλώνες-Θεσμοί, είναι οι εξής:

• Βουλή (νομοθετική εξουσία)
• Κυβέρνηση (εκτελεστική εξουσία)
• Δικαστική εξουσία
• Πρόεδρος Δημοκρατίας- Ρυθμιστής του Πολιτεύματος.

Το Σύνταγμα είναι η βάση. Από αυτό πηγάζουν τα Δικαιώματα και οι Υποχρεώσεις των Πολιτών.

Ο Πρόεδρος πρέπει να είναι η ασφαλιστική δικλείδα. Να ελέγχει εάν ισχύει η Συνταγματική Αρχή ότι η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει.

Και έχει την υποχρέωση-δικαίωμα, σε περίπτωση που εκείνος θεωρεί ότι παραβιάζεται αυτός ο κανόνας, να διαλύει τη Βουλή και να προκηρύσσει εκλογές.

Όμως, με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986, ο Ανδρέας Παπανδρέου αφαιρεί αυτό το κύριο και μοναδικό δικαίωμα από τον Πρόεδρο και το δίνει στον εαυτό του (στον Πρωθυπουργό).

Έτσι ο ελεγχόμενος ανακηρύσσεται σε ελέγχοντα. Το γεγονός αυτό παραμορφώνει το Σύνταγμα και από Προεδρευομένη Δημοκρατία την μεταβάλλει σε Παντοδυναμία της Εκτελεστικής Εξουσίας, δηλαδή του Πρωθυπουργού που αναδεικνύεται σε Απόλυτο Άρχοντα, εφ’ όσον ο μόνος που μπορεί να τον ελέγξει είναι ο εαυτός του. Δηλαδή ουσιαστικά έχει δικτατορικά δικαιώματα, γιατί η ουσιαστική Δημοκρατία έχει καταντήσει ένα άδειο πουκάμισο.

Το επιχείρημα, ότι η πλειοψηφία στη Βουλή είναι η βάση της ουσιαστικής δημοκρατικής νομιμότητας είναι σκέτη κοροϊδία! Μιας και αυτή η πλειοψηφία ταυτίζεται με τον πρωθυπουργό! Δηλαδή, είναι όργανο στα χέρια αυτού που μετά την συνταγματική αναθεώρηση του ’86, είναι όπως είπα ο απόλυτος Μονάρχης.

Από εκεί και πέρα, ο Τσίπρας με τις 153 έδρες και το 16% είναι ανεξέλεγκτος να κάνει ότι θέλει, έχοντας στο τσεπάκι την πλειοψηφία των εδρών, αδιαφορώντας αν έχει την Λαϊκή πλειοψηφία. Σχετικά, γράφει στα σημερινά ΝΕΑ, ο αρθρογράφος Ηλίας Κανέλλης (ΑΡΘΡΟ: Το τζάμπα πέθανε, στη στήλη Ενστάσεις)

Στην ίδια εφημερίδα, ο διαπρεπής δημοσιογράφος Γιώργος Παπαχρήστου αποστομώνει με ατράνταχτα στοιχεία το Γραφείο του πρωθυπουργού, που αναφέρει πως τάχα το ταξίδι στην Κούβα κόστισε μόνο 22,900 ευρώ!

Σαν απλός πολίτης, τους συγχαίρω και τους ευχαριστώ και τους δύο γι’ αυτό.

Σε αυτήν την ανοικτή πρόκληση, η Βουλή σιωπά, διότι μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης του ’86, είναι συνένοχη γι’ αυτή την παραμόρφωση της Αρχής της ουσιαστικής Λαϊκής Κυριαρχίας (σ.σ.: βλ. καταγγελίες Μίκη Θεοδωράκη, στο άρθρο Είμαστε θύματα μιας τραγικής φαρσοκωμωδίας / 21.05.2016).

Άλλωστε, όλοι είναι ίδιοι: Εξουσιαστές, Σκληροί, Άπονοι. Ενώ ο λαός σέρνεται πάνω στη λάσπη της λιτότητας, αυτοί αγοράζουν πανάκριβα αεροπλάνα (βλέπε Σαμαράς 2013). Τι να κάνουν; Να τα πουλήσουν και να ταξιδέψουν όπως οι βλάκες ψηφοφόροι τους. Για 300.000 δολλάρια, μια οικογένεια με 1.000 ευρώ το μήνα θα έπρεπε να δουλεύει 300 μήνες, με 300 ευρώ το μήνα, 1000 μήνες… Πόσες ανθρώπινες κατοικίες για τους πρόσφυγες; Πόσα κρεβάτια νοσοκομείων;

Περικυκλωμένοι από εχθρούς. Σε κρίσιμη στιγμή. Απειλές. Κινδύνους. Γιατί το ταξίδι; Για να μιλήσει ένας προσκυνημένος, συμβιβασμένος από το βήμα ενός όρθιου, ασυμβίβαστου!

 

Ένας αληθινός Εθνικός Μάγκας. Γιατί, είναι μαγκιά να μπορείς να κοροϊδεύεις 10 εκατομμύρια υπηκόους για να κάνεις το κέφι σου. Πας και βρίζεις την Μέρκελ και μόλις ξαναγυρίσεις πίσω, της τηλεφωνείς και επαιτείς βοήθεια από τη Μέρκελ! Να ποια είναι η Μεγάλη, η Παγκόσμια Μαγκιά. Γιατί μπορείς και λες βλάκες τους έξυπνους Έλληνες κατάμουτρα, χωρίς ενδοιασμούς και ντροπές!

 

Τελειώνοντας, οφείλω να μιλήσω στον Αλέξη Τσίπρα στη γλώσσα που αποπνέουν οι πράξεις του. Δηλαδή στη γλώσσα του «μάγκα», για να με καταλάβουν όσοι φίλοι του απομείνανε, αλλά και όσοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι ορισμένοι -δεν φτάνει ότι μας σπρώχνουν προς την καταστροφή- αλλά μας κοροϊδεύουν κι από πάνω!

Λοιπόν…

Ανοιχτή Επιστολή προς τον κ. Τσίπρα

Σύντροφε Αλέξη, 

Σε παραδέχομαι, γιατί είσαι μάγκας.  

 

 

Ο πιο μεγάλος μάγκας στην Ελλάδα από το 450 π.Χ. έως σήμερα. 

 

 

Γιατί κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς να λογαριάσεις κανένα. Παίρνεις το προσωπικό σου αεροπλάνο, το γεμίζεις με φίλους και φίλες και πας στην Κούβα και αφήνεις τον λογαριασμό, 300.000 δολλάρια να τον πληρώσουν τα κορόιδα με τα 300 ευρώ το μήνα στην καλλίτερη περίπτωση. Κάνεις το κέφι σου. Μιλάς στην πλατεία της Επανάστασης όπου μιλούσε και ο Φιντέλ σαν ένας γνήσιος και σκληρός επαναστάτης. Υψώνεις το πελώριο ανάστημά σου ενάντια στον Καπιταλισμό-Ιμπεριαλισμό. Τρως τον αγλέορα (600 ευρώ για ένα γεύμα πληρωμένο από το Υπουργείο των Εξωτερικών, δηλαδή τα τσιράκια σου).  

 

 

Το διασκεδάζεις, το γλεντάς, την ώρα που τα κορόιδα οι Έλληνες κάθονται στις ουρές για σύνταξη, ΔΕΗ, τράπεζες, νοσοκομεία και προ παντός λιτότητα στη λιτότητα. 

 

 

Το παίζεις επαναστάτης κι όταν γυρίσεις, ξαναγίνεσαι αυτό που ήσουν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η αμορφωσιά ως συγκριτικό πλεονέκτημα εξουσίας

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Το ότι αδίστακτοι λαϊκιστές τύπου Τράμπ στις ΗΠΑ και Μαδούρο στη Βενεζουέλα συμπίπτουν ως προς τις πρακτικές ανόδου της παραμονής στην εξουσία κάθε άλλο παρά τυχαίο γεγονός είναι. 

Οι πρακτικές τους εμπνέονται σαφώς από μαρξικές και άλλες αναλύσεις και βέβαια δεν είναι κάτι το καινούργιο. Από τη γαλλική επανάσταση και μετά, ο λαϊκισμός, η δημαγωγία και η πολιτική εξαπάτηση έγιναν εργαλεία εξουσίας και ανέδειξαν τέρατα όπως ο ναζισμός, ο φασισμός και ο κομμουνισμός, φαινόμενα που στο βωμό τους υπάρχουν κάποιες εκατοντάδες αθώα θύματα και δυο παγκόσμιοι πόλεμοι. 

Παρόλαυτα, ως φαίνεται, ο άνθρωπος σπανίως διδάσκεται από την Ιστορία. Έτσι σήμερα ο λαϊκισμός και η πολιτική αγυρτεία βρίσκονται εκ νέου στο προσκήνιο και κανείς δεν γνωρίζει που θα μπορούσαν να οδηγήσουν.

Σε μία όχι πολύ γνωστή επιστολή του προς τον Φρήντριχ Ένγκελς, στα τέλη του Αυγούστου 1876, ο Κάρολος Μαρξ τονιζε συμφωνοντας με τον καλο του φιλο, ότι ο σοσιαλισμός είναι πλέον μία επιστήμη και όχι μία επιστημονική μέθοδος. Ο σοσιαλισμός δεν είναι μόνον ένας τρόπος αντιπροσωπεύσεως της οικουμένης και του σύμπαντος, ένα κοινωνικό ιδεώδες που πρέπει να πραγματοποιηθεί. Ταυτοποιείται με την επιστήμη. Στο πλαίσιο αυτό, οι συγγραφείς του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου», αναλύοντας το πώς θα εγκαθιδρυθούν ο «επιστημονικός σοσιαλισμός» και το μεταβατικό στάδιο της «δικτατορίας του προλεταριάτου», υπογραμμίζαν ιδιαιτέρως τον ρόλο της εκπαιδεύσεως, αλλά και της δημοσιογραφίας. 

Την εποχή εκείνη, βέβαια, οι συνθήκες παραγωγής και διανομής πλούτου διέφεραν αισθητά από τις αντίστοιχες σημερινές. Ο δε καπιταλισμός βίωνε την πρώτη βιομηχανική επανάσταση και όχι την τέταρτη που αναδύεται στις μέρες μας. Έτσι, όταν οι Μαρξ και Ένγκελς έκαναν λόγο για την «κατάληψη του εποικοδομήματος», ως βασική προϋπόθεση εγκαταστάσεως του  «επιστημονικου σοσιαλιςσμου», σίγουρα δεν μπορούσαν να έχουν κατά νουν αυτά που σήμερα πιστεύουν και πράττουν οι κ.κ. Μπαλτάς, Φίλης και κάποιες κυρίες της κυβερνήσεως.

Στην ελληνική περίπτωση, εξάλλου, η κυβέρνηση των Συριζανέλ δεν προετοιμάζει καμμία απολύτως «επιστημονική επανάσταση» για τον πολύ απλό λόγο ότι απεχθάνεται την επιστήμη. Το ίδιο όμως ισχύει και για ένα σεβαστό κομμάτι του ελληνικού λαού, το οποίο έφερε στην εξουσία τους ανθρώπους που μάς κυβερνούν.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν θέλουν να αναβαθμίσουν το πολιτιστικό και πνευματικό εποικοδόμημα της χώρας. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να το διαιωνίσουν ως εργαλείο φαυλοκρατικής εξουσίας. Η κυβέρνηση θέλει να διατηρεί την εκπαίδευση ως φυτώριο λαϊκισμού, εθνοκαπηλείας και πηγή εσόδων για έναν κάποιο υπόκοσμο. Όταν στην χώρα μας οι νέοι σε ποσοστό 40% φρονούν ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερη αν υπαγόταν στην ρωσική σφαίρα επιρροής, τότε όντως υπάρχει πρόβλημα -και πολύ σοβαρό, μάλιστα. Αποδεικνύεται ότι η  παραπλάνηση ως προς την πραγματικότητα αποτελεί συνειδητή ενέργεια που καλλιεργείται από συγκεκριμένους κύκλους και εξυπηρετεί στόχους άσχετους με την προκοπή και την ευημερία της χώρας.

Είναι ξεκάθαρο ότι διάφορες δυνάμεις θέλουν να θολώσουν και να ακυρώσουν το μέλλον της χώρας γιατι αν η Ελλαδα μετατραπει σε κοινωνια γνωσεων, πιθανότατα, αυτό θα αντίκειται στην αμάθεια, στους στενούς ορίζοντες και στον κυρίαρχο ανορθολογισμό. Η καλλιέργεια της αμορφωσιάς και ο ανορθολογισμός, θα ειναι το απολυτο οπλο για τις δυνάμεις του ζοφου της ασυναρτησίας και της βίας κατα  των δημοκρατικών κοινωνιών στον 21ο αιώνα και οι φορείς τους θα κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν, να υποσκάψουν και να ακυρώσουν τις προϋποθέσεις για έναν περισσότερο ελεύθερο και «επιχειρούντα» κόσμο. 

«Οι κοινωνίες του αύριο θα πρέπει να εξελιχθούν σε επιχειρούσες κοινωνίες, που θα δημιουργούν πλούτο και θέσεις εργασίας. Στο πλαίσιο αυτό, σημαντική θα είναι η αποκέντρωση θεσμών και εξουσιών, η μόνη ικανή να μάς απαλλάξει εδώ στην Ελλάδα από το γραφειοκρατικό κράτος», είπε σε τελευταία ομιλία του ο πρόεδρος του Hellenic American University κ. Λεωνίδας-Φοίβος Κόσκος.

Οι δυνατότητες δισεκατομμυρίων ανθρώπων να συνδέονται με κινητές συσκευές, με πρωτοφανή ισχύ επεξεργασίας, χωρητικότητα αποθήκευσης καθώς και πρόσβαση στην γνώση, είναι απεριόριστες. Και οι δυνατότητες αυτές θα πολλαπλασιάζονται από τις καινοτομίες στην αναδυόμενη τεχνολογία σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η ρομποτική, το «Ίντερνετ των πραγμάτων». Βιώνουμε έτσι μία εποχή που πλήττει τις παραδοσιακές πρακτικές των κομμάτων και κυρίως αυτών που βρίσκονται κοντά σε ολοκληρωτικές ιδεολογίες.

Όπως ανέφερε ο δρ. Κλάους Σβάμπ στο τελευταίο Συμπόσιο του Νταβός, που ήταν αφιερωμένο στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, αυτή είναι ήδη η πιο ανατρεπτική στην ζωή του ανθρώπου: «Εν αντιθέσει με τις επαναστάσεις που προηγήθηκαν και άλλαξαν τον κόσμο, η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση έχει την δυνατότητα να αυξήσει τα επίπεδα του παγκόσμιου εισοδήματος και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής για τους πληθυσμούς σε όλο τον κόσμο».  

Χειρότερα νέα, λοιπόν, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που στην ουσία μισούν τον Άνθρωπο δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Φαντάζεται κανείς να απελευθερωνόταν στην Ελλάδα η παιδεία, να γινόταν ψηφιακή η δημόσια διοίκηση, να άνοιγαν επαγγέλματα που έτσι κι αλλιώς σε βάθος χρόνου θα αλλάξουν; 

Μια τέτοια προοπτική θα ήταν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ , ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η «Αχίλλειος πτέρνα» της Δημοκρατίας ο λαϊκισμός και η ‘λύση’ με το βάρος της ψήφου

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΟΝΗΡΕΑ

Η «Αχίλλειος πτέρνα» της Δημοκρατίας βρέθηκε. Το πολίτευμα που όπου ασκήθηκε εκτίναξε το βιοτικό επίπεδο των χωρών και τις τελευταίες δεκαετίες έδωσε ειρήνη και σταθερότητα για πολλές δεκαετίες έχει κάνει τον κύκλο του και κινδυνεύει, εάν δεν μετεξελιχθεί, να δημιουργήσει μία παγκόσμια ανώμαλη κατάσταση η οποία κανείς δεν ξέρει που θα βγάλει.
 

Όχι !, το Δημοκρατικό πολίτευμα δεν κινδυνεύει από τα τανκς των φασιστών ή από την κατήχηση των κομουνιστών. Κινδυνεύει καταρχήν από την αποδοχή από τους πολίτες ως φυσιολογική, της ιδιότητας του «λαϊκιστή» (που πλέον εκλαμβάνεται ως πολιτικό ταλέντο), και δεύτερον, την γιγάντωση της δύναμης των συνδικαλιστών όπου ατιμώρητα και μέχρι να εξυπηρετηθούν τα όποια αιτήματα τους, μπορούν να κρατήσουν σε ομηρία, διαλύοντας ολόκληρο το κράτος.

Η εποχή που η Δημοκρατία λειτουργούσε προς εξυπηρέτηση του συνόλου δυστυχώς έφτασε στο τέλος της.
 

Η εποχή που η μεγαλύτερη αμαρτία του πολιτικού, η οποία πληρωνόταν άμεσα με ανυποληψία και διωγμό ασυζητητί, ήταν η πολιτική απατεωνία και το ψέμα, έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Σήμερα, με μεγάλη άνεση κερδίζουν τις μάζες οι λαοπλάνοι και οι ψεύτες.  

Farage Τσίπρας και Lepen είναι τα χαρακτηριστικά παραδείγματα πολιτικών απατεώνων που υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια και μετά ξεχνάνε τις υποσχέσεις τους.

Η μόνη λύση να σταματήσει η παρακμή της Δημοκρατίας βάζοντας φρένο στους πολιτικούς απατεώνες, είναι να μπει «βάρος» στην ψήφο.
 

Το υψηλό βιοτικό επίπεδο και ο πλούτος που παράχθηκε στις «Δυτικές» κοινωνίες οφείλεται κυρίως στην ανταμοιβή με βάση την αντικειμενική αξία του καθενός. Σε φυσιολογικά κράτη, το κριτήριο της αμοιβής είναι η ποιότητα της προσφερόμενης εργασίας.
 

Το ίδιο πρέπει να γίνει και με την ψήφο:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Σβήνοντας την ιστορία

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Η αλήθεια είναι πως η κ. Ευτυχία Αχτσιόγλου δεν έχει πει τίποτε περισσότερο από τις ανοησίες που εκστόμιζαν προεκλογικώς όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου. Για παράδειγμα, σε ομιλία της, στην Καστοριά, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του 2015, η νέα υπουργός Εργασίας υποσχέθηκε: «Η κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών τους νόμων θα είναι η πρώτη πράξη της αριστερής κυβέρνησης. Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, η αναστολή της πληρωμής του και η πληρωμή με ρήτρα ανάπτυξης... Η στήριξη χαμηλοσυνταξιούχων, η επαναφορά της 13ης σύνταξης... κατάργηση του ειδικού φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης... Καταργούμε τον φόρο-λαιμητόμο, τον ΕΝΦΙΑ, δεν μπορεί να διορθωθεί, δεν μπορεί να βελτιωθεί, μόνο να καταργηθεί... Ψηφίζουμε αφορολόγητο όριο για όλους τα 12.000 ευρώ... Απαγορεύουμε τις εξαγορές “κόκκινων” δανείων από διεθνή funds που κερδοσκοπούν στις πλάτες των Ελλήνων πολιτών και της ελληνικής οικονομίας. Οι Ελληνες και οι Ελληνίδες θα κοιμούνται χωρίς άγχος στα σπίτια τους· αναστέλλουμε τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας... Το σύνθημα “κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη” από τη Δευτέρα (26.1.2015) θα γίνει πραγματική πολιτική... 751 ευρώ κατώτατος μισθός για όλους...» κ.λπ.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό από τον ξύλινο λόγο της και την έλλειψη φρεσκάδας ή πρωτοτυπίας τής τότε 29χρονης υποψήφιας είναι το γεγονός ότι μόλις υπουργοποιήθηκε επιχειρεί να σβήσει τα ίχνη της προηγούμενης πολιτικής της δράσης, κατεβάζοντας τον διαδικτυακό της τόπο και τον λογαριασμό της στο Twitter.  

Οπως ακριβώς έκανε και η νέα υπουργός Πολιτισμού κ. Λυδία Κονιόρδου κάνοντας «ιδιωτικό» ένα βίντεο, στο οποίο απεικονίζεται να χαϊδεύει στον αέρα το κεφάλι ενός άνδρα, για να διώξει από τον αυχένα την... κακή ενέργεια, μια μέθοδος η οποία στη γλώσσα του νεοβουντού ονομάζεται Pranic Healing.

Τίποτα κρυφό

Το πρόβλημά τους, βεβαίως, είναι ότι στο Διαδίκτυο τίποτε δεν μπορεί να μείνει κρυφό. Οι διαγραμμένες σελίδες της κ. Αχτσιόγλου έχουν αποθηκευτεί στο web archive, έναν δικτυακό τόπο που έχει αποθηκεύσει 273 δισεκατομμύρια σελίδες με την ιστορία του Internet και το βίντεο της κ. Κονιόρδου, αναπαράγεται συνεχώς από τρίτους χρήστες και δεν μπορεί να μείνει κρυφό.  

Το ερώτημα όμως που τέθηκε δεν είναι αν οι συγκεκριμένοι πολιτικοί (και χρήστες του Διαδικτύου) έχουν το δικαίωμα να ξεχάσουν, αλλά κατά πόσο οι υπόλοιποι έχουν την υποχρέωση να μην θυμούνται. Αν δηλαδή οι πολίτες υποχρεούνται από κάποιον άγραφο (προς το παρόν) κανόνα να μην ανατρέχουν και να μη δημοσιοποιούν την παρελθούσα διαδικτυακή ιστορία κάποιων ανθρώπων.

Το παραπάνω ερώτημα είναι άτσαλη μετεγγραφή μιας μεγάλης συζήτησης που γίνεται στο εξωτερικό σχετικά με το «δικαίωμα στην ψηφιακή λήθη».  

Η συζήτηση φούντωσε μετά από μια απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στο Λουξεμβούργο, όταν «αποφάσισε ότι η προστασία της προσωπικότητας προηγείται της ελευθερίας της πληροφορίας. Η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο από την ισπανική Δικαιοσύνη, στην οποία είχε προσφύγει ο Μάριο Κοστέχα. Ο Κοστέχα διαπίστωσε ότι, γράφοντας το όνομά του στη μηχανή αναζήτησης της Google, στα αποτελέσματα εμφανιζόταν καταχώριση σε εφημερίδα του 1998 σχετική με ακίνητό του, που επρόκειτο να εκπλειστηριαστεί λόγω χρεών προς ασφαλιστικά ταμεία. Τα bots της Google, που σαρώνουν διαρκώς το Ιντερνετ για νέες πληροφορίες, είχαν εντοπίσει την καταχώριση όταν ψηφιοποιήθηκε το αρχείο της εφημερίδας και εμφανιζόταν στα αποτελέσματα της μηχανής αναζήτησης. Ο Κοστέχα ζήτησε από την Google να απομακρύνει τον σύνδεσμο, υποστηρίζοντας πως το χρέος έχει προ πολλού πληρωθεί και ότι η ανάρτηση τον δυσφημίζει» («Καθημερινή», 14.5.2014) Τότε πολλοί ειδικοί στα ψηφιακά δικαιώματα ήταν προφητικοί: «Προειδοποίησαν ότι η απόφαση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε λογοκρισία στο Διαδίκτυο. Επίδοξοι πολιτικοί, παραδείγματος χάρη, μπορεί να ζητούν την απομάκρυνση πληροφοριών που οι ίδιοι δεν θεωρούν κολακευτικές αλλά οι οποίες θα βοηθούσαν τους ψηφοφόρους να σχηματίσουν πληρέστερη εικόνα για το ποιόν τους. “Η πρακτική εφαρμογή φαίνεται ασαφής και μπορεί να προξενήσει μεγάλη σύγχυση", δήλωσε ο αναλυτής Γκρεγκ Στέρλιγκ. “Αυτό ανοίγει την πόρτα σε όσους είναι δυσαρεστημένοι με τα αποτελέσματα της αναζήτησης να απομακρύνουν ή να αλλάζουν τις πληροφορίες που τους αφορούν”».

Οργουελική δυστοπία

Βεβαίως, οι δύο νέες υπουργοί δεν έφτασαν τόσο μακριά, να ζητήσουν δηλαδή νομικώς τη διαγραφή της ψηφιακής τους ιστορίας. Αλλά δεν θα αργήσει ο καιρός που θα το δούμε κι αυτό, ίσως από κάποιους άλλους πολιτικούς της Ευρώπης. Στη Γηραιά Ηπειρο –όπου γεννήθηκαν δύο ολοκληρωτισμοί– κυριαρχεί μια μεταμοντέρνα στρέβλωση των δικαιωμάτων. Η ποινικοποίηση του λόγου (έστω του απεχθούς ρατσιστικού ή ομοφοβικού) θεωρείται κάτι πολύ φυσιολογικό και... δημοκρατικό. Το «δικαίωμα στη λήθη» πιθανότατα έπεται και μάλιστα με επιχειρήματα δανεισμένα από τη φανταστική λογοτεχνία του Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Για να καταλήξουμε, τελικώς, στη δυστοπία του Τζορτζ Οργουελ, με την ιστορία να γράφεται και να σβήνει αναλόγως της πολιτικής συγκυρίας.

Να σημειώσουμε ότι η απόφαση του δικαστηρίου, όπως και σχετική οδηγία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ξεχωρίζει την ενημέρωση από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Η Google προφανώς έχασε τη δίκη διότι ισχυρίστηκε ότι έκανε καθαρή επεξεργασία δεδομένων, μέσω υπολογιστών και χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. «Η ισπανική αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων απέρριψε την προσφυγή κατά του ειδησεογραφικού ιστότοπου, γιατί οι πάροχοι ειδήσεων εξαιρούνται ρητά από το δικαίωμα στη λήθη», είχε πει ο Βίκτορ Μάγερ-Σένμπεργκερ, καθηγητής Διακυβέρνησης και Ρύθμισης του Διαδικτύου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης («Καθημερινή», 14.6.2014). Αλλά η τάση λογοκρισίας, αυτή τη φορά διά της επιδιωκόμενης «λήθης», είναι εμφανής στην Ευρώπη. Τελευταίο κρούσμα ήταν η απόφαση του Ιταλικού Ανωτάτου Δικαστηρίου που μετέφρασε το «δικαίωμα στη λήθη» ως υποχρέωση των άρθρων που αναρτώνται στο Διαδίκτυο να έχουν ημερομηνία λήξης «όπως ακριβώς το γάλα, το γιαούρτι ή το παγωτό».

Σύμφωνα με τον Guardian (20.9.2016) το μικρό ειδησεογραφικό site «Primadanoi» υποχρεώθηκε να κατεβάσει άρθρο του 2006, που αφορούσε την ποινική δίωξη ιδιοκτήτη εστιατορίου. Παρά το γεγονός ότι η είδηση ήταν αληθής ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου προσέφυγε στην Δικαιοσύνη ζητώντας να σβηστεί το άρθρο ισχυριζόμενος «ότι κάνει κακό στη καλή του φήμη, παραβιάζει τα προσωπικά του δεδομένα και το “δικαίωμά του στη λήθη”». Τελικώς το Ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας επικύρωσε την πρωτόδικη καταδίκη του δικτυακού τόπου, επιβάλλοντας μάλιστα πρόστιμο 5.000 ευρώ. Συνεπώς, γράφει ο Guardian «το “δικαίωμα στη λήθη” τουλάχιστον στην Ιταλία έχει νέο νόημα: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: To τίμημα των ψευδών ειδήσεων και το πραγματικό κόστος του διαδικτύου

" Μια δημοσίευση στο internet , που συνοδεύεται από μια εικόνα μια λεζάντα και ημερομηνία, ΔΕΝ είναι απαραίτητα αληθής"

Αβρααμ Λίνκολν 2006 

(Mπορεί να είναι τόσο αληθινή όσο αλήθεια είναι το παραπάνο γνωμικό να έχει ειπωθεί το 2006,  από τον γεννημένο το...1809 Λίνκολν !!!)

Της Izabella Kaminska  / Financial Times

Τις τελευταίες εβδομάδες κάτι που γνωρίζαμε πάντοτε ότι είναι αλήθεια, αλλά προτιμούσαμε να το παραβλέπουμε χάριν ευκολίας, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να το αγνοήσουμε.

Το γεγονός είναι πως οι ψηφιακές υπηρεσίες δεν είναι ελεύθερες, δεν ήταν ποτέ και ότι οποιαδήποτε οντότητα από τη Σίλικον Βάλεϊ υποστήριζε ότι θα μπορούσαν να είναι έτσι, το έκανε μόνο γιατί βόλευε την ατζέντα της ή αυτήν κάποιου άλλου.

Σκεφτείτε όλες τις ελεύθερες ψηφιακές υπηρεσίες που χρησιμοποιείται κάθε ημέρα χωρίς να δίνεται ούτε ένα ευρώ: το email, τις ταξιδιωτικές εφαρμογές, τα κοινωνικά δίκτυα, το YouTube, τις υπηρεσίες αναζήτησης, τη Wikipedia.  

Αν έπρεπε να πληρώσετε για όλες αυτές, πόσες θα χρησιμοποιούσατε;

Η αποκάλυψη αυτή δεν ήρθε μετά από μια κατάρρευση στις τιμές των μετοχών των εταιρειών που προσφέρουν ελεύθερες διαδικτυακές υπηρεσίες. Ούτε επειδή μια πληθώρα των εταιρειών που προσφέρουν εφαρμογές έχουν στερεύσει από επιλογές για τη χρηματοδότηση των ζημιογόνων δραστηριοτήτων τους.

Μας εμφανίστηκε ξαφνικά επειδή το σκάνδαλο με τις «ψευδείς ειδήσεις» μας οδήγησε να αμφισβητήσουμε κατά πόσον οι ειδήσεις και οι πληροφορίες που καταναλώνουμε δωρεάν στο διαδίκτυο εξυπηρετούν τα συμφέροντα μας.

Ωστόσο, η κατακραυγή που ακολούθησε αυτήν την αποκάλυψη – με εκκλήσεις προς τη Google και το Facebοοk για έλεγχο και λογοκρισία των ειδήσεων – αποτελεί μια λανθασμένη διάγνωση της κατάστασης. 

Η σωστή διάγνωση είναι αυτή: τα τελευταία χρόνια αποδεχθήκαμε ως φυσιολογική την ανάπτυξη μιας ψηφιακής οικονομίας που χρηματοδοτείται είτε απευθυνόμενη στο είδος των επενδυτών που θα αντέξουν μια μακροπρόθεσμη χασούρα αν η τελική ανταμοιβή είναι ένας μονοπωλιακός έλεγχος ή δημιουργώντας επιχειρηματικά μοντέλα που αποφέρουν κέρδη από ηθικά διφορούμενες καταστάσεις.

Ενώ οι παραδοσιακοί ενημερωτικοί οργανισμοί φοβόντουσαν να εφαρμόσουν μοντέλα χρηματοδότησης μέσω διαφημίσεων εξαιτίας της πίστης τους στην υπευθυνότητα, την ισορροπία και το περιεχόμενο, οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης – απελευθερωμένες από οποιοδήποτε κώδικα συμπεριφοράς – άδραξαν αμέσως την ευκαιρία. 

 Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην δημοσιογραφική σύνταξη, τη διαφήμιση και την πολιτική προπαγάνδα εξαφανίστηκαν, στη μάχη για την αναγνωσιμότητα.

Το αναπτυσσόμενο κυβερνο-βιομηχανικό σύμπλεγμα ομαλοποίησε ακόμα περισσότερο αυτήν την κατάσταση, με μοντέλα διεπιδότησης που εκμεταλλεύονται τους πλουσιότερους πελάτες προς όφελος αυτών που δεν πληρώνουν, γνωστά κάποτε και ως «οικοσυστήματα». 

Ένα οικοσύστημα, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, είναι μια κατάσταση αμοιβαίας αλληλεξάρτησης ανάμεσα σε οργανισμούς, όπου συχνά ο ένας οργανισμός πρέπει να υποκύψει στον άλλο για να επιτευχθεί ισορροπία.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι καινούργιο. Την τελευταία φορά που μια χώρα συγκρότησε ένα πολύπλοκο δίκτυο αλληλεξαρτήσεων, λεγόταν Γκόσπλαν. Όπως και η σημερινή διαδικτυακή οικονομία, αυτό το σοβιετικό σύστημα βασιζόταν στην ιδέα ότι μια τεχνοκρατική και επιστημονική διαδικασία κεντρικού σχεδιασμού θα μπορούσε με δίκαιο τρόπο να τιμωρήσει κάποιους προς όφελος κάποιων άλλων. Και, σαν την σημερινή διαδικτυακή οικονομία, κατέστησε φυσιολογική την ιδέα ότι η επιστημονική πρόοδος θα μπορούσε να καλλιεργήσει μια πληθώρα ελεύθερων πόρων χωρίς συνδεδεμένο κόστος ή απώλεια ελευθεριών.

Η πλάνη αυτή έληξε απότομα το 1985:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τι φέρνει η παγκοσμιοποίηση

Toυ EDWARD HADAS / REUTERS - BREAKINGVIEWS

Σύμφωνα με την επικρατούσα αντίληψη, η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε μια νέα ομάδα «χαμένων» στην οικονομία και ενέπνευσε πολιτική δυσαρέσκεια. 

Η Βρετανία αποφάσισε να αποχωρήσει από την Ε.Ε., ενώ κορυφώθηκε  η δημοτικότητα του Ντόναλντ Τραμπ και της Μαρί Λεπέν.  

Οσοι έμειναν έξω από τα τείχη της παγκοσμιοποίησης είναι πικραμένοι, αλλά δεν αποτελούν κάτι καινούργιο στην Ιστορία. 

Ορισμένοι εργαζόμενοι αχρηστεύτηκαν, καθώς οι νέες τεχνολογίες εξαφάνισαν τις παλιές ανάγκες της αγοράς εργασίας. Είναι γεγονός ότι πολλοί εργαζόμενοι των πλούσιων χωρών βλέπουν να χάνουν τις θέσεις εργασίας τους και να τις καταλαμβάνουν οι χαμηλόμισθοι των φτωχών χωρών. Είθισται, όμως, να λέγεται ότι το οικονομικό μέλλον αυτών των ανθρώπων θα είναι αναγκαστικά δυσοίωνο και, επομένως, αυτοί οι άνθρωποι εξωθούνται στην πολιτική διαμαρτυρία. Αυτή η τοποθέτηση, όμως, είναι λανθασμένη και αποτελεί παρερμηνεία της Ιστορίας.

Εδώ και πάνω από 200 χρόνια, η οικονομική πρόοδος οδήγησε σε μείωση των ωρών εργασίας που απαιτούνται για την παραγωγή. Αν δεν μεσολαβούσαν άλλοι παράγοντες, θα μειώνονταν συνεχώς οι ανάγκες για εργατικό δυναμικό.

Μιλώντας το 1821 για την ανεργία που εκ των πραγμάτων προκαλεί η τεχνολογική εξέλιξη, ο θεωρητικός της Οικονομίας Ντέιβιντ Ρικάρντο τόνισε πως «η αντικατάσταση της ανθρώπινης εργασίας από τις μηχανές αποβαίνει επιζήμια για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης». 

 Πίστευε πως θα περιέλθουν όλα τα κέρδη στους ιδιοκτήτες των μηχανών, που θα αφήσουν πίσω τους ορδές ανέργων και εξαθλιωμένων εργατών.

Στην πραγματικότητα, τους δύο αιώνες που ακολούθησαν επωφελήθηκε η μεγάλη μάζα των εργαζομένων από την τεχνολογική πρόοδο και την αναβάθμιση των δεξιοτήτων, της γνώσης και του εμπορίου. Κάθε νέα κατάκτηση στην αποτελεσματικότητα της εργασίας άφηνε μια ομάδα παλαιότερων εργαζομένων σε δυσχερέστερες συνθήκες, αλλά οι κυβερνήσεις και οι κοινωνίες κατάφεραν να τους αποζημιώσουν. Η μειωμένη ζήτηση για παραδοσιακή εργασία αποζημιώθηκε με τις κατακτήσεις των εργαζομένων, όπως η μείωση του ωραρίου εργασίας, που τους έδωσε τη δυνατότητα να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στην εκπαίδευσή τους, σε διακοπές και στην ανάπαυσή τους.  

Αποζημιώθηκε, επίσης, από τα νέα επαγγέλματα που παρουσιάστηκαν.

Αυτές οι παράμετροι δημιούργησαν νέες ευκαιρίες εργασίας σε πρώην αγρότες, εργαζομένους σε εργοστάσια, υπαλλήλους, ακόμη και σε νοικοκυρές που δεν ήταν πια επιφορτισμένες με τις δουλειές του σπιτιού. Βελτιώθηκαν έτσι οι συνθήκες για τους αγρότες, τους βιομηχανικούς εργάτες, τους υπαλλήλους γραφείου αλλά ακόμη και τις νοικοκυρές που δεν πνίγονται πλέον στις δουλειές του σπιτιού.

Η σύγχρονη φάση της παγκοσμιοποίησης δεν φαίνεται να επαναλαμβάνει το μοτίβο του παρελθόντος. Δεν χάνονται ακριβώς οι θέσεις εργασίας, απλώς μεταφέρονται από τις πλούσιες χώρες στις φτωχές και σε λιγότερα αμειβόμενους εργάτες. Η πρόοδος στη ναυτιλία και στην τεχνολογία της πληροφορικής συνδυάστηκε με την ενισχυμένη εμπιστοσύνη στο διεθνές εμπόριο και διευκόλυνε τη μείωση του κόστους της παραγωγής, ενώ προκάλεσε απώλεια θέσεων εργασίας σε τοπικό επίπεδο.

Σήμερα, η πρόκληση είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το κιτς στην εξουσία

Της ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ


Δ​​εν είναι μόνον η πανάκριβη κακογουστιά του ολόχρυσου ρετιρέ του Ντόναλντ Τραμπ στη Νέα Υόρκη –όπου συνυπάρχει ό,τι πιο μεγαλεπήβολο, κρυστάλλινοι πολυέλαιοι, πολυθρόνες Λουί κενζ, αρχαιοελληνικοί αμφορείς, τοιχογραφίες αναγεννησιακού στυλ, αγάλματα του Απόλλωνα και αναπαραστάσεις αρχαιοελληνικών μύθων, μπαρόκ διακοσμήσεις σε μαλαματένιο φόντο– που συμπυκνώνει την αισθητική αποτύπωση του λαϊκισμού και της αλαζονείας.


Δεν είναι μόνον οι παραδοσιακοί χοροί και τα πατριωτικά πανηγύρια στο Σύνταγμα, η επέτειος της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας με κόκκινο χαλί πάνω σε παλέτες, λευκές χλαμύδες, παραδοσιακές φορεσιές, ακόντια, ασπίδες και... σημαίες νεότερων συμμάχων, η μεταφορά των λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας με τιμές αρχηγού κράτους, το «χτίσαμε μαζί ένα νέο Γοργοπόταμο», δηλαδή η εθνικοφροσύνη αριστερής κοπής, που αποδεικνύουν πόσο κιτς είναι η έπαρση της εξουσίας.


Είναι και όλος ο σχιζοφρενικός παραλογισμός των αντιφάσεων, η υποκρισία, η διαστρέβλωση των εννοιών και η κατάρριψη της λογικής, η απέχθεια προς τον ορθολογισμό, η κυριαρχία των ενστίκτων, η επικράτηση του συναισθήματος, η απουσία διαλόγου, ο αυταρχισμός, οι μεγαλοστομίες, η δημαγωγία, η ηθική καταγγελία που δίνουν νέο πληθωρικό περιεχόμενο στο εξαιρετικά επικίνδυνο –γιατί διαφθείρει τάχιστα– πολιτικό κιτς. Δηλαδή όλο το ρεύμα προς το παράταιρο, το κακόγουστο, το επιφανειακό, το ευτελές, το τυχαίο και αυθαίρετο, το μη εξελίξιμο, προς το πομπώδες, το φανταχτερό, το ξιπασμένο, το ψευδεπίγραφο.


Θεωρητικά απορριπτέο, αλλά στην πράξη δημοφιλές, σχεδόν γοητευτικό, λόγω της συναισθηματικής φόρτισης που προκαλεί ως εύκολα αναγνωρίσιμο. 


Αυτή τη στιγμή ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρωπότητας, οι οπαδοί του Ντόναλντ Τραμπ, της Μαρίν Λεπέν, του Νάιτζελ Φάρατζ, του Γκερτ Βίλντερς (θεωρεί τη νίκη Τραμπ «επανάσταση» που πρέπει να αντιγραφεί στην Ευρώπη), του Χάιντς Κρίστνα Στράχε, του Βίκτορ Ορμπαν, του Νόρμπερτ Χόφερ ενώνονται, ανάμεσα στα άλλα, και στη βάση του κιτς.  


Διότι κιτς δεν είναι μόνον ένα αντικείμενο ή ένα πρόσωπο, είναι ένας κόσμος και μια κατάσταση, η υπερβολική μη αυθεντική λαϊκότητα, η ασπίδα προστασίας από την πραγματικότητα και τις δυσάρεστες αλήθειες, η καθήλωση στην κουφότητα, στο τελετουργικό της εξουσίας, μιας υπερβατικής εξουσίας υπεράνω εκλογέων.


Ωστόσο, διατηρεί σε συνοχή ένα μεγάλο μέρος της σημερινής κοινωνίας, που ενισχύεται όσο λιγότερο παράγεται κρίση, όσο κυριαρχούν το θέαμα, η προσωπική υπερέκθεση, οι αταίριαστες κακόγουστες συμμαχίες, οι βάρβαρες πράξεις ανυπακοής που «ταπεινώνουν» «κατεστημένα» και «ελίτ», που καταστρέφουν τα όρια όλων των δρόμων και αφαιρούν τα σημεία αναφοράς όλων των χρόνων.


Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο η λατρεία του χυδαίου και του ευτελούς· υπάρχει από καταβολής κόσμου, και στις ισχυρές αυτοκρατορίες και στις χρυσές εποχές και όχι μόνο μεταξύ «πληβείων», αλλά και «ευγενών» και ηγετών – η εξουσία δύσκολα αντέχει την κοσμιότητα. Μόνο που σήμερα η ευτέλεια διεκδικεί για πρώτη φορά την προαγωγή της σε κυρίαρχη κουλτούρα και ιδεολογία.
 

Λαϊκισμός και κιτς, μια διχαστική ερμηνεία του κόσμου και μια φαντασίωση υπεροχής, μέσα στην οποία...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το τέλος της δημοκρατίας;

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Για τη δική μας την γενιά, για τους περισσότερους πολίτες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, η Δημοκρατία είναι η φυσική κατάσταση πραγμάτων. Ένα κεκτημένο που δεν αμφισβητείται. Το ιδεώδες και ο στόχος όλων των ανθρώπινων κοινωνιών αλλά και η αναπόδραστη εξέλιξη της οικονομικής ανάπτυξης. Όσο οι άνθρωποι ξεφεύγουν από τη φτώχεια, όσο ανεβαίνει το μορφωτικό επίπεδο κι όσο αναπτύσσεται μια εύρωστη μεσαία τάξη, τόσο θα διεκδικούν πολιτικά δικαιώματα.  

Ένα είδος φυσικού νόμου της πολιτικής που μοιάζει ή τουλάχιστον έμοιαζε να δικαιώνεται από τις εξελίξεις. Σε τέτοιο σημείο που φτάσαμε και στην υπέρτατη ύβρη να μιλήσουμε για το τέλος της ιστορίας.

Όπως συνήθως συμβαίνει, η ιστορία μάς εκδικήθηκε πάραυτα με ένα νέο είδος πολέμου που πολλοί είδαν σαν αναβίωση των θρησκευτικών πολέμων του μεσαίωνα. Η πίστη μας στο αναπόφευκτο της Δημοκρατίας παρέμεινε ακλόνητη ωστόσο. Αυτά αφορούν υπανάπτυκτες κοινωνίες, είπαμε. Κοινωνίες που δεν έχουν περάσει το διαφωτισμό.  

Κι ύστερα ήρθε ο Τραμπ, το χτύπημα στην καρδιά της δυτικής αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Είχαν προηγηθεί τόσα άλλα. Το Brexit, οι Λεπέν, η Λίγκα του Βορά, ο Χάιντερ, το AfD, ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος. 

Η τάση μας ακόμα και σήμερα είναι να τα αποδίδουμε και να τα εξηγούμε με την οικονομική κρίση. Μόνο όμως όσοι ηθελημένα εθελοτυφλούν δεν αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για φαινόμενα που έχουν εκδηλωθεί πολύ πριν από την κρίση και απλώς παίρνουν εκρηκτικές διαστάσεις σήμερα. Κι ίσως είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η Δημοκρατία παραμένει μια ιστορική εξαίρεση, ένα ειδικό καθεστώς που η διατήρησή του έχει μια σειρά από προϋποθέσεις οι οποίες δύσκολα ικανοποιούνται και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρούνται δεδομένες. Αυτός ενδεχομένως να είναι και ο καλύτερος τρόπος να την προστατέψουμε.

Αυτή την ιδιαιτερότητα της Δημοκρατίας την είχε επισημάνει ο Mark Mazower στο βιβλίο του «Σκοτεινή Ήπειρος» για την Ευρώπη του μεσοπολέμου. Τότε που για ένα πολύ μεγάλο τμήμα των πολιτών και του πολιτικού κόσμου η Δημοκρατία ήταν ένα αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο πολίτευμα καταδικασμένο να σβήσει. Ο φασισμός και ο κομμουνισμός ήταν οι ιδεολογίες του μέλλοντος και μόνο ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η ήττα του ναζισμού και η αλματώδης μεταπολεμική οικονομική ανάπτυξη έσωσαν τη Δημοκρατία. Γράφει ο Mazower: «Σίγουρα δεν πρέπει να θεωρούμε ότι η Δημοκρατία κατ’ εξοχήν ταιριάζει στην Ευρώπη. Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι η νίκη της Δημοκρατίας στο Ψυχρό Πόλεμο αποδεικνύει τις βαθιές της ρίζες στο ευρωπαϊκό έδαφος, η ιστορία μας όμως λέει κάτι το διαφορετικό. Αν και ήταν θριαμβεύτρια  το 1918, είχε ουσιαστικά εξαφανιστεί 20 χρόνια μετά». 

 Ακόμα και Άγγλοι πολιτικοί όπως ο Τσόρτσιλ, πολιτικοί δηλαδή σε μια χώρα με τις πιο ισχυρές δημοκρατικές παραδόσεις, θεωρούσαν ότι το πολίτευμά τους δεν ταίριαζε σε άλλες χώρες και δεν δίσταζαν να συγχαρούν τον Μουσσολίνι για τα επιτεύγματά του.

Όπως και τώρα, έτσι και τότε ήταν περίοδος σοβαρών οικονομικών και κοινωνικών ανακατατάξεων. Η οικονομία ωστόσο από μόνη της δύσκολα εξηγεί το φαινόμενο. Ο Μουσσολίνι, για παράδειγμα, προηγήθηκε της οικονομικής κρίσης κατά επτά περίπου χρόνια κι όταν χτύπησε η κρίση την Ιταλία το φασιστικό καθεστώς δεν απειλήθηκε. 

Σήμερα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τουλάχιστον στο μεσογειακό νότο η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ και των Podemos οφείλεται κατά κύριο λόγο, αν όχι αποκλειστικά, στην οικονομική κρίση. Δεν ερμηνεύει ωστόσο ένα φαινόμενο με παγκόσμιες διαστάσεις. Τόσο οι ΗΠΑ του Τραμπ όσο και η Μεγάλη Βρετανία του Brexit, για παράδειγμα, είναι δύο χώρες που πέρασαν σχετικά πιο ήπια την οικονομική κρίση ενώ ειδικά στις ΗΠΑ η ανεργία βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Αυτό δεν τις προστάτεψε ούτε από τον Τραμπ ούτε από το Brexit.

Εναλλακτικά έχει υποστηριχθεί ότι η άνοδος ακροδεξιών ή λαϊκιστικών κινημάτων ερμηνεύεται καλύτερα από την αντίθεση στην  παγκοσμιοποίηση και από τις διευρυνόμενες οικονομικές ανισότητες. Χωρίς αμφιβολία τέτοια ζητήματα έχουν παίξει σοβαρό ρόλο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως στη μεταστροφή παραδοσιακά δημοκρατικών Πολιτειών όπου χιλιάδες θέσεις εργασίας σε παραδοσιακούς τομείς της βιομηχανίας χάθηκαν εξαιτίας της φιλελευθεροποίησης του εμπορίου.  Η νίκη του Τραμπ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό.

Από την άλλη πλευρά όμως βλέπουμε εντυπωσιακή άνοδο των ακροδεξιών κινημάτων σε χώρες όπου οι ανισότητες είναι συγκριτικά πολύ χαμηλότερες όπως οι σκανδιναβικές και βέβαια σε χώρες όπως η Γαλλία και η Ολλανδία όπου το κοινωνικό κράτος είναι επίσης ισχυρό. Εδώ η ερμηνεία που προτείνεται είναι η μετανάστευση και η αντίδραση σε αυτό που ονομάζουμε πολυ-πολιτισμική κοινωνία. Είναι ενδεικτικό ότι στη Σουηδία όπου οι ακροδεξιοί διεκδικούν πια κυβερνητικό ρόλο, το βασικό τους σύνθημα είναι να μηδενιστούν οι χορηγήσεις πολιτικού ασύλου σε πρόσφυγες. Η ισλαμοφοβία και η αντιπαράθεση για ζητήματα ταυτότητας κυριαρχούν στον πολιτικό διάλογο όπου όλο και πιο ανοιχτά εκφράζονται απόψεις ελάχιστα υποκρυπτόμενου ρατσισμού ή ακραίου εθνικισμού. Στοιχεία που βέβαια χαρακτήρισαν και την πολιτική αντιπαράθεση στις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία.

Οικονομική κρίση, ανισότητα στον πλούτο, ανεργία, παγκοσμιοποίηση, μετανάστευση, ισλαμοφοβία συνδέονται μεταξύ τους και σε όλα υπάρχει ένα κοινό υπόβαθρο. Η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα για το μέλλον που εύκολα γίνονται μίσος για τις ελίτ.  

Ποιες ελίτ όμως; 

Όχι αναγκαστικά τους πλούσιους αλλά κυρίως τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους και τους τεχνοκράτες που μας δίνουν μαθήματα, μας λένε συνέχεια τι να κάνουμε και όταν δεν λένε ψέματα δεν ξέρουν την τύφλα τους.  

Παραδόξως αυτά τα φαινόμενα ενισχύονται και από τις εξελίξεις στον τομέα της επικοινωνίας και κυρίως στα σόσιαλ μίντια. 

 Η λέξη της χρονιάς είναι το «post truth», η μετά αλήθεια, καθώς στα σόσιαλ μίντια έχουν δημιουργηθεί κατακερματισμένες κοινότητες που ζουν το δικό τους εικονικό κόσμο.  

Οι ψεύτικες ειδήσεις διακινούνται περισσότερο από τις αληθινές. Η «είδηση» ότι ο Πάπας Φραγκίσκος υποστηρίζει τον Τραμπ ήταν η πιο πολυδιαβασμένη στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ενώ το τοπ-20 των ψεύτικων ειδήσεων με 8,7 εκατομμύρια κλικ, ξεπέρασε το τοπ-20 των αληθινών που είχε μόλις 7,3 εκατομμύρια κλικ. Οι δυτικές κοινωνίες οικοδομήθηκαν πάνω στον ορθολογισμό και βλέπουν τώρα με έκπληξη την επιστροφή σε παλαιότερες μορφές αμφισβήτησης ακόμα και της επιστημονικής αυθεντίας. Το κίνημα κατά των εμβολιασμών είναι απολύτως ενδεικτικό.

Αυτή η επανάσταση απέναντι στις ελίτ δεν είναι φυσικά ένα καινούργιο φαινόμενο. Με μια έννοια είναι παλιό όσο και η Δημοκρατία. Στην αρχαία Ελλάδα η «στάση» ήταν ενδημικό φαινόμενο. «Από τη στιγμή που οι Έλληνες πήραν την άνευ προηγουμένου απόφαση να ενσωματώσουν στην κοινότητα όλους τους ελεύθερους πολίτες… άνοιξαν οριστικά την πόρτα στη στάση» γράφει χαρακτηριστικά ένας από τους κορυφαίους ιστορικούς της αρχαιότητας ο Μ.Ι. Finley.  

Πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι έχουμε ξεπεράσει αυτή την ροπή της Δημοκρατίας στον εσωτερικό αλληλοσπαραγμό. Στην πραγματικότητα κάθε φορά υπήρχε ένας εξωτερικός παράγοντας που έπαιζε καθοριστικό ρόλο. Η αυτοκρατορία στην Αγγλία που μαζί με τη βιομηχανική επανάσταση τροφοδότησαν τη Δημοκρατία. Ο εμφύλιος στις ΗΠΑ χάρη στον οποίο επικράτησε η κεντρική εξουσία. Και βέβαια οι δύο πόλεμοι, ιδίως ο δεύτερος που οδήγησε σε μια ταχύρρυθμη ανάπτυξη χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Μια ανάπτυξη θερμοκήπιο για τη δημοκρατία.  

Σήμερα;  Μπορεί να επιβιώσει η Δημοκρατία με αναιμικούς ρυθμούς ανόδου και οικονομικές ανακατατάξεις που ανατρέπουν τρόπους ζωής και κατεστημένες βεβαιότητες;  

Αυτό είναι το δίλημμα.

Ο Στάθης Καλύβας εξέφρασε πρόσφατα στην «Καθημερινή» μια σχετικά αισιόδοξη άποψη υποστηρίζοντας ότι αυτοί οι «λαϊκιστικοί σπασμοί» αποτελούν εκφράσεις δυσαρέσκειας, ανησυχίας και φόβου για τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται αλλά και βασικό στοιχείο στη διαδικασία απορρόφησής τους με αντίστοιχη προσαρμογή του συστήματος. «Όπως σε μια αεροπορική πτήση οι αναταράξεις είναι αποπροσανατολιστικές, συχνά τρομακτικές και ενίοτε επικίνδυνες, αλλά δεν συνιστούν καταστροφή» γράφει. Και ασφαλώς, σε ό,τι συνιστά την παγκοσμιοποίηση και τις μεγάλες δημογραφικές ανακατάξεις έχει δίκιο. Η Δημοκρατία όμως;

Κανείς δεν περιμένει φυσικά ότι αύριο το πρωί οι ΗΠΑ θα πάψουν να είναι δημοκρατικές επειδή εξελέγη ο Τραμπ. Υπάρχουν πολλοί τρόποι ωστόσο για να αμφισβητηθούν δικαιώματα. Από τα προφανή, όπως είναι οι αμβλώσεις, ως την προστασία του τύπου με την τάση που έχει ήδη εκδηλωθεί για μια πιο περιοριστική εφαρμογή της ελευθερίας του λόγου σε περιπτώσεις αγωγών. Φυσικά παραμένει ανοιχτό το ζήτημα των μεταναστών και του τείχους με το Μεξικό, το οποίο, αν επιμείνει ο Τραμπ στις εξαγγελίες του, μπορεί να οδηγήσει σε πρωτοφανείς καταστάσεις κοινωνικής πόλωσης. Αν προσθέσουμε την περιφρόνηση του Τραμπ στις απόψεις των επιστημόνων ιδίως για το κλίμα, τότε μπορεί σε λίγα χρόνια να μιλάμε για μια πολύ διαφορετική Αμερική.

Στην Ευρώπη τα πράγματα είναι ακόμα πιο επικίνδυνα: 

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"