ΓΥΝΑΙΚΑ: Θύματα κακοποίησης 1 δισ. γυναίκες σε όλο τον κόσμο

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΚΑΤΣΑΡΟΥ

Το 1910 κατά τη Δεύτερη Παγκόσμια Διάσκεψη των Εργαζόμενων Γυναικών στην Κοπεγχάγη, η Κλάρα Ζέτκιν (αρχηγός του Γυναικείου Γραφείου του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας) πρότεινε να υπάρξει μία Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας.

Η ιδέα της ήταν κάθε χρόνο σε μία διαφορετική χώρα να πραγματοποιούνται εκδηλώσεις γι' αυτήν την Ημέρα, ώστε να μπορούν οι γυναίκες να πιέζουν για τα δικαιώματά τους. 

Η διάσκεψη, στην οποία συμμετείχαν περισσότερες από 100 γυναίκες (μεταξύ των οποίων τις τρεις πρώτες εκλεγμένες βουλευτίνες της Φινλανδίας) από 17 χώρες, αντιπροσωπεύοντας σωματεία, σοσιαλιστικά κόμματα, αποδέχτηκε την πρόταση.  

Ωστόσο, θεσμοθετήθηκε μόλις το 1977 από τον ΟΗΕ, ο οποίος κάλεσε όλες τις χώρες του κόσμου να γιορτάσουν την ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών ως μία μέρα κινητοποιήσεων σε όλο τον κόσμο για την υποστήριξη της ισότητας και την αξιολόγηση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία.  

Στο 21ο αιώνα πλέον, η γυναίκα φαίνεται πως έχει βρει μία θέση στην κοινωνία, απέχει όμως πολύ από το να είναι ίση. 

Η σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική βία εναντίον της γυναικών έχει πάρει διαστάσεις πανδημίας. Συναντάται σε κάθε τάξη, σε κάθε θρησκεία και εθνικότητα. Δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ ανεπτυγμένου, αναπτυσσόμενου και τρίτου κόσμου. Και δεν κάνει διακρίσεις σε γυναίκες ή κορίτσια.

Ενα δισεκατομμύριο γυναίκες σε όλο τον κόσμο κακοποιούνται, σύμφωνα με το Διεθνές Κέντρο Ερευνας για τη Γυναίκα (ICRW), ενώ 13 εκατομμύρια γυναίκες στην ΕΕ έπεσαν θύματα σωματικής βίας κατά τη διάρκεια του 2013, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (FRA) το 2014 και η οποία βασίστηκε στις συνεντεύξεις 42.000 γυναικών 18 ετών και άνω, από τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Επίσης, περίπου 3,7 εκατομμύρια γυναίκες στην ΕΕ έχουν υποστεί σεξουαλική βία, δηλαδή ποσοστό 2% των γυναικών ηλικίας 18-74 ετών στην ΕΕ.

Η Δανία, η Φινλανδία και η Σουηδία είναι οι χώρες στην Ευρώπη με το υψηλότερο ποσοστό γυναικών που δηλώνουν ότι έχουν υποστεί βία, όπως ξυλοδαρμός, κάψιμο, βιασμός ή άλλες μορφές, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας. Οι χώρες αυτές έχουν ποσοστά βίας 52%, 47% και 46% αντιστοίχως. Αντίθετα, η Πολωνία, η Αυστρία και η Κροατία έχουν τα χαμηλότερα ποσοστά βίας κατά των γυναικών, περίπου στο 20%.

 

Κάθε 24 ώρες βιάζεται μία γυναίκα στο Νέο Δελχί
(Βλ. αρθρο παρακάτω)

Το 2014 επίσης το επιστημονικό περιοδικό «Lancet» δημοσίευσε μία έρευνα για ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων. Συνολικά εκτιμάται πως 100 έως 140 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες παγκοσμίως υποβάλλονται σε υποχρεωτικό ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων και κάθε χρόνο, μόνο στην Αφρική, πάνω από τρία εκατομμύρια κορίτσια κινδυνεύουν να έχουν την ίδια τύχη.

Τι άλλο έχουν να «γιορτάσουν» οι γυναίκες σήμερα; 

Την παράνομη διακίνηση με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση -trafficking- καθώς, σύμφωνα με την Εκθεση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (2014), το 56% των θυμάτων trafficking είναι γυναίκες και νεαρά κορίτσια και το 40% παιδιά κάτω των 18 ετών. Επίσης, 1,39 εκατομμύρια πέφτουν θύματα εμπορικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης παγκοσμίως.

 

Ομάδα ανδρών διαδήλωσε φορώντας μπούρκες στην Καμπούλ
(Βλ. αρθρο παρακάτω)

«Γιορτάζεται», επίσης, και το γεγονός ότι 31 εκατομμύρια κορίτσια έως έξι ετών δεν πηγαίνουν σχολείο, ενώ 17 εκατομμύρια αναμένεται ότι δεν θα πάνε καθόλου.

Επίσης, η διαφορά στους μισθούς μεταξύ ανδρών και γυναικών βρίσκεται στο 16,4% κατά μέσο όρο στην ΕΕ, γεγονός που σημαίνει ότι οι γυναίκες εργάζονται 59 ημέρες δωρεάν μέχρις ότου φτάσουν τις αποδοχές των ανδρών, ενώ σύμφωνα με έρευνα που συντάχθηκε από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ η ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών στον χώρο εργασίας θα επιτευχθεί το... 2095.

 

Η δολοφονία της 20χρονης Οτζεκάν Ασλάν στην Τουρκία, έβγαλε στους δρόμους χιλιάδες γυναίκες (Βλ. αρθρο παρακάτω)

ΜΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΘΕ 20 ΛΕΠΤΑ 57 βιασμοί κάθε μέρα στην Ινδία:

"Επίγεια σοφία"

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί,
Γυναίκα

Οδυσσέας Ελύτης,  Ποιητής, (Νόμπελ 1979)

Η μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου είναι η νιότη και η ομορφιά της γυναίκας.

Τσανάκυα,  Ινδός σοφός 

Τι είναι λοιπόν μια γυναίκα; Άγγελος με φύλο. 

Grégoire Lacroix, Γάλλος ποιητής

"Επίγεια (μελωδική) Μαγεία" - Αφιερωμένη σε όλες τις ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ που σήμερα είναι η μέρα τους , με την ευχή να εκλείψουν κάποτε οι διακρίσεις εις βάρος τους..

8 ΜΑΡΤΙΟΥ: ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Σαν σήμερα (8/3/ΧΧΧΧ)

1922: Εγκρίνεται απο την Νομαρχία Αττικής η παραχώρηση έκτασης στην περιοχή Περιβόλα Αμπελοκήπων, προκειμένου να κατασκευαστεί το γήπεδο του Παναθηναϊκού.

1924: Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της οικονομικής εφημερίδας «Η Ναυτεμπορική».

1941: Ο Γεώργιος Βλάχος δημοσιεύει στην εφημερίδα «Καθημερινή» την περίφημη ανοιχτή επιστολή προς τον Αδόλφο Χίτλερ.

1950: Η Σοβιετική Ένωση ανακοινώνει επίσημα πως κατασκεύασε ατομική βόμβα.

1970: Απόπειρα δολοφονίας κατά του Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από την οργάνωση «Εθνικό Μέτωπο».

1849: Γεννιέται ο ποιητής και πεζογράφος Γεώργιος Βιζυηνός (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γεωργίου Μιχαηλίδη)

1907: Γεννιέται ο Κωνσταντίνος Καραμανλής

1917: Πεθαίνει ο Φέρντιναντ φον Ζέπελιν, γερμανός κόμης, δημιουργός του ομώνυμου αερόπλοιου.

1999: Πεθαίνει ο θρύλος του μπέιζμπαλ κι ένας από τους συζύγους της Μέριλιν Μονρόε Tζo Ντι Μάτζιο

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αντέχει η Ανανεωτική Αριστερά τον χαφιεδισμό?

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

Πρόκειται για τη θεαματικότερη κωλοτούμπα που είδαμε αυτές τις βδομάδες διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και την πιο απρόσμενη. Γιατί αυτήν κανείς δεν μπορεί να τη χαρακτηρίσει αναγκαστική προσαρμογή στην πραγματική ζωή όπως όλες τις άλλες Γιατί αυτή δεν επιβάλλεται από κανέναν Σόιμπλε- μόνη τους την επινόησαν. Το κυριότερο, γιατί είναι μία επιλογή που έρχεται να αποδομήσει μερικά από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ανανεωτικής αριστεράς μέσα στο κόμμα που μας κυβερνά. 


Η θεσμοθέτηση και μαζικοποίηση της ρουφιανιάς από τον υπουργό Οικονομικών πριν από τραγελαφική πρόταση ήταν μία οδυνηρή έκπληξη για τη μετάλλαξη του κόμματος που στην πολιτική γεωγραφία εμφανίζεται ως ο κληρονόμος της παρακαταθήκης της μη σταλινικής αριστεράς στη χώρα μας.


Θυμηθείτε όλες τις περιπτώσεις που στο παρελθόν διαγραφόταν μια απειλή για τον προσωπικό χώρο, την ιδιωτικότητα, το απόρρητο, από κάποιο νόμο που πρότειναν τα κόμματα του παλιού δικομματισμού, ποιες ήσαν οι αντιδράσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Υπερβολικές κάποιες φορές, αλλά πάντα πήγαζαν από το σύστημα αξιών της ανανεωτικής αριστεράς της αυξημένης ευαισθησίας στα ανθρώπινα δικαιώματα. Θυμηθείτε π.χ. τι είχε γίνει όταν είχε αποφασισθεί η εγκατάσταση των καμερών ασφαλείας (τώρα που συνηθίσαμε την ύπαρξή τους μας φαίνονται συχνά ευεργετικές), για τι μεγάλους αδελφούς και οργουελιανά κράτη είχαν μιλήσει. Θυμηθείτε όλες τις φορές που έρχονταν νέα μέτρα ασφαλείας, κυρίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, τη στάση του Συνασπισμού, που πάντα ερχόταν να υπερασπιστεί τα ατομικά δικαιώματα, έστω και αν πολλές φορές ανακάλυπτε φανταστικούς κινδύνους.  


Τους προτιμούσα έτσι, ήταν η ασφαλής αριστερή συνείδηση της κοινωνίας που λειτουργούσε σαν αλάρμ, ακόμα και αν συχνά σήμαινε λάθος συναγερμούς. Ήταν ένα πολύτιμο αντίβαρο στην υπερβολική αστυνόμευση της ζωής μας. Τώρα είναι οι πρώτοι που έρχονται και μας λένε να καλωδιώνουμε τα παιδιά μας έναντι αμοιβής.


Αλήθεια αναρωτήθηκαν τι επιπτώσεις μπορεί να έχει στην κοινωνία μας αυτή η απόφαση; 


Τι σημαίνει για όλους μας το αλληλοκάρφωμα, η ρουφιανιά και η κρυφή καταγραφή από ανθρώπους που δεν είναι θεσμοθετημένα όργανα της τάξης αλλά part time χαφιέδες; 


Πώς εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας στον σεβασμό του προσωπικού χώρου, όταν το κράτος μπορεί να τα προσλάβει να ρουφιανεύουν στον ελεύθερο χρόνο τους; 


Πώς θα αναχαιτίσεις τη μάστιγα της αλληλοπαρακολούθησης με κινητά και άλλα πρόσφορα σήμερα μέσα, όταν το ίδιο το κράτος την υποδαυλίζει; 


Πού θα ψάξεις τα όρια νόμιμου και παράνομου χαφιεδισμού από τη στιγμή που οι εντολοδόχοι του κράτους θα είναι ερασιτέχνες;


Ας το πάρει πίσω αυτό το πράγμα ο Αλέξης Τσίπρας χωρίς καθυστέρηση. Ας συνειδητοποιήσει ότι δεν πρόκειται για μια από τις πολιτικές που θα διορθωθούν στο βάθος της τετραετίας και είναι απλώς αναπόφευκτη στην τωρινή συγκυρία. Δεν πρόκειται για τον κατώτατο μισθό που δεν τον δίνεις τώρα τον δίνεις μετά. 


Αυτή η απόφαση πλήττει ανεπανόρθωτα: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Tσαμπουκάδες στην κάλπη "σκούπες λογαριασμών" στο ΑΤΜ και στα γκισέ - Αυτοί είναι οι "υπερήφανοι" Ελληναράδες!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΝΤΕΛΑ

Τελικά, είναι πολύ περίεργος ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται και ενεργεί ο μέσος Ελληνας. Η συμπεριφορά του μπροστά στο ΑΤΜ και στην κάλπη είναι κάτι παραπάνω από ενδεικτική. Εμπιστεύεται –ψηφίζοντας πρώτα, στηρίζοντας μετά– την κυβέρνηση, ζητώντας σκληρή αντιπαράθεση με τους δανειστές, αλλά την ίδια ώρα, όταν φτάνει η στιγμή της έμπρακτης ενίσχυσης αυτής της πολιτικής, σπεύδει να αδειάσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς του για να είναι «καλυμμένος».


Οι αριθμοί μιλούν: 


Κατά την προεκλογική περίοδο, όσο ανέβαιναν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο κατέβαιναν τα υπόλοιπα των καταθέσεων. 


Αποτέλεσμα; 


Οταν ο κ. Αλ. Τσίπρας ορκιζόταν πρωθυπουργός, έχοντας καταγάγει μεγάλη εκλογική νίκη, το συνολικό υπόλοιπο των καταθέσεων ήταν κάτω των 150 δισ. 


Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, αξίζει να σημειωθεί ότι κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ούτε το 2012, όταν η πολιτική ρευστότητα στη χώρα είχε χτυπήσει «κόκκινο» και πάλι. 


Αυτή η καθοδική τάση συνεχίστηκε και μετά τις εκλογές. Ομως στις πρώτες δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, ο βαθμός αποδοχής της κυβέρνησης, του τρόπου με τον οποίο διαπραγματεύεται με τους δανειστές και της πολιτικής που εφαρμόζει απέναντί τους γενικότερα, έφτασε να διαμορφώνεται σε ποσοστά άνω του 70%. Την ίδια ώρα, όμως, ο... απολογισμός του γκισέ ήταν καταστροφικός. Μολονότι τα επίσημα στοιχεία της ΤτΕ εκκρεμούν, υπολογίζεται ότι οι Ελληνες καταθέτες «σήκωσαν» σε λιγότερο από 80 ημέρες περί τα 23 δισ. ευρώ!


Το συμπέρασμα; 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ενας λαός εθισμένος στο ψέμα

Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΠΑΝΟΥ

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι και μετά την ελληνική συμφωνία με τους πιστωτές παραμένει ισχυρή η κοινωνική στήριξη της κυβέρνησης. 

Οι περισσότεροι, δηλαδή, αποδέχονται αδίστακτα την εγκατάλειψη των προεκλογικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, τα παιχνίδια με τις λέξεις (η τρόικα που έγινε “θεσμοί”, το μνημόνιο που έγινε “πρόγραμμα” κοκ), ενώ δεν ενοχλούνται από τους κυβερνητικούς θεατρινισμούς και τη μετατροπή της διαπραγμάτευσης σε λαϊκό υπερθέαμα. Δεν τους πειράζει το γεγονός ότι από τη διαβεβαίωση Βαρουφάκη “δεν θέλουμε χρήμα αλλά χρόνο” φτάσαμε μπροστά στον κίνδυνο πιστωτικού γεγονότος μέσα στον Μάρτιο ούτε ότι αντί για αποτελέσματα από τον διακηρυγμένο πόλεμο εναντίον της ολιγαρχίας περιμένουμε την αύξηση του ανταποδοτικού τέλους για την ΕΡΤ.

Μπορεί κανείς να πει ότι ο κόσμος δεν έχει ακόμη αισθανθεί στο εισόδημά του τη χρηματοδοτική ασφυξία και το πρόβλημα της ρευστότητας και όταν αυτό συμβεί θα αλλάξει στάση.  

Φυσικά, αν έτσι εξελιχθούν τα πράγματα, δεν θα έχει τίποτα καλό να πει κανείς για πολίτες που αποφασίζουν με μοναδικό κριτήριο την τσέπη τους σήμερα και με μοναδική ιδεολογία το λαϊκισμό.  

Καθόλου κακό να ενδιαφέρεται κανείς για την ευημερία του, ολέθριο αν δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα ώστε να αντιλαμβάνεται ότι η ανάπτυξη δεν έρχεται με ευχές, βρισιές και ξόρκια. Γιατί αν το μόνο που περνάει προς τα κάτω είναι το εμπόριο εύκολης ελπίδας, τότε η πορεία από διάψευση σε διάψευση θα καταλήξει στην απαξίωση συνολικά του πολιτικού συστήματος και άρα στη νίκη των εχθρών του κοινοβουλευτισμού.  

Αλλά ποιος ασχολείται εδώ με το μετά και με το παραπέρα; 

Τώρα γιορτάζουμε την αποκατάσταση της εθνικής περηφάνιας χορεύοντας (ξανά) μπροστά στην άβυσσο της χρεοκοπίας.

Ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πληρώνει -για την ώρα τουλάχιστον- βαρύ τίμημα για τη μετεκλογική μεταμόρφωσή του βρίσκεται στο γεγονός ότι είχε προεξοφληθεί από τους περισσότερους. Και είχε προεξοφληθεί γιατί η ανεδαφικότητα των προεκλογικών υποσχέσεων είναι κάτι σαν έθιμο, κομμάτι της ρουτίνας μας, οπότε κανείς δεν πέφτει από το σύννεφα και όλοι ξέρουμε από πριν τα επόμενα επεισόδια.  

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε και το τέλος του έργου γιατί δεν είμαστε εμείς αποκλειστικά πρωταγωνιστές, σκηνοθέτες και σεναριογράφοι, υπάρχουν και οι πιστωτές μας.

Ακριβώς επειδή παραμένει ισχυρή η κοινωνική στήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ελεγχόμενη και η κατάσταση στο εσωτερικό του. Διάφοροι φωνάζουν, αλλά κανείς δεν φεύγει. Κριτική ακόμη και μελοδραματικά ξεσπάσματα, χωρίς καμία παραίτηση. Και οι επαγγελματίες της Αριστεράς περιμένουν να ακούσουν το βουητό του λαού - αν αγριέψει, θα αγριέψουν και αυτοί.

Ούτε μαζί τους εξοργίζεται ο κόσμος γιατί και αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι, το έχουμε δει και ξαναδεί, τόσες φορές, μια μονότονη επανάληψη με ελάχιστες παραλλαγές, έτσι για να μην κουραστεί από την πλήξη το κοινό. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η μεγάλη διαφορά αριστερών και δεξιών ντενεκεδων!

Toυ Πέτρου Μαρτινίδη 

Ομότιμου καθηγητή του ΑΠΘ και συγγραφέα.

«Οι Γερμανοί επιτίθενται, δεν έχουμε δυνάμεις, πρέπει σύντομα να κλείσουμε τις διαπραγματεύσεις».
Στάλιν, Φεβρουάριος 1918

  Ευγνωμονούμε την κυβέρνηση ακόμη και αν δεν κάνει τίποτε από όσα υποσχόταν, επειδή κάνει αυτό που δεν υποσχέθηκε με πολλή θέρμη: μας κρατά στο ευρώ και στην Ε.Ε.  

Βέβαια, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δεχθεί να μετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα μετά τις εκλογές του 2012, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Μπορούσε να ελέγχει εκ του σύνεγγυς τη φαυλότητα των παλιών κομμάτων και να προωθεί πολλά από αυτά που τώρα εισηγείται. Αλλά ο συμβιβασμός είχε φανεί ειδεχθής για μια ριζοσπαστική Αριστερά. Θα έστελνε ψηφοφόρους στη Χρυσή Αυγή, όπως υποστήριξαν κάποιοι. (Το ότι θα στείλει πολύ περισσότερους πλέον, εάν αποτύχει σε όλα, είναι ο λόγος για τον οποίο του ευχόμαστε μακροημέρευση στην κυβέρνηση, έστω και αν υιοθετήσει τους συμβιβασμούς των προηγουμένων).

«Είναι η Αριστερά έτοιμη για κάποιους συμβιβασμούς;» ρωτούσε πριν από λίγες ημέρες ένας δημοσιογράφος τον κ. Ν. Φίλη, βουλευτή και τέως διευθυντή της «Αυγής». 

«Η Αριστερά είναι πάντα έτοιμη για συμβιβασμούς», δήλωσε εκείνος, προσθέτοντας: «Ο Λένιν ήταν μετρ των συμβιβασμών, παράδειγμα η Συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ». 

Μ’ ένα «ας τα αφήσουμε τώρα αυτά, τα παλιά», η συζήτηση άλλαξε θέμα. Ωστόσο, το «παράδειγμα» του κ. Φίλη δείχνει είτε άγνοια της ιστορίας είτε κατάμαυρο χιούμορ είτε, τέλος, ανατριχιαστική οπισθοβουλία.

 
Η Συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ υπογράφηκε στις 3/3/1918, τερματίζοντας τον πόλεμο μεταξύ Κεντρικών δυνάμεων και νέας ρωσικής κυβέρνησης με όρους που έμειναν στην ιστορία ως οι πιο επονείδιστοι ειρηνευτικής συνθήκης - χειρότεροι κι από εκείνους που υπέγραψε η Γερμανία ένα χρόνο αργότερα στις Βερσαλλίες. Με τον Στάλιν διστακτικό στο πλευρό του, ο Λένιν αναγκάστηκε να απειλήσει με παραίτηση από την κεντρική επιτροπή, ώστε να εκβιάσει τη συναίνεση των Ντζερζίνσκι και Τρότσκι. Η συνθήκη προέβλεπε εκχώρηση 1,5 εκατ. τετρ. μιλίων στη Γερμανία (από την Κασπία ώς τη Βαλτική) και την καταβολή 6 εκατ. χρυσών γερμανικών μάρκων. Ο Λένιν έστειλε στο Μπρεστ τον Σοκόλνικοφ (μελλοντικό θύμα των δικών της Μόσχας το 1939) να υπογράψει. Με τις τερατώδεις παραχωρήσεις κατάφερε πάντως να δοξαστεί ως ειρηνοποιός και να στραφεί στην ανάπτυξη των κολχόζ με μαζικές εκτελέσεις.

 
Ακόμη και αν ο κ. Φίλης έχει την εντύπωση πως ο «συμβιβασμός» του Λένιν άφησε τους Γερμανούς να μακελεύονται με Γάλλους κι Αγγλους στο Δυτικό μέτωπο, ενόσω θεμελίωνε την ιδεώδη κομμουνιστική κοινωνία (τότε ήταν που μετονόμασε σε «κομισάριους» τους «υπουργούς» και το «σοσιαλδημοκρατικό κόμμα των εργατών» σε «κομμουνιστικό»), δεν ξέρω αν ευστοχεί στο παράδειγμά του. Εάν έκανε μαύρο χιούμορ, υπαινισσόμενος πως οι συμβιβασμοί οδηγούν σε ταπεινώσεις, δεν το έδειξε διόλου. Τέλος, εάν εννοούσε πως χάρη σ’ αυτόν τον συμβιβασμό ο Λένιν οικοδόμησε τη δικτατορία του προλεταριάτου, το παράδειγμα γίνεται ανατριχιαστικό. Τι μας λέει; Οτι οι αριστεροί συμβιβασμοί μπορεί και να ανοίγουν τον δρόμο για την οικοδόμηση μιας λαϊκής δημοκρατίας;

 
Υπερβολική εικασία, αλλά εάν κρίνει κανείς από την «αυτοδιαχειριζόμενη» ΕΡΤ 3, κάτι τέτοιο συνάγεται. Οικοδεσπότες και καλεσμένοι, εκεί, κινούνται μόνο αριστερότερα του ΣΥΡΙΖΑ και τα θέματα αφορούν συνήθως τα προσόντα της άμεσης δημοκρατίας ή της κεντρικά σχεδιασμένης παραγωγής! Τα εξαγορασμένα ΜΜΕ της κεφαλαιοκρατίας παρουσιάζουν πρόσωπα και απόψεις όλου του πολιτικού φάσματος. Στην κατειλημμένη ΕΡΤ 3 δεν πέτυχα ποτέ διαφωνούντα. Ισως γιατί και ο «μετρ των συμβιβασμών», ο Λένιν, κατήγγελλε την τσαρική λογοκρισία ως «φεουδαρχική» και ως «ασιατική», ώσπου να πάρει την εξουσία. Αμέσως μετά απαγόρευσε τα αστικά έντυπα, χαρακτηρίζοντάς τα: «αντεπαναστατικά όπλα, όχι λιγότερο επικίνδυνα από τις βόμβες ή τα πολυβόλα».

 
Κύριο κριτήριο του Λένιν, όταν εγκωμίαζε τη δική του λογοκρισία, ήταν η επίτευξη «πλήρους ενότητας λαού και κόμματος». Για «μέγιστη ενότητα λαού και κυβέρνησης», μ’ ένα 80% λαϊκής εμπιστοσύνης ως προς την τήρηση προεκλογικών υποσχέσεων, μίλησε και ο πρωθυπουργός στη συνάντησή του με τον Μίκη Θεοδωράκη. Τη «μυστηριακή ενότητα λαού και άρχοντα» πρόβαλλε και ο Τσάρος Νικόλαος β΄ μέχρι τον Φεβρουάριο του 1917, αρνούμενος να καταστήσει συνταγματική τη μοναρχία του. Κι ας μην ξεχνάμε ότι το καθεστώς Τσαουσέσκου έφτασε κάποτε αυτή την «ενότητα» σε ποσοστό 99%.

 
Τελικά, η μεγάλη διαφορά δεξιών - αριστερών ίσως να συνοψίζεται στο ότι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Eπιτρέπεται στην Αριστερά να κυβερνήσει?

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

perkor29@gmail.com

Κυβερνήσεις της Αριστεράς στην Ευρώπη έχουμε δει πάμπολλες. Και όταν λέμε Αριστερά, εννοούμε τη Σοσιαλδημοκρατία, τα κόμματα της Β’ Διεθνούς που είχαν αναφορά στους Μαρξ, Κάουτσκι, Μπερνστάιν και άλλους που θεωρούσαν τον εαυτό τους γνήσιο συνεχιστή του Μαρξ.  

Μέσα ήταν και ο Λένιν μέχρι τη μέρα που οι κομμουνιστές διασπάστηκαν από τη Β’ Διεθνή για να δημιουργήσουν τη δικιά τους, τη Γ’ Διεθνή, που στην ουσία ήταν όργανο της εξωτερικής πολιτικής της Μόσχας και αυστηρός καθοδηγητής όλων των Κ.Κ. ανά την υφήλιο.  

Με λίγες εξαιρέσεις, οι σχέσεις αυτών των δύο ιστορικών κινημάτων ήταν εχθρικές και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που βασικός στόχος των Κ.Κ. ήταν οι σοσιαλιστές, τους οποίους αποκαλούσαν σοσιαλφασίστες.  

Μακρινό κατάλοιπο αυτής της παλιάς αντίληψης είναι η πολεμική του ΚΚΕ προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εντούτοις, η Σοσιαλδημοκρατία θριάμβευσε στην Ευρώπη. Τα Κ.Κ. αντίθετα, όσο ισχυρά κι αν ήταν, προϊόντος του χρόνου είτε κατέληξαν σε μικρές σέχτες είτε μεταλλάχτηκαν και εξαφανίστηκαν. Και στην καλύτερη περίπτωση έγιναν η σκιά του παλαιού εαυτού τους. Και εδώ πρέπει να προσθέσουμε μια μικρή ιστορική λεπτομέρεια, που είναι μείζονος σημασίας:  

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σοσιαλδημοκράτες έγιναν ο δεύτερος μεγάλος αποδεκτός πυλώνας του συστήματος και μαζί με τους Συντηρητικούς της Δεξιάς διαχειρίζονταν την εξουσία και αναπαρήγαν το ίδιο στάτους κβο. Οταν λειτουργούσε η Σοσιαλδημοκρατία, υπηρετούσε το σύστημα με μεταρρυθμίσεις προς όφελος των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων, σε αντίθεση με τη Δεξιά που μισούσε το κοινωνικό κράτος και θεωρούσε πως οι εργαζόμενοι είχαν πολλά δικαιώματα και αυτό ήταν αντιπαραγωγικό γιατί μείωνε τα κέρδη των καπιταλιστών. Εντούτοις, και οι δύο αυτές πλευρές συνέπιπταν στον αντικομμουνισμό και με όλες τους τις δυνάμεις είχαν μπει στον Ψυχρό Πόλεμο και καταπολεμούσαν με όσα μέσα διέθεταν τον «εσωτερικό εχθρό», εναρμονισμένες με την πολιτική των ΗΠΑ, σε συνεργασία με τη CIA.

Αλλά ας δούμε και τα επιτεύγματα αυτής της Αριστεράς. 

Εκτός από τις σκανδιναβικές χώρες που δημιούργησαν τις πιο προχωρημένες κοινωνίες του πλανήτη και σε μερικές περιπτώσεις εξάλειψαν τελείως τη φτώχεια (Σουηδία, δεκαετία του ‘70), να στρέψουμε τώρα την προσοχή μας στη Γαλλία, που έχει πολλά να μας πει και είναι προϊόν συνεργασίας Σοσιαλιστών-Κομμουνιστών. Και να δούμε τι πραγματοποίησε αυτή η συνεργασία ήδη από το 1936. Αύξηση της αγοραστικής δύναμης των εργατών και των αγροτών, εθνικοποίηση της Τράπεζας της Γαλλίας και της πολεμικής βιομηχανίας, συλλογικές συμβάσεις, αναγνώριση του ρόλου των συνδικάτων, εβδομάδα των σαράντα ωρών, πληρωμένες διακοπές και πολλά άλλα.

Να πάμε και στο 1981 με την κυβέρνηση Μιτεράν που συγκατοικούσε με το ΚΚΓ. Εθνικοποίηση τριάντα εννιά τραπεζών και δύο μεγάλων οικονομικών οίκων (Παριμπά και Σουέζ) και πέντε γιγαντιαίων βιομηχανικών μονάδων, ανάμεσά τους η Πεσινέ και η Σεν Γκομπέν. Καθιέρωσε τον ελάχιστο μηνιαίο μισθό, αύξησε τα οικογενειακά επιδόματα, όπως και αυτά για τους αναπήρους και τους ενοικιαστές. Οι σαράντα εβδομαδιαίες ώρες έγιναν τριάντα εννιά, οι διακοπές μεγάλωσαν κατά μία εβδομάδα και το όριο ηλικίας για τη σύνταξη κατέβηκε στα εξήντα χρόνια από τα εξήντα πέντε. Φορολόγησε τις μεγάλες περιουσίες, αποκεντροποίησε τη διοίκηση και έδωσε μεγάλη δύναμη στις νομαρχίες και στους δήμους. Ενίσχυσε τα συνδικάτα και τα δικαιώματα των εργαζομένων, αύξησε κατακόρυφα τα κονδύλια για την παιδεία, άνοιξε τις ραδιοφωνικές συχνότητες σε τοπικό επίπεδο, με την προϋπόθεση τα ραδιόφωνα να μην είναι εμπορικά και να μη δέχονται διαφημίσεις. Αλλά ας σταθούμε μόνο σε αυτά. Αργότερα, η κυβέρνηση Ζοσπέν προχώρησε ακόμα πιο πολύ. Καθιέρωσε την εβδομάδα των τριάντα πέντε ωρών, δημιούργησε πρότυπο κοινωνικό κράτος και καταπολέμησε την ανεργία. Και όλα αυτά την περίοδο 1997-2002, όταν η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη.

Αυτά βέβαια αφορούν την ιστορία της Αριστεράς πριν μεταλλαχθεί σε μια επιθετική Δεξιά. Και νομίζω πως η οριστική ρήξη της Σοσιαλδημοκρατίας με το αριστερό παρελθόν πρέπει να τοποθετηθεί στο 1997*, αν και κάποια κόμματα είχαν αρχίσει να μεταλλάσσονται σταδιακά νωρίτερα. 

Ενας ηγέτης με σθεναρή αντίσταση στον νεοφιλελευθερισμό ήταν ο Ούλοφ Πάλμε. Είχε ξεκινήσει μια μεθοδική καμπάνια για την αγορά όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας του και ο νέος ιδιοκτήτης δεν θα ήταν το κράτος, αλλά τα συνδικάτα. Παράλληλα, σχεδίαζε μια Κοινή Σκανδιναβική Αγορά μαζί με τις Βαλτικές Χώρες. Δολοφονήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 και ο δολοφόνος του δεν βρέθηκε ποτέ. Είναι ο πρώτος Ευρωπαίος ηγέτης που δολοφονείται με «τριτοκοσμική συνταγή». Είχε προηγηθεί ο Πατρίς Λουμούμπα στο Κονγκό με εντολή των Βρυξελλών, είχε ακολουθήσει ο Τόμας Σανκάρα στην Μπουργκίνα Φάσο και τελευταίος ο Αλιέντε στη Χιλή όπου οι δολοφόνοι του δεν αρκέστηκαν στον φόνο του, αλλά εγκαθίδρυσαν μια αιμοσταγή δικτατορία και κατεδάφισαν ό,τι είχε χτίσει η Αριστερά.

Οι χώρες που έχουν μια αριστερή φιλολαϊκή πολιτική δεν είναι πλέον ανεκτές από τον μαφιόζικο καπιταλισμό του νεοφιλελευθερισμού, που λειτουργεί πραξικοπηματικά για τις χώρες που ακολουθούν έναν άλλο δρόμο:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο ελάχιστος παρονομαστής

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
 
Στο τελευταίο μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ που φέρει τον τίτλο «Η υποταγή», το μέλλον της Γαλλίας περιγράφεται με το γνωστό κυνικό ταλέντο του μυθιστοριογράφου που κατά καιρούς έχει κατηγορηθεί για σεξισμό, για μισογυνισμό, για ρατσισμό και τώρα ορισμένοι τον κατηγορούν για ισλαμοφοβία. Αξιο τέκνο της σχολής των πολιτικά καταραμένων συγγραφέων στην οποία διέπρεψε ο μεγαλύτερος ίσως Γάλλος μυθιστοριογράφος του αιώνα που πέρασε, ο περιώνυμος αντισιωνιστής Λουί Φερντινάν Σελίν. Στο μυθιστόρημά του λοιπόν ο Ουελμπέκ προβλέπει πως το 2021, μετά την ήττα της προέδρου Μαρίν Λεπέν, τις τύχες της Γαλλικής Δημοκρατίας αναλαμβάνει να τις διαχειρισθεί ο πρώτος μουσουλμάνος πρόεδρος. Μια μάλλον δυσοίωνη πρόβλεψη, εξίσου δυσοίωνη με την προοπτική της νίκης του Εθνικού Μετώπου την οποία δεν μπορείς να αποκλείσεις, και λίγο αν παρακολουθήσεις την αμηχανία του κυρίαρχου πολιτικού λόγου στη μεγάλη χώρα. Οι μυθιστοριογράφοι όμως, ακόμη κι αν μιλούν για το μέλλον ή το απώτατο παρελθόν, στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν τις μορφές ηρώων που έζησαν ή που θα ζήσουν για να περιγράψουν τον κόσμο στον οποίο ζουν. Δεν χρειάζονταν τα τελευταία δραματικά γεγονότα για να καταλάβουμε ότι η Γαλλία έχει πρόβλημα, ότι το πρότυπο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που συγκρότησε δεν λειτουργεί, ότι χρειάζεται αναθεώρηση. Ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης του Μιτεράν κ. Μπαντεντέρ, το βράδυ της τρομοκρατικής επίθεσης είπε πως στόχος των τζιχαντιστών είναι να προκαλέσουν στη Γαλλία ατμόσφαιρα εμφυλίου πολέμου. Με περίπου επτά εκατομμύρια μουσουλμάνους, κοντά το δέκα τοις εκατό του πληθυσμού, δεν μπορείς να μιλήσεις για κινδυνολογία αλλά για υπαρκτό κίνδυνο.

 

Στο σημείο αυτό, περισσότερο παρά ποτέ, εμφανίζεται ένα έλλειμμα το οποίο στη Γαλλία είναι ακόμη πιο αισθητό, το έλλειμμα της πνευματικής ηγεσίας, ειδικά σε μία χώρα με τόσο μεγάλη παράδοση στη συμμετοχή των διανοουμένων στην κοινή ζωή. 

Ο Βολταίρος συγκρούσθηκε με τις Βερσαλλίες πολύ πριν βγουν στον δρόμο οι Ξεβράκωτοι, ο Σατωμπριάν και ο Βίκτωρ Ουγκώ έπαιξαν κεντρικό ρόλο, ο καθένας με τον τρόπο του, στην πολιτική ζωή και στη δεκαετία του ’50 ο στρατηγός Ντε Γκωλ ίδρυσε το υπουργείο Πολιτισμού γιατί χρειαζόταν στο πλευρό του τον Αντρέ Μαλρώ. 

Στα ίδια χρόνια τον ρόλο του πνευματικού ταγού της αριστεράς τον είχε αναλάβει ο Σαρτρ, θαυμαστής της Κίνας του Μάο Τσε Τουνγκ και ενός πνευματικού ολοκληρωτισμού που υπήρξε ο πρόγονος της σημερινής πολιτικής ορθότητας. Ηταν όμως ο Σαρτρ που όταν η αστυνομία τον συνέλαβε γιατί διαδήλωνε μαζί με τους εργάτες στην Μπιγιανκούρ, ο στρατηγός είπε το περίφημο «τον Βολταίρο δεν τον συλλαμβάνουμε».  

Οι πολιτικές συγκρούσεις είχαν πάντα το αντίκρισμά τους στον πνευματικό κόσμο: στη μεγάλη διαδήλωση του ενός εκατομμυρίου υπέρ του Ντε Γκωλ που ξεκίνησε από την Ασπίδα του Θριάμβου και με την οποία τελείωσε η εξέγερση του Μάη, επικεφαλής ήταν ο Μαλρώ που κρατιόταν αγκαζέ με τον Σαμπάν Ντελμάς. Μια πνευματική ελίτ η οποία έκανε και χονδροειδή ιστορικά λάθη, όπως η υπεράσπιση του Αγιατολάχ Χομεϊνί όταν κατέρρεε το καθεστώς του Σάχη. Ο μόνος, αν δεν κάνω λάθος, που αναγνώρισε το λάθος έναν χρόνο μετά ήταν ο Μισέλ Φουκώ.

 

Η γαλλική οικονομία είναι σε ύφεση, ο πρόεδρος Ολάντ μοιάζει ανίσχυρος μπροστά στη Μέρκελ, το πρόβλημα της Γαλλίας όμως είναι ότι μπορεί να έχει πυρηνικά, μπορεί με τα αεροπλάνα της να παρεμβαίνει στο Μαλί, όμως δεν παράγει πλέον το προϊόν που της επέτρεπε να διατηρεί την ακτινοβολία της, τις πνευματικές της ελίτ. Η Γαλλία δεν έχει πλέον Μαλρώ και Σαρτρ, δυστυχώς έχει Μπερνάρ Ανρί Λεβί που καθοδηγεί τους στρατηγούς του Σαρκοζί πώς θα παρέμβουν στην Λιβύη, κάνοντάς τα μούσκεμα ως γνωστόν. 

  

Και τώρα έχει και Charlie Hebdo για να υπερασπιστεί το ύστατο καταφύγιο της ακτινοβολίας της, το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. 

 Ολες αυτές τις ημέρες αναρωτιέμαι μήπως το βάρος που έπεσε στις πλάτες του εντύπου είναι πολύ μεγάλο για να το σηκώσει. Κι ας το έβγαζαν άνθρωποι με ταλέντο, με θάρρος και ασυγκράτητη τη δύναμη του σαρκασμού. Η σημερινή Γαλλία και ο σημερινός ευρωπαϊκός πολιτισμός χρειάζονται κάτι πολύ πιο ισχυρό και ευρύτερο από τις γελοιογραφίες του Μωάμεθ. Τα εκατομμύρια που κατέβηκαν στους δρόμους για να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους αυτό έδειξαν: ο ελάχιστος κοινωνικός παρονομαστής είναι ακόμη ενεργός. Μένει να βρεθούν οι άνθρωποι που θα τον εκφράσουν και θα τον μεταφράσουν σε πολιτική.

 

Και δεν μπορώ βέβαια να μην αναρωτηθώ και για τη δική μας κατάσταση, για τη δική μας κοινωνική συνθήκη. Δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ και να μη συγκρατήσω σκέψεις απαισιόδοξες και δυσοίωνες για την ελληνική κοινωνία η οποία, πανικόβλητη μοιάζει να έχει χάσει αυτόν τον ελάχιστο κοινωνικό παρονομαστή, αυτόν που ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά της σωτηρίας στις κρίσιμες στιγμές.  

Τι θα μπορούσε να είναι αυτό που θα αποδεικνυόταν ισχυρότερο από την κακοφωνία της κοινής μας ζωής, όπου τα σπασμένα νεύρα και τα χασμουρητά που προκαλεί η παραμικρή σκέψη στην πλειονότητα της κοινής γνώμης αποδεικνύονται πάντα ισχυρότερα από αυτά που μας συνδέουν; 

Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που μας κάνουν να αισθανόμαστε πως μπορούμε ακόμη να συνυπάρχουμε; 

IΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Επιχείρηση «Αφανίστε τους χριστιανούς»!

Tης ΤΑΝΙΑΣ ΜΠΟΖΑΝΙΝΟΥ

«Το Σάββατο πέρασε. Γιατί είστε ακόμη εδώ την Κυριακή;». Με τη φράση αυτή που λένε φανατικοί ισλαμιστές ως απειλή εννοούν ότι οι Εβραίοι (που ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα το Σάββατο) έχουν εγκαταλείψει το Ιράκ και τη Συρία, γιατί λοιπόν παραμένουν οι χριστιανοί; Την περασμένη εβδομάδα τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους απήγαγαν περισσότερους από 200 ασσύριους χριστιανούς από τη Νοτιοανατολική Συρία. Η τύχη τους παραμένει αδιευκρίνιστη. 

Θα τους σκοτώσουν;  

Θα τους ανταλλάξουν με κρατούμενους τζιχαντιστές; 

Θα τους χρησιμοποιήσουν ως ανθρώπινες ασπίδες για να προστατευθούν από τους αμερικανικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς; 

 Το μόνο βέβαιον είναι ότι ο χριστιανισμός σβήνει στη Συρία και στο Ιράκ, που φιλοξενούσαν από τους αρχαιότερους χριστιανικούς πληθυσμούς. 

Η αντίστροφη μέτρηση δεν ξεκίνησε με το Ισλαμικό Κράτος. Οι τζιχαντιστές απλώς ολοκληρώνουν την εκκαθάριση των χριστιανών της περιοχής που ξεκίνησε έναν χρόνο μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003, μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, η οποία παρακολουθεί ανήμπορη να υπερασπιστεί τις θρησκευτικές μειονότητες της Συρίας και του Ιράκ που ζουν εκεί προτού ακόμη επικρατήσει το Ισλάμ. Οι Ασσύριοι, για παράδειγμα, είναι αυτόχθονες χριστιανοί που έχουν τις ρίζες τους στους αρχαίους Μεσοποτάμιους.

 

Η μαζική απαγωγή των Ασσυρίων - την οποία καταδίκασαν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και ο Λευκός Οίκος - είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο στην επιχείρηση «Εξοντώστε τους χριστιανούς» που έχει εξαπολύσει το Ισλαμικό Κράτος. Το «καλό» είναι ότι αφύπνισε τη διεθνή κοινότητα, αν και ίσως είναι ήδη πολύ αργά.

Μέσα σε μία δεκαετία καταστράφηκε ό,τι είχε οικοδομηθεί σε χιλιάδες χρόνια. Το Ιράκ φιλοξενούσε επί αιώνες τον μεγαλύτερο χριστιανικό πληθυσμό της περιοχής: 1,5 εκατομμύριο άτομα. Σήμερα απομένουν γύρω στις 300.000 και όλο μειώνονται. Από τις 65 χριστιανικές εκκλησίες της Βαγδάτης οι 40 είχαν γίνει στόχος βομβιστικών επιθέσεων ως το 2010. Στη Μοσούλη περισσότερες από 60 εκκλησίες είχαν δεχθεί επίθεση προτού καταλάβει την πόλη το Ισλαμικό Κράτος τον Ιούνιο του 2014. 

Τα προβλήματα των χριστιανών και άλλων μειονοτήτων ξεκίνησαν μία δεκαετία νωρίτερα. Πότε γίνονταν στόχος της Αλ Κάιντα, πότε άλλων σουνιτών, πιο σπάνια σιιτών. Ξεκίνησαν με επιθέσεις εναντίον καταστημάτων που πουλούσαν αλκοόλ. Ωσπου τον Αύγουστο του 2004 τοποθετήθηκαν βόμβες σε πέντε εκκλησίες στη Βαγδάτη και στη Μοσούλη με 11 θύματα. Δύο ακόμη εκκλησίες έγιναν στόχος τον Νοέμβριο. Οι χριστιανοί άρχισαν να φεύγουν από τη χώρα.

Οι κληρικοί πλήρωσαν ιδιαίτερα σκληρό τίμημα. Τον Ιούνιο του 2007 στη Μοσούλη δολοφονήθηκε ένας χαλδαίος καθολικός ιερέας επειδή αρνήθηκε να ασπαστεί το Ισλάμ. Τον επόμενο χρόνο απήχθη και δολοφονήθηκε ο χαλδαίος αρχιεπίσκοπος της Μοσούλης. Το 2010 ισλαμιστές εισέβαλαν σε εκκλησία της Βαγδάτης στη διάρκεια της κυριακάτικης λειτουργίας σκοτώνοντας 52 άτομα. Βόμβα εξερράγη σε εκκλησία της Βαγδάτης ανήμερα τα Χριστούγεννα του 2013 σκοτώνοντας 14 άτομα. Και όλα αυτά προτού έρθει το Ισλαμικό Κράτος. 

Εθνοκάθαρση:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η μεγάλη φυγή των Κοσοβάρων

Του Κώστα Ράπτη

Η “Ευρώπη-φρούριο” επιχειρεί να οχυρωθεί –με φράχτες, με στρατόπεδα, με συνοριακές φρουρές– απέναντι σε ανεπιθύμητες αφίξεις από άλλες ηπείρους. Και όμως: η μεγαλύτερη προσφυγική κρίση των τελευταίων εβδομάδων έχει την αφετηρία της σε ευρωπαϊκό έδαφος.

 

Επτά χρόνια μετά την μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του, το Κόσοβο μοιάζει να είναι ένας τόπος, που οι κάτοικοί του επιδιώκουν να εγκαταλείψουν με οποιονδήποτε τρόπο. Οι Κοσοβάροι που εγκατέλειψαν τη χώρα τους μέσα σε λίγους μήνες υπολογίζονται σε 100.000, ενώ η Γερμανία ανακοίνωσε στις αρχές Φεβρουαρίου ότι αποστέλλει 20 στελέχη της ομοσπονδιακής αστυνομίας της στα σύνορα Ουγγαρίας-Σερβίας για να συνδράμουν την προσπάθεια ελέγχου του νέου αυτού ανθρώπινου κύματος που εισρέει στην επικράτεια της Ε.Ε.

 

Η νεώτερη, δημογραφικά νεανικότερη, αλλά και φτωχότερη χώρα της Ευρώπης, με ετήσιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ μόλις 3.579 δολαρίων, δεν έχει να προσφέρει πολλά στους 1,8 εκατ. κατοίκους της. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ανάπτυξης του ΟΗΕ, το 29,7% των Κοσοβάρων ζει κάτω από το όριο φτώχειας, ενώ το ποσοστό ανεργίας φθάνει το 35,1% - ή το 60,2% για τους νέους κάτω των 25 ετών. Οι πληγές από τον πόλεμο του 1999 είναι ακόμη εμφανείς, όμως η ειρηνική περίοδος που ακολούθησε ήταν εξίσου μίζερη.  

Η χώρα συγκαταλέγεται στους “πρωταθλητές” της διαφθοράς παγκοσμίως και συντηρείται κυρίως από τα εμβάσματα των μεταναστών, καθώς ένα στα δύο νοικοκυριά έχει ένα μέλος της οικογένειας στο εξωτερικό.

 

Ωστόσο, όλα αυτά δεν εξηγούν την ξαφνική “έξοδο” των τελευταίων μηνών, με αποτέλεσμα οι Κοσοβάροι (όχι πια μόνο Ρομά, αλλά κάθε κοινωνικής προέλευσης) να αντιπροσωπεύουν το 40% των παράνομων εισόδων στη ζώνη Schengen τον μήνα Δεκέμβριο, σύμφωνα με την υπηρεσία Frontex, ενώ στη Γερμανία οι αιτήσεις παροχής ασύλου (5.530 από πολίτες της σπαρασσόμενης Συρίας και 3.630 από πολίτες του Κοσόβου) αυξήθηκαν τον Ιανουάριο κατά 23% σε μηνιαία βάση και κατά 73% σε ετήσια βάση.

 

Μία ερμηνεία του “μυστηρίου” ενδεχομένως να βρίσκεται (σύμφωνα με τον πρώην οπλαρχηγό του UCK, πρώην πρωθυπουργό και νυν υπουργό Εξωτερικών Hasim Thaçi) στη διάδοση της φήμης ότι:

H Γερμανία προτίθεται να εκδώσει άδειες παραμονής. Εξ ού και η εμφάνιση στον Τύπο του Κοσόβου πληρωμένων καταχωρήσεων της αυστριακής κυβέρνησης υπό τον τίτλο “Οι διακινητές ψεύδονται”.

 

Ένας άλλος παράγοντας ενδεχομένως είναι η ανασφάλεια των οποία προκάλεσαν οι ταραχές του περασμένου Ιανουαρίου, οι σοβαρότερες των τελευταίων ετών, οπότε διαδηλωτές του κινήματος “Αυτοδιάθεση” (Vetëvendosje), που επιδιώκει την ένωση με την Αλβανία, κατά παράβαση του Συντάγματος του Κοσόβου, ζήτησαν την παραίτηση του μόνου Σέρβου υπουργού Aleksandar Jablanović και την εθνικοποίηση των μεταλλείων Trepče.

 

Στην πραγματικότητα, όμως, το κύμα φυγής το προκάλεσε η ίδια η Ε.Ε., πετυχαίνοντας, ως μεσολαβητής των συνομιλιών Βελιγραδίου-Πρίστινας να αναγνωρίζονται από τις σερβικές αρχές τα έγγραφα των Κοσοβάρων. Αίφνης, οι κάτοικοι της αποσχισθείσας περιοχής βρέθηκαν να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στην επικράτειας της Σερβίας και τα υπόλοιπα τα ανέλαβε η... ιδιωτική πρωτοβουλία, με χρέωση έως και 3.000 ευρώ κατ΄ άτομο.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΝΕΡΓΕΙΑ: Η Βουλγαρία ψάχνει άλλους αγωγούς, αφού τορπίλισε τον ρωσικό

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Δεν τα υπολόγιζε έτσι ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ. Δεν φανταζόταν ότι θα είχε αξιόλογες πολιτικές απώλειες, όταν κατ' απαίτηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ αποφάσισε να μην επιτρέψει την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Σάουθ Στριμ. Αυτόν που θα έφερνε ρωσικό φυσικό αέριο από τη Μαύρη Θάλασσα στο βουλγαρικό έδαφος και το οποίο θα διοχετευόταν προς την Ιταλία και την Κεντρική Ευρώπη με δύο κλάδους. 

Ο ένας, ο γνωστότερος στους Ελληνες, θα κατευθυνόταν προς την Ιταλία μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας.

 Ο δεύτερος κλάδος, λιγότερο γνωστός σε εμάς, θα διέσχιζε τη Βουλγαρία, τη Σερβία και μέσω Ουγγαρίας θα περνούσε στη Σλοβενία, πριν περάσει στην Αυστρία. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός το 2010 και το 2011 τορπίλισε τον κλάδο που θα περνούσε από τη χώρα μας, σε συνεργασία με τον Μπορίσοφ, ο οποίος έκανε ό,τι μπορούσε για να καταστήσει αδύνατη την κατασκευή και του άλλου κλάδου, ο οποίος θα πήγαινε μέσω Σερβίας. Τα κατάφερε. Αρχές Δεκεμβρίου, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Τουρκία, ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε την οριστική εγκατάλειψη του σχεδίου κατασκευής του αγωγού Σάουθ Στριμ. Εξήγγειλε παράλληλα την κατασκευή ενός άλλου αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου, ο οποίος μέσω Ευξείνου Πόντου θα μεταφέρει αέριο στην ευρωπαϊκή Τουρκία. Με έκπληξη διαπίστωσε ο Βούλγαρος πρωθυπουργός ότι η ματαίωση κατασκευής του Σάουθ Στριμ εξελήφθη από τη βουλγαρική κοινή γνώμη ως παταγώδης αποτυχία της φιλοαμερικανικής δεξιάς κυβέρνησης της χώρας.

Δεν ήταν δύσκολο να προβλεφθεί εκ των προτέρων ότι κάπως έτσι θα το θεωρούσε ο βουλγαρικός λαός, ο οποίος αφενός είναι έντονα φιλορωσικός και αφετέρου γνωρίζει ότι η Βουλγαρία εξαρτάται μέχρι στιγμής κατά 100% από το ρωσικό φυσικό αέριο. Εν πάση περιπτώσει, η κυβέρνηση της Σόφιας κατάλαβε ότι κάτι πρέπει να πει για να συγκαλύψει, όσο αυτό είναι δυνατόν, την πρόταξη εκ μέρους της των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων εις βάρος των βουλγαρικών. 

Ως πρώτη κίνηση, η κυβέρνηση Μπορίσοφ προσπάθησε να καλλιεργήσει μια... «ελπιδοφόρα αβεβαιότητα» γύρω από τον ρωσικό αγωγό. 

«Δεν έχουμε λάβει ακόμη κανένα επίσημο σήμα από τη Ρωσία ότι τελείωσε το σχέδιο», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της βουλγαρικής κυβέρνησης Τόμισλαβ Ντόντσεφ, αρμόδιος για ενεργειακά θέματα, αφήνοντας να πλανάται ακαθόριστα η ελπίδα ότι μπορεί στη Μόσχα να σκέπτονται ακόμη και την αναβίωση του έργου. 

Στην πραγματικότητα, τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει. Σιγά μην ειδοποιούσαν και επίσημα οι Ρώσοι τους Βούλγαρους για κάτι που διακήρυξε δημοσίως ο ίδιος ο Πούτιν!

Ως δεύτερη κίνηση, η κυβέρνηση Μπορίσοφ αποφάσισε να κάνει το λιμάνι της Βάρνας... «ενεργειακό κόμβο» φυσικού αερίου! Τι αέριο θα αποθηκεύει αυτός ο «κόμβος»; 

 Ρωσικό φυσικό αέριο που θα αγοράζει η Βουλγαρία από τη Ρουμανία! Επιπροσθέτως, θα μαζεύεται στον «κόμβο» και... βουλγαρικό (!) φυσικό αέριο, γιατί η κυβέρνηση Μπορίσοφ είναι απολύτως βέβαιη ότι υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα αερίου και στη Βουλγαρία! Τα κατά φαντασίαν αυτά «κοιτάσματα» είναι φυσικά άγνωστα μέχρι τώρα στους ειδικούς επιστήμονες, αλλά την υποτιθέμενη ύπαρξή τους διαπίστωσε μετά βεβαιότητος η κυβέρνηση Μπορίσοφ, από τη στιγμή που αποφάσισε να μην κατασκευάσει τον ρωσικό αγωγό Σάουθ Στριμ! 

Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή η ικανότητα των κυβερνήσεων να... «ανακαλύπτουν» πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου ή φυσικού αερίου σε κάθε χώρα, κάθε φορά που στριμώχνονται λόγω αποφάσεών τους στον ενεργειακό τομέα!

Ξαφνικά οι κάτοικοι οποιασδήποτε χώρας μετατρέπονται σε υποψήφιους «πετρο-σεΐχηδες»!  

Αναφορικά με τη βουλγαρική κυβέρνηση του Μπόικο Μπορίσοφ, οι εκπρόσωποί της περιέρχονται σε όντως δυσχερή θέση, αν κάνει κανείς την αυτονόητη ερώτηση: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΝΕΡΓΕΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: O South Stream, o Turk Stream, o πόλεμος των αγωγών και η Ελλάδα

Του Κ.Ν.Σταμπολή

Aντιπροεδρου και εκτελεστικoύ διευθυντή του Ινστιτούτου Ενέργειας ΝΑ Ευρώπης (ΙΕΝΕ)

Εχει ενδιαφέρον η πληροφορία ότι το 2014 η ρωσική εταιρεία Gazprom που είναι από τους βασικούς προμηθευτές φυσικού αερίου της Ευρώπης αύξησε συνολικά τις εξαγωγές της στο επίπεδο ρεκόρ των 161.5 BCM' s, ποσό στο οποίο συμπεριλαμβάνονται 26.7BCM' s παραδόσεις στην Τουρκία (με την Τουρκία να καταναλώνει περί τα 45 BCM αερίου τον χρόνο) και την Ουκρανία. Με εξαγωγές προς την Ευρώπη των «28» οριακά μειωμένες σε σύγκριση με το 2013.

Να σημειώσουμε ότι σήμερα η Gazprom καλύπτει περίπου το ένα τρίτο της ευρωπαϊκής κατανάλωσης αερίου που ισοδυναμεί με το 50% των συνολικών εισαγωγών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ποσότητες αυτές εξάγονται μέσα από ένα πλέγμα έξι - επτά βασικών αγωγών ( Nord Stream, Yamal - Europe 2, Soyuz,Minsk- Vilnius, Dzhubga- Lazarevskoye, Trans Balkan και Blue Stream).

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι παρά τις εχθροπραξίες στην Aνατολική Ουκρανία και σε πείσμα των εκτενών κυρώσεων που έχουν επιβάλει στην Ρωσία οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ρωσικές εξαγωγές αερίου προς την Ευρώπη εξακολουθούν να αυξάνονται, και μάλιστα σε μία περίοδο όπου η κατανάλωση στη Γηραιά Ηπειρο σημειώνει στασιμότητα. Ο λόγος είναι ότι η παραγωγή φυσικού αερίου στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει πτωτική πορεία τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω μείωσης των αποθεμάτων στη Βόρεια Θάλασσα, γεγονός που κάνει την Gazprom να ευελπιστεί ότι μέχρι το 2017 οι εξαγωγές της προς τον ευρωπαϊκό χώρο θα έχουν αυξηθεί κατά 8% σε σύγκριση με τα σημερινά επίπεδα.

Αγκάθι στα σχέδια της Μόσχας για διατήρηση τουλάχιστον των εξαγωγών στα σημερινά υψηλά επίπεδα είναι η Ουκρανία, η οποία έχει αποδειχθεί αναξιόπιστη και ασταθής σε αρκετές περιπτώσεις, με αποτέλεσμα η Ρωσία να μην μπορεί να εγγυηθεί απόλυτα ότι οι διερχόμενες ποσότητες αερίου μέσω αυτής της χώρας θα μπορούν να παραδίδονται πάντοτε στους Ευρωπαίους πελάτες της. Γι' αυτό ήδη από το 2007 η Gazprom είχε δρομολογήσει την κατασκευή του τεράστιου αγωγού South Stream, μέσω της Μαύρης Θάλασσας, και από εκεί μέσω των Βαλκανίων σε Αυστρία και Ιταλία.

Όμως, για καθαρά πολιτικούς λόγους οι Βρυξέλλες τορπίλισαν τα σχέδια για την κατασκευή του South Stream, αρχικά μέσω προσκομμάτων στην αδειοδοτική διαδικασία επικαλούμενες τις προβλέψεις του Τρίτου Ενεργειακού Πακέτου (δηλ. ανάγκη διαχωρισμού προμήθειας και μεταφοράς αερίου) και αργότερα υποχρεώνοντας τη Βουλγαρία, με καθαρά εκβιαστικό τρόπο (υπό την απειλή τραπεζικού εμπάργκο λόγω του προβλήματος ρευστότητας που αντιμετώπιζαν οι βουλγαρικές τράπεζες την περίοδο Ιουνίου- Σεπτεμβρίου 2014) να σταματήσει την κατασκευή του χερσαίου τμήματος του αγωγού που είχε ξεκινήσει.

Εν όψει των αντίξοων αυτών συνθηκών αλλά και λόγω του αυξανόμενου κόστους κατασκευής του South Stream, ο προϋπολογισμός του οποίου είχε υπερβεί τα 35 δις. δολ., και της παράλληλης μείωσης των τιμών του αργού (πτώση κατά 60% σε διάστημα οκτώ μηνών), η Gazprom απεφάσισε να εγκαταλείψει το αρχικό σχέδιο και να προσανατολισθεί σ' ένα μικρότερου μήκους αγωγό, πάλι μέσω Μαύρης Θάλασσας, παρακάμπτοντας όμως εντελώς τη Βουλγαρία, η οποία με τη συμπεριφορά της έδειξε ασυνέπεια ως προς την αρχική συμφωνία και δεσμεύσεών της έναντι της εταιρείας.

Η νέα χάραξη του αγωγού προβλέπει προσαιγιάλωση μερικά χιλιόμετρα βόρεια της Κωνσταντινούπολης, στον οικισμό Καγιάκεϊ επί της Ευρωπαϊκής Τουρκίας, και από εκεί κατεύθυνση προς τα ελληνινο-τουρκικά σύνορα, όπου ως γνωστό λειτουργεί από το 2007 ο ελληνο-τουρκικός interconnector. Μάλιστα σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες ως σημείο διάβασης του αγωγού στο ελληνικό έδαφος προτείνεται η τοποθεσία Έψιλα επί των ελληνοτουρκικών συνόρων στον Έβρο.

Το σχέδιο της Gazprom, όπως επιβεβαιώθηκε πλήρως μέσα από δηλώσεις του CEO της κ. Alexander Medvedev στα τέλη Ιανουαρίου, είναι η δημιουργία κόμβου στην ελληνο-τουρκική μεθόριο και από εκεί προώθηση προς τους διάφορους ευρωπαϊκούς προορισμούς. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η Βουλγαρία και οι άλλες Βαλκανικές χώρες θα πρέπει να προμηθεύονται το αέριό τους μέσω Ελλάδας, αφού προβλέπεται η κατασκευή του ελληνο-βουλγαρικού inter-connector το αργότερο μέχρι το 2018.

Ακόμα η νέα χάραξη του South Stream, μετονομασθείς πλέον σε Turk Stream, θα έχει ως επίπτωση την γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας, αφού μέσω αυτής πλέον θα πρέπει να διέλθει ένας πολύ μεγάλος κύριος αγωγός, δυναμικότητας 45-47 BCM που θα διασχίζει όλη τη Βόρεια Ελλάδα, θα καταλήγει στην Ηγουμενίτσα και από εκεί υποθαλασσίως θα κατευθύνεται στη Νότια Ιταλία, όπως ακριβώς προέβλεπε ο καταργηθείς λόγω TAP, αγωγός ITGI.

Να σημειωθεί ότι η Τουρκία από τα 63 BCM χωρητικότητα του Turk Stream θα παραλαμβάνει 16-17 ή και περισσότερο BCM για κάλυψη των δικών της αναγκών. Μεγάλο μέρος αυτής της ποσότητας θα κατευθύνεται στην απαιτητική αγορά της Κωνσταντινούπολης (12 εκατομμύρια πληθυσμός). Άρα ακόμα και αν δεν είναι έτοιμη η υποδομή επί ελληνικού εδάφους στα τέλη του 2016, οπότε και προβλέπεται ολοκλήρωση του Turk Stream, ο αγωγός θα λειτουργήσει μεταφέροντας αξιόλογες ποσότητες στην τουρκική αγορά.

Από πλευράς κόστους, ο Turk Stream εκτιμάται στο ένα τρίτο της αξίας του αρχικού South Stream, με τον προϋπολογισμό του να υπολογίζεται στα 10 δισ. δολ. Ο λόγος του σημαντικά μειωμένου κόστους είναι ότι ο προϋπολογισμός του έργου περιλαμβάνει τώρα μόνο το υποθαλάσσιο τμήμα και τα λίγα χιλιόμετρα, υπολογίζονται γύρω στα 188, επί τουρκικού εδάφους. Η κατασκευή του υπόλοιπου τμήματος, δηλαδή η διαδρομή μέσω Ελλάδας και το υποθαλάσσιο τμήμα στην Αδριατική θα πρέπει, σύμφωνα με τον νέο σχεδιασμό της Gazprom, να αναληφθεί από τις ενδιαφερόμενες εταιρείες-πελάτες της ρωσικής ενεργειακής εταιρείας με δική τους επιβάρυνση.

Θα πρέπει ακόμα να σημειώσουμε ότι με την κατασκευή και λειτουργία του Turk-Stream θα καταργηθούν άμεσα δύο βασικοί αγωγοί, ο Soyuz και ο Trans Balkan, με αποτέλεσμα οι ευρωπαϊκές εταιρείες πελάτες της Gazprom να πρέπει να οργανώσουν την τροφοδοσία τους μέσω Ελλάδας-Ιταλίας. Οι δε ανάγκες της τουρκικής αγοράς θα καλύπτονται πλέον μέσω του υπάρχοντος Blue Streamκαι του νέου Turk Stream.

Τέλος, δεν θα πρέπει να διαλάθει της προσοχής μας ότι ο καθοριστικός παράγων στην πολιτική και ενεργειακή επανατοποθέτηση της Μόσχας ήτο και είναι η γεωγραφική διάσταση του όλου project με τη γέφυρα Τουρκίας-Ελλάδας να αναδεικνύεται ως η πλέον ασφαλής και οικονομικά ανταγωνιστική διέξοδος προς τις ευρωπαϊκές αγορές.

Ακόμα και εάν ο νέος αγωγός που θα πρέπει να κατασκευασθεί μέσω Βορείου Ελλάδας δεν θα έχει τελικά την τεράστια προβλεπόμενη δυναμικότητα των 45 BCM, αφού είναι πιθανό ορισμένοι Ευρωπαίοι πελάτες να μη θελήσουν να προμηθευτούν αέριο από την περιοχή μας, το κατασκευαστικό έργο θα είναι σε κάθε περίπτωση σημαντικό.

Αναβάθμιση της Ελλάδας: