ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γεωπολιτική και εθνική διαπραγμάτευση

Του Δρ Κωνσταντίνου Φίλη 

Διευθυντή Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.

Το τελευταίο διάστημα έχει ανακύψει το ζήτημα της γεωπολιτικής σημασίας της Ελλάδας και πώς αυτό μπορεί να αποτελέσει ατού στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές μας. 

Πριν προχωρήσουμε στην αποτίμηση των πραγματικών δεδομένων, ας προβούμε σε μία σύντομη καταγραφή της κατάστασης διεθνώς.


Εχουμε διέλθει μία μεταβατική φάση της νεότερης ιστορίας, όπου ο κόσμος μοιάζει περισσότερο άναρχος, μη κρατικοί υβριδικοί δρώντες επηρεάζουν ολοένα και περισσότερο τις εξελίξεις, ενώ απουσιάζει ένα συντονιστικό όργανο ικανό να αντιμετωπίσει επαρκώς παραδοσιακές και νέες προκλήσεις. 

Η οικονομική στασιμότητα πολλών περιφερειών, η εξαθλίωση ολόκληρων περιοχών, οι διακρατικές και εμφύλιες συγκρούσεις, οι μεταναστευτικές ροές και η ενίσχυση ακραίων, εξτρεμιστικών στοιχείων δημιουργούν συνθήκες παρατεταμένης και ώς ένα βαθμό ανεξέλεγκτης αστάθειας. Ταυτόχρονα, το κέντρο βάρους της οικονομικής ισχύος μετατοπίζεται προς την Ανατολή, όπως και το ενδιαφέρον της μόνης υπερδύναμης, ενώ αναμένουμε με ενδιαφέρον μέχρι πού θα φτάσουν οι κινήσεις αμφισβήτησης της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ. 

Η απουσία ενός κανονιστικού πλαισίου -με αποδυναμωμένη την ισχύ του διεθνούς δικαίου υπέρ ενός περιοριστικού τρόπου λήψης αποφάσεων από μικρά μπλοκ κρατών με ελεγχόμενη νομιμοποίηση- και η υποχώρηση της ηθικής καθολικότητας της Δύσης τροποποιούν περαιτέρω τους συσχετισμούς. Προσώρας, η διεθνής τάξη κλονίζεται από την αδυναμία αποτελεσματικής παρέμβασης μέσω ενός μηχανισμού πρόληψης ή ουσιαστικής διαχείρισης κρίσεων.
 

Μέσα, λοιπόν, σε ένα περιβάλλον όπου το ζητούμενο είναι η εξεύρεση κοινών παρονομαστών στην αναζήτηση νέων ισορροπιών προκειμένου να δομηθεί ένα σύστημα συλλογικής ασφάλειας, η Ελλάδα βρισκόμενη εν μέσω ενός τόξου εντεινόμενων αβεβαιοτήτων (Βόρεια Αφρική, Ανατολική Μεσόγειος, Ουκρανία) καλείται να επανέλθει ταχέως στην κανονικότητα. Εφόσον πρώτα σταθεροποιήσουμε τη θέση μας εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας και του κοινού νομίσματος, θα αποκτήσουμε τη δυνατότητα διπλωματικών ελιγμών, αξιοποιώντας τα στρατηγικά και συγκυριακά μας πλεονεκτήματα.

Ωστόσο, με το κυριότερο διακύβευμα για εμάς ανοιχτό, τον χρόνο να λειτουργεί σε βάρος μας, την αγορά παγωμένη, τη ρευστότητα σε οριακά επίπεδα και τους επενδυτές να τηρούν στάση επιφυλακτικής αναμονής, η διαπραγματευτική μας ισχύς εξασθενεί. Οι εταίροι μας αντιλαμβάνονται εξίσου τις εθνικές μας προτεραιότητες, παρακολουθούν, αλλά δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για ενδεχόμενη στροφή μας στον σινορωσικό άξονα, γνωρίζοντας πως οι λύσεις των προβλημάτων που μας ταλανίζουν βρίσκονται εν πολλοίς στα δικά τους χέρια. Ετσι, αργά ή γρήγορα και ανάλογα με την πορεία των διαβουλεύσεων ενδέχεται να μας αντιστρέψουν το δίλημμα περί του περιφερειακού αντίκτυπου σε περίπτωση εκτροχιασμού της χώρας. Και αυτό γιατί οι εκ μέρους μας υπομνήσεις για τον κίνδυνο αναταράξεων ίσως να μην εκλαμβάνονται με τη δέουσα προσοχή από τη στιγμή που εμείς θα ζημιωθούμε πρώτοι και πάνω από όλους. Κοντολογίς, δεν πρέπει να εμφανιζόμαστε ότι κάνουμε ασκήσεις επί χάρτου, «παίζοντας» με την επίκληση ενός ενδεχόμενου με εθνικά ανυπολόγιστες συνέπειες.
 

Αντιθέτως, πρέπει να διεκδικήσουμε ενεργητικά την αναγνώρισή μας ως εξισορροπητικού πόλου σε μία περιοχή που βρίθει προβληματικών καταστάσεων, δυνάμει αποσταθεροποιητικών για την περιφερειακή ασφάλεια. Η Ελλάδα, λόγω ιστορικής συνύπαρξης και διαπολιτισμικών δεσμών, δεδομένης της προσήλωσης στις συμβατικές της υποχρεώσεις καθώς και της έμπρακτης αναγνώρισης της ανάγκης αποκλιμάκωσης, καθίσταται αδιαμφισβήτητα ένας εποικοδομητικός εταίρος. Στο σκέλος των συγκρούσεων που προκαλούν μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και παράγουν πρόσφυγες, η Αθήνα μπορεί, με την αναγκαία υποστήριξη, να αποτελέσει ανάχωμα ή έστω αποτελεσματικό σημείο ελέγχου των μεταναστευτικών ρευμάτων. Σε διαφορετική περίπτωση και λόγω της γεωγραφικής μετατόπισης του τρομοκρατικού δικτύου, διευκολύνεται η πρόσβαση τζιχαντιστών στην Ευρώπη.
 

Στο ενεργειακό πεδίο, έχουμε τα φόντα να μετεξελιχθούμε σε σημαντικό κρίκο της αλυσίδας που θα εδραιώνει τον ασφαλή εφοδιασμό της Γηραιάς Ηπείρου μέσω της διαφοροποίησης προμηθευτών και οδεύσεων. Το εν λόγω θέμα βρίσκεται ψηλά στις προτεραιότητες των Ευρωπαίων εταίρων μας, γεγονός που μας δίνει τη δυνατότητα, με ορθή χρήση των περιθωρίων εμπλοκής μας σε διάφορα projects, να αποκτήσουμε λόγο και ρόλο επί των διεργασιών.
 

Στις επιδεινούμενες σχέσεις Δύσης-Ρωσίας, η Ελλάδα μπορεί να καταστεί η φωνή της λογικής, οδηγώντας ή συμμετέχοντας σε ενδοευρωπαϊκές συμμαχίες, εντούτοις, το momentum δυσχεραίνει τις προσπάθειες επαναφοράς στα προ Ουκρανίας επίπεδα. Επίσης, λόγω περιορισμένου ειδικού βάρους, η όποια κινητοποίησή μας προϋποθέτει τη συναίνεση όλων των εμπλεκόμενων πλευρών αλλά και την αποτυχία των υφιστάμενων διαβουλεύσεων. Αν, πάντως, υλοποιηθεί η συμφωνία του Μινσκ, Παρίσι και Βερολίνο θα κατοχυρωθούν ως πετυχημένοι διαμεσολαβητές. Ούτως ή άλλως, η δοκιμασία ενός ενδιάμεσου ρόλου για εμάς θα πρέπει να εκκινήσει από ένα ζήτημα με μικρότερες συνθετότητες και επιπλοκές.

"Eπίγεια σοφία"

Η πράξη θα άρει τις αμφιβολίες που η θεωρία δεν μπορεί να λύσει.

Tehyi Hsieh, Αμερικανος γνωμικογράφος

Είναι πολύ πιο δύσκολο να μετατρέψεις λόγια σε πράξεις, παρά πράξεις σε λόγια.

Μαξίμ Γκόρκι,  Ρώσος συγγραφέας

Αυτά που σκεφτόμαστε, ή αυτά που ξέρουμε ή αυτά που πιστεύουμε έχουν τελικά μικρή σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι αυτό που κάνουμε. 

John Ruskin,  Άγγλος συγγραφέας

Σαν σήμερα (7/3/ΧΧΧΧ)

961: Ο Νικηφόρος Φωκάς απελευθερώνει το Ηράκλειο της Κρήτης από τους Άραβες.

1933: Ο Τσαρλς Ντάροου παίρνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το παιγνίδι «Monopoly».

1948: Επίσημη ενσωμάτωση των Δωδεκανησων στην Ελλάδα.

1934: Γεννιέται ο συνθέτης Γιώργος Κατσαρός

322 π.Χ: Πεθαίνει ο αρχαίος έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης

1999: Πεθαίνει ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, αμερικανός σκηνοθέτης.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η διαπραγμάτευση των 15 δευτερολέπτων

Toυ ΣΑΜΠΟΤΕΡ

Θα ξεχάσουμε ό,τι ξέρουμε;  

Τα 5 προηγούμενα χρόνια οι έλληνες διαδηλώναμε για δουλειές, για καλύτερες αμοιβές και για να διώξουμε την τρόικα, και δεν πληρώναμε τους φόρους, εισιτήρια, χαράτσια, διόδια κ.λπ. από πατριωτικό καθήκον! Γιατί εμείς δεν ήμασταν ραγιάδες!  

Μόλις 35 ημέρες μετά τις εκλογές, επαναπροσδιορίζουμε την ιστορία και μαθαίνουμε ότι δεν διαδηλώναμε για λεφτά και δουλειά αλλά για αξιοπρέπεια!  

Κοίτα τι μαθαίνει κανείς!  

Και ότι πατριωτικό καθήκον είναι να πληρώνουμε το ένφια! 

Κοίτα τι μαθαίνεις ξανά. Ακούς τον βαρουφάκη και νομίζεις ότι έχει διοριστεί επίτροπος οικονομικών υποθέσεων στη θέση του μοσκοβισί και ακούς τον αλέξη και νομίζεις ότι είναι ο γιούνκερ. Ο ένας έχει εκλεγεί πρωθυπουργός της ελλάδας με συνεργασία με τους ανέλ και 50 έδρες bonus με μειοψηφικό ποσοστο 41% επί των έγκυρων ψηφοδελτίων, και ο άλλος έχει διοριστεί υπουργός οικονομικών της ελλάδας.  

Σε κάποια άλλη ζωή ίσως διοριστεί επίτροπος οικονομικών υποθέσεων, αλλά για την ώρα το ιδανικό θα ήταν να αρκεστεί στην θέση του και να κάνει τη δουλειά του. Δουλειά του είναι να φτιάξει τα οικονομικά μεγέθη της χώρας και των πολιτών της. Για τα οικονομικά στην εε αποφασίσιζουν και οι 27 χώρες μέλη, όχι ο γιάνης μόνος του.

Στην πραγματικότητα ο βαρουφάκης και ο τσίπρας έχουν ήδη «παραιτηθεί», έχουν καταλάβει ότι δεν κάνουν για τη δουλειά, το τυπικό της υπόθεσης έμεινε και μόνο, θυμίζουν ήδη 2004 και τον κουρασμένο της ραφήνας, πολλές προσδοκίες στην αρχή και δράσεις τίποτα, και όλα αυτά λίγο πριν το «ατύχημα». Η πρώτη κυβέρνηση που προτιμά να είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Αφενός είναι συμφέροντα ψηφοφόρων, και στελεχών και συντεχνιών και νταβατζήδων, που επιμένουν να συνεχίσουν τη διακυβέρνηση στον ίδιο ρυθμό, μέχρι να σκάσει η χώρα, και αφετέρου ειναι 149+13 βουλευτές που τους κρατάνε στη θέση τους γιατί είναι τα λαλάκια και οι καρέκλες που θα χάσουν.  

Κάποια στιγμή κάποιος όμως θα φωνάξει «ο βασιλιάς ειναι γυμνός» και τα χρεοκοπημένα media θα «ανοίξουν» τα μάτια των ψηφοφόρων να τους κανιβαλίσουν. Ακόμη δεν υπάρχει εναλλακτική διακυβέρνησης και ακόμη δεν έχουν προλάβει να πάρουν τα δυσάρεστα μέτρα και να φέρουν το μνημόνιο 3 να πάμε παρακάτω όπως-όπως, οπότε ο ρόλος τους είναι χρήσιμος για όλους τους. Θα κάνουμε μια εξεταστική για το μνημόνιο να περάσει και η ώρα, και μετα μια ακόμη για τη νέα συμφωνία-γέφυρα θα κάνουν οι επόμενοι. Ο κόσμος πια έχει χάσει κάθε ελπίδα και κάθε εμπιστοσύνη, και αναμένει διστακτικός τη νέα εποχή των γραφικών «συμβολισμών» και της «δημιουργικής ασάφειας» ξεχνώντας ότι έγραφε μέχρι και πριν 2 μήνες ο γιάνης για «extend and pretend». Η πιο βαριά ήττα της για πρώτη φορά «αριστερά». Οι εταίροι στην ευρωζώνη τούς έχουν αφήσει σχεδόν εν λευκώ και χωρίς λαλάκια να τρέξουν τη χώρα και έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι μόνο αν συμβεί κανένα ατύχημα τύπου ΑΤΜ στη κύπρο μπορεί να αλλάξουμε πορεία στο σκάφος και να βάλουμε τα μυαλά μας μέσα στα κεφάλια μας.

Η συμμετοχή στην ΟΝΕ και στην ΕΕ είναι εθελοντική, θέλουμε ευρώ και θέλουμε και να πουλάμε το 48% των εξαγωγών μας στην ΕΕ, αλλά δεν θέλουμε υποχρεώσεις, κανείς τους δεν μας επιβάλλει το ευρώ - εμείς το θέλουμε, έχουμε δικαιώματα - έχουμε και υποχρεώσεις, έχουν δικαιώματα - έχουν και υποχρεώσεις, έχουμε άνεργους και φτώχεια - έχουν άνεργους και φτώχεια, έχουμε λαμόγια και πλούσιους - έχουν λαμόγια και πλούσιους, αλλά εμείς έχουμε βγάλει και περίπου 120 δις ελληνικά ευρώ στο εξωτερικό και έχουμε 500 χιλιάδες συνταξιούχους κάτω των 62 ετών και έχουμε ένα τεράστιο ανοργάνωτο σκόρπιο κρατικό μηχανισμό που δεν επιτρέπει στους καλούς δημόσιους υπαλλήλους να δουλέψουν, πριμοδοτεί τους κακούς, δίνει επίδομα παραμονής σε όσους δεν βγαίνουν στη σύνταξη ενώ έχουν συμπληρώσει τα όρια αλλά «συνεχίζουν» τη «δουλειά» τους στην υπηρεσία, και που σπρώχνει τον ιδιωτικό τομέα στην ανεργία και στην ανέχεια, και που έχει καταφέρει σε 3 χρόνια χρήσης της λίστας φαλτσιανί (λαγκάρντ) να ελέγξει 30 ονόματα όλα και όλα ενώ καιγόμαστε για λαλάκια. Ε, μη μας φταίνε πάντα οι άλλοι. Κανείς δεν μας υποχρεώνει να είμαστε εταίροι, από τη στιγμή που το επιδιώκουμε οφείλουμε να φροντίζουμε να λύνουμε τα προβλήματά μας και να μη λέμε ιστορίες ότι το κάναμε με ασάφεια για να το περάσουν αυτοί στα κοινοβούλιά τους. Εμείς είμαστε που δεν τολμάμε να το φέρουμε στο κοινοβούλιό μας! Δική μας είναι η ασάφεια. Για εμάς έμεινε ασαφές. 


Πριν 2 χρόνια όλα φαίνονταν τόσο εύκολα: 

«Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους οι μισοί (ευρωπαίοι ηγέτες) είναι γκάνγκστερς, οι άλλοι μισοί, δηλαδή οι εκπρόσωποι των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, είναι φοβισμένοι και παραδομένοι» ανέφερε τότε ο alexis the great απευθύνοντας κάλεσμα σε ένα «παλλαϊκό μέτωπο» συμπαράστασης στο «όχι» της Κύπρου. 

Και πέρσι το σεπτέμβριο στην ξεσαλλονίκη είχαμε και «κοστολογημένο πρόγραμμα» που θα έκοβε το γόρδιο δεσμό του μνημονίου με ένα νόμο και ένα άρθρο. 

Και πριν τις εκλογές τον ρωτούσαν «Εάν βρεθεί λύση για το χρέος, όπως μείωση των επιτοκίων αλλά και επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων που έδωσε η Ευρώπη στην Ελλάδα, δεν θα είναι μια ανάσα για τη χώρα;» Και απαντούσε «Αυτό που λέτε δεν είναι λύση για το χρέος. Ούτε ανάσα. Λύση είναι το κούρεμα του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Και ταυτόχρονα ένα πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης με ρήτρα ανάπτυξης και ρευστότητα στην πραγματική οικονομία». 

 Όμως πριν λίγες ημέρες οι «γκάνγκστερς» και οι «παραδομένοι» βούλιαξαν τις προσδοκίες της κυβέρνησης αλέξη, καμμένου και φλαμπουράρη και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε. 

Πριν λίγα χρόνια οι ψεκασμένοι είχαν φτιάξει γραφήματα που έπαιζαν τις «δηλώσεις» παπακ για τιτανικό και Γαπ για διαφθορά σε συνάρτηση με την άνοδο των spreads, οπότε αυτοί που τους κατηγορούσαν τότε υπερβάλλοντας εαυτούς τώρα το έριξαν στη «διαφήμιση» για τη χώρα μας.  

«Ο κύριος Γκουρία είναι από το Μεξικό και εμείς μόνο με το Μεξικό μπορούμε να συγκριθούμε σε κάποια μεγέθη και ποσοστά που αφορούν τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά. Η βοήθειά του θα είναι χρήσιμη για να κάνουμε την Ελλάδα μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα» λέει ο αλέξης,

 «Είμαι υπουργός Οικονομικών μιας χρεοκοπημένης χώρας» και «δεν υπάρχει σχέδιο Β, ας γίνει Αρμαγεδδών» και «η τροικα μας κάνει waterboarding» ο γιάνης και «θα το κάνουμε Κούγκι» ο καμμένος. 

Τα επιτόκια έχουν κολλήσει ψηλά στο 18% οπότε δεν υπάρχει λόγος για νέα γραφήματα. 

Θυμίζω ότι στις 31/3/2010 βγήκαμε στις αγορές για 1 δις ευρώ και πήραμε 390 εκ. μόνο, και μετά πήγαμε καστελλόριζο. 

Στην κύπρο δύο χρόνια μετά το ηρωικό «όχι» και το πένθιμο «ναι» και τη δήλωση του αλεξη «το παλεύουν και τα καταφέρνουν», η κύπρος έχει βρει τα βήματά της και συνεχίζει, και εμείς ακόμη ψάχνουμε τον πάτο του πηγαδιού και πάλι για ακόμη μια φορά για 5ο χρόνο. Η κύπρος και «διαβάζει» το μνημόνιο της και προχωρά, οι «κουμπάροι» προχωρούν μπροστά με πείσμα και επιμονή, και εμείς ξεκινήσαμε τα «βαπτίσια» της τρόικας και του μνημονίου και περιμένουμε να λύσουμε τα θέματά μας με κουφέτα. Αλλά βέβαια είναι η πρώτη φορά που η γενναία και δυναμική διαπραγματευση μετρά αποτελέσματα. Τώρα έχουμε συμφωνία και δεν έχουμε νέα δάνεια.  

Βέβαια θέλαμε κούρεμα και νέα δανεικά και αγύριστα χωρίς πρόγραμμα, και επειδή οι ευρωπαίοι μάς πήραν για γραφικούς και «ξετρελάθηκαν με τον ωραίο γιάνη» μας έδωσαν ό,τι ζητήσαμε κυριολεκτικά: μνημόνιο… χωρίς λεφτά. Θα αρχίσει να διδάσκεται σε όλες τις στρατιωτικές σχολές ως υπόδειγμα στρατηγικής και διαπραγματεύσεων! Αλλά δεν θα μπορούμε να τους δώσουμε αριστεία λόγω μπαλτά. Απόδειξη γιατί το πρόβλημα μας είναι να μη γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Γιατί θεωρούμε την εκπαίδευση ελεγχόμενο από την κυβέρνησης πολτό για τη μάζα. Στην ίδια προεκλογική συνέντευξη στο έθνος της κυριακής ο αλέξης απαντούσε στην ερώτηση «Τελικά θα σκίσετε τα μνημόνια»; υποσχόμενος: «Και θα είναι μέρα μεσημέρι. Η διαφορά μας με το σύστημα που καταρρέει είναι ότι εμείς δεν λέμε και μετά ξεχνάμε».

Σε ένα μήνα «σκληρού ροκ» διαπραγματεύσεων ο πρωθυπουργός είδε ρέντσι, είδε ολάντ, είδε αναστασιάδη, είδε τους «παραδομένους» για να τους ζητήσει συμμαχία, ώστε να βάλουν πλάτη και να μιλήσουν αυτοί αντί για τον έλληνα πρωθυπουργό στη μέρκελ και χύσουμε τίποτα αίματα, και είδε στις 12/2 την «γκάνγκστερ» μέρκελ για 10 δευτερόλεπτα ψιθυρίζοντας «Ι hope so…». Εκεί ολοκληρώθηκε και ο τσαμπουκάς και η σκληρή διαπραγμάτευση. Αυτό ήταν όλο και όλο.  

Τόσα χρόνια βρίσιμο για προδότες και ραγιάδες για μια συνάντηση 15 δευτερόλεπτων; 

Ποιοι είναι οι ραγιάδες τώρα; Το ελληνικό μεγαλείο και η επανάσταση που θα ξεκινούσε από την ελλάδα έσβησε σε 15 sec;  

Nέο παγκόσμιο ρεκόρ kolotoubas. Αντί να κάτσει να διαπραγματευτεί ο τσίπρας την επομένη της ορκωμοσίας του με την ίδια τη μέρκελ, άφησε τον αλαζόνα τηλεμαϊντανό να τσαντίσει όλους τους υπόλοιπους υποικ και στο τέλος αναγκάστηκε να της τηλεφωνήσει ταπεινωμένος και να της πει ότι αποδεχόμαστε τη συμφωνία-μνημόνιο και πάμε παρακάτω; 

Πού είναι οι ανάσες αξιοπρέπειας μας; 

Δεν εκλέχτηκε για να δει τη μέρκελ για 15 sec, εκλέχτηκε για να κάτσει απέναντί της και να της πει για όση ώρα χρειαστεί ό,τι είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό.  

Όταν προεκλογικά τον ρώτησαν «Μιλάτε για κούρεμα» του χρέους, αλλά γνωρίζετε ότι αυτό απορρίπτεται από τη Γερμανία;» απάντησε: «Ιδιοκτησία της Γερμανίας είναι η Ευρώπη και οι υπόλοιπη λαοί ενοικιαστές;» Όμως κατάπιε τη γλώσσα του. Τώρα κατηγορούν τους πορτογάλλους και τους ισπανούς για οργανωμένο σχέδιο εναντίον της ελλάδας! Και δεν έχουν τα rx: να φέρουν στη βουλή προς ψήφιση τη συμφωνία και αντίστοιχα το ΚΚΕ τους τρολάρει με σχέδιο νόμου για την κατάργηση του μνημονίου! Και τους τρολάρει ο ντάισελμπλουμ σε συνέντευξή του στους FT: «Κάλεσα τον κ. Τσίπρα και είπα: Κοίτα, δεν ξέρω τι συνέβη, αλλά μου στείλατε ένα εντελώς διαφορετικό έγγραφο». Και ο Τσίπρας ήταν έκπληκτος. «Πώς είναι αυτό δυνατόν; το ελέγξαμε. Κάποιος το έχει αλλάξει».  

Και δεν βγαίνει να απαντήσει κανείς. Ένα ουάου έστω, κάτι να πούμε και εμείς στον ντάισελμπλουμ. 

Το μόνο που μας μένει είναι κάποια στιγμή ο κος αρβανίτης ως διευθυντής του κόκκινο 105,5 να επαναλάβει τη σοφή δήλωσή του επί σαμαρά: «Είναι πάρα πολύ ζόρικο για μένα να λένε τον πρωθυπουργό της χώρας μου μ...α. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι τον λένε. Είναι ότι είναι μ...ας».

Σε ένα μήνα διακυβέρνησης ο «αιρετικός ασταθής μαρξιστής» θεωρείται ήδη γραφικός τηλεστάρ, ένα απομεινάρι τηλεοπτικό προϊόν που έχει χάσει το μέτρο στους εκρηκτικούς προβολείς, που δεν μπορεί πια να αντέξει χωρίς άλλη δημοσιότητα, ένα junky της δημοσιότητας. Μιλάει τόσο πολύ χωρίς να δημιουργεί και να παράγει κανένα έργο, που όλες αυτές οι αρλούμπες που πετά θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του στο άμεσο μέλλον, την επομένη της απομάκρυνσής του από το υποικ, από αυτούς που μέχρι και τώρα τον εξυμνούν. Μιλάει χωρίς να λέει τίποτα που να αξίζει. 

 Πάντως, ας τον ενημερώσει κιόλας κάποιος ότι το 1,5 εκ. ανέργων συμπολιτών μας θέλουν δουλειά, αξιοπρέπεια έχουν, πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που έχει εκείνος στην «extend and pretend» καριέρα του. 

Και ας θυμηθεί ότι ο σύριζα και αυτός προεκλογικά μάς υποσχέθηκαν λεφτά και δουλειές. Δεν κάναμε εκλογές για την αμφισβητήσιμη «αξιοπρέπεια» του πάκη και του γιάνη και του φλαμπουράρη.  

Βλέπω το debate παπάκ-βαρούφ το 24/3/2012 στο protagon όπου ο παπάκ αποδομούσε σημείο προς σημείο τη ρητορική του γιάνη, και στο 7’:35 ο βαρουφ έλεγε «εκπέμψατε αντιφατικά μηνύματα όταν από την μια μεριά εξακολουθήσατε να λέτε θα εφαρμοστεί το προεκλογικό πρόγραμμα, το οποιο ξέρατε ότι ήταν ανεφάρμοστο, και παράλληλα προσπαθούσατε να εξευμενίσετε τις αγορές. Προφανώς οι αγορές δεν εξευμενίζονταν», σαν να έχει το κληρονομικό χάρισμα και να κατηγορεί την πολιτική του 2 χρόνια μετά. Τον κατηγορεί για αυτά που κάνει ο ίδιος τώρα. Το ποιο κουφό είναι στο 40΄ όταν ρωτά να μάθει από τον παπάκ «πόσο ήταν τα τοκοχρεωλύσια το 2009», έχει γράψει σελίδες και σελίδες και δεν ξέρει τα ποιο βασικά μεγέθη της χρεοκοπίας του 2009! 

Ας κάτσει να δει το debate γιατί μάλλον θα έχει ξεχάσει τι έλεγε τότε. Ας κάτσει ο γιάνης έστω να ανοίξει και το οικονομικό πρόγραμμα του πασόκ το 2004 που είχε συνγράψει μαζί με τον αλέκο παπαδόπουλο, να θυμηθεί τι έγραφε τότε. Και ας θυμηθεί τι υποστήριζε όταν ψήφιζε τον βενιζέλο στις εσωκομματικές εκλογές του πασόκ το 2007. Και την επόμενη φορά που πολύ σωστά θα πει «Mια επίσκεψη στα βόρεια προάστια των Αθηνών ή στη Μύκονο θα σας πείσει ότι υπάρχει πολύς πλούτος στην Ελλάδα ο οποίος δεν φορολογείται» ας τσεκάρει και τον πλούτο του ίδιου και των συντρόφων του και τις βίλες τους στην αίγινα. Και ξαφνικά από τα 76 δις ληξιπρόθεσμα χρέη η κα βαλαβάνη μάς ενημέρωσε ότι μπορούν να εισπραχθούν μόλις τα 9 δις. Αν μη τι άλλο τα 20,6 εκ. της πειραΪκής πατρικής φόρους τα είχαμε ξεγράψει. Πώς το λέγαμε παλαιά στις συνελεύσεις μας για πτωχευμένες επιχειρήσεις με πλούσιους ιδιοκτήτες; Ας ρίξω μια βουτιά στην πισίνα στην αίγινα το weekend και ίσως το θυμηθώ. Αλλά αυτό είναι φτηνός λαϊκισμός έτσι;
Πριν 2 εβδομάδες το 80% των ελλήνων ήταν μπροστάρηδες στις «ανάσες αξιοπρέπειας» στις πλατείες και στους καναπέδες και σηκώναν ψηλά τη γροθιά του αγώνα και της ρήξης, και την επομένη το πρωί πηγαίναν στις τράπεζες και σηκώναν το παραδάκι, κοντά 20 δις σηκώσαμε, και το βράδυ ξανά οι ίδιοι πάλι στις ανάσες αναξιοπρέπειας. 

Στις πλατείες οι έλληνες παλεύαμε για το όνομα των σκοπίων πριν 23χρόνια, και τώρα για το όνομα του μνημονίου και της τρόικας. 

Καλά, η αναπληρώτρια υποικ κα βαλαβάνη τα έχει στο εξωτερικό, οπότε και αμέριμνη μας έταζε 100 δόσεις και δώρο το 50% του φόρου και να κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον (έχουμε δεν έχουμε) να πληρώσουμε τα ένφια που πριν 40 ημέρες μας έλεγαν να μην πληρώνουμε. Κάπου εκεί σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε γερμανία να πει ένα νιάου, και η μέρκελ τον ρώτησε αν έχουμε τίποτα οικονομίες στην άκρη; Αλλά σε θετικό κλίμα! Και ο αλέξης ρώτησε να μάθει. Μετά υπογράψαμε τη «συμφωνία» και μπήκαμε στη μεταμνημονιακή εποχή που βέβαια είναι η ίδια με προηγουμένως μόνο που τα συριζόπουλα φαίνονται και καλά να ωρίμασαν και να το παίζουν φιλελέδες με αριστερή καρδιά, αλλά και χωρίς λαλάκια. Το πρώτη φορά αριστερά έγινε, πρώτη φορά μόνο με τα δικά μας λεφτά. Για να δούμε τι θα πετύχουμε.
 

Ο ινκλέσιας επικεφαλής του ισπανικού κόμματος «μπορούμε» φοβάται πια ότι δεν «μπορούμε», ότι ο αλέξης και ο γραφικός έλληνας υπουργός οικονομικών θα του κλείσουν το δρόμο για την πρωτιά στις ισπανικές εκλογές. Πριν λίγες ημέρες σε μια συγκέντρωσή τους στη μαδρίτη είχε κάνει τον ήχο του ρολογιού ως απειλή στον αδέξιο δεξιό ραχόι για τις εκλογές, τώρα αυτό το τικ τακ χτυπά και για εκείνον με ένα ανακλαστικό ήχο από την ελλάδα και την πρώτη φορά αριστερά (;). Ο φόβος του είναι ότι αν τα κάνει μαντάρα ο αλέξης μετά και την άτσαλη υπογραφή του «μνημονίου» τα ψηφαλάκια που μάζευε με γεωμετρική πρόοδο πριν θα αναζητήσουν άλλο κόμμα στις ισπανικές κάλπες. Ο μόνος δρόμος για να σταθεί στα πόδια της η κυβέρνηση τσίπρα είναι ένας σαρωτικός ανασχηματισμός και μια αναθεώρηση των συνεργασιών της με άλλους κομματικούς σχηματισμούς. 

Όταν το 2010 μπήκαμε στο μνημόνιο ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας έβλεπε σαν επιλογή την επιστροφή στη δραχμή. Με τη φράση «ο λαπαβίτσας έχει χτίσει ολόκληρη καριέρα πάνω στην επιστροφή στη δραχμή», ο Γιάνης κάρφωσε το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κώστα λαπαβίτσα προχθές (φυσικά ο γιάνης έκανε καριέρα από το 2000 προφητεύοντας το τέλος της ευρωζώνης!). Γιατί πολλοί σαν τον λαπαβίτσα θεωρούσαν ότι θα διαγράφαμε το χρέος, θα γυρνάγαμε στην περήφανη δραχμή, θα βαράγαμε αναγκαστικά μια υποτίμηση 30-40% και θα πλημμυρίζαμε στο συνάλλαγμα από τον τουρισμό και τις εξαγωγές που θα εκτινάσσονταν σε τρελά μεγέθη. Γιατί θα γίνονταν όλα αυτά; γιατί έτσι!!! Χωρίς καμία βάση, χωρίς καμία μελέτη, μια ακόμη αρλούμπα στον αέρα. 

Εδώ η σημερινή κυβέρνηση υποτίθεται εκλέχτηκε με κοστολογημένο πρόγραμμα και σε ένα μήνα «διαπραγματεύσεων» ο έλληνας υποικ δεν ήταν σε θέση να δώσει ούτε έναν αριθμό. Από την τσιπροκωλοτούμπα και μετά, όμως, ξαναβρήκαν χώρο οι φωνές της περήφανης δραχμής, δεν πληρώνουμε, πάμε δραχμή και υποτίμηση και μετά χαμός από εξαγωγές και τουρίστες. Πρώτη φορά ακούω πολίτες να θεωρούν ότι η υποτίμηση είναι λύση για τα προβλήματά τους αλλά πάω πάσο. Το 2010 το ευρώ είχε 1,49 σε σχέση με το δολάριο. Το 2015 η ισοτιμία για το ευρώ σε σχέση με το δολάριο είναι στο 1,11. Αυτό σημαίνει σχεδόν 30% υποτίμηση. Άρα θα πρέπει να έχουμε τρελαθεί στις εξαγωγές. Σύμφωνα με την τράπεζα της ελλάδας οι εξαγωγές το 2009 ήταν 15,3 δις και οι εισαγωγές 45,3 δις ευρώ, και το 2014 θα κλείσουν αντίστοιχα στα 23,6 δις ευρώ και στα 44,4 δις ευρώ. Το 48% των εξαγωγών πραγματοποιήθηκε στις χώρες της ΕΕ. Το boom των εξαγωγών έγινε το 2010-11 που πετάχτηκαν στα 20,2 δις. Και μετά κόλλησαν εκεί. Οι εξαγωγές έχουν φτάσει μόλις το 15% του ΑΕΠ της χώρας, όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι το 35%. Στην υποτίμηση του ευρώ υπολόγισε και την εσωτερική υποτίμηση περίπου 30% ως προς την ανταγωνιστικότητα του κόστους εργασίας και φτάνει αντίστοιχα στην υποτίμηση της δραχμής. Και υπολόγισε επιπλέον ότι θα χάσεις το 48% των εξαγωγών σου, αυτές προς την εε, γιατί μη φαντάζεσε ότι θα τους φεσώσεις και θα εξακολουθούν να αγοράζουν από εσένα. Για παράδειγμα «δραχμή» έχει η βουλγαρία τόσα χρόνια και τόσα χρόνια κολλημένη στη φτώχεια είναι, και μάλλον παράδειγμα προς αποφυγήν για τους έλληνες εργαζόμενους που λέμε συνέχεια για «μισθούς βουλγαρίας».  

Πάμε για άλλα. Δεν είναι ανάγκη να δοκιμάσουμε και τη δραχμή για να το καταλάβουμε. Μας αρκεί η πολυτέλεια του να κάνεις υποικ άσχετους σαν τον βαρουφάκη και τον τσακαλώτο. Ούτε η βουλγαρία θέλει να μείνει στη «δραχμή», στο ευρώ θέλει να έρθει. Η δραχμή ίσως και υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να ήταν καλή επιλογή για τον κρατικό μηχανισμό (και μόνο) σε μια χώρα σαν την ελλάδα, όμως δεν είναι καθόλου καλή επιλογή για τους πολίτες αυτής της χώρας, ούτε καν για τους κρατικοδίαιτους.

Ο πρώτη φορά νονός στην ξεσαλλονίκη πριν λίγους μήνες ανακοίνωνε το ομώνυμο πρόγραμμα «ζητάμε άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία και ισχυρή εντολή διαπραγμάτευσης με στόχο: τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο. Έγινε για τη γερμανία το 1953. Να γίνει και για την ελλάδα το 2014. «Ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του υπόλοιπου, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού. Περίοδο χάριτος, δηλαδή «moratorium», στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη. Εξαίρεση του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων από τους περιορισμούς του συμφώνου σταθερότητας και σνάπτυξης. Συμφωνία για «ευρωπαϊκό new deal», με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων. Ποσοστική χαλάρωση από την ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα, με απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων. Τέλος, δηλώνουμε για ακόμα μία φορά ότι το θέμα του κατοχικού δανείου είναι για μας ανοιχτό. Καθαρές κουβέντες. Το γνωρίζουν πλέον οι εταίροι μας. Θα γίνει επίσημη ελληνική θέση από τη πρώτη μέρα που θα βρεθούμε στο τιμόνι της χώρας». Κάπου, κάπως, κάποτε. Διηγώντας τα να κλαις.

Ε, λοιπόν, ισχύει ό,τι γράφαμε οι περισσοτεροι και πριν τις εκλογές: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το μνημόνιο ως άλλοθι

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Αν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα ένας πολίτης που θέλει περισσότερο από όλους το μνημόνιο, τότε υποπτεύομαι ότι αυτός είναι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Κι αυτό χωρίς την παραμικρή διάθεση χιούμορ ή ειρωνείας.

 

Εν μέρει την «αποκάλυψη» την έκανε ο κ. Βαρουφάκης. Κάποιοι ακραίοι κύκλοι στην Ευρώπη, είπε, ήθελαν πολύ την «Κοσοβοποίηση» της Ελλάδας. Να οδηγηθούμε σε πιστωτική ασφυξία, να κλείσουν οι τράπεζες, να βρεθούμε σε αδιέξοδο και να ξεκινήσει η «αποδόμηση της Ευρωζώνης αρχής γενομένης από την Ελλάδα». Με τη συμφωνία που πετύχαμε, συνέχισε ο κ. Βαρουφάκης, αυτές τις δυνάμεις «τις απομονώσαμε μέσα στο Eurogroup». Τους τη φέραμε δηλαδή.

 

Ακούγεται ολίγον παρανοϊκό: μια τεράστια συνωμοσία σε βάρος της Ελλάδας που αποτράπηκε την τελευταία στιγμή.  

Τέτοια ακραία κινδυνολογία δεν την είχε αποτολμήσει κανείς άλλος έως σήμερα. Και μάλιστα τα σχέδια σε βάρος της χώρας εκδηλώθηκαν και μέσα στο Eurogroup!  

Από ποιον άραγε;  

Με δεδομένη την κόντρα με τη Γερμανία, ο μοναδικός «ύποπτος» είναι ο κ. Σόιμπλε - τον οποίο, κατά τα άλλα, στην ίδια συνέντευξη ο κ. Βαρουφάκης είπε ότι απολαμβάνει να ακούει.

 Η Γερμανία λοιπόν θέλει να αποδομήσει την Ευρωζώνη και να διώξει την Ελλάδα από το ευρώ;  

Δυσκολα. 

Να επιβάλει τους όρους της; 

 Ναι. 

Να κάνει το ευρώ στα μέτρα της;  

Ναι. 

Ακόμα και να διώξει την Ελλάδα από το ευρώ, να το συζητήσουμε - αν και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκείνος που κατηγορούσε για κινδυνολογία όσους μιλούσαν για Grexit. Οτι θέλει να αποδομήσει την Ευρωζώνη, ωστόσο, πρώτη φορά ακούγεται.

 

Ας είναι. Δεν υπάρχει λόγος να τα παίρνουμε όλα τοις μετρητοίς. Σημασία έχει να κρατήσουμε πως η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι αναγκάστηκε να δεχθεί το τελεσίγραφο του Eurogroup για να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Και ο μόνος τρόπος ήταν να αποδεχθεί και το μνημόνιο. Ανάγκα και θεοί πείθονται...

 

Oμως αυτή είναι η μία πλευρά. Στην πραγματικότητα ο κ. Τσίπρας θέλει το μνημόνιο και κάνει όλη αυτήν τη φασαρία για έναν κυρίως λόγο: να μπορέσει να κάνει χωρίς πολιτικό κόστος τη ρεαλιστική του στροφή.  

Oλο το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και όλη η στρατηγική του στηριζόταν στις παροχές. Ορισμένες είναι δίκαιες και αναγκαίες. Oπως η επέκταση του μέτρου για το ελάχιστο εθνικό εγγυημένο εισόδημα που είχε εισαγάγει η προηγούμενη κυβέρνηση και υιοθέτησε και ο κ. Τσίπρας. Aλλες πάλι δεν είναι τίποτα άλλο από επαναφορά συντεχνιακών προνομίων και αποδόμηση των μεταρρυθμίσεων που έγιναν τα τελευταία χρόνια.

 

Ο κ. Τσίπρας γνώριζε από την αρχή ότι οι παροχές αυτές είναι αδύ­νατον να υλοποιηθούν - ιδίως εκτός μνημονίου. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε καταφέρει να βγει από το μνημόνιο, είχε πάει στην προληπτική γραμμή στήριξης και στηριζόταν στις διεθνείς αγορές για τη χρηματοδότηση της χώρας. Υπάρχει κανείς που πιστεύει πως όταν θα κέρδιζε τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να κάνει αυτά που υποσχόταν, να ανατρέψει το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, να αυξήσει τις δαπάνες κατά 11 δισεκατομμύρια, να πάρει τον έλεγχο των τραπεζών, να αυξήσει τους φόρους και να συνεχίσει να δανείζεται από τις αγορές; 

Oχι βέβαια. Eτσι το μνημόνιο δεν είναι παρά το τέλειο άλλοθι για τον κ. Τσίπρα να μην εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Να μπορέσει να κατασκευάσει τη θεωρία του «έντιμου συμβιβασμού» μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση». Αν καταφέρει να πείσει τους Γερμανούς να μας δώσουν κάποια πρόσθετα κεφάλαια για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης», τόσο το καλύτερο.

Το παράδοξο είναι ότι για τον ίδιο ακριβώς λόγο, να μην εφαρμόσει δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ το πρόγραμμά του, επιθυμεί το μνημόνιο και η αντιπολίτευση. Με αυτήν την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το λεξικό της οπισθοδρόμησης

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Δεν είναι μόνο το «Μνημόνιο» που πρέπει να γίνει «συμβόλαιο» και η «τρόικα» που πρέπει γίνει «θεσμοί» για να διασωθεί η τελευταία πιστοληπτική γραμμή της χώρας, για να γλιτώσουμε δηλαδή την άτακτη και καταστροφική χρεοκοπία. Ομως αυτά τα βαφτίσια θα μας επιτρέψουν απλώς να μη βουλιάξουμε. Θα χρειαστούν πολύ περισσότερα για να αλλάξουμε. Και αυτό διότι κάθε λέξη που χρειαζόμαστε για την οικονομική ανάκαμψη της χώρας είναι συκοφαντημένη.



 
Η «αριστεία» (που κατά τον υπουργό Παιδείας, Αριστείδη Μπαλτά, είναι «ρετσινιά») και τα «πρότυπα σχολεία» (που κατά τον ίδιο είναι «χιτλερικής έμπνευσης») είναι οι τελευταίες λέξεις που πληγώθηκαν από τον χαχαμπούχα αριστερό σχετικισμό, αυτόν που κάνει το άσπρο μαύρο, έτσι ώστε να παραμένει η Ελλάδα εσαεί στο άραχλο.
 

Κάθε αναφορά στην έννοια της «ανταγωνιστικότητας», το κλειδί για την ανάκαμψη της οικονομίας στο σύγχρονο περιβάλλον, δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς. «Η δική μας αντίληψη για την παιδεία αντιμάχεται τη σύγχρονη μυθολογία του νεοφιλελευθερισμού: αξιοκρατία, ανταγωνιστικότητα, κατανάλωση, αξιολόγηση, ατομική ελευθερία και ανέλιξη» (Θεματική Παιδείας ΣΥΡΙΖΑ, 23.1.2009). Ακόμη και η αξιοκρατία είναι για πολλούς «νεοφιλελεύθερη» και συνεπώς εξοβελιστέα. Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούσε τον ανταγωνισμό συνώνυμο του κανιβαλισμού: «Ο κανιβαλισμός είναι ένα φαινόμενο που εξαπλώνεται στις ανεπτυγμένες χώρες. Αποτέλεσμα της ιδεολογίας του κοινωνικού δαρβινισμού. Οι συνθήκες της παγκοσμιοποίησης –λένε– επιβάλλουν, για να αναδειχθούμε, να γίνουμε κάποιοι, να είμαστε ανταγωνιστικοί εις βάρος όλων των άλλων: συναδέλφων, φίλων, γειτόνων. Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία –λένε– μόνο οι ισχυροί επιζούν, γι’ αυτό καταβροχθίστε τον άλλο, γίνετε ανθρωποφάγοι» («Εργασιακός Μεσαίωνας», «Βήμα», 13.6.2008).


 
Τα παραπάνω δεν είναι απλώς αριστερές φλυαρίες. Δημιουργούν κοινωνικές αντιλήψεις, οι οποίες χρησιμοποιούνται από συντεχνίες προς ίδιον όφελος και σε βάρος της κοινωνίας. Σε ολόκληρο τον κόσμο αναγνωρίζεται ότι ο ανταγωνισμός –αν μη τι άλλο– μειώνει τις τιμές προς όφελος των καταναλωτών. Στην Ελλάδα, αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί αφού στη λειτουργία της αγοράς, π.χ., βιβλίου υπάρχει «ο “κανιβαλισμός τιμών” (!) με προσφορές που μπορεί να ξεπερνούν και το 40% επί της λιανικής τιμής» και οι εκδότες βλέπουν «ότι η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια τα χειρότερα δυνατά ένστικτα του κάθε χαρακτήρα, και ο “ένας ορμάει να φάει τις σάρκες του άλλου”, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ένας εκδότης, αφήνοντάς τους αδιάφορους το γεγονός της μεταξύ τους πολύχρονης γνωριμίας»! (Αγορά Βιβλίου: Η κατάργηση της ενιαίας τιμής αύξησε τον αθέμιτο ανταγωνισμό, Reporter 10.7.2014).
 

Στην Ελλάδα δεν έχουμε αγορά εργασίας, έχουμε «εργασιακό μεσαίωνα» και δουλεμπόριο. «Συνεχίζεται το απαράδεκτο καθεστώς απασχόλησης 300, περίπου, καθαριστριών και καθαριστών των εφοριών της χώρας –παρά τις αγωνιστικές τους κινητοποιήσεις αλλά και την προηγούμενη κοινοβουλευτική μου παρέμβαση–, το οποίο μόνο ως σύγχρονο δουλεμπόριο μπορεί να χαρακτηριστεί... Σκοπεύουν να τερματίσουν άμεσα αυτό το σύγχρονο δουλεμπόριο, μετατρέποντας τις συμβάσεις έργου των καθαριστριών και των καθαριστών στις εφορίες σε αορίστου χρόνου;» (Παναγιώτης Λαφαζάνης, 9.3.2011).
 

Βεβαίως ο «Μεσαίωνας» είναι λέξη που αγαπά να χρησιμοποιεί για τα πάντα η Αριστερά και τα παραφερνάλια της. Ετσι, η επέκταση του ορίου ζωής του γάλακτος από 5 σε 11 ημέρες χαρακτηρίστηκε «διατροφικός μεσαίωνας» (Αντίσταση Πολιτών Δυτικής Ελλάδας, 20.3.2014). Ο νόμος Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ χαρακτηρίστηκε «νόμος-πλαίσιο ενός νέου μεσαίωνα»: «Τα αποτελέσματα της υλοποίησης του νόμου θα φέρουν μια τεράστια αρνητική μετατόπιση των συσχετισμών και στο επίπεδο της ιδεολογίας, επιβάλλοντας μια νέα ακραία μορφή αγοραίου φονταμενταλισμού, όπου διάφοροι νεοφώτιστοι manager θα απολαμβάνουν τις εξουσίες των μουλάδων του Ιράν. Η ανατροπή του, μαζί με την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης και της πολιτικής της, αποκτά σήμερα τεράστια σημασία» («Αυγή», 9.9.2011).
 

Δεν έχουμε γραφεία διασύνδεσης των ΑΕΙ με τις επιχειρήσεις, έχουμε «κερκόπορτες των πολυεθνικών στην Παιδεία»: « (...) τα γραφεία διασύνδεσης με τις επιχειρήσεις που λειτουργούν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ έχουν ως στόχο τη νομιμοποίηση της παρέμβασης των επιχειρήσεων στο περιεχόμενο των προγραμμάτων σπουδών και η εισαγωγή της ιδέας μιας “αξιοκρατικής”, τάχα, λειτουργίας της καπιταλιστικής αγοράς, που ενδιαφέρεται να απορροφήσει και να ανταμείψει τους “καλύτερους”. Οχι μόνο δεν συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της ανεργίας των πτυχιούχων, αλλά διευκολύνοντας τα μονοπώλια να “αλιεύουν ψυχές”, απομακρύνουν τη νεολαία από τον μόνο σίγουρο δρόμο κατάκτησης του δικαιώματος στην εργασία, την ταξική πάλη. Ειδικά μέσα από τις ημερίδες “σταδιοδρομίας”, στις οποίες οι μονοπωλιακές επιχειρήσεις προβάλλουν τα “επιτεύγματα” και το “κοινωνικό” έργο τους, σε κατάμεστα αμφιθέατρα φοιτητών, επιχειρείται να προκληθεί δέος και θαυμασμός προς τη μονοπωλιακή διεύθυνση της κοινωνίας» (Τμήμα Παιδείας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Απρίλιος 2001).
 

Δεν έχουμε εταιρείες διάθεσης προσωπικού, όπως στον υπόλοιπο κόσμο, έχουμε «σύγχρονα σκλαβοπάζαρα». Δεν μπορεί να υπάρξει βελτίωση στην ανώτατη παιδεία, υπάρχει μόνο «εντατικοποίηση των σπουδών». Ακόμη και η χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών στην ψηφοφορία των ΑΕΙ χαρακτηρίστηκε «τεχνοφασισμός»!
 

Υπήρξαν λέξεις που συκοφαντήθηκαν και εξαφανίστηκαν ως έννοιες άμα τη εμφανίσει τους: «Αν κάποιος έτρεφε ψευδαισθήσεις για το περιεχόμενο του όρου “απασχολήσιμος”, που χρησιμοποίησε ο Κ. Σημίτης στην ομιλία του στους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, για να περιγράψει την κατάσταση στην οποία θα “πρέπει” να βρίσκονται στο εξής οι εργαζόμενοι, ώστε να είναι στη διάθεση ανά πάσα στιγμή και όσο θέλουν οι εργοδότες... Είναι σαφές... το εφιαλτικό μέλλον που επιφυλάσσει η κυβέρνηση στους εργαζομένους: Κανένα δικαίωμα στην εργασία δεν υπάρχει, καμία προστασία από το κράτος, τα πάντα παραδίνονται στους νόμους της αγοράς» («Ριζοσπάστης», 3.4.1997).
 


Η έννοια της «ευασφάλειας», που έσωσε και τη δανική οικονομία και τα δικαιώματα των Δανών εργαζομένων, είναι επίσης καταραμένη: «Παρόμοιες μορφές εργασιακής ευελιξίας ή ευελι-σφάλειας (flexi-curity), συναντούμε στην Ευρώπη όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα... Η αποθράσυνση των οικονομικών δυνάμεων και κυρίως του χρηματιστικού κεφαλαίου βρίσκουν προσβάσιμο εφαλτήριο στις πολιτικές δομές της Ε.Ε., οι οποίες –ως βαθιά νεοφιλελεύθερες και αντιανθρώπινες, αντικοινωνικές και αντιδημοκρατικές– πρέπει να αρχίσουν να “ξηλώνονται” με κάθε τρόπο... ένας ακραίος ρεβανσισμός εξελίσσεται... Ολες αυτές οι μορφές της “εργασιακής ειλωτείας”, σε συνδυασμό με την κατασκευασμένη υψηλή ανεργία και τη βίαιη υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης, αξίζει να συναντήσουν την καθολική, οργανωτική και πολιτική ενωτική αντίδραση και πολιτική πράξη της ευρύτερης Αριστεράς...» (Αλέξης Μητρόπουλος, «Αυγή» 17.8.2013).
 

«Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο ναρκωτικό που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος», είχε παρατηρήσει ο Ράιαν Κίπλινγκ. Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία έχει εθιστεί στην ανοησία και είναι δύσκολο να αποτοξινωθεί. Από τη στιγμή που η πολυποίκιλη προπαγάνδα έκανε κοινωνική πεποίθηση πως η αύξηση της παραγωγικότητας είναι «κόλαση», ο ανταγωνισμός είναι «κανιβαλισμός», η αξιολόγηση αποτελεί «μεσαίωνα», η αγορά προάγει τη «λεηλασία», δεν υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Κάθε μέτρο που θα μπορούσε να φέρει προκοπή θα είναι ακυρωμένο από τα γεννοφάσκια του. 

EΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η ζωή στο άσυλο

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δειλοί, μοιραίοι, πλην όμως σε αντίθεση με τους θαμώνες της ταβέρνας στο ποίημα του Βάρναλη, δεν είναι διόλου άβουλοι. Διαθέτουν τη μαγική ράβδο που μεταμορφώνει τις κολοκύθες της πραγματικότητας σε άμαξες πριγκιπικές, την περίφημη πολιτική βούληση. Αναφέρομαι στους δασκάλους του Γένους, τα μέλη της περίφημης ΟΛΜΕ της οποίας προΐσταται ο τεχνολόγος υγείας κ. Κοτσιφάκης, διότι δυστυχώς για τους εκπαιδευτικούς δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής.
 


Η ΟΛΜΕ, η οποία με μία ακόμη ηρωική χειρονομία, απ’ αυτές που καταυγάζουν φως και σοφία στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, στέκει «αρνητικά» απέναντι στον διαγωνισμό Pisa, διότι τα αποτελέσματά του χρησιμοποιούνται για να δυσφημήσουν το έργο των εκπαιδευτικών και το δημόσιο σχολείο. 

Η αλήθεια είναι ότι τα μέχρι τούδε αποτελέσματα των δεκαπεντάχρονων Ελληνόπουλων που συμμετείχαν στον διεθνή διαγωνισμό δεν λαμπρύνουν το προαναφερθέν έργο.
 

Η θέση 44 που κατέλαβαν την τελευταία φορά είναι πολύ κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, και τέσσερις θέσεις πριν από τον ευρωπαϊκό πάτο. Ξεπέρασαν μόνον τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την αδελφή Κύπρο.  

Στη Γιουροβίζιον τα πάμε καλύτερα, όμως μην ξεχνάμε ότι ο πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας.


 
Κάποιες ΕΛΜΕ καταγγέλλουν τον διαγωνισμό ως μέρος της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, αντίστοιχο με την τιμή του φρέσκου γάλακτος και το βάρος της φραντζόλας. Κάποτε πάλι η ΟΛΜΕ είχε αποφανθεί πως πρόκειται για έναν μάλλον δόλιο τρόπο εισαγωγής των αγγλοσαξονικών εκπαιδευτικών ηθών στην εκπαίδευση. Και είναι πράγματι απαράδεκτο, προδοτικόν θα τολμούσα να πω, πώς ορισμένοι θέλουν να διαβρώσουν ένα τόσο εκλεπτυσμένο και αποτελεσματικό εκπαιδευτικό σύστημα όπως το ελληνικό με τα διεφθαρμένα αγγλοσαξονικά ήθη και έθιμα. Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας!
 

Δεν μας αρέσει ο Pisa γιατί είναι αγγλοσαξωνικός, δεν μας αρέσει το ευρώ γιατί είναι γερμανικό, αναρωτιέται κανείς μήπως, αντί να βασανιζόμαστε θα έπρεπε να βρούμε τρόπο γεωγραφικής μετατόπισης της χώρας για να γλιτώσουμε από την ευρωπαϊκή μας μοίρα. Ή με άλλα λόγια να κάνουμε ένα δημιουργικό άλμα ασάφειας στο κενό και όπου βγούμε. Ας βγούμε και στη Γουινέα Μπισάου. Εκεί τουλάχιστον θα πρωτεύσουμε.
 

Δειλοί και μοιραίοι. Διότι τη στάση της ΟΛΜΕ την επικροτούν οι ιθύνοντες του υπουργείου που καθυστερούν να δηλώσουν την ελληνική συμμετοχή. Και όχι μόνον η σημερινή υπό τον κ. Μπαλτά, τον ορκισμένο εκδικητή της μετριότητας, αλλά και η προηγούμενη του κ. Αρβανιτόπουλου. Ως γνωστόν, η κοινωνική παραλυσία που προκαλεί ο φόβος απέναντι στον σύγχρονο κόσμο δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της καθ’ ημάς Aριστεράς.
 


Και καλά η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ που ακόμη διάγει βίον σοσιαλιστικόν ανθόσπαρτον, όμως σ’ αυτήν τη ρημάδα την ΟΛΜΕ συνδικαλίζονται άνθρωποι που υποτίθεται προετοιμάζουν τα παιδιά μας για το μέλλον. Και φοβούνται να τους δείξουν πώς είναι ο κόσμος πέρα από τη μύτη τους και το ωράριό τους, γιατί οι ίδιοι δεν τον ξέρουν. Και μεταμορφώνουν τον φόβο τους σε ιδεολογία.
 

Eνα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας πάσχει από ιδρυματισμό:

OIKONOMIA στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κόβουν τη συνταξη χηρείας Δημοσίου σε 112.000 δικαιούχους

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΑΤΙΚΟΥ

Αναδρομικό μαχαίρι έρχεται για τους συνταξιούχους που λαμβάνουν δυο συντάξεις εκ των οποίων η μία είναι σύνταξη χηρείας από το Δημόσιο.

Το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους απέστειλε προ ημερών μαζικά ειδοποιητήρια σε 112.000 συνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη χηρείας από το Δημόσιο και ταυτόχρονα κύρια σύνταξη είτε από το Δημόσιο είτε από άλλο Ταμείο και τους καλεί εντός 20 ημερών να δηλώσουν ποια από τις δυο συντάξεις θα κοπεί, αλλιώς, δηλαδή μετά την παρέλευση της 20ήμερης προθεσμίας, η περικοπή θα γίνει αυτόματα από τις αρμόδιες υπηρεσίες σύμφωνα με όσα προβλέπει η νομοθεσία!

Σε όσες περιπτώσεις μάλιστα έχουν περάσει τρία χρόνια μετά τη μεταβίβαση της σύνταξης χηρείας και δεν έχει γίνει έλεγχος οι μειώσεις θα γίνουν αναδρομικά! 

Οι περιορισμοί μπαίνουν σε εφαρμογή μετά από 5 χρόνια καθυστέρησης και οι αρμόδιες υπηρεσίες καλούν όλους τους δικαιούχους σύνταξης χηρείας από το Δημόσιο να υποβάλουν υπεύθυνες δηλώσεις με τις οποίες να γνωστοποιούν:

* Αν λαμβάνουν κύρια σύνταξη από το Δημόσιο ή οποιοδήποτε άλλο ταμείο και από πότε, για να αποφασίσουν ποια σύνταξη θα μειωθεί.

* Αν εργάζονται ως μισθωτοί ή αυτοαπασχολούνται και από πότε, οπότε αυτόματα η σύνταξη χηρείας αναστέλλεται.

 

Στην περίπτωση που δεν υποβάλουν τις υπεύθυνες δηλώσεις με τα στοιχεία που τους ζητούνται, τότε οι περικοπές που προβλέπει ο νόμος 3865/10 όπως τροποποιήθηκε με το ν. 4002/2011 θα γίνουν αυτόματα!

Σύνταξη χηρείας από το Δημόσιο παίρνουν 112.000 δικαιούχοι οι οποίοι κατά πλειοψηφία έχουν και δική τους σύνταξη, είτε από το Δημόσιο είτε από το ΙΚΑ ή άλλους φορείς.

Εφόσον η σύνταξη λόγω θανάτου μεταβιβάστηκε στα πρόσωπα αυτά μετά τον Ιούλιο του 2010 (ημερομηνία ψήφισης του ν. 3865/10) και έχει παρέλθει η τριετία, τότε θα επιβληθούν περικοπές κατά 50% αν είναι κάτω των 65 ετών ή 30% αν είναι πάνω από 65.

Στην περίπτωση όμως που τα πρόσωπα αυτά λαμβάνουν και κύρια σύνταξη από το Δημόσιο, τότε σύμφωνα με τη νομοθεσία η μία από τις δυο θα πρέπει να μειωθεί κατά 75%!

Ενώ: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Έτσι δεν παίρνουμε χρήματα σύντροφοι

Του ΤΑΣΟΥ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προτίμησε αυτή τη φορά να μην δει τον πρωθυπουργό Aλέξη Τσίπρα, πριν το  Eurogroup. H προηγούμενη συνεργασία του με την ελληνική κυβέρνηση τον εξέθεσε, καθώς ό,τι συζητούσε μαζί της «διέρρεε» στα μέσα ενημέρωσης.  

Ο υπεύθυνος για τις οικονομικές υποθέσεις Πιερ Μοσκοβισί χρειάσθηκε εξαιτίας της αδιακρισίας της ελληνικής κυβέρνησης να δώσει εξηγήσεις στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι δεν παραβιάζει τους κανόνες.

Η θέση της επιτροπής δεν είναι απλή: Επικρίνει τη Γερμανία για υπερβολικά πλεονάσματα, όπως πρέπει να κάνει, και δίνει άλλα δύο χρόνια στη Γαλλία, μία χώρα με καθυστερήσεις μεταρρυθμίσεων που κοροϊδεύει, προβάλλοντας μόνο την ιδιωτικοποίηση των επαρχιακών αεροδρομίων της. «Μάλλον δεν θέλετε να κάνετε την Ευρώπη πιο ανταγωνιστική» είναι η μόνιμη επωδός του Βερολίνου προς την Κομισιόν.

Και μέσα σ' αυτόν τον... χαμό, έχεις και τα παιδιά από την Αθήνα που παίζουν.

Για να μην μένει καμία αμφιβολία γι' αυτό ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, έκανε χθες σαφές από τη Λευκωσία ότι όσο η Ελλάδα και η Λευκωσία αρνούνται να αξιολογηθούν για τα προγράμματά τους τόσο η ΕΚΤ δεν θα αγοράζει τα ομόλογά τους, ενώ αρχίζει στις 9 Μαρτίου μια κοσμογονία σε ολόκληρη την Ευρώπη με προσφορά πολύ φθηνού χρήματος.  

Αυτό δεν θέλαμε τα τελευταία 5 χρόνια;  

Μόνο που τώρα που αρχίζει δεν είμαστε μέρος του πάρτι, αλλά συνεχίζουμε να αναζητούμε λίγα χρήματα για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις στο τέλος του μήνα.

Η ελληνική κυβέρνηση, εφόσον επιμείνει στις έξι προτάσεις που διέρρευσε προχθές τη Δευτέρα, δεν πρόκειται να πάρει χρήματα. 

Πρέπει:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και εμείς κρατάμε ομπρέλα...!!!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Είναι καταπληκτικό αυτό που μας συμβαίνει. Την ώρα που το ευρώ βρίσκεται στη χαμηλότερη ισοτιμία έναντι του δολαρίου από το 2003, τα επιτόκια βρίσκονται στα ιστορικά χαμηλά τους και οι χώρες της Ευρωζώνης ετοιμάζονται για τη «βροχή» φρεσκοκομμένου χρήματος, σχεδόν 60 δισ. τον μήνα, η Ελλάδα βρίσκεται να κρατά... ομπρέλα.

 

Η Ελλάδα μένει εκτός της ιστορικής απόφασης της ΕΚΤ για ποσοτική χαλάρωση, για κόψιμο χρήματος δηλαδή που θα τονώσει την ανάπτυξη

Τη στιγμή που η πτώση του ευρώ τονώνει τις εξαγωγές από την Ευρωζώνη, οι ελληνικές επιχειρήσεις βουλιάζουν από έλλειψη ρευστότητας, από έλλειψη εμπιστοσύνης και φερεγγυότητας από τους υποψήφιους αγοραστές.

 

Και δεν είναι μόνον αυτά. Ηρθε η τυπική επιβεβαίωση του σοκαριστικού αποκλεισμού της Ελλάδας από κάθε πρόσβαση σε χρηματοδότηση, για την οποία όλοι προειδοποιούσαν και μόνο η κυβέρνηση έκλεινε με νόημα το μάτι: «Μην ακούτε, έχουμε τον τρόπο μας...».

 

Δείξτε το «Σχέδιο Α» επιτέλους, για να μπορέσουμε να φαντασθούμε το «Σχέδιο Β» που επισείει ο Γιάνης Βαρουφάκης. Γιατί προς το παρόν το μόνο που βλέπουμε, πέραν της σύγχυσης μεταξύ των υπουργών, των αναπληρωτών τους και των βουλευτών της πλειοψηφίας, είναι μια διαδικασία που σπρώχνει τη χώρα, εξουθενωμένη, όλο και πιο κοντά στην άκρη του γκρεμού.

 

Φοβόμασταν μήπως πουληθούν φθηνά τα «ασημικά της οικογένειας» και τελικά έβαλαν χέρι στον «κουμπαρά των παιδιών» με τα ψιλά. Και η χώρα αποφεύγει τη χρεοκοπία (τουλάχιστον την τρέχουσα εβδομάδα), με τα αποθεματικά των Ταμείων, τα λειτουργικά των νοσοκομείων, με τα λεφτά που προορίζονταν για επιδοτήσεις

 

Ακόμη κι αν κερδίσει η κυβέρνηση σε αυτήν τη διαπραγμάτευση τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, η χώρα θα έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο που δεν θα έχει καμιά αξία πια: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γραφικού καρεκλοκαψουρεμένου "εθνοσωτήρια" πλάνα...!

Toυ ΗΛΙΑ ΜΑΚΡΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και οι ΜεγαλοΜ@λ@κ#ς ερωτεύονται !!!

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ