TOYΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Εχει πίσω η NAVTEX την «ουρά»;

 Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Το επεισόδιο με τη NAVTEX της Τουρκίας ήταν απολύτως διδακτικό για το πώς «δουλεύει» το κατεστημένο στην Αγκυρα που είναι προβλέψιμο και δεν αλλάζει ούτε όταν οι κεμαλιστές αντικαθίστανται από τους ερντογανιστές.

 

Η Τουρκία ήταν προφανές ότι ήθελε να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Το έκανε και πριν από μερικές ημέρες με τον αρχηγό του τουρκικού ΓΕΑ να ανεβαίνει σε ένα F16 και να διασχίζει από πάνω μέχρι κάτω το Αιγαίο, σχεδόν 720 χιλιόμετρα, παραβιάζοντας επανειλημμένα τον ελληνικό εναέριο χώρο στην περιοχή 6-10 ν.μ. Αρκετοί θεώρησαν ότι ήταν η απάντηση στην πτήση του Π. Καμμένου πάνω από τα Ιμια, άλλοι ότι ήταν η απάντηση στη δέσμευση μεγάλων περιοχών στο Αιγαίο από την Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία δεν χρειάζεται αφορμές για να προκαλεί.

 

Ομως πλέον δεν μπορεί η διπλωματία να ασκείται με αυτόν τον τρόπο. Γιατί η δέσμευση μεγάλων περιοχών στο Αιγαίο από την Ελλάδα δεν επηρεάζει την κανονικότητα της ζωής στην Τουρκία... Αντιθέτως, όμως, η δέσμευση περιοχών από την Τουρκία στο Αιγαίο υπονομεύει την εθνική κυριαρχία μας και αμφισβητεί ευθέως δικαιώματα κυριαρχικά και επιχειρησιακά, και αποξενώνει ελληνικά νησιά από τον ηπειρωτικό κορμό. 

Από τις τρεις τουρκικές NOTAM, δύο παραμένουν σε ισχύ και αμφισβητούν ελληνικό εναέριο χώρο μεταξύ 6-10 ν.μ. (τον οποίο δυστυχώς δεν αναγνωρίζουν ως ελληνικό οι ΗΠΑ και ντε φάκτο το ΝΑΤΟ).

 

Πραγματικά δεν είναι κατανοητός ο λόγος που η Αθήνα αποδέχτηκε την επομένη των εκλογών την επανέναρξη των συνομιλιών με την Τουρκία όχι για την επίλυση του προβλήματος της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας αλλά για την υιοθέτηση Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Γιατί ΜΟΕ υπάρχουν από την εποχή του Μνημονίου Παπούλια-Γιλμάζ. 

Ας συμφωνήσουμε ότι :

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ: Ακατάρριπτο παγκόσμιο ρεκόρ - Μέσα σε τέσσερα χρόνια αλλάξαμε πέντε Αρχηγούς Στρατού!

Αυτό δεν έχει γίνει σε καμιά άλλη χώρα ευνομούμενου κράτους. Να αλλάζει κάθε 9,5 μήνες (κατά μέσο όρο) τον Αρχηγό του Στρατού. Κατέχουμε πλέον παγκόσμιο ρεκόρ που αποκλείεται να καταρριφθεί από χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα.
 

Μέσα σε τέσσερα χρόνια το Στράτευμα άλλαξε πέντε αρχηγούς. Τον πέμπτο επέλεξε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν πρόλαβε, καλά καλά, να συμπληρώσει ούτε μήνα από την ορκωμοσία της.
 

Η τακτική αυτή εγκαινιάσθηκε το 2011 με την αποστράτευση ενός από τους ικανότερους στρατιωτικούς ηγέτες, τον στρατηγό Φραγκούλη Φράγκο, οι εντελώς ανεξήγητες καρατομήσεις συνεχίστηκαν με τους Αρχηγούς Ζιαζιά, Γκίνη και Τσέλιο ενώ την Τετάρτη τη νύκτα, που συνεδρίασε εκτάκτως το ΚΥΣΕΑ -χωρίς να συντρέχει κανένας ιδιαίτερος λόγος-, αποστρατεύθηκε ο στρατηγός Χρ. Μανωλάς, ένας στρατηγός με πολύ καλή φήμη και δράση.  

Και μόνο το γεγονός ότι στα 3,5 χρόνια που ηγείται των Ενόπλων Δυνάμεων ο στρατηγός Μιχάλης Κωσταράκος έχουν αλλάξει πέντε αρχηγοί δείχνει τον παραλογισμό της πολιτικής εξουσίας και άντε να ισχυρισθεί κανείς ότι ήταν αναγκαίες επειδή οι αποστρατευθέντες αρχηγοί δεν ανταποκρίθηκαν επάξια στα καθήκοντά τους και όχι ως αποτέλεσμα πολιτικών σκοπιμοτήτων.  

Είναι επίσης γεγονός ότι αυτές οι αλλαγές, όταν ο Αρχηγός ΓΕΣ δεν έχει προλάβει καν να ζεστάνει την καρέκλα του, κάθε άλλο παρά ενισχύουν το κύρος των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Αλλά και του Αρχηγού. Η ευθύνη ανήκει απευθείας και στους πρωθυπουργούς, οι οποίοι συγκαλούν και προεδρεύουν στο ΚΥΣΕΑ, αφού χωρίς τη δική τους συναίνεση δεν γίνεται καμιά αλλαγή στην ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.
Γεννάται και το ερώτημα: 

ΚΥΠΡΟΣ - ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί θυσιάστηκε ο Αυξεντίου

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ

Στις 3 Μαρτίου 1957 ο Σταυραετός του Μαχαιρά, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, έπεφτε νεκρός αφού επί ώρες αγωνιζόταν μόνος εναντίον ολοκλήρου συντάγματος Βρετανών καταδρομέων. Ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, της Εθνικής Οργανώσεως Κύπριων Αγωνιστών, έπεσε μαχόμενος για την Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Αυτός ήταν ο στόχος του επικού εκείνου αγώνος, στον οποίο πρωτοστάτησαν οι νέοι και κυρίως τα παιδιά των κατηχητικών. 

Ο Απελευθερωτικός Αγώνας του 1955-59 συγκλόνισε όχι μόνον την Κύπρο, αλλά ολόκληρο τον Ελληνισμό και πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία μας.

Οσο κι αν ενοχλούνται οι οπαδοί του μαρξιστικού διεθνισμού ή της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποιήσεως, η αλήθεια είναι ότι ο ωραίος εκείνος αγώνας είχε ως ιδανικά την ορθόδοξη πίστη και τη διαχρονική πορεία του ελληνικού έθνους. Με αυτές τις αρχές και τις αξίες επιβιώσαμε έως σήμερα. Ο Αυξεντίου, που έπεσε μαχόμενος, οι εννέα συναγωνιστές του, οι οποίοι απαγχονίστηκαν από τους Βρετανούς, οι χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες που διαδήλωναν στους δρόμους της Κύπρου κρατώντας την ελληνική σημαία, ο απλός λαός που έκανε αντίσταση, δίνοντας αρχαιοελληνικά ονόματα στα παιδιά του, οι ιερείς, οι οποίοι μιλούσαν στους νέους για τους μάρτυρες της Εκκλησίας και τους ήρωες του έθνους, όλοι αυτοί αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση.  

Η πνευματική ανάταση, την ποία χρειαζόμαστε για να βγούμε από την κρίση, θα έλθει όταν ξαναμιλήσουμε στα παιδιά μας για τον Αυξεντίου, τον Καραολή, τον Παλληκαρίδη και όταν παύσουν κάποιοι να αναμασούν ξεπερασμένα συνθήματα και αποτυχημένες ιδεολογίες που οδήγησαν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα την ανατολική Ευρώπη.

Σήμερα η Κύπρος αντιμετωπίζει κινδύνους. Η τουρκική προκλητικότητα και η οικονομική κρίση είναι οι εμφανείς παράμετροι. Υπάρχει και μία επίθεση, η οποία γίνεται ύπουλα και γι' αυτό είναι πιο διαβρωτική. Μετά την απόρριψη του διχοτομικού και ρατσιστικού Σχεδίου Ανάν το 2004 από τους Ελληνοκυπρίους, οι ανανιστές επανέρχονται με μεθοδευμένη προπαγάνδα κατά της ελληνικής εθνικής ταυτότητας των Κυπρίων. Προηγήθηκε η πενταετής διακυβέρνηση από τον Πρόεδρο Δ. Χριστόφια και το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ, οι οποίοι επιχείρησαν να αποχριστιανοποιήσουν και να αφελληνίσουν την παιδεία. Αντέδρασαν ευτυχώς η Εκκλησία της Κύπρου και οι εκπαιδευτικοί, αλλά κάποια ζημιά έγινε. Τώρα βλέπουμε να επανεμφανίζεται ο Νεοκυπριακός Σύνδεσμος, ο οποίος μέσω δημοσκοπήσεως που παρουσίασε στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Λευκωσίας προβάλλει την ανάγκη να κατασκευαστεί μία κυπριακή ταυτότητα εις βάρος της ελληνικής.

Πρόκειται για μια ξαναζεσταμένη σούπα, η οποία σερβίρεται κατά καιρούς για να πείσει τους Ελληνοκυπρίους ότι η λύση είναι να πάψουν να αισθάνονται Ελληνες. 

 

"Επίγεια σοφία"

Αφιερωμένη στη μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου πού έπεσε σαν σήμερα το 1957 αγωνιζόμενος για μια ελεύθερη Κύπρο

 

«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».

"Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν."

(Τα λόγια που είπε στου Αγγλους ώς απάντηση στπ κάλεσμά τους να παραδωθεί )

«Ναι, ο Γρηγόρης είναι, αλλά να μην μας δούνε αυτά τα σκυλιά να κλαίμε» 

(Η απάντηση του πατέρα του όταν βγαίνοντας χαμογελαστός απο το νεκροτομείο όπου πήγε προς αναγνώριση του γιού του  ρωτήθηκε από τους οικείους του γιατί γελούσε. )

«Είμαι περήφανη για τον γιο μου. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου».

(Τα λόγια της ηρωικής  μάνας του όταν πληροφορήθηκε το μαύρο μαντάτο του χαμού του  γιού της)

Σαν σήμερα (3/3/ΧΧΧΧ)

1827: Ο Καραϊσκάκης επιτυγχάνει στο Κερατσίνι μεγάλη νίκη κατά του Κιουταχή, και 6.000 Τούρκων.

1924: Ο ηγέτης της Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ ανακηρύσσει τη χώρα του κοσμική Δημοκρατία.

2003: Ξεκινά η δίκη της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη».

1957: Πεφτει υπερ πατρίδος ο Γρηγόριος Αυξεντίου, αγωνιστής της Κυπριακής Ανεξαρτησίας.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το ζήτημα είναι οι Ελληνες

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Πολύ σύντομη δεν ήταν αυτή η «ανάσα αισιοδοξίας»; 

Πολύ σύντομα δεν άρχισαν να μαζεύονται οι λογαριασμοί και να εκδηλώνεται η εσωκομματική γκρίνια;  

Πολύ ξαφνικά δεν μαζεύτηκαν τα σύννεφα του «πιστωτικού γεγονότος» και μιας τρίτης δανειακής σύμβασης;

Εξαρτάται πώς το βλέπει ο καθένας. Παρατηρώ ότι πολλοί γύρω μας, άνθρωποι σαν κι εμάς, βιώνουν κάθε πράξη του γνωστού δράματος ως αυτόνομο έργο και διαπιστώνω ότι αυτή η αντίληψή τους για την κατάσταση δημιουργεί μέσα τους την προσδοκία της επανάληψης. Σκέπτονται, λοιπόν, την εξέλιξη της κρίσης στις εξής γραμμές, πάνω κάτω: πάλι αυτοί (οι εταίροι) θα μας πάρουν με το καλό, πάλι εμείς θα τους παραμυθιάσουμε, ώσπου να φθάσουμε στο μη περαιτέρω και τότε κάνουμε ένα ντιλ μαζί τους επάνω στη βάση «άκου φίλε, μισή ξεφτίλα δικιά σου, μισή δικιά μου και πάμε απ’ την αρχή».

Κατανοώ την ψυχολογική ανάγκη που μας κάνει να βρίσκουμε διανοητικά τεχνάσματα, ώστε να αποφεύγουμε μια πραγματικότητα που φοβόμαστε ότι θα μας πληγώσει. Κατά την αντίληψή μου, όμως, το έργο που παίζεται από το 2009 είναι το ίδιο και μόνο αν το συλλάβουμε ως ενιαίο μπορούμε να καταλάβουμε πού ακριβώς στεκόμαστε. Να κάνω, λοιπόν, μια περίληψη της υπόθεσης στα γρήγορα. 

 Το 2009 βρεθήκαμε με ένα σαπιοκάραβο μέσα στη φουρτούνα. Οι εταίροι, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ μας δάνεισαν λεφτά, με τον σκοπό τα δάνεια να εξασφαλίσουν νηνεμία στα νερά τριγύρω, ώστε εμείς όχι απλώς να διορθώσουμε το σαπιοκάραβο, αλλά να το κάνουμε καινούργιο, αλλάζοντας κάθε κομμάτι του.

Τόσα χρόνια μετά το 2009, πού βρισκόμαστε τώρα; 

Με το δίδυμο Σαμαρά-Στουρνάρα, κλείσαμε τουλάχιστον τις τρύπες στο σκάφος. Ωστόσο, με την εξαίρεση ελάχιστων υπουργών (Βρούτσης, Μητσοτάκης, κυρίως και Διαμαντοπούλου από την κυβέρνηση ΓΑΠ) δεν κάναμε σχεδόν τίποτε για να αλλάξουμε το σαπιοκάραβο. Και τώρα, προκειμένου να κερδίσουμε χρόνο, συμφωνήσαμε (μέσα σε ένα πλαίσιο «δημιουργικής αμφισημίας», αλλά και ταμειακής ασφυξίας...) να τα κάνουμε όλα μαζί! Ποιον κοροϊδεύουμε;

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις αρχικές θέσεις της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση - αρκεί, προς το παρόν, ότι ο πρωθυπουργός και δυο τρεις άλλοι γύρω του αντελήφθησαν τον κίνδυνο και έγινε η στροφή στα λόγια. Στην πράξη όμως, δεν βλέπω πώς μπορεί να γίνει η στροφή.  

Για να πάρει την κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ) κατάφερε να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της «κοινωνικής πλειοψηφίας» (χρησιμοποιώ τους όρους τους) σε θέσεις πιο αριστερές και πιο ριζοσπαστικές. Θέσεις, οι οποίες αγκαλιάζουν και το πεζοδρόμιο: το αναρχο-ελευθεριακό ως και κρυπτοφασιστικό συνονθύλευμα των αγανακτισμένων της πλατείας.  

Πώς θα χειριστεί η κυβέρνηση τις προσδοκίες που η ίδια καλλιέργησε σε αυτό τον κόσμο; (Εναν κόσμο, σημειωτέον, που θεωρεί ότι η «ανθρωπιστική κρίση» αφορά την καταστροφή του μεσοαστικού ονείρου της μεζονέτας και της BMW...).  

Τέλος, τα αισθήματα που θα προκαλέσει η διάψευση των προσδοκιών πώς θα εκτονωθούν;

Κοιτάζοντας το έργο συνολικά, μένω με την εντύπωση (δεν θέλω να την πω βεβαιότητα) ότι χειριζόμαστε την κρίση, δηλαδή την κατάστασή μας, με τέτοιο τρόπο ώστε συνεχώς να τραβιόμαστε όλο και πιο μακριά από την Ευρώπη. Τόσο λίγο κάθε φορά ώστε η μετακίνηση να είναι ανεπαίσθητη καθώς συμβαίνει, πλην απολύτως διακριτή όταν κοιτάξει κάποιος τη γενική εικόνα.

Οι άλλες χώρες που ήταν σε πρόγραμμα προχωρούν. Εμείς, πάντα εκεί. Στυλωμένοι με το πείσμα του βλάκα, ντύνουμε με παιδαριώδεις ρητορείες τη μόνη σταθερή και ειλικρινή απαίτησή μας: δώστε μας χρόνο και λεφτά, για να συνεχίζεται η νηνεμία και εμείς να μπορούμε να παριστάνουμε ευπρεπώς (και, φυσικά, με το στυλ που μας αξίζει) ότι διορθώνουμε τη «γαλότσα».  

Τα ίδια τα επιχειρήματά μας, όμως, υποσκάπτουν τόσο προδήλως την απαίτησή μας, ώστε να αναρωτιέμαι μερικές φορές αν η κυβέρνηση το κάνει επίτηδες, επειδή η ρήξη με την Ευρώπη είναι η κρυφή σκοπιμότητά της.

Ζητούμε, λ.χ., την αξιοπρέπειά μας από τους άλλους (μόλις προχθές το έκανε ο Σούπερ Μπαρούφας σε μια κρίση σοσιαλιστικού λυρισμού...), ενώ η αξιοπρέπεια είναι κάτι που κερδίζεται ή χάνεται από εμάς τους ίδιους, κάτι το οποίο κανείς δεν μπορεί ούτε να μας το δώσει ούτε και να μας το πάρει. 

Επίσης, επικαλούμεθα διαρκώς τα αγαθά της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ισοτιμίας, ενώ μας διαφεύγει το αυτονόητο: ότι κάθε φορά που το κάνουμε αυτό, με τον χαρακτηριστικό τρόπο μας του κακομαθημένου, ουσιαστικά αρνούμεθα τα ίδια αγαθά από τους άλλους. 

Οταν προτάσσουμε το επιχείρημα της δημοκρατικής εντολής της κυβέρνησής μας, λέμε στους άλλους ότι αδιαφορούμε για τη δημοκρατική εντολή των δικών τους κυβερνήσεων. 

Ομοίως και όταν μιλούμε για αλληλεγγύη και ισοτιμία, έννοιες οι οποίες δεν νοούνται παρά μόνο σε συνύπαρξη με τους άλλους. 

Με λίγα λόγια, η πεποίθηση που υφέρπει σε αυτή τη ρητορική (που έχει υιοθετηθεί πλέον από τον κόσμο στους δρόμους) είναι της δικής μας ανωτερότητας έναντι των άλλων. Η πεποίθηση ότι είμαστε κάτι διαφορετικό και μας αξίζει προνομιακή μεταχείριση.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι ότι η αυθαίρετη και ανεδαφική αντίληψη της ανωτερότητάς μας εκνευρίζει τους άλλους. Αυτό είναι το μικρότερο και το πιο αθώο: οι Ευρωπαίοι μπορούν να το αντιμετωπίσουν με χιούμορ. (Αυτό δεν κάνει ο καθένας μας στην καθημερινότητά του με τα πάσης φύσεως ψώνια που συναντά στη ζωή;). 

Το ουσιώδες ζήτημα είναι ότι 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αυτό που φώναζε η πλατεία

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Το να συστήνεις εξεταστική επιτροπή για το μνημόνιο, εκλέγοντας, παράλληλα, Πρόεδρο Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο υποδηλώνει, αν μη τι άλλο, μια σαρκαστική αίσθηση του χιούμορ. 

Αν η επιτροπή πρόκειται να διερευνήσει πώς φτάσαμε στο μνημόνιο, τότε δεν καλείς τον Παυλόπουλο στη Βουλή για ορκωμοσία, αλλά για κατάθεση.  

Ελπίζω να συμβεί. Θα είναι λυτρωτικό, το καθαρτήριο του πολιτικού συστήματος. 

Αν δεν γίνει έτσι, τότε η επιτροπή θα ψάξει στην κατεύθυνση που δείχνει και ο Καμμένος: πώς και γιατί η χώρα ετέθη υπό καθεστώς μνημονίου. Είναι η αντίληψη που αντιστρέφει τη λογική σειρά των πραγμάτων:  

Δεν είναι η κρίση που έφερε το μνημόνιο. Είναι το μνημόνιο που έφερε την κρίση. Αν υιοθετηθεί αυτή η αρχή, τότε έχουμε να ακούσουμε για Σόρος και Μπίλντεμπεργκ... Είναι εξόχως διασκεδαστικά όταν τα συζητάς στα μπαρ μαζί με τις θεωρίες συνωμοσίας. Όταν τα βάζεις στη Βουλή, υπάρχει πρόβλημα.

Μπορείς να «ποινικοποιείς» την έννοια του μνημονίου, δηλαδή τους όρους της δανειακής σύμβασης με την οποία η χώρα απέφυγε τη χρεοκοπία;  

Δεν μπορείς. Διότι οφείλεις, παράλληλα, να υποδείξεις και την εναλλακτική οδό. Το μνημόνιο οδήγησε σε ύφεση. Σαφές. Ποια ήταν η άλλη λύση;  

Ακόμα περιμένουμε τον Βαρουφάκη να μας την υποδείξει. 

Είναι και κάτι ακόμα. Αν φτιάξεις εξεταστική για το μνημόνιο θα πρέπει, κάπου στο βάθος, να περιγράφεται κατά κάποιον τρόπο ένα αδίκημα. Ποιο θα είναι αυτό; 

Απιστία; Εσχάτη προδοσία, που θα έλεγε και ο Καμμένος;  

Στον ΣΥΡΙΖΑ σπέρνουν νάρκες που μπορεί να πατήσουν και οι ίδιοι, ιδιαίτερα αν πάνε σε τρίτη συμφωνία. 

Αν, λοιπόν, υπάρχει ένας καλός λόγος για εξεταστική επιτροπή, έχει να κάνει με τη διαδρομή μέχρι τα μνημόνια. Να μάθουμε πώς φτάσαμε στη χρεοκοπία, όχι πώς τη διαχειριστήκαμε.  

Να δούμε: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Από τη μύγα ξίγκι ή μήπως χάδια στην τετράπαχη προβατίνα?

Της ΜΑΡΙΑΝΑΣ ΠΥΡΓΙΩΤΗ

Στην επόμενη συνέντευξη του ΥΠΟΙΚ –σήμερα, αν δεν κάνω λάθος, στο μέτρημα θα είναι η 11η μέσα σε 10 ημέρες- ελπίζω να ερωτηθεί για τις μύγες: «Δεν πρόκειται να είμαστε η πρώτη χώρα που δεν θα τηρήσει τις υποχρεώσεις της προς το ΔΝΤ.  Θα βγάλουμε από τη μύγα ξίγκι αν χρειαστεί να το κάνουμε αυτό μόνοι μας, και θα το κάνουμε», δήλωσε προχθές, ενώ κατά τα καλά συνήθεια όλων των εκτός πραγματικής οικονομίας πολιτικών, δεν απέκλεισε μια έκτακτη(;) εισφορά σε αυτούς που έχουν -όπως είπε- να πληρώσουν, όχι σε όλους. 

Αυτοί είναι… οι μύγες, αν καταλάβατε. Ο Γ. Βαρουφάκης είναι αριστερός και σαν τέτοιος αντιλαμβάνεται την παραγωγική διαδικασία στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς σαν στρεβλή διαδικασία η οποία εξισορροπείται -εν μέρει μόνον- από τη βαριά φορολογία των περίφημων «εχόντων και κατεχόντων» μηδέ των επιχειρήσεων εξαιρουμένων.  

Μέχρι εδώ γνωστά τα κολλήματα-κατάλοιπα ενός οικονομικού μοντέλου το οποίο κατέρρευσε ακόμη και όπου εφαρμόστηκε με σχετική επιτυχία για ένα διάστημα, όπως π.χ. στις σοσιαλιστικές εποχές της Σουηδίας ή του Ισραήλ.

 

Οταν όμως τα κολλήματα πας να τα εφαρμόσεις όχι σε μια υγιή παραγωγική οικονομία, με θετικό ρυθμό ανάπτυξης και χαμηλή ανεργία, αλλά σε μια παραπαίουσα μεταξύ ύφεσης και ισχνής ανάπτυξης, στεγνής σε ρευστότητα και με ανεργία στο 25% οικονομία, τότε η νέα φορολογία, έστω και έκτακτη, μεταφράζεται σε οικονομικό έγκλημα. 

 

Αντίθετα, η πάταξη της φοροδιαφυγής και ο έλεγχος των περιουσιακών στοιχείων και των καταθέσεων των «εχόντων και κατεχόντων» είναι μια άλλη πολιτική επιλογή, εξαιρετικά σωστή και δίκαιη κοινωνικά, χωρίς σοβαρή επίπτωση στην οικονομική ζωή της χώρας. Αλλά εκεί, όπως μαθαίνουμε, θα δοθεί μια ακόμη ευκαιρία να «ασπρίσουν» τα μαύρα χρήματα όσων τα έχουν χωρίς να μπορούν να τα δικαιολογήσουν. Γιατί; 

Δει δη χρημάτων… Εδώ όχι απλά δεν θα βγει από τη μύγα ξίγκι αλλά θα χαϊδευτεί η τετράπαχη προβατίνα για να καταδεχτεί να δώσει λίγο γάλα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αυταπάτης Τέλος

Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

(...) Η 20^η Φεβρουαρίου έθεσε σφραγίδα πραγματικότητας. Επρόκειτο, τότε, να εισαχθούν προς ψήφιση προεκλογικέςεξαγγελίες. Δηλαδή, κυρίως, μαζικές προσλήψεις στο δημόσιο. Αποκατάσταση προμνημονιακού εργασιακού καθεστώτος. Ό,τι, κοντολογίς, ξεσήκωνε κύμα ενθουσιασμού, υπέρ του Σύριζα, από τους προεκλογικούς εξώστες. Άρκεσε βλέμμα απειλητικό των εταίρων. Η αποδοχή των υπεσχημένων στην Βουλή ματαιώθηκε. Έδωσε ο Σύριζα μέτρο υποταγής του.

 

Η αναδίπλωση υπήρξε δείγμα σωφροσύνης. Αυτοκίνητο χωρίς “όπισθεν” δεν υπάρχει. Η σύγχυση φάσεων προεικάζει γενικευμένη αστάθεια. Είναι πολιτική θέση να στρέφεται κανείς κατά “μερκελιστών”. Συνιστά όμως (και) ασυναρτησία ταυτοχρόνως ο αρχιαντιμερκελιστής να τηλεφωνεί – παρακλητικά – στην ίδια την κ. Merkel, προς βοήθειά του. 

Είναι επικίνδυνος ο αρχηγός του οποίου η δεξιά ουδέποτεγνωρίζει τι ποιεί η αριστερά (!).

Άρρητη καταδίκη πολλαπλών βάσεων υπήρξε η κατ΄αρχήν συμφωνηθείσα τετράμηνη παράταση. Δόθηκε για τον μεθοδολογικό προσδιορισμό εκπλήρωσης ανειλημμένων υποχρεώσεων. Για ουδένα άλλο λόγο. Το μνημόνιο εφαρμόζεται – πλήρως – εν τω μεταξύ. Χρήματα δεν καταβάλλονται, στο μεσοδιάστημα. Οι εταίροι δοκίμασαν στην πράξη την αποτελεσματικότητα διακοπής χρηματοδότησης. Στην παραμικρή παρασπονδία γνωρίζουν – ακριβώς – πως θα μας πειθαναγκάσουν. Ιδού η πρώτη “επιτυχία” της κυβέρνησης Σύριζα (!).

Μέχρι σήμερα υπήρχε φόβος ότι τυχόν αποχώρησή μας θ’ ακολουθούσαν και άλλα κράτη. Ήδη, ο κίνδυνος έχει εκλείψει. Μόνον η Ελλάς διατελεί υπό μνημονιακό καθεστώς. Οι άλλοτε προβληματικές χώρεςέχουν επιτυχώς επανέλθει στις αγορές. Χρηματοδοτούνται ιδιοδυνάμως. 

Το επιχείρημα στρέφεται εις βάρος μας. Δηλαδή: η παραμονή με τις διαρκείς διενέξεις δημιουργεί περισσότερη αναστάτωση από εκείνη τηςαποχώρησης. Την αποχώρηση ζήτησε (και εξακολουθεί να θεωρεί βέβαιη) ο Πρόεδρος Giscardd’Estaing. 

Απέναντί μας, πλέον, βρίσκονται πάρα πολλοί. Πλούσιοι και φτωχοί. Έχουν εκδηλωθεί: Φιλανδοί, Τσέχοι, Λιθουανοί, Ιρλανδοί, Πορτογάλοι, Ισπανοί, Ολλανδοί και Γερμανοί. Εξ αυτών μερικοί αρκούνται σε αμοιβέςμηνιαίες έως και € 300. Θεωρούν αδιανόητο, λοιπόν, την χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας ώστε(με δανεικά) να εξασφαλίζεται μισθός κατώτερος 750 €. Προεικάζεται, άρα, η απόρριψη των απόψεων του Σύριζα.  

Η συζητούμενη τετράμηνη προθεσμία αποτελεί επώδυνη ανακωχή. Ουσιαστικά ουδέν πρόβλημα λύεται. Αντιθέτως: κάθε κρίση εξοικειώνει την Ευρώπη προς την ιδέα του τελικού μας αποχωρισμού. Ουδεμία χώρα έφθασε στο χείλος της εξόδου, μάλιστα δε, τόσες φορές, όσες εμείς. Εμπεδώνεται η άποψη πως οργανική μας ένταξη στην Ευρώπη είναι αδύνατη.

Εναποθέσαμε την εθνική μας κυριαρχία σε Διευθυντήριο Βρυξελλών. Εκείθεν θα παρέχεται άδεια εισαγωγής νομοσχεδίων στην Ελληνική Βουλή (!). Είμεθα πλέον χώρα υποτελής. Επί “Τουρκοκρατίας” ξαναείχαμε περιοχές υποτελείς στην «Πύλη». Επιβεβαιώσαμε ανεπιφύλακτα: τήρηση (-) οικονομικών υποχρεώσεων (–) στο ακέραιο. Και εγκαίρως. “Τα των διαγραφών σημαντικών”, πήγαν περίπατο (!). Για τους αφελείς: την “τρόικα” θα ονομάζουμε “θεσμό”. Το “μνημόνιο” θα καλούμε “συμβόλαιο”.

Οι μετονομασίες, προσβάλουν την νοημοσύνη όλων μας. Κυρίως, μάλιστα, εκείνη των ιδεολόγων. Αυτών, δηλαδή, που πίστεψαν στον Σύριζα. Ήδη, όμως, τρίβουν τα μάτια τους (!). Η καταγγελία Μανώλη Γλέζου είναι μόνον η αρχή:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Tα λεφτά των ταμείων και το κόλπο των γραφικών με φορείς που διαχειρίζονται χρήματα που ΔΕΝ είναι εθνικά

Του ΤΑΣΟΥ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ

Το ότι το κράτος έχει ξεμείνει και ψάχνει παντού «ρεζέρβες» το ξέρουν οι πάντες. Πριν από δύο εβδομάδες, ο οργανισμός διαχείρισης δημόσιου χρέους (ΟΔΔΗΧ) έστειλε επιστολή στους φορείς του δημοσίου στο πνεύμα «δώστε και σώστε». 


Η ιδέα ήταν ότι τα χρήματα θα πήγαιναν στην Τράπεζα της Ελλάδος και εκεί θα μετατρέπονταν σε βραχυπρόθεσμο δανεισμό για να ξεπερασθεί ο «κάβος» του Μάρτη. 


Πολλοί οργανισμοί το σκέφθηκαν, το ξανασκέφθηκαν και έχοντας «νωπή» την εμπειρία τους τι είχε γίνει με τα χρήματά τους που ήταν στην Τράπεζα της Ελλάδος την εποχή του PSI με τη μορφή ομολόγων (το ίδρυμα δέν μπορούσε να κάνει διαφορετικά), αρνήθηκαν. 


Η πιο διασκεδαστική ιστορία είναι του ΟΑΕΔ. Κάπου 130 εκατομμύρια είχε ο οργανισμός και οι εκπρόσωποι των κοινωνικών φορέων (εργαζόμενοι, εργοδότες) εξέφρασαν την άποψη, μαζί με τα 3/4 της διοίκησης του οργανισμού, ότι τα αποθεματικά που προορίζονται για επιδόματα ανεργίας καλύτερα να έμεναν «παρκαρισμένα» στον λογαριασμό προθεσμίας της Εμπορικής Τράπεζας.


Είδαν και έπαθαν οι άνθρωποι του Γενικού Λογιστηρίου τους Κράτους να τους πείσουν ότι τα χρήματα δεν θα πάθουν το παραμικρό αν βοηθήσουν στην αποπληρωμή των υποχρεώσεων της κεντρικής κυβέρνησης.


Μαθαίνω ότι το γράμμα του ΟΔΔΗΧ έφτασε και σε φορείς που διαχειρίζονται χρήματα που δεν είναι εθνικά, όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ο οργανισμός που μοιράζει τις κοινοτικές επιδοτήσεις. Είναι 250 εκατομμύρια που μπορεί να πάρει η κυβέρνηση από αυτούς. Και να χάσει 2,5 δισ.. Διότι τι θα γίνει έτσι και αποφασισθεί η εκχώρηση των ταμειακών διαθεσίμων και το νέο φτάσει στα αυτιά της ΕΕ; 


Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης έχει ήδη εκφράσει την αντίρρησή της για το «κόλπο» - γιατί για «κόλπο» πρόκειται. 


Δεν θα ήταν πιο εύκολο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το γλυκύ δέλεαρ των προνομίων

Της ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

Δύσκολο, ακόμα, να αρνηθεί κανείς το προνόμιο να μη δρέψει και την τελευταία ρανίδα παροχής.  

Οταν στις 8/2 ο Αλέξης Τσίπρας είχε εκφράσει στη Βουλή την πεποίθηση ότι οι 300 έχουν τη δυνατότητα να μετακινούνται με δικά τους έξοδα και είχε προτείνει να μη χορηγηθούν βουλευτικά Ι.Χ., είχε χειροκροτηθεί χλιαρά, από λίγους.  

Την περασμένη Πέμπτη, οι περισσότεροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησαν από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να μην καταργηθούν τα βουλευτικά αυτοκίνητα, που είναι «εργαλείο δουλειάς», άλλωστε αρκετοί δεν διαθέτουν ιδιωτικό Ι.Χ. και θα αναγκαστούν να μετακινούνται με το λεωφορείο...

 

Τρία εκατ. ευρώ ετησίως κοστίζουν σήμερα τα βουλευτικά Ι.Χ., από 3,5 εκατ. προ έτους. Τον Σεπτέμβριο του 2014 έληγε το leasing και όλοι περίμεναν να αλλάξουν αυτοκίνητο, κάτι που δεν έγινε, προκειμένου να μειωθεί η δαπάνη, και η ημερομηνία αυτή μετατέθηκε για το τέλος του 2015. Εξοικονομήθηκαν 500.000 ευρώ. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2012 κόστιζαν 5 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Τότε, με απόφαση της Βουλής, τη θέση των Lexus, Mercedes, BMW και SAAB των 2.000 κυβικών πήραν αυτοκίνητα των 1.400 κυβικών (για τους βουλευτές της Αττικής) και των 1.800 (για τους υπόλοιπους). Το 2012, 35 βουλευτές δεν έκαναν χρήση του προνομίου.

 

Είναι πάντως εντυπωσιακό το πόσο μαζικά επιλέγεται η πληρωμένη από τους φορολογουμένους πολυτέλεια, όταν δεν υπάρχει περιορισμός. Προ ετών, είχε δοθεί η (φιλοπεριβαλλοντική) δυνατότητα στους βουλευτές να αλλάξουν τα αυτοκίνητά τους με υβριδικά, χωρίς πλαφόν στα κυβικά. Οι 160 από τους 300 τα αντικατέστησαν με υπερπολυτελείς υβριδικές Lexus GS450h (ή Lexus LS600h ή Lexus RX450h) των 3.500 κυβικών, αξίας 72.000 ευρώ εκάστη, και όχι με τα φθηνότερα μοντέλα της Toyota και της Honda των 1.350-1.600 κυβικών. Συμβατικές λιμουζίνες (Mercedes, BMW, Audi, Saab) προτίμησαν 135 βουλευτές. Μόνο πέντε επέλεξαν τα «φθηνά» υβριδικά των 25.000 ευρώ.
 

Ομως το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι 300 ή οι 265 ή λιγότεροι (άγνωστο πόσοι θα θέσουν εαυτούς εκτός κλήρωσης βουλευτικών Ι.Χ.). Σκάνδαλο αποτελούν τα κρατικά αυτοκίνητα (συχνά με οδηγό), που κοστίζουν το εκατονταπλάσιο και που τα τελευταία χρόνια δεν έχουν μειωθεί δραστικά. Το 2006 είχαμε 58.000 κρατικά αυτοκίνητα που χρησιμοποιούσαν, πλην των υπουργών, υφυπουργών και γενικών γραμματέων, πλήθος κυβερνητικοί αξιωματούχοι, κρατικοί λειτουργοί, δήμαρχοι, μητροπολίτες, πρυτάνεις, διοικητές οργανισμών και υπηρεσιών, ανώτεροι υπάλληλοι και οι οικογένειές τους. Υψηλότατο κόστος συντήρησης (άνω των 350 εκατ. ευρώ τον χρόνο), σκανδαλιστική υπερχρήση της δωρεάν (εξωυπηρεσιακής, εννοείται) πολυτελούς μετακίνησης. Το 2010 τα κρατικά αυτοκίνητα μειώθηκαν σε 44.000 (ετήσιο κόστος 320 εκατ. ευρώ) και έκτοτε ο ακριβής αριθμός τους αγνοείται.

 

Αν δεν υπάρξουν σαφείς κινήσεις με γνώμονα τον περιορισμό της δαπάνης, θα παραμείνουμε οι γνώριμες σχιζοειδείς (υποκριτικές) προσωπικότητες:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Mόνο ο Φωτόπουλος και ο Καλφαγιάννης να κερδάνε - ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΙΚΗΤΟ

Του Χάρη Φλουδόπουλου
Σημαντική αύξηση που για έναν μηνιαίο μισθό μεταφράζεται σε αύξηση αποδοχών της τάξης του 8 έως 10% περιλαμβάνει η νέα συλλογική σύμβαση τριετούς διάρκειας που υπέγραψαν την Παρασκευή η διοίκηση της ΔΕΗ και οι εκπρόσωποι της ΓΕΝΟΠ καθώς και άλλων τριών σωματείων της ΔΕΗ (Σπάρτακος, ΕΤΕ, ΠΑΣΥΠ).
Συγκεκριμένα η νέα ΣΣΕ που υπεγράφη συνιστά μια μεγάλη επιτυχία για τη ΓΕΝΟΠ αφού περιλαμβάνει τις εξής θετικές προβλέψεις για τους εργαζόμενους στη ΔΕΚΟ:
1. Τη χορήγηση τροφείου ύψους 6 ευρώ την ημέρα για κάθε μέρα πραγματικής εργασίας (φυσικής εργασίας) στη ΔΕΗ, με σκοπό όπως αναφέρεται στο κείμενο της σύμβασης «την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών της επιχείρησης, τη βελτίωση των όρων και των συνθηκών εργασίας καθώς και την αύξηση της παραγωγικότητας». Τα 150 ευρώ μηνιαίως αντιστοιχούν σε αύξηση 8 έως 10% για το μέσο μισθό της ΔΕΗ
2. Διασφαλίζεται ότι δε γίνεται καμία απολύτως μείωση στους μισθούς
3. Η ΔΕΗ δεσμεύεται να μην προχωρήσει σε καμία απόλυση εργαζομένου για οικονομοτεχνικούς λόγους
4. Η ΔΕΗ είναι πλέον υποχρεωμένη (μέχρι τώρα κατέβαλε από ελευθεριότητα) να καταβάλει επίδομα ευδόκιμης παραμονής Αυτό σημαίνει ότι όταν κάποιος εργαζόμενος έχει εξαντλήσει τη μισθολογική του εξέλιξη, θα λαμβάνει υποχρεωτικά μισό κλιμάκιο
5. Καθιερώνεται ειδική άδεια 4 ημερών ετησίως για τους εργαζόμενους που δουλεύουν στην εξυπηρέτηση πελατών (front office) της επιχείρησης
6. Στους εργαζόμενους στην εξυπηρέτηση πελατών χορηγείται επίσης ημερήσιο επίδομα μέχρι 5 ευρώ για κάθε μέρα πραγματικής απασχόλησης, μετά τη λήξη του Μεσοπρόθεσμου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η νέα «αγαθή» αστυνομία του απερίγραπτου Πανούση

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Κλασικές εικόνες, με τις οποίες μεγαλώσαμε, επέστρεψαν προχθές το βράδυ στις τηλεοράσεις μας, με τα «παιδιά» (αντιεξουσιαστές, κουκουλοφόρους και λοιπούς) να τα κάνουν λαμπόγυαλο στην Αθήνα, να βάζουν φωτιές, να καταστρέφουν περιουσίες, να διαλύουν τη ζωή στο κέντρο της πόλης.

Βεβαίως η εικόνα ήταν μισή. Ούτε αψιμαχίες με τα ΜΑΤ, ούτε δακρυγόνα. Eξάλλου, το είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γ. Σακελλαρίδης. Να έχουμε ισορροπία, «να μην προκαλεί και η αστυνομία με την παρουσία της». 

Και δεν προκάλεσε, μια και απλώς παρακολουθούσε από μακριά τις φωτιές και τις καταστροφές...  

Αν αυτό είναι το νέο μοντέλο αστυνόμευσης διαδηλώσεων, έχουμε πρόβλημα. Χωρίς κάγκελα, χωρίς κλούβες, με άοπλους αστυνομικούς να συνοδεύουν από μακριά τα «παιδιά».

 

Ισως περίμεναν ότι πλέον οι διαδηλώσεις θα είναι υποστηρικτικές της κυβέρνησης. Ελα όμως που κάποιοι εκλαμβάνουν ως νέο μνημόνιο το «συμβόλαιο με τους θεσμούς», ενώ και οι κουκουλοφόροι παραμένουν κουκουλοφόροι.  

Δεν είδαμε πάντως να ιδρώνει και κανένα αυτί αρμοδίου. Να μας πει δημοσίως: 

Δεν υπήρξε καλή συνεννόηση ή όσα έγιναν ήταν αποτέλεσμα επιλογής του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη;

 

Και τελικά δεν μας εξηγούν το πώς εννοούν την προστασία του πολίτη. Γιατί όσοι είδαν το αμάξι τους να καίγεται και τη βιτρίνα του μαγαζιού τους να διαλύεται, δεν νομίζω ότι θα συμφωνήσουν ούτε με τον κ. Πανούση ούτε με τον υπουργό Δικαιοσύνης Νίκο Παρασκευόπουλο. 

Και αναφέρω τον υπουργό Δικαιοσύνης για τη δήλωσή του από το βήμα της Βουλής ότι:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δεν μας έφτανε ο Βαρουφάκης, έχουμε και τις γραφικότητες του Πανούση να ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ τους εταίρους μας - Δριμεία κριτική για τις δηλώσεις του απερίγραπτου καθηγητή-Υπουργού περί μονομερούς κατάργησης της Συνθήκης του Σένγκεν - Για ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ στο τιμόνι της χώρας και ΑΠΟΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΝΚΕΝ μιλούν οι εταίροι μας...

Των Παναγιώτη Κουπαράνη και  Άρη Καλτιριμτζή / DEUTSCHE WELLE

Αντιδράσεις σε αυστηρό τόνο προκαλούν στη Γερμανία οι πρόσφατες δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Γιάννη Πανούση, ο οποίος είχε προτείνει ως ύστατη λύση ακόμη και τη μονομερή κατάργηση της Συνθήκης του Σένγκεν προκειμένου να αντιμετωπιστεί δραστικά το πρόβλημα των μεταναστών στην Ελλάδα, σε περίπτωση που η χώρα δεν εισακουστεί από τους εταίρους της. 

  Όπως αναφέρει σημερινό αποκλειστικό δημοσίευμα στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Handelsblatt, η ελληνική κυβέρνηση «στήνει ένα σκηνικό απειλών» σε σχέση με το ζήτημα των μεταναστών, ώστε να αποσπάσει μεγαλύτερη στήριξη από τους ευρωπαίους εταίρους της.

Την εξέταση της αποπομπής της Αθήνας από το Σένγκεν και την άμεση επαναφορά συνοριακών ελέγχων μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ σε περίπτωση που εφαρμοστεί η προειδοποίηση του Γιάννη Πανούση, ζήτησε από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ο πρόεδρος του Γερμανικού Συνδικάτου Αστυνομικών Ράινερ Βεντ. 

 Όπως δήλωσε ο κ. Βεντ, «η πολιτική ομάδα ερασιτεχνών στην ηγεσία της Ελλάδας φαίνεται ότι δεν έχει αντιληφθεί το ρόλο της ως κυβέρνησης ενός σοβαρού κράτους, η οποία θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη».  

Αφορμή της δήλωσης του κ. Βεντ είναι η «απειλή» του κ. Πανούση να ακυρώσει τη συνθήκη Σένγκεν και να δώσει ταξιδιωτικά έγγραφα σε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες ώστε να «διαχυθούν στην Ευρώπη».

Όπως σχολίασε καυστικά ο Ράινερ Βεντ, το να απειλεί κανείς χρησιμοποιώντας τους μετανάστες φανερώνει μία αντίληψη, «η οποία δεν έχει θέση στην κοινότητα αξιών της ΕΕ, έτσι μιλούν πραγματικά μόνο πολιτικοί εξτρεμιστές».

Ο πρόεδρος του Συνδικάτου Αστυνομικών αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι ο κ. Πανούσης αναδεικνύει ένα πρόβλημα που δεν σχετίζεται μόνο με την Ελλάδα. Το ζήτημα είναι σύμφωνα με τον ίδιο η «ανικανότητα και απροθυμία» ορισμένων γειτονικών κρατών της ΕΕ να τηρήσουν τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει σε ό,τι αφορά την υποδοχή των προσφύγων και τη διασφάλιση μιας διαδικασίας παροχής ασύλου που θα διέπεται από το πνεύμα του κράτους δικαίου.

Δριμεία κριτική με αφορμή τις δηλώσεις του Γιάννη Πανούση άσκησε και ο Γιοχάνες Κάρς, υπεύθυνος του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος επί δημοσιονομικών ζητημάτων, προειδοποιώντας μέσω twitter την ελληνική κυβέρνηση να επιδείξει σύνεση.

Τέλος, κριτική στις δηλώσεις Πανούση άσκησε και η ανθρωπιστική οργάνωση Pro Asyl:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πώς το κράτος γίνεται στην Ελλάδα προστάτης της φοροδιαφυγής

Του ΠΡΟΚΟΠΗ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

Κόλαφος είναι η αξιολόγηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη φορολογική διοίκηση και ως εκ τούτου, οι εξαγγελίες για πάταξη της φοροδιαφυγής και συλλογής εσόδων φαντάζουν εξωπραγματικές. 


Παρά τις συστάσεις, ελάχιστα μέτρα προχώρησαν μετά τον Μάιο του 2014, γεγονός που οφείλεται εν πολλοίς στις πολιτικές παρεμβάσεις, εν όψει μάλιστα των εθνικών εκλογών. Το κλιμάκιο της αποστολής θεωρεί ότι οι μεταρρυθμίσεις για την αυτονομία της φορολογικής διοίκησης έχουν εξαντλήσει τα περιθώριά τους ενόψει των τρεχόντων προβλημάτων, θεσμικών και μη. Επίσης, θεωρούν «ότι η έννοια της αυτονομίας είναι ξένη προς την παράδοση διακυβέρνησης της Ελλάδας».



Με ένα πολυσέλιδο υπόμνημα ΔΝΤ και Ε.Ε. εκτιμούν ότι δεν υπάρχει βούληση για αλλαγές, υπογραμμίζοντας, μάλιστα, ότι πολλά «παράθυρα» για φοροδιαφυγή παραμένουν ορθάνοιχτα παρά το γεγονός ότι έχουν επισημανθεί επανειλημμένως. Για παράδειγμα έχουν εντοπισθεί φορολογούμενοι, ακόμα και εφοριακοί, να χρησιμοποιούν κερδισμένα δελτία ΟΠΑΠ για να δικαιολογήσουν αδήλωτα εισοδήματα, ωστόσο δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα κάτι για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα.



Στο κείμενο των 121 σελίδων γίνονται συγκεκριμένες αναφορές ως προς την αυτονομία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Τα κλιμάκια θεωρούν απίθανο ο επικεφαλής να μην είναι πολιτική τοποθέτηση, όπως επίσης απίθανες θεωρούν τη λήψη πειθαρχικών μέτρων για τους υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών, την εξουσία επιλογής προσωπικού και την εφαρμογή της νομοθεσίας.



Παρά το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων έχουν στηρίξει τις εξαγγελίες τους στην πάταξη της φοροδιαφυγής, ωστόσο φαίνεται ότι καμία δεν ήθελε να χάσει το γενικό πρόσταγμα για τους διενεργούμενους ελέγχους, την επιλογή προσωπικού, ακόμα και να κλείσει τις τρύπες που οδηγούν στη φοροδιαφυγή.



Τα στελέχη της τρόικας υποστηρίζουν ότι έχουν αγνοηθεί οι συμβουλές που δόθηκαν παλιότερα ή υπάρχει οπισθοχώρηση. «Η ικανότητα εστίασης των πόρων της φορολογικής διοίκησης σε τομείς όπου οι κίνδυνοι είναι υψηλότεροι και η απόδοση σε φόρους μεγαλύτερη είναι ο γνώμονας που πρέπει να καθοδηγεί τις προτεραιότητες. Κύριοι επιχειρησιακοί τομείς –οι έλεγχοι, η επίλυση διαφορών και η αναγκαστική είσπραξη– εξακολουθούν να δυναστεύονται από την ανησυχία ότι οι υπάλληλοι μπορεί να υποστούν δίωξη εάν αφήσουν υποθέσεις να παραγραφούν: το κλιμάκιο πληροφορήθηκε ότι οι προτεραιότητες καθορίζονται σ’ αυτή τη βάση. Ετσι γεννάται ένα διοικητικό κλίμα αδράνειας, που είναι αντιπαραγωγικό. Συνεπώς, οι φορολογικοί έλεγχοι δεν καταπιάνονται με τα τρέχοντα ζητήματα, οι συνθετότερες αποφάσεις επίλυσης διαφορών δεν λαμβάνονται καθόλου, οι δε ανεπαρκείς πόροι αναγκαστικής είσπραξης κυνηγούν τις παλαιές οφειλές (με κάκιστη προοπτική)».



Κατά την άποψη του κλιμακίου, τα ελάχιστα μέτρα αυτονομίας δεν έχουν κατορθωθεί και είναι απίθανο να κατορθωθούν πλήρως ή μελλοντικά.


Ως ένα βαθμό, η αποτυχία επίτευξης των ελάχιστων προϋποθέσεων αυτονομίας μπορεί να αποδοθεί στην έλλειψη δυνατότητας, στην ατομική αντίσταση που προβάλλεται από ορισμένους, αλλά και στην έλλειψη πολιτικής στήριξης. Μέρος της επιτυχίας στην επιδίωξη της αυτονομίας μπορεί να αποδοθεί στις ειλικρινείς προσπάθειες της ΓΓΔΕ και των αξιωματούχων της. Ωστόσο, το αναπόδραστο συμπέρασμα είναι ότι ο ελάχιστος βαθμός επιχειρησιακής και διοικητικής αυτονομίας που απαιτείται για την αποτελεσματική και αποδοτική διοίκηση εσόδων δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί εντός ενός λογικού χρονικού ορίζοντα μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο θεσμών και διακυβέρνησης.


Ειδικότερα:


1. Η διοίκηση εσόδων να είναι ξεχωριστός φορέας με όλες τις επιχειρησιακές λειτουργίες. Αυτή η προϋπόθεση απαιτεί να ολοκληρωθούν οι μεταβιβάσεις αρμοδιοτήτων προς τη ΓΓΔΕ, τη θέσπιση της ερευνητικής λειτουργίας, τη διευθέτηση της επικάλυψης με το ΣΔΟΕ και την πλήρη υλοποίηση της νέας οργανωσιακής διάρθρωσης με βάση τις επιτελούμενες λειτουργίες. Η πλήρης επίτευξη της ελάχιστης προϋπόθεσης αυτονομίας κρίνεται απίθανη, δεδομένης της παρούσας έλλειψης πολιτικής βούλησης για να διαμορφώσει, να εξοπλίσει πλήρως και να εξουσιοδοτήσει τη λειτουργία των φορολογικών ερευνών.


2. Η/Ο επικεφαλής να έχει εξουσιοδότηση να διαχειρίζεται και να επιβάλει τους περί εσόδων νόμους. Συνεχώς τίθενται εμπόδια καθ’ οδόν, ενώ οι προσπάθειες για να εξαλειφθούν αυτά καθυστερούν απελπιστικά. Και ετούτη η προϋπόθεση αυτονομίας είναι απίθανο να επιτευχθεί εξαιτίας του άκρως κατακερματισμένου νομικού συστήματος, που επιβαρύνεται και από την επικρατούσα νομική τυπολατρία.


3. Η/Ο επικεφαλής να είναι μη πολιτική τοποθέτηση 5ετούς θητείας – ο ισχύων Ν.4093 δεν φαίνεται να αποτελεί εγγύηση έναντι των πολιτικών παρεμβάσεων σ’ αυτόν τον τομέα, κάτι που και στο μέλλον είναι απίθανο να αλλάξει.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κίνημα «δεν πληρώνω» για κλήσεις της Τροχαίας από τους Έλληνες μερακλήδες οδηγούς!!!

Της Μαρίας Μόσχου

Πάνω από 40% των προστίμων για παρανομίες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας καταλήγουν σε δικαστικές διαμάχες, ενώ ένα επίσης μεγάλο ποσοστό από αυτά που δεν οδηγούνται στις δικαστικές αίθουσες, δεν πληρώνονται, λόγω οικονομικής αδυναμίας των οδηγών και γίνονται ληξιπρόθεσμες οφειλές. 

Στο πλαίσιο αυτό η ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού προσανατολίζεται στη μείωση των πολύ υψηλών προστίμων, προκειμένου να πάψουν να έχουν εισπρακτικό χαρακτήρα.

Κάθε χρόνο η Τροχαία βεβαιώνει περίπου 380.000 παραβάσεις σε όλη τη χώρα επιδίδοντας τις ανάλογες κλήσεις στους οδηγούς ΙΧ, φορτηγών και δικύκλων, ωστόσο πάνω από 160.000 κλήσεις αμφισβητούνται και λύνονται δικαστικά. Άμεσα πληρωτέες είναι οι κλήσεις οι οποίες αφορούν παράνομο παρκάρισμα ή άλλες που όταν πληρώνονται μέσα σε 5 μέρες έχουν έκπτωση 50%.

Ωστόσο οι κλήσεις για αλκοτέστ, υπερβολική ταχύτητα και επικίνδυνη οδήγηση που επιφέρουν πρόστιμα από 350 έως και 2.000 ευρώ σε περίπτωση υποτροπής καταλήγουν στα δικαστήρια και ανάλογα με την απόφαση οι οδηγοί καλούνται είτε να πληρώσουν άμεσα το ποσό που τους εκδικάστηκε είτε απαλλάσσονται της κατηγορίας.

Συγκεκριμένα το 2014 βεβαιώθηκαν 382.361 παραβάσεις σε όλη την Επικράτεια με βασική αιτία την υπερβολική ταχύτητα, την μη χρήση κράνους αλλά και την κυκλοφορία ανασφάλιστων οχημάτων. Αν τα πρόστιμα αυτά ήταν όλα εισπρακτέα, πάνω από 50 εκατ. ευρώ θα είχαν μπει στα ταμεία του κράτους, ωστόσο από τη μία η οικονομική κρίση και η ανεργία και από την άλλη τα πολύ μεγάλα πρόστιμα που προβλέπει ο ΚΟΚ κάνει του οδηγούς να μην... πληρώνουν!

Το υπουργείο Οικονομίας στο πλαίσιο αυτό εξετάζει τη μείωση των πολύ υψηλών προστίμων που μπορεί να φτάσουν μέχρι και τα 20.00 ευρώ, με στόχο να αποτραπούν οι παρανομίες και να μειωθούν περαιτέρω τα τροχαία ατυχήματα στη χώρα μας.

Ο αναπληρωτής υπουργός Υποδομών, κ. Χρήστος Σπίρτζης, ήδη έχει διατυπώσει την πρόθεσή του για επανεξέταση του ΚΟΚ και του επιπέδου των προστίμων, εξετάζεται να μειωθούν αυτά που είναι ιδιαίτερα υψηλά.

Στόχος του υπουργείου Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού είναι η μείωση των τροχαίων ατυχημάτων σε βάθος τετραετίας, με προτεραιότητα τη βελτίωση της οδηγικής ασφάλειας. Αυτό θα γίνει μέσα από τα εξής μέτρα, όπως:

• Επανεξέταση του ΚΟΚ
• Εντατικοποίηση των ελέγχων στους δρόμους
• Εκμετάλλευση νέων τεχνολογιών στις οδικές υποδομές
• Χρήση των Ευφυών Συστημάτων Μεταφορών (ITS) στις μετακινήσεις
• Άμεση αντιμετώπιση σημείων του οδικού δικτύου που παρουσιάζουν υψηλή επικινδυνότητα και χρήση νέων χρηματοδοτικών εργαλείων για την κάλυψη των συγκεκριμένων αναγκών
• Αποτελεσματικότερος συντονισμός όλων των εμπλεκόμενων αρχών
• Προγράμματα βελτίωσης της οδηγικής συμπεριφοράς κι ένταξή συναφών δραστηριοτήτων στα σχολεία
• Εκστρατεία ενημέρωσης προς τους πολίτες
• Εντονότερη εμπλοκή της Επιτροπής Οδικής Ασφάλειας της Βουλής

Όπως αναφέρουν στελέχη του υπουργείου το χαμηλό επίπεδο οδικής ασφάλειας στην Ελλάδα προκαλεί τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό κόστος και στηρίζεται σε βασικές ανεπάρκειες των τελευταίων δεκαετιών, όπως η χαλαρή εφαρμογή βασικών μέτρων, η έλλειψη συντονισμού των εμπλεκόμενων αρχών, η έλλειψη ενός αποτελεσματικού συστήματος για τους υποψήφιους οδηγούς κι αξιόπιστου συστήματος επιθεώρησης των οχημάτων και η απουσία ενός αποτελεσματικού μοντέλου παρέμβασης στα πρώτα λεπτά του ατυχήματος, που είναι κρίσιμα για την υγεία και τη ζωή οδηγών κι επιβατών.

Στο πλαίσιο αυτό η ηγεσία του υπουργείου Υποδομών θα εξετάσει μέτρα και προτάσεις που περιέχουν εμπειρίες και τις βέλτιστες πρακτικές και θα βρίσκονται ευθυγραμμισμένες με την Λευκή Βίβλο της Ε.Ε. για τις Μεταφορές και θα στηρίζονται στις αρχές της βιώσιμης κινητικότητας και την ανάγκη για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.

Στην «τσιμπίδα» των αστυνομικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα βρίσκονται από το τέλος της χρονιάς όσοι Έλληνες οδηγοί υποπίπτουν σε παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας ακόμα και σε άλλη χώρα της Ε.Ε.

Κοινοτική οδηγία η οποία ξεκινά να εφαρμόζεται στη χώρα μας δίνει τη δυνατότητα στα κράτη-μέλη να ταυτοποιούν ηλεκτρονικά οχήματα και οδηγούς και να επιβάλουν πρόστιμα για τροχαίες παραβάσεις που διαπράττουν Ευρωπαίοι πολίτες σε χώρα άλλη απ΄ αυτήν της μόνιμης κατοικίας τους.

Το ύψος των προστίμων που θα βεβαιώνεται θα είναι αυτό που ισχύει στη χώρα που έγινε η παράβαση και όχι αυτό της χώρας διαμονής του.

Συγκεκριμένα, οι παραβάσεις για τις οποίες οι αρχές του κάθε κράτους μέλους θα μπορούν να ανταλλάσσουν στοιχεία είναι συνολικά οκτώ καθώς έχουν χαρακτηριστεί ως οι πλέον επικίνδυνες για την πρόκληση θανατηφόρων τροχαίων.

Πρόκειται για παραβάσεις που αφορούν: