EΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οχι επειδή το λένε οι Financial Times

Γραφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Τι μπορούσα να κάνω κι εγώ; Κατέβαινα προς Φάληρο με τον ηλεκτρικό και, από το σύνηθες «ορφανό» των 35 ετών, που γκάριζε για τα τηλεοπτικά διαπιστευτήριά του από «τον κύριο Παπαδάκη» και πουλούσε «δύο στυλούς για μισό ευρώ», επειδή το αδελφάκι του δήθεν πρέπει να κάνει εγχείρηση στην Αμερική, προτιμούσα χίλιες φορές να ακούω ραδιόφωνο με τα ακουστικά από το κινητό μου.

 «Ποια είναι, επιτέλους, αυτή η οικονομία, που προσπαθούν όλοι τους να τη σώσουν; Εχει αυτιά η οικονομία, έχει μάτια;». 

Ηταν μια ηθοποιός που τα έλεγε αυτά, με άψογη άρθρωση του λόγου και λαγαρή φωνή που επάλλετο από συναίσθημα - μία ηθοποιός που έδινε το αντιμνημονιακό ρεσιτάλ της μέσω μιας συνέντευξης.

Με όλο τον σεβασμό στη συντεχνία του Θέσπιδος και το πάνσεπτο λειτούργημα που διακονεί, προσωπικώς δεν περιμένω ιδιαίτερη εξυπνάδα από έναν ηθοποιό. Δεν μου έκαναν εντύπωση λοιπόν οι κοινοτοπίες περί απρόσωπης οικονομίας καθεαυτές, όσο η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας που μου προκάλεσαν: ότι, εν τέλει, παρόμοιες ανοησίες εκφράζουν δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας στην Ελλάδα. 

Τι κι αν τα τελευταία χρόνια η πολιτική οικονομία διδάσκεται στη Μέση Εκπαίδευση; 

Τι κι αν ανώτατες σχολές οικονομικών σπουδών υπάρχουν πια σχεδόν παντού; (Ως και στη Λιβαδειά, τη μέχρι πρότινος ξακουστή μόνο για τα σουβλάκια της, ξακουστή πλέον και για τη σχολή Περιφερειακής Ανάπτυξης...). 

Αερολογίες του τύπου «μας κλέβουν το δικαίωμα στο όνειρο», «ο άνθρωπος είναι πάνω από τους αριθμούς» κ.λπ., ανοησίες οι οποίες αντλούν το κύρος τους από έναν συναισθηματισμό που υφίσταται ανεξαρτήτως πραγματικότητας, είναι αυτές που επικρατούν, σε μια χώρα που μετρά την παραγωγή της γνώσης με το μέτρο, δηλαδή με το πτυχίο.

Το βλέπεις από τη δύναμη των αντιμνημονιακών κομμάτων στην κοινωνία. Το βλέπεις και από τη βαθιά απροθυμία των πολιτικών τής άλλης πλευράς έστω να περιγράψουν απλώς το πρόβλημα - πόσω μάλλον να επιχειρήσουν να ακουμπήσουν τις ρίζες του.  

Τελικά, είναι λάθος, νομίζω, ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων επί τη βάσει των θέσεών τους για το Μνημόνιο. Ουσιαστικά, όλοι στην ίδια πλευρά βρίσκονται και οι διαφορές τους περιορίζονται στη νομή της εξουσίας: 

Οι αντιμνημονιακοί συντηρούν τον μύθο ότι είναι δυνατή η επιστροφή στο παρελθόν, προκειμένου να τους δοθεί η εξουσία. Τι θα κάνουν μετά, ούτε που ξέρουν. (Το πιθανότερο είναι να αρχίσουν να τσακώνονται μεταξύ τους...). Οσο για τους άλλους, αυτοί απλώς εφαρμόζουν ένα πρόγραμμα λιτότητας, ελάχιστο διαφορετικό από εκείνα του προ χρεοκοπίας παρελθόντος, τότε που όποιος αμφισβητούσε τη σοφία του υπερτροφικού κρατισμού εθεωρείτο γραφικός. Ξεζουμίζουν τα εύκολα θύματα και ούτε που ενοχλούν τις δομές του κράτους και της οικονομίας. Φυσικά, ούτε κι αυτοί ξέρουν τι θα κάνουν μετά. Ελπίζουν μόνον ότι το όποιο αποτέλεσμα θα μπορέσουν να το πουλήσουν στο εξωτερικό ως επιτυχία και στο εσωτερικό ως σωτηρία.

Ας μην παριστάνουμε τους κατάπληκτους, επομένως, επειδή έφερε την κυβέρνηση στα όριά της ένας πρύτανης, ο οποίος προκειμένου να βρει ένα κοινό πενήντα κουλτουριάρηδων για το ψώνιο του είναι ικανός να φθάσει μέχρι το Παρίσι. Το εξωτικό πτηνό Πελεγρίνης δεν μας προέκυψε ξαφνικά, ως προϊόν κάποιας στατιστικά προβλεπόμενης αστοχίας, που θα μπορούσε να συμβεί και στα πιο σύγχρονα συστήματα. Η γραφικότητα δεν είναι μόνον δική του. Είναι και εκείνων που τον εξέλεξαν ως πρύτανη και τον ανέχονται τόσο καιρό - οι οποίοι μάλιστα υποτίθεται ότι, θεσμικά, αντιπροσωπεύουν το απαύγασμα του πνευματικού κόσμου της χώρας. (Μόλις τις προάλλες, φέρ’ ειπείν, έλεγε πανεπιστημιακός σε κάποιον φίλο μου πόσο συχνό ήταν το φαινόμενο ο Πελεγρίνης να αφήνει τις δουλειές του πανεπιστημίου, για να απομονωθεί κάποιες ώρες και να δουλέψει το έργο του...).

TOYΡΚΙΑ: Στο Πειθαρχικό Ντρογκμπά-Εμπουε για τις φανέλες τιμής στον Μαντέλα

Στην πειθαρχική επιτροπή του τουρκικού πρωταθλήματος στέλνει η Γαλατασαράι τους δύο ιβοριανούς ποδοσφαιριστές της, Ντιντιέ Ντρογκμπά και Εμανουέλ Εμπουε, επειδή φόρεσαν φανέλες με μήνυμα αποχαιρετισμού στον Νέλσον Μαντέλα, σε ποδοσφαιρικό αγώνα της 6ης Δεκεμβρίου.

Η μπλούζα του Ντρογκμπά έγραφε «Σ'ευχαριστούμε Μαντίμπα», ενώ του Έμπουε «Αναπαύσου εν ειρήνη Νέλσον Μαντέλα», σε ένδειξη φόρου τιμής στον άνθρωπο που άλλαξε ολόκληρη την ιστορία της Αφρικής δίνοντας τέλος στο καθεστώς του απαρτχάιντ.

Η Τουρκική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δικαιολόγησε την απόφαση αυτή ισχυριζόμενη ότι οι δύο ποδοσφαιριστές φόρεσαν αυτές τις φανέλες στον αγώνα με την Ελαζισπόρ, χωρίς να έχουν πάρει προηγουμένως την απαραίτητη άδεια.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Στην κυπριακή ΑΟΖ το «Μπαρμπαρός»

Σε μία ακόμη σημαντική παραβίαση – πρόκληση προχώρησε η Τουρκία, καθώς τα ξημερώματα της Κυριακής εισήλθε στο θαλάσσιο τεμάχιο 3 της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου το σεισμογραφικό σκάφος «Μπαρμπαρός».

Σύμφωνα με το ραδιόφωνο του ΡΙΚ, πρόκειται για ένα σκάφος το οποίο διεξάγει παράνομα έρευνες εντός των κυπριακών χωρικών υδάτων και παρέμεινε εκεί για μια ώρα.

Έντονη ήταν η αντίδραση της Λευκωσίας.

Κυβερνητική πηγή δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει αμέσως σε καταγγελία της Άγκυρας στα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ταυτόχρονα, θα επιχειρηθεί συμπερίληψη της τουρκικής προκλητικής συμπεριφοράς στο κείμενο συμπερασμάτων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο προεδρεύων της Δημοκρατίας Γιαννάκης Ομήρου επισήμανε ότι αυτή η πρόκληση καταδεικνύει τις προθέσεις της Άγκυρας σε σχέση με το Κυπριακό.

ΤΟΥΡΚΙΑ: H μεγάλη χαμένη στο Κουρδικό

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Οταν η κυβέρνηση και οι πολίτες μιας χώρας είναι θύματα μιας άνευ προηγουμένου κρίσης -όπως συμβαίνει με την Ελλάδα και τον λαό της- δεν είναι δυνατόν να ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο πέραν της οικονομίας. Τα πάντα εξαρτώνται και επηρεάζονται από τα άδεια ταμεία και την έγνοια «να περάσουμε και σήμερα και αύριο βλέπουμε».

Η συζήτηση για τη μεγάλη πλέον πιθανότητα δημιουργίας κουρδικού κράτους έχει ανάψει στα κέντρα αποφάσεων, και θα έλεγα αυτό συμβαίνει μετά τις νίκες των Κούρδων της Συρίας εναντίον των ανταρτών, που ανήκουν στην Αλ Κάιντα. Είτε υπερισχύσει ο Ασαντ είτε οι αντίπαλοί του, δύσκολο θα αποτρέψουν τους κουρδικούς σχεδιασμούς.

Ταυτόχρονα, τα απανωτά λάθη και οι παλινωδίες του Ταγίπ Ερντογάν επέτρεψαν στους Κούρδους να δρουν, να αντιδρούν και να σκέφτονται με τρόπο ότι η πραγματοποίηση του ονείρου είναι πολύ κοντά.

Στην Ουάσιγκτον όλο και περισσότερο άνθρωποι αποδέχονται αυτήν την πραγματικότητα, που ανησυχεί δικαιολογημένα την Τουρκία, η οποία θα εξαναγκαστεί να απολέσει έδαφός της, μια και στις νοτιοανατολικές περιοχές της το PKK ελέγχει την κατάσταση και θα επιχειρήσει να ενωθεί με τους υπόλοιπους κουρδικούς πληθυσμούς στο Ιράκ και στη Συρία.  

ΤΟΥΡΚΙΑ: Διεθνής διάσκεψη στο Βερολίνο για την θρησκευτική ισότητα στην Τουρκία

Του ΣΤΑΘΗ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗ

Η συνεχιζόμενη διακοπή λειτουργίας της Σχολής της Χάλκης και η απειλή να μετατραπεί πάλι σε τζαμί ο ναός της Αγίας Σοφίας απασχόλησαν σοβαρά την διήμερη διεθνή διάσκεψη στο Βερολίνο με θέμα «Η θρησκευτική ελευθερία στην Τουρκία» η οποία τερματίστηκε την Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου.

Προσωπικότητες από τον διεθνή χώρο της πολιτικής, της διπλωματίας, των ΜΜΕ,  θρησκευτικοί ηγέτες, πανεπιστημιακοί, νομικοί και εκπρόσωποι μειονοτικών  οργανώσεων από την Τουρκία πήραν μέρος στη διάσκεψη και μίλησαν οι περισσότεροι στο κεντρικό θέμα «Γκρεμίστε τα Τείχη - Να πετύχουμε θρησκευτική ισότητα στην Τουρκία».
Με βίντεο ακούστηκαν και οι απόψεις της πρώην  υπουργού των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον.

Επισημάνθηκε η «απαράδεκτη» πολιτική των τουρκικών κυβερνήσεων απέναντι στον Οικουμενικό πατριάρχη και στο Αρμένικο Πατριαρχείο - τονίστηκε ότι υπάρχει ακόμη και προσωπικό ζήτημα για τους χριστιανούς κληρικούς- και χαρακτηρίστηκε «απαράδεκτη» η «ελπίδα» που εξέφρασε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς «να δει το μουσείο-ναό της Αγίας Σοφίας ισλαμικό τέμενος».

 

TOYΡΚΙΑ: Ο σουλτάνος απέναντι στον ιμάμη

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Οσοι είδαν στην κοινωνική αναταραχή του περασμένου Ιουνίου τον προάγγελο μιας «Τουρκικής Ανοιξης» γρήγορα διαψεύστηκαν. Οι προσπάθειες να αναβιώσουν αυτό το φθινόπωρο οι διαδηλώσεις και οδομαχίες του Ιουνίου εναντίον του «σουλτάνου» δεν είχαν παρά αναιμικά αποτελέσματα. Επειτα από μια βραχύβια κάμψη, η δημοτικότητα του Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται και πάλι στα ύψη, ενώ το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) κυμαίνεται σταθερά γύρω στο 50% των προτιμήσεων ψήφου. Ο άνεμος πνέει ούριος στα πανιά του Ερντογάν ενόψει των δύο κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων του 2014: των τοπικών εκλογών του Μαρτίου και των προεδρικών του Αυγούστου, οπότε οι Τούρκοι πολίτες θα κληθούν για πρώτη φορά να εκλέξουν οι ίδιοι τον πρόεδρό τους.

Αποτελεί κοινό μυστικό ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός θα επιθυμούσε να μεταπηδήσει στον θώκο του Αμπντουλάχ Γκιουλ εφόσον η Βουλή αναθεωρήσει το σύνταγμα, καθιερώνοντας προεδρικό σύστημα. 

Οι αντίπαλοί του φρίττουν ενώπιον αυτού του ενδεχομένου, θεωρώντας ότι θα αποκτήσουν τον δικό τους «Πούτιν», έναν απολυταρχικό ηγέτη με κρυφή ισλαμική ατζέντα. 

Οι οπαδοί του το βλέπουν ως τη φυσιολογική επιβράβευση του πολιτικού που άλλαξε την εικόνα της χώρας του, περιόρισε τους πασάδες του στρατού στους στρατώνες, έσυρε στη φυλακή τους πραξικοπηματίες και έθεσε τις βάσεις για την επίλυση του Κουρδικού. Εχοντας συντρίψει τους Κεμαλικούς σε τρεις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις –την τελευταία φορά με ποσοστό σχεδόν 50%, σε εκλογές όπου συμμετείχε το 87% των ψηφοφόρων– ο Ερντογάν δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μια διασπασμένη και ανυπόληπτη αντιπολίτευση.

Ωστόσο, ένας άλλος αντίπαλος παραμονεύει στη γωνία, έχοντας ξεπηδήσει αυτή τη φορά από το εσωτερικό του ισλαμικού στρατοπέδου. Αυτό διαμηνύει η σύγκρουση για ένα φαινομενικά δευτερεύον ζήτημα, που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα στην τουρκική πολιτική επικαιρότητα: το κυβερνητικό νομοσχέδιο για την κατάργηση των λεγόμενων «προπαρασκευαστικών σχολείων» (dershaneler). Πρόκειται για ιδιωτικά σχολεία, τα οποία λειτουργούν το Σαββατοκύριακο, προετοιμάζοντας τους υποψήφιους φοιτητές για τις εισαγωγικές εξετάσεις. Η κυβέρνηση επικαλείται την ισότητα ευκαιριών, αλλά οι πάντες μετέφρασαν το νομοσχέδιο ως κήρυξη πολέμου εναντίον της πολυπλόκαμης Αδελφότητας Γκιουλέν, η οποία ελέγχει το 25% των εν λόγω σχολείων. 

Ενας από τους ισχυρότερους συμμάχους του Ερντογάν, μέχρι πρόσφατα, ο ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν, θεωρείται από πολλούς σήμερα ο πιο επικίνδυνος εχθρός του.

Ο πιο χαρισματικός θρησκευτικός παράγοντας της νεότερης Τουρκίας γεννήθηκε το 1941 στο συντηρητικό Ερζερούμ της Ανατολίας. Το 1963 άρχισε την καριέρα του ως ιεροκήρυκας, ενώ ταυτόχρονα εντάχθηκε στην Ενωση για την Καταπολέμηση του Κομμουνισμού. Συνδυάζοντας το Ισλάμ με τις Δυτικές αξίες, τη νεοφιλελεύθερη οικονομική φιλοσοφία με τον κοινωνικό συντηρητισμό, βάλθηκε να διαμορφώσει μια νέα, θεοσεβούμενη επιχειρηματική τάξη, δίνοντας έμφαση στην εκπαίδευση. Προϊόντος του χρόνου, κατάφερε να οικοδομήσει μια ολόκληρη αυτοκρατορία θρησκευτικών οργανώσεων, κοινωνικών δικτύων, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και μέσων ενημέρωσης σε πολλές χώρες του κόσμου.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 εξέδωσε το πρώτο του περιοδικό, με τίτλο Sintizi, δηλαδή Διείσδυση. Μιλώντας σε κλειστό κύκλο οπαδών του, το 1999, ανέπτυξε ως εξής τη στρατηγική της άλωσης του Κεμαλικού καθεστώτος εκ των ένδον: «Πρέπει να κινηθείτε στις αρτηρίες του συστήματος, χωρίς κανείς να καταλάβει την παρουσία σας μέχρις ότου φθάσετε σε όλα τα κέντρα εξουσίας... Μέχρι τότε, οποιοδήποτε βήμα θα είναι πρόωρο, σαν να σπάσεις ένα αυγό αντί να περιμένεις σαράντα ημέρες να εκκολαφθεί. Θα ήταν σαν να σκοτώνεις το έμβρυο που κλείνει μέσα του».

Σε καίριες θέσεις

TOYΡΚΙΑ: Αϋλη Πολιτιστική Κληρονομιά ο τούρκικος καφές - Mεγάλη πολιτιστική επιτυχία των πασάδων στην UNESCO την ώρα που το χρεοκοπημένο μπουρδέλο αδυνατεί να τεκμηριώσει ακόμα και την Ελληνικότητα της Φέτας

Ο τουρκικός καφές συμπεριελήφθη στη λίστα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO - ακόμη μία επιτυχής καταχώρηση της Τουρκίας στον σχετικό κατάλογο. Περίπου 800 απεσταλμένοι από 38 χώρες βρέθηκαν στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, προκειμένου να συζητήσουν 38 φακέλους μεταξύ αυτών ο παραδοσιακός τουρκικός καφές και ο πολιτισμός του. Η πρόταση της τουρκικής αποστολής εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία. 

 

Ο όρος «άυλη πολιτιστική κληρονομιά» αναφέρεται σε παραδόσεις ή ζωντανές εκφράσεις που έχουν κληροδοτηθεί από τους προγόνους κάθε έθνους, όπως προφορικές παραδόσεις, τέχνες, κοινωνικές πρακτικές, γιορτές, τελετές, γνώσεις και τεχνικές.

Η UNESCO απεδέχθη ότι ο τουρκικός καφές και η τελετουργία του θεωρούνται σημαντικό κομμάτι της κοινωνικοποίησης στη Τουρκία, ενώ ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο σερβίρεται παίζει ρόλο στις ανθρώπινες σχέσεις. Παρότι το αφέψημα του καφέ καταναλώθηκε για πρώτη φορά στην Ανατολική Αφρική, η Τουρκία ανέπτυξε μία μοναδική κουλτούρα γύρω από αυτόν, που εξελίχθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 16ου αιώνα, από όπου τον γνώρισε και η Ευρώπη.

Λέγεται ότι στα μέσα του 1500 ένας οθωμανός κυβερνήτης  πήρε τον καφέ μαζί του από την Υεμένη και επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη  τον παρουσίασε στον σουλτάνο Σουλεϊμάν Α' τον Μεγαλοπρεπή, ο οποίος στη συνέχεια τον κατέστησε ένα δημοφιλές ρόφημα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το 1683, στη διάρκεια της αποτυχημένης πολιορκίας της Βιέννης από τους Οθωμανούς, τα ηττημένα στρατεύματα άφησαν πίσω τους σακιά με κόκκους καφέ έξω από τα τείχη της πόλης. Αυτά στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη  Βιέννη και τότε άνοιξαν  τα πρώτα καφενεία της πόλης - η απαρχή της περίφημης παράδοσης της αυστριακής πρωτεύουσας στον καφέ.

Στη Τουρκία τα καφενεία λειτουργούσαν ως χώροι συγκέντρωσης, ανταλλαγής ειδήσεων και ιδεών. Αυτοί οι χώροι έγιναν τόσο δημοφιλείς, που περισσότεροι άνθρωποι περνούσαν χρόνο σε αυτούς παρά στα τζαμιά. Η οθωμανική κυβέρνηση αισθάνθηκε να απειλείται από αυτή την κοινωνικοποίηση των ανθρώπων στα καφενεία με αποτέλεσμα τον 17ο αιώνα να επιβάλλει αυστηρές απαγορεύσεις στην κατανάλωση καφέ.

Ωστόσο, αυτή η κίνηση δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα και ο καφές εξακολουθούσε να είναι ένα δημοφιλές ρόφημα τόσο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και σε άλλες χώρες. Σήμερα, αυτό που επικράτησε να αποκαλείται τουρκικός καφές δεν αποτελεί απλά μέρος της παράδοσης των Τούρκων αλλά και  πηγή εσόδων όχι μόνο από την εσωτερική κατανάλωση αλλά και από τον τουρισμό.

Αξλιζει να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα η Τουρκία έχει εξασφαλίσει δέκα καταχωρήσεις στη λίστα Αυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, μεταξύ αυτών το μαντζούνι μεσίρ, η τουρκική εκδοχή του θεάτρου σκιών του Καραγκιόζη, η παραδοσιακή πάλη Κιρκπινάρ και το γαμήλιο φαγητό κεσκέκι.

Μεταξύ άλλων, στη φετινή λίστα της UNESCO  βρέθηκε και η ιαπωνική κουζίνα ως γαστρονομικό φαινόμενο με πλούσια ιστορία.

Από την Ελλάδα μέχρι στιγμής υπάρχει μία και μοναδική καταγραφή στην συγκεκριμένη λίστα της UNESCO: 

TOYΡΚΙΑ: Τι συνέπειες μπορεί να έχει η κόντρα Ερντογάν-Γκιουλέν σε Ελλάδα και Κύπρο

Του ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Πριν περάσουμε στα νέα από το μέτωπο και από τη γραμμή αντιπαράθεσης Ερντογάν - Γκιουλέν, να σημειώσουμε και πάλι ότι πρόκειται για έναν αδυσώπητο πόλεμο εξουσίας με πρωταγωνιστές δύο ηγετικές φυσιογνωμίες. 

Ο ένας είναι επικεφαλής ενός κόμματος με ισχυρή αποδοχή από τη σουνιτική κοινωνία, ισχυρό κομματικό μηχανισμό, ελεγχόμενα ΜΜΕ και σοβαρά επιχειρηματικά συμφέροντα που τον στηρίζουν, και ο άλλος θρησκευτικός ηγέτης μιας σέχτας που διαθέτει σοβαρές προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό, κυρίως στους τομείς της ασφάλειας, της Δικαιοσύνης και της παιδείας, ισχυρό μηχανισμό κοινωνικής επιρροής μέσω των εκπαιδευτικών του ιδρυμάτων και των φροντιστηρίων, ελεγχόμενα ΜΜΕ και επιχειρηματικά συμφέροντα που τον στηρίζουν.

Εκεί που υπολείπεται ο Ερντογάν είναι οι διεθνείς σχέσεις και προσβάσεις, αφού τη στιγμή που ο ίδιος αμφισβητείται από ισχυρές χώρες και άλλα διεθνή υπερκρατικά κέντρα εξουσίας ο Γκιουλέν, πέραν του ότι κατοικοεδρεύει στις ΗΠΑ, διαθέτει ένα απίστευτο δίκτυο πανεπιστημίων και κολεγίων σε 160 χώρες (Μουμτάζ Τουρκονέ, Ζαμάν, 4/12/2013), καθώς και εφημερίδες που εκδίδονται σε δεκάδες χώρες στις τοπικές γλώσσες.

Αυτός είναι ο συσχετισμός δυνάμεων των εμπολέμων, οι οποίοι και την τρέχουσα εβδομάδα συνέχισαν τις βολές και τους κανονιοβολισμούς ο ένας εναντίον του άλλου, με τον Γκιουλέν να εξέρχεται μάλλον νικητής στα σημεία.

Η κυβέρνηση στις αρχές της εβδομάδας φερόταν αποφασισμένη να φέρει στους πρώτους μήνες του 2014 τον νόμο με τον οποίο απαγορεύεται πλέον η λειτουργία των φροντιστηρίων που προετοιμάζουν τους φοιτητές για την είσοδό τους στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, μέσω των οποίων το κίνημα Γκιουλέν επεκτείνει την επιρροή του στα πανεπιστήμια -ελέγχει ήδη 16 από αυτά- αλλά και στην κοινωνία.

Οταν όμως η εφημερίδα «Ταράφ» δημοσίευσε άκρως απόρρητο έγγραφο-απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του 2004, με την οποία οριζόταν ως «στόχος» το κίνημα Γκιουλέν και καθοριζόταν το πλαίσιο παρακολούθησης και συλλογής στοιχείων για τη δράση των σχολείων και των φροντιστηρίων, στην οποία απόφαση φαίνονταν ξεκάθαρα οι υπογραφές του Ερντογάν και του Αμπντουλάχ Γκιουλ (τότε υπέγραψε ως υπουργός Εξωτερικών), το κλίμα άρχισε να αλλάζει. Οταν δε ο Ερντογάν διά στόματος και γραφίδος στενών συνεργατών του διαβεβαίωσε ότι η εν λόγω απόφαση δεν εφαρμόστηκε ποτέ, η ίδια εφημερίδα τις επόμενες ημέρες δημοσίευσε και πάλι κρατικά απόρρητα έγγραφα που αποδείκνυαν ότι η κυβέρνηση Ερντογάν παρακολουθούσε τις δραστηριότητες των στελεχών του κινήματος Γκιουλέν. Παράλληλα, μερικές κασέτες σεξουαλικού περιεχομένου στελεχών του ΑΚΡ άρχισαν να φτάνουν σε βαριά ονόματα της τουρκικής δημοσιογραφίας.

Αυτό ήταν το σημείο καμπής στον πόλεμο Ερντογάν - Γκιουλέν, με τον πρώτο να κάνει τακτική υποχώρηση δηλώνοντας αρμοδίως ότι τελικά ο νόμος για την απαγόρευση της λειτουργίας των φροντιστηρίων θα έρθει προς ψήφιση στο τουρκικό Κοινοβούλιο το 2015!!!

Αυτά σε γενικές γραμμές τα νέα από το μέτωπο, υπάρχει όμως και κάτι άλλο, που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για Ελλάδα και Κύπρο:

"Επίγεια σοφία"

Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων.

Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Αντί να τους παρουσιάζουμε στερεότυπα κατά ηλικία, φύλο, χρώμα ή θρησκεία, τα παιδιά πρέπει να έχουν την ευκαιρία να μάθουν ότι μέσα σε κάθε ομάδα, κάποιοι άνθρωποι είναι απαίσιοι και κάποιοι είναι υπέροχοι.

Margaret Mead, 1901-1979, Αμερικανίδα εθνολόγος

Η Φύση δεν διάβασε ποτέ τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Συνεχίζει να μας κάνει άνισους.

Will Durant, 1885-1981, Αμερικανός ιστορικός

Σαν σήμερα (9/12/ΧΧΧΧ)

1946: Δικάζονται στη Νυρεμβέργη οι γιατροί του Γ' Ράιχ, που κατηγορούνται για πειράματα ευγονικής.

1987: Εξέγερση των Παλαιστινίων κατά των Ισραηλινών στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη, γνωστή και ως «Πρώτη Ιντιφάντα».

1996: Το Νόμπελ εναλλακτικής ιατρικής απονέμεται στον έλληνα ομοιοπαθητικό Γεώργιο Βυθούλκα.

1859: Γεννιέται ο Γεώργιος Δροσίνης, ποιητής και πεζογράφος.

1883: Γεννιέται ο Αλέξανδρος Παπάγος, στρατιωτικός και πολιτικός που διετέλεσε και πρωθυπουργός (1952-1955). 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εν λειτουργία

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Μικρή καθημερινή ιστορία και ένα γι' αυτή σχόλιο. Στη γειτονιά μου υπήρχε και υπάρχει ένα μίνι-μάρκετ που τα καλά χρόνια είχε και μεγάλη πελατεία και τέσσερις υπαλλήλους. Στις δύσκολες τελευταίες χρονιές που και οι πελάτες ελαττώθηκαν και όσοι ψωνίζουν μείωσαν το διαθέσιμο για προμήθειες ποσό, ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού αδυνατούσε να καλύψει τους μισθούς τεσσάρων υπαλλήλων.

Σημειώνω εδώ πως οι τέσσερις αυτοί υπάλληλοι είχαν ο καθένας καταμερισμό ευθυνών. Αλλος έκανε προμήθειες από τις αποθήκες, άλλος παραγγελίες, άλλος με ένα μηχανάκι πήγαινε τα ψώνια στους σταθερούς πελάτες ή σε πελάτες με μεγάλες παραγγελίες και σε σπίτια που δεν είχαν τρόπο να στείλουν άνθρωπο στο μαγαζί και έκαναν τηλεφωνικά τις παραγγελίες τους. 

Με την κρίση δύο υπάλληλοι, που είχαν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα και υπήρχε κίνδυνος να απολυθούν, πήραν, έστω μειωμένη, τη σύνταξή τους.  

Ο τρίτος ήταν αλλοδαπός, ασφαλισμένος, αλλά προτίμησε να επιστρέψει στην πατρίδα του, όπου στο χωριό του είχε σπίτι κι ένα πιάτο φαΐ, από το να μείνει άνεργος με ενοίκιο και φαΐ στο πόδι.

Οταν ο γείτονας καταστηματάρχης έμεινε με ένα μόνο υπάλληλο, του είπα: «Θα το κλείσεις, βέβαια, πώς θα το λειτουργήσεις;».

Μου είπε: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ήγγικεν η βασιλεία των άχρηστων και επιβλαβών

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Κάποτε, οι ηγεμόνες που έχαναν πολέμους είχαν κακό τέλος: στην καλύτερη περίπτωση τους έστελναν σε μοναστήρια να μετανοούν για τα κρίματά τους και να ελπίζουν σε συγχώρεση, στη χειρότερη δολοφονούνταν από φιλόδοξους συγγενείς ή στρατηγούς. Υπήρξαν βεβαίως και άλλοι που κατέστρεψαν μεν τις χώρες τους αλλά πρόλαβαν αυτοί να σκοτώσουν τους αντιπάλους τους και διατήρησαν την εξουσία τους. 

Δεν ξέρω ποιο από τα δύο φαινόμενα υπερτερεί στην παγκόσμια ιστορία αλλά αυτό που συμβαίνει στη σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι πως οι ηγεμόνες παραμένουν ατιμώρητοι, ό,τι και αν κάνουν – χωρίς καν να χρειάζεται να εξουδετερώσουν τους αντιπάλους τους. Είναι έτσι δομημένο το πολιτικό μας σύστημα που η ατιμωρησία αποτελεί βασικό κανόνα λειτουργίας του, αυτονόητο για τους επαγγελματίες πολιτικούς και αποδεκτό από τους πολίτες.

Κραυγαλέο παράδειγμα είναι ο Καραμανλής ο Μικρός: ο πρωθυπουργός που κατέστρεψε τη χώρα, είναι πάντα βουλευτής, διαθέτει ισχυρή ομάδα μέσα στη ΝΔ – και τολμά να δηλώνει πως δεν θα δεχθεί να είναι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματός του αν περιλαμβάνεται σε αυτό και ο Γιάννης Στουρνάρας, που κάνει ό,τι μπορεί για να τα βγάλει πέρα με τα καραμανλικά εγκλήματα. Το ίδιο προσπάθησε να κάνει και ο Γιώργος Παπανδρέου, απέτυχε παταγωδώς. Παραμένει όμως βουλευτής και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς – δείγμα ότι η ατιμωρησία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. 

 Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο βασικός υπεύθυνος για την αποτυχία του Γιώργου Παπανδρέου, που ήταν και αποτυχία της χώρας. Έχει κάνει και πολλά άλλα στο παρελθόν, ανέτρεψε ακόμη και την κυβέρνηση του ίδιου του κόμματός του – είναι πρωθυπουργός αυτή τη στιγμή. Αλλά και στους υπουργούς της κυβέρνησης αν ψάξουμε, ή σε αυτούς που υπήρξαν υπουργοί και σήμερα είναι βουλευτές, ελάχιστους θα βρούμε που να μπορούν να υποστηρίξουν ότι δεν είναι υπεύθυνοι για όσα (υποτίθεται τουλάχιστον) προσπαθούμε να διορθώσουμε τώρα.

Επομένως, και οι νυν υπουργοί που δεν έχουν ευθύνες για το παρελθόν και οι μέλλοντες, μπορούν να είναι ήσυχοι: ό,τι και αν κάνουν, δεν πρόκειται να τιμωρηθούν – πολιτικά εννοώ, ας πούμε να αποπεμφθούν από τα κόμματά τους ή να μην ξαναγίνουν υπουργοί. Όσοι κατά καιρούς αποπέμφθηκαν (ή αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν) τιμωρήθηκαν επειδή συγκρούστηκαν με τον αρχηγό, όχι επειδή απέτυχαν στα καθήκοντά τους. Ανάμεσά τους και ορισμένοι που προσπάθησαν πραγματικά να είναι αποτελεσματικοί στον τομέα τους, όπως ο Γιάννης Ραγκούσης και η Άννα Διαμαντοπούλου από το ΠαΣοΚ, ο Στέφανος Μάνος από τη ΝΔ: ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με τις απόψεις τους και τις ενέργειες τους, αναμφίβολα επιχείρησαν τομές στους τομείς ευθύνης τους.

Στην αντιπολίτευση, κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΔΗΜΑΡ, δεν μπορεί κανείς να καταλογίσει τέτοιες ευθύνες στα διακεκριμένα στελέχη του αφού δεν έχουν κυβερνήσει. Μόνο στο εσωτερικό των ίδιων των κομμάτων είναι γνωστό ποιες είναι οι ικανότητες του καθενός, τι έχει αποδώσει στις θέσεις, κομματικές ή δημόσιες, που έχει αναλάβει. Αλλά μου φαίνεται έχουν και αυτοί εξασφαλισμένοι την ατιμωρησία αν γίνουν κάποτε υπουργοί, κρίνοντας από το συγχωροχάρτι που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας σε όσους κυβερνητικούς βουλευτές «αποφασίσουν με την ψήφο τους να θέσουν τέρμα στην καταστροφική πορεία της χώρας». Καίτοι ως βουλευτές (ή και ως υπουργοί, όπως η Θεοδώρα Τζάκρη) ευθύνονται για την ως τώρα καταστροφή, «θα έχουν την πλατιά αποδοχή της λαϊκής βάσης, των τοπικών κοινωνιών και των πολιτών που τους εξέλεξαν και δεν αντέχουν άλλο» – και αφού θα έχουν τέτοια αποδοχή από την κοινωνία, γιατί να μην έχουν από τον ΣΥΡΙΖΑ; Άλλωστε οι βουλευτές ή τα στελέχη του ΠαΣοΚ που ήδη περισυνέλεξε η αξιωματική αντιπολίτευση, όπως και η ΔΗΜΑΡ, δεν γνωρίζω να διακρίθηκαν στον πολιτικό στίβο για την αποτελεσματικότητά τους. Ίσως το αντίθετο να συμβαίνει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μόνοι που τιμωρήθηκαν από το πολιτικό σύστημα και εξοβελίστηκαν εντελώς από αυτό είναι εκείνοι που δεν είχαν αυτόνομη ισχύ αλλά ήσαν άνθρωποι του ίδιου του αρχηγού. Παντοδύναμοι υπουργοί όπως ο Γιώργος Αλογοσκούφης και ο Θοδωρής Ρουσόπουλος, εξαφανίστηκαν όταν ο Καραμανλής ο Μικρός δεν τους χρειαζόταν. Το ίδιο έπαθαν η Τίνα Μπιρμπίλη και ο Χάρης Παμπούκης. Και οι τέσσερις δεν ήσαν επαγγελματίες πολιτικοί, έκαναν την ανοησία να είναι χρήσιμοι μόνο στους αρχηγούς τους. Και οπωσδήποτε αυτοί οι τέσσερις (που αναφέρω παραδειγματικά) δεν ήσαν χειρότεροι από πολλούς που εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό ρόλο είτε ως υπουργοί είτε ως παράγοντες της πολιτικής ζωής. Βεβαίως, πολλά σημαντικά στελέχη του ΠαΣοΚ (πρωτίστως) και της ΝΔ είναι σήμερα εκτός Βουλής και περιθωριοποιημένα, αυτό όμως δεν οφείλεται στο ότι κρίθηκαν ανάξιοι αλλά στο ότι το εκλογικό σώμα τιμώρησε συνολικά τα δύο κόμματα, αδιαφορώντας για τις προσωπικές περιπτώσεις. Αν είχαν πάρει τα παλιά τους ποσοστά, διάφοροι διάσημοι ανίκανοι ή και διεφθαρμένοι θα ήσαν και πάλι βουλευτές ή υπουργοί, όπως μας δείχνει η εκλογική επιτυχία όσων από το ΠαΣοΚ φρόντισαν να μετακομίσουν.

Το συμπέρασμα είναι πως το πολιτικό σύστημα, πρωτίστως οι ηγεσίες των κομμάτων, δεν ενδιαφέρονται για το έργο, αλλά ούτε καν για τα πολιτικά εγκλήματα που έχουν διαπράξει οι άλλοι πολιτικοί. Το κριτήριο είναι ένα και μοναδικό: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κακοχωνεμένος μαρξισμός

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Η ανακοίνωση ενός σωματείου εργαζομένων σε μια από τις μεγαλύτερες τσιμεντοβιομηχανίες της χώρας αξίζει της προσοχής μας διότι αποτελεί μνημείο σύγχυσης. 

Αποκαλύπτει τον βαθύ παραλογισμό με τον οποίο μπόλιασε κάθε οργανωμένο θύλακα της κοινωνίας ο ανερμάτιστος αριστερισμός. Το σωματείο αντιτίθεται στην επένδυση για την κατασκευή πέντε σιλό της εταιρείας. Δεν αρκείται στις χύδην μεγαλοστομίες ότι η επιχείρηση «έχει συμμετάσχει κανονικότατα σε αυτό που λέγεται αναδιάρθρωση του παγκόσμιου κεφαλαίου στη χώρα...». 

Κατηγορεί την εταιρεία ότι «εφήρμοσε συνειδητά μείωση της παραγωγής της εναρμονίζοντάς την με τις συνθήκες της αγοράς»!

Αντιτίθεται δε στην επένδυση διότι:  

«1) Η επένδυση θα βελτιώσει την ανταγωνιστική θέση της εταιρείας. 

2) Θα μεγεθύνει την ορθολογική λειτουργία του εργοστασίου. 

3) Θα μειώσει το κόστος λειτουργίας στην παραγωγή. 

4) Θα δώσει τη δυνατότητα μείωσης του μισθολογικού κόστους, γιατί κατά την πεπατημένη θα οδηγήσει σε μείωση των θέσεων εργασίας που στην ουσία είναι αποπομπή της φυσικής εργασίας. 

5) Προεικονίζει τα κέρδη του μέλλοντος ακόμα και σε περίοδο ύφεσης της οικονομίας, και αυτό λόγω της δυνατότητας των εξαγωγών του τσιμέντου».

Το χειρότερο δε για τους συνδικαλιστές είναι ότι «η εταιρεία με τις δυνατότητες που της προσφέρει η μητρική εταιρεία διαχειρίζεται τελικά την κρίση, παρά πλήττεται από αυτήν»!

Αν και διακρίνεται κάποια πολιτική σκοπιμότητα (αντιπολίτευσης) στη μακροσκελή ανακοίνωση -ότι δλδ. στη «φιέστα των εγκαινίων των σιλό έχουν προσκληθεί και μετά χαράς θα συμμετέχουν οι κυβερνητικοί φωστήρες, αρχιτέκτονες της κοινωνικής εξαθλίωσης με μοναδικό στόχο να αναφωνήσουν συνεπικουρούμενοι και από τα ΜΜΕ το “ιδού η ανάπτυξη έρχεται”»- αυτή πνίγεται στον αριστερό παραλογισμό: 

EΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κυβερνώσα αριστερά και άλλες ιστορίες με γενικό τίτλο «λεφτά υπάρχουν»

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Με δεδομένο ότι το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» έδωσε στον Γ. Παπανδρέου στις εκλογές του 2009 σχεδόν 44 %, είναι λογικό και ο ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθεί την ίδια συνταγή στην προσπάθειά του να μεταμορφωθεί σε κυβερνώσα Αριστερά. Εφόσον «λεφτά υπάρχουν», όλα γίνονται. Δεν χαλάς χατίρι σε κανέναν και όλοι ζούμε χαρούμενα και ευτυχισμένα με μια κυβέρνηση που θα μοιράζει μποναμάδες.

 

Είναι η αντίληψη ότι όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα έγιναν από το βίτσιο κάποιου η κάποιων. Οτι τα λεφτά υπάρχουν καταχωνιασμένα στο υπόγειο του Μαξίμου αλλά δεν μας τα μοιράζουν.  

Ετσι, το «λεφτά υπάρχουν» έγινε ιδεολογική σημαία στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν το πού υπάρχουν τα λεφτά και πώς θα τα βάλουν στο ταμείο.

 

Γιατί λεφτά και μάλιστα πολλά, εκτός από τα χρηματοκιβώτια των πλουσίων (τα περισσότερα βεβαίως είναι καταχωνιασμένα σε offshore), υπάρχουν και άλλου: στον υδραυλικό που δεν έχει κόψει ποτέ απόδειξη, στο φακελάκι του γιατρού, στον καθηγητή με τα ιδιαίτερα, στον εφοριακό, στον υπάλληλο της πολεοδομίας ή του δήμου που παίρνουν το δωράκι για τη «διευκόλυνση» του πολίτη, στον έμπορο που θεωρεί τον ΦΠΑ... επικουρικό εισόδημα, στους συνδικαλιστές που καθοδηγούν την παράλυση του δημόσιου τομέα... Ο κατάλογος είναι μακρύς και κρύβει πίσω του χρήμα, πολύ χρήμα. Μαύρο, κατάμαυρο.

 

Αλλά αυτοί είναι οι ψηφοφόροι μας:

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Είχαν στο κέντρο τους τον άνθρωπο

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Περιέργως, θα έλεγα από συνήθεια. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι καθόλου περίεργο ότι δεν είδα να δημοσιεύονται στον ελληνικό Τύπο τίποτε αφιερώματα ή έστω μια απλή μνεία στον φοβερό λιμό της Ουκρανίας, που κόστισε τη ζωή 3,3 εκατομμυρίων ανθρώπων πριν από 80 χρόνια.  

Κάτι τέτοιο θα εθεωρείτο αντικομμουνισμός, το οποίο στην Ελλάδα θεωρείται πολύ κακό πράγμα.

Επειδή όμως του χρόνου τέτοια εποχή μπορεί να έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ενδέχεται οι αναφορές στα εγκλήματα του κομμουνισμού να διώκονται βάσει του αντιρατσιστικού, ας προλάβω να θυμίσω τι ήταν αυτή η τρομερή υπόθεση...

Οι αιτίες εντοπίζονται στο δεύτερο κύμα της κολεκτιβοποίησης των αγροτικών καλλιεργειών στην Ουκρανία το 1931. Η απειλή του εκτοπισμού και η υπερβολική φορολόγηση των αντιδρώντων οδήγησαν διά της βίας τους ιδιοκτήτες γης στις κολεκτίβες. Στις τελευταίες, ο Στάλιν παραχώρησε καταχρηστική εξουσία πάνω σε όσους επέμεναν να διατηρούν τη γη τους. Επόμενο ήταν η σοδειά της χρονιάς εκείνης να είναι χαμηλή και η προοπτική λιμού να είναι πλέον πιθανή. Για τον Στάλιν, όμως, προτεραιότητα είχε να μη μειωθούν οι εξαγωγές. Ετσι επέβαλε στις κολεκτίβες την επίτευξη των στόχων του πρώτου πενταετούς προγράμματος, ακόμη και με παράδοση στο κράτος του σπόρου που είχαν φυλαγμένο για την επόμενη χρονιά.

Το επόμενο βήμα του Στάλιν για την «επιτυχία» της κολεκτιβοποίησης ήταν να πείσει την Πολωνία να υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τη Σοβιετία, ώστε οι αγρότες της Ουκρανίας να μην προσβλέπουν στην αρωγή των Πολωνών. Οταν αυτό έγινε, τον Ιούλιο του 1932, η Ουκρανία -ο σιτοβολώνας της Ευρώπης- ήταν πλέον μια τεράστια φυλακή και οι αγρότες της στο έλεος του Στάλιν. Πύργοι παρακολούθησης (όπως αυτοί των στρατοπέδων συγκέντρωσης) διεσπάρησαν στους αγρούς για τον έλεγχο των αγροτών, ενώ μπριγάδες φανατικών ακτιβιστών ανέλαβαν να ανακαλύπτουν με κάθε μέσο τα δημητριακά που έκρυβαν οι αγρότες για την επιβίωσή τους.

Η καμπή στη συμπεριφορά του Στάλιν προς την απόλυτη παράνοια ήλθε με την αυτοκτονία της πρώτης συζύγου του, στις 8 Νοεμβρίου 1932, την επομένη του εορτασμού της 15ης επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το γεγονός αρχικά τον κλόνισε και το ξεπέρασε γινόμενος περισσότερο σκληρός. Αποφάσισε και επέβαλε ως επίσημη γραμμή του κόμματος ότι ο λιμός στην Ουκρανία ήταν ένας μύθος, οφειλόμενος στους εχθρούς του σοσιαλισμού: η αντίσταση των τελευταίων εντεινόταν όσο μεγαλύτερη ήταν η επιτυχία του σοσιαλισμού, καθώς οι εχθροί του λαού δεν άντεχαν την προοπτική της τελικής ήττας τους. Οι νεαροί κομμουνιστές στο Κίεβο διδάσκονταν ότι οι σκελετωμένοι άνθρωποι στην επαρχία «διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να πλήξουν την αισιοδοξία μας».

Οι κατασχέσεις σιτηρών συνεχίστηκαν ακόμη και αφού ο στόχος του 1932 είχε πια επιτευχθεί στα τέλη Ιανουαρίου του 1933. Το ανθρώπινο κόστος της σταλινικής πολιτικής ήταν ασύλληπτο:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ψυχρός Πόλεμος στην Απω Ανατολή

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Πριν από ένα χρόνο, η Κίνα εκθρόνισε τις ΗΠΑ και έγινε το κράτος με τις μεγαλύτερες εμπορικές συναλλαγές παγκοσμίως -κάτι που, εκτός όλων των άλλων, σημαίνει ότι συνεχίζει να γεμίζει τα ταμεία της με ξένο συνάλλαγμα. 

Επίσης, τον περασμένο Οκτώβριο, το ρένμινμπι ξεπέρασε το ευρώ και έγινε το δεύτερο σημαντικότερο ανταλλακτικό νόμισμα στις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές, με μερίδιο 8,7% (πρώτο παραμένει μακράν το δολάριο, με περίπου 80%).  

Παράλληλα, η κινεζική οικονομία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε όλο τον πλανήτη, έχοντας προ πολλού ξεπεράσει την ιαπωνική και έχοντας ήδη βάλει στο στόχαστρό της την αμερικανική, με προοπτική μάλιστα να της αφαιρέσει τα σκήπτρα μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες.

Οι αριθμοί δεν επιτρέπουν σε κανέναν να αμφισβητήσει τη δυναμική άνοδο της Κίνας στο παγκόσμιο στερέωμα, την οποία ολοένα περισσότεροι αναλυτές και ιστορικοί παρομοιάζουν με εκείνη της Γερμανίας στη διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι δεν θεωρείται ακόμη υπερδύναμη, ενώ σήμερα δεν αντιμετωπίζεται ως τέτοια ούτε από τους φίλους ούτε από τους εχθρούς της.  

Κι αυτό διότι η εμπειρία αποδεικνύει ότι μια υπερδύναμη στηρίζεται σε δύο πόδια: Το ένα αντιπροσωπεύει την οικονομία της και το Πεκίνο μπορεί δικαίως να ισχυριστεί ότι είναι υγιέστατο και ρωμαλέο. Το άλλο, όμως, έχει να κάνει με τη στρατιωτική ισχύ και τη γεωπολιτική επιρροή κι εδώ οι Κινέζοι έχουν σοβαρότατο πρόβλημα.

Αναμφίβολα, τα τελευταία χρόνια αυξάνονται εντυπωσιακά οι δαπάνες οι οποίες αφορούν στην ενίσχυση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, με αποτέλεσμα ήδη να ξεπερνούν τα 200 δισ. δολάρια ετησίως (σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) και να υπολείπονται μόνο εκείνων των ΗΠΑ. Είναι γεγονός, επίσης, ότι η οικονομική δύναμη των Κινέζων, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση των παραδοσιακών καπιταλιστικών κέντρων, ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στους πολιτικούς και τις επιχειρήσεις τους σε όλες τις περιοχές του κόσμου -Λατινική Αμερική και Αφρική, Ευρώπη και κεντρική Ασία- ενισχύοντας την επιρροή του Πεκίνου.

Παρ' όλα αυτά, υπάρχει μία κρίσιμη δοκιμασία την οποία οφείλει να περάσει η Κίνα εάν θέλει να βρεθεί σε θέση ανάλογη με εκείνη της Μεγάλης Βρετανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ή ακόμη και της Γερμανίας: να αποδείξει ότι μπορεί να υποστηρίξει (αν όχι να προωθήσει) αποτελεσματικά τα οικονομικά της συμφέροντα με την (αποτρεπτική ή κατασταλτική) πυγμή των όπλων -ή, με άλλα λόγια, να αποδείξει ότι είναι σε θέση να στηρίζεται εξίσου καλά και στα δύο της πόδια.

Προφανώς δε, μιας και μιλάμε για παγκόσμιες υπερδυνάμεις, αυτό είναι ένα στοίχημα το οποίο δεν αφορά μόνο τους Κινέζους, αλλά αγγίζει άμεσα τόσο τους συμμάχους τους όσο και τους γείτονές τους και τους προστάτες τους. Πρακτικά, δηλαδή, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παγκοσμίων διαστάσεων πρόβλημα, η λύση του οποίου δεν θα αφήσει ανεπηρέαστο κανέναν, σε όποια γωνιά του πλανήτη και αν βρίσκεται. Ειδικά καθώς ζούμε στην εποχή της πιο ολοκληρωμένης (και συνάμα ολοκληρωτικής) παγκοσμιοποίησης στην ιστορία της ανθρωπότητας.

 

Για όλους αυτούς τους λόγους, η αιτία της πρόσφατης έντασης ανάμεσα στο Πεκίνο, το Τόκιο και την Ουάσιγκτον δεν βρίσκεται στα... Ίμια της περιοχής, ούτε φυσικά στη ζώνη αεράμυνας που ανακήρυξε μονομερώς η Κίνα πριν από μερικές μέρες σε μια διαφιλονικούμενη θαλάσσια ζώνη. Εξάλλου, σε ανάλογες κινήσεις έχουν προχωρήσει οι Αμερικανοί, οι Ιάπωνες, οι Νοτιοκορεάτες και οι Ρώσοι, ενώ με αντικειμενικά κριτήρια, το νησιωτικό σύμπλεγμα Σενκάκου (όπως το λένε οι Ιάπωνες) ή Ντιαογιού (σύμφωνα με τους Κινέζους) θα έπρεπε δικαιωματικά να ανήκει στην Ταϊβάν, από την οποία έχει και τη μικρότερη απόσταση.

«Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πρόβλημα αποστάσεων. Το διακύβευμα αφορά τις ζώνες επιρροής και τις πρώτες ύλες, την ηγεμονία και τον εθνικισμό, τις κακές αναμνήσεις και καινούριες αξιώσεις -πρόκειται, ουσιαστικά για ένα δηλητηριώδες μείγμα διεθνούς πολιτικής», όπως εύστοχα γράφει στο τελευταίο του τεύχος το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel -αν και κανονικά, θα έπρεπε να υπενθυμίσει ότι εκτός από τα συγκεκριμένα ακατοίκητα νησιά, οι Κινέζοι θεωρούν ότι τους ανήκει και η Ταϊβάν!

 

«Εκρηκτικό μείγμα»

Ο Πρώτος και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος εκτυλίχθηκαν κυρίως στο έδαφος της Ευρώπης, εκεί όπου βρισκόταν το επίκεντρο των μεγάλων οικονομικών και γεωπολιτικών αλλαγών τους δύο προηγούμενους αιώνες. Αυτή τη φορά, το κέντρο βάρους των εξελίξεων έχει μετατοπιστεί προς Ανατολάς -μαζί, φυσικά, με την πολεμική απειλή.

 

Η εμφανής σύγκρουση συμφερόντων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στο τιμόνι της Κίνας και της Ιαπωνίας βρίσκονται άνθρωποι και ομάδες που έχουν επιλέξει να παίξουν το χαρτί του εθνικισμού, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα στην Άπω Ανατολή.  

 

Να αναμένουμε, λοιπόν, ένα «θερμό επεισόδιο» στην περιοχή, με βάση όλα τα παραπάνω; 

 

Ένα επεισόδιο που θα μπορούσε να εξελιχθεί ακόμη και σε ένα Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο -ο οποίος, όπως και οι προηγούμενοι δύο, θα έχει το επίκεντρό του εκεί όπου συντελούνται οι μεγάλες αλλαγές;

Η αλήθεια είναι ότι, με βάση την κοινή λογική, οι Κινέζοι είναι οι τελευταίοι που θα επιθυμούσαν κάτι τέτοιο. Όχι μόνο επειδή, παρά την πρόοδό τους, συνεχίζουν να υστερούν σε στρατιωτική ισχύ, αλλά και επειδή θα διακινδύνευαν την καταστροφή του οικονομικού τους «θαύματος». Ωστόσο, η κοινή λογική δεν επικρατεί πάντα, ούτε καν συνήθως, σε τέτοιες ιστορικές στιγμές...

 

Το φάντασμα του 1914...

ΔΙΕΥΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο ακήρυχτος παγκόσμιος πόλεμος - Τα ασύμμετρα και μη εύκολα αποδείξιμα πολεμικά τεχνάσματα

Του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ 

Πολιτικού μηχανικού, MSc, Mbs

Η συντριπτική πλειονότητα εξ ημών, ηθελημένα ή μη, περιορίζεται ακόμα μέσα σε μια φούσκα. Στη φούσκα της προσωπικής ζωής και οικονομίας, στη φούσκα μιας αντίληψης για τα κοινά διαμορφωμένη από προσωπικά βιώματα και ΜΜΕ, στη φούσκα της κρίσης χρέους εντός συνόρων, στη φούσκα του Μνημονίου ή του αντι-Μνημονίου και στη φούσκα του αφυπνισμένου με μεγάλη δόση θεωριών συνωμοσίας. 

Η πλειονότητα λοιπόν αποφεύγει εκ των προτέρων να περιγράψει γεγονότα που συνήθως θεωρούνται θεωρίες συνωμοσίας λόγω αμφιλεγόμενων και ελλιπών αποδείξεων αυτών. Πριν όμως -για παράδειγμα- από την κατά το ήμισυ υποτίμηση του πέσο στην Tequila Crisis του Μεξικού το '94, όλοι ισχυρίζονταν ότι το ενδεχόμενο υποτίμησης ήταν μια ανυπόστατη, καταστροφολογική θεωρία που ποτέ δεν θα επαληθευόταν, έως ότου έγινε.

Ενα παγκόσμιο οικονομικό reset είναι το σημείο καμπής που επαναπροσδιορίζει το ρου των πραγμάτων και, στατιστικώς, ιστορικά συμβαίνει περίπου κάθε 50 με 75 χρόνια. Προκύπτει όταν ένα «παγκόσμιο» νόμισμα ή οικονομικό οικοδόμημα, ή σύστημα, φτάνει στο πέρας της δυναμικότητάς του, αντικαθίσταται από ένα νέο και καταλήγει κυρίως σε πολεμική ανάφλεξη μεταξύ υπερδυνάμεων.

Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χώρες διαμελίστηκαν, σύνορα επαναπροσδιορίστηκαν, νέες αυτοκρατορίες αναδύθηκαν και παλαιές καταστράφηκαν. 

Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα της βρετανικής στερλίνας αντικαταστάθηκε από το αμερικανικό δολάριο. Τα γεγονότα σήμερα καταδεικνύουν ότι βρισκόμαστε για ακόμη μία φορά πολύ κοντά σε ένα ρηξικέλευθο γεγονός που θα σηματοδοτήσει το τέλος του παλαιού κύκλου και θα αναδείξει έναν νέο.  

Η κεντρομόλος δύναμη λοιπόν του σκηνικού του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου, που εκουσίως ή ακουσίως στήνεται με γοργούς ρυθμούς την τελευταία περίοδο, θα είναι η αποκαθήλωση του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος.

Σήμερα έχει διαμορφωθεί η πιο υπερδιογκωμένη κυβέρνηση όλων των εποχών. Μια τραπεζοκρατούμενη παν-κυβέρνηση, με αποικίες την Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική, την Ασία και τον κόσμο όλο όπως τον ξέρουμε σήμερα. Διενεργείται προς το παρόν μια ασύμμετρη, αφανής, τιτάνια μάχη, αποκλειστικά για το μέλλον του δολαρίου, που είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθεί επίσημα.

Είναι επίσης ιστορικά αποδεδειγμένο ότι τα μοναδικά που όλες οι μεγάλες αυτοκρατορίες κατόρθωσαν ανά τους αιώνες με απόλυτη επιτυχία ήταν: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η «μητέρα» των θεωριών περί παγκόσμιας συνωμοσίας

Σύμφωνα με τα “Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών” οι κύριοι της φωτογραφίας κινούν τα νήματα του κόσμου!

Του Ηλια Μαγκλινη

Οποιος έχει κάνει μια στοιχειώδη δουλειά στη ζωή του, θα πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά ένα πράγμα: ότι δύο στις τρεις φορές, από την οδηγία/εντολή έως την πραγμάτωση και εφαρμογή της, κάτι θα πάει λάθος, κυρίως όταν εμπλέκονται πολλοί άνθρωποι και, βέβαια, ολόκληροι οργανισμοί, κυβερνήσεις, κράτη. Αυτή η σκέψη με κάνει πάντοτε να απορώ με τους θιασώτες των θεωριών συνωμοσίας. Μάλλον δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους.

Οχι ότι δεν έχουν γίνει συνωμοσίες: η ανατροπή του Ιρανού Μοσαντέκ το 1953 ήταν συνωμοσία. Η επιχείρηση στον Κόλπο των Χοίρων, το 1961, ήταν μια συνωμοσία της κυβέρνησης Κένεντι για να ανατραπεί ο Κάστρο – κατέληξε σε απίστευτο φιάσκο, ως γνωστόν. Αυτή είναι μια άλλη πτυχή του ζητήματος: οι συνωμοσίες, κατά κανόνα, αποκαλύπτονται.

Το πρόβλημα όμως αρχίζει όταν κάποιοι, που δεν είναι λίγοι, φαντασιώνονται μια «παγκόσμια συνωμοσία». Από τη «φανταστική» προσελήνωση του 1969, τη λέσχη Μπίντελμπεργκ έως τα... «κατευθυνόμενα» τσουνάμι του 2004 και της Φουκουσίμα προκειμένου να κλονιστούν οι οικονομίες της Απω Ανατολής ή, πιο απλά, την 11η Σεπτεμβρίου. (Στ’ αλήθεια, αναρωτιέμαι γιατί σηκώνονται κάθε πρωί οι άνθρωποι που πιστεύουν σε τέτοια πράγματα, ποιος ο λόγος, αφού όλα θεωρούν ότι είναι προκαθορισμένα. Αλλά ξέχασα: δεν υπάρχει τίποτα πιο βολικό από το να αισθάνεσαι ότι είσαι αιωνίως θύμα.)

Η μητέρα κάθε παγκόσμιας συνωμοσίας είναι βέβαια τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Τουτέστι, πίσω από κάθε κακό κρύβεται ένας Εβραίος. Οπως, π.χ., πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου. Στο βιβλίο «Το μπεστ σέλερ του μίσους. Τα “Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών” στην Ελλάδα, 1920-2013», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις, ο δημοσιογράφος Τάσος Ψαρράς καταγράφει το χρονικό της δημιουργίας και διάδοσης των διαβόητων «Πρωτοκόλλων» τόσο παγκοσμίως όσο και στη χώρα μας. Πρόκειται σαφώς για έναν άκρως κατατοπιστικό οδηγό σε μια συλλογική παράνοια, η οποία άλλοτε σε κάνει να γελάς και άλλοτε απλώς σου προκαλεί εφιάλτες.

Σύμφωνα με αυτή: