Στείρωση κ ισόβια κάθειρξη. Σε περίπτωση που δεν αντέχει τα ισόβια, να της δοθεί το δικαίωμα στην ευθανασία. https://t.co/RvG4NiBSXy
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) November 15, 2026
Αν ένα οίκημα είναι κατοικήσιμο, αυτό δεν εξαρτάται μόνον από το καθεστώς της ιδιοκτησίας του.
Εξαρτάται από την προσαρμογή σε ένα σωρό κανονισμούς που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια όχι μόνον όσων το κατοικούν αλλά και των περιοίκων αν βρίσκεται μέσα στον αστικό ιστό.
Εξαιρούνται οι καταληψίες οι οποίοι είναι ιδεολογικά κατά της ιδιοκτησίας, οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και οι ΜΚΟ που τις υποστηρίζουν. Θα πρόσθετα ότι και οι κανόνες αισθητικής που διέπουν την εξωτερική εμφάνιση των κτιρίων δεν είναι μόνο ζήτημα κοκεταρίας.
Η εμφάνιση του δημόσιου χώρου επηρεάζει την ψυχική υγεία του πληθυσμού. Κάποια στιγμή κάποιοι θα πρέπει να σκεφθούν πόσα χρωστάει η συλλογική μας κατάθλιψη στην ασχήμια που μας περιβάλλει.
Πόση ασφάλεια μπορεί να έχει ένα διαμέρισμα 50 τ.μ. όπου περνούν τη νύχτα τους τριάντα άνθρωποι καταβάλλοντας το αντίτιμο των 10 ευρώ;
Πώς θα ζεσταθούν και ποιος εξασφαλίζει ότι η ξυλόσομπα δεν θα μετατρέψει το οίκημα σε παρανάλωμα πυρός, όπως έγινε τις προάλλες στο Ζεφύρι;
Με τραγική κατάληξη τον θάνατο δύο πυροσβεστών, τους οποίους έριξαν στις φλόγες άοπλους. Άοπλους αφού δεν ήξεραν τι ήταν αυτό που καλούνταν να σώσουν από τη φωτιά. Να παλεύεις με τις φλόγες σε ένα εγκαταλελειμμένο ερείπιο είναι σαν να παλεύεις με το πρωτογενές χάος. Κι αυτό τους υποχρέωσαν να κάνουν.
Ευτυχώς για πρώτη φορά δεν άκουσα –μπορεί να μου διέφυγε– το περίφημο «ας ευχηθούμε αυτά τα θύματα να είναι τα τελευταία». Ξέρουμε ότι δεν θα είναι τα τελευταία.
Λένε ότι όσοι πυροσβέστες χάνουν τη ζωή τους στις δασικές πυρκαγιές το οφείλουν στο γεγονός ότι είναι εκπαιδευμένοι για να αντιμετωπίζουν αστικές πυρκαγιές.
Όμως, όταν ο αστικός ιστός είναι σπαρμένος από κτίσματα που κανείς δεν ελέγχει, τότε, από ό,τι αποδείχθηκε, η εκπαίδευσή τους δεν επαρκεί. Ο τρόπος ζωής της «ευάλωτης κοινωνικής ομάδας», η εκμετάλλευση από τους επιτήδειους των παράνομων μεταναστών και οι καταληψίες με τις ιδεολογικές αρλούμπες τους σε ορισμένες περιοχές της πρωτεύουσας –και όχι μόνον– είναι το μείζον κοινωνικό πρόβλημα.
Υπάρχουν κάπου καταγεγραμμένα πόσα ερείπια, σαν αυτό που έκαψε τους δύο πυροσβέστες, υπάρχουν στην Αθήνα;
Και πόσα απ’ αυτά κατοικούνται από νομάδες που θέτουν σε κίνδυνο το περιβάλλον;
Είναι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη φιλοξενία τους σε οργανωμένες δομές ως εγκλεισμό. Άρα θέλουν μια κοινωνία διαφορετική από τη δική μας, μια κοινωνία χωρίς οργανωμένες κατοικίες, χωρίς σχολεία.
Πώς επιτυγχάνεται η ένταξη;
Όπως έχει αποδειχθεί, δεν επιτυγχάνεται. Και…
την αποτυχία την πληρώνουμε ακριβά. Χωρίς βέβαια να αγνοήσω στην περίπτωση και τις ευθύνες της πολιτείας, η οποία δεν έχει καν τη δύναμη να προστατεύσει τους λειτουργούς της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου