"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένας επίδοξος μουφτής

Image 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η ποινικοποίηση της γνώμης είναι εξίσου παλιά με τη δυνατότητα δημόσιας έκφρασής της.  

Ο Κλέων έσυρε στα δικαστήρια τον Αριστοφάνη επειδή κακοποίησε τη δημόσια εικόνα του στους «Ιππής». Το έργο πήρε το πρώτο βραβείο τη χρονιά εκείνη, όμως το ίδιο κοινό που του το απένειμε επανεξέλεξε τον Κλέωνα στρατηγό. Ο Αριστοφάνης καταδικάστηκε σε βαρύ πρόστιμο. 

Στη χούντα, η έκφραση ανατρεπτικών απόψεων μπορούσε να σε οδηγήσει στις φυλακές Αβέρωφ έπειτα από ένα γερό χέρι ξύλο. 

Στη δημοκρατία, η ελευθερία της έκφρασης κατοχυρώθηκε από το Σύνταγμα, αν δεν κάνω λάθος.

Έμειναν μόνον οι δίκες για συκοφαντική δυσφήμηση που διευθετούν τους σκυλοκαβγάδες πολιτικών
. Δεν έπαψαν να λειτουργούν και τα λαϊκά δικαστήρια, τα οποία αποφάσιζαν για την τύχη διανοουμένων κυρίως, που αρνούνταν να προσαρμοσθούν στην ευπρέπεια του ορθού λόγου.

Με την ψήφιση του αντιρατσιστικού νόμου δημιουργήθηκε μια βιομηχανία παραγωγής μηνύσεων που αφορούσαν την παρότρυνση σε άσκηση ρατσιστικής βίας. Όπου ως παρότρυνση εθεωρείτο οποιαδήποτε άσκηση κριτικής είτε στο Ισλάμ είτε στη γνωστή ευάλωτη κοινωνική ομάδα που ασχολείται με την εμπορία χαλκού. Ως σήμερα πρέπει να έχουν κατατεθεί καμιά χιλιάδα μηνύσεις –κυρίως κατά δημοσιογράφων–, οι οποίες στη συντριπτική τους πλειονότητα είτε έχουν καταλήξει στο αρχείο είτε στην αθώωση των κατηγορουμένων.  

Το μυστήριο είναι ότι τη βιομηχανία τη διαχειρίζεται ένα μόνο πρόσωπο, με το μονοπώλιο του οποίου δεν έχει ασχοληθεί η επιτροπή ανταγωνισμού.

Δεν ξέρω αν η δραστηριότητα της βιομηχανίας προσμετράται στις έρευνες για την ελευθερία του Τύπου στη χώρα μας. Πρόκειται για μια έμμεση μορφή λογοκρισίας. Οι κατηγορούμενοι μπορεί να αθωώνονται, όμως κανείς τους δεν έχει τη διάθεση να τρέχει κάθε τόσο στα δικαστήρια και να πληρώνει δικηγόρους επειδή έγραψε κάτι που έθιξε την ευαίσθητη ψυχή του βιομηχάνου.

Το περίεργο είναι ότι καμία από τις μηνύσεις δεν έχει γίνει από αυτούς που κανονικά θα ήθελαν να υπερασπιστούν τη θρησκεία τους αν θεωρούν πως θίγεται. Κανένας μουφτής, ας πούμε, δεν έχει υποβάλει μήνυση. 

Στη Γαλλία ο Ουελμπέκ διώκεται έπειτα από μήνυση που υπέβαλε το Μεγάλο Τέμενος των Παρισίων.

Με την παρέμβαση του Μεγάλου Ραββίνου ο συγγραφέας ζήτησε συγγνώμη
– αν και στην περίπτωσή του μπορούμε να μιλήσουμε για παρότρυνση σε πράξεις βίας. Ο Ουελμπέκ είχε ήδη αθωωθεί παρότι είχε αποκαλέσει τον μουσουλμανισμό ως την «πιο ηλίθια θρησκεία».

Οι περισσότερες μηνύσεις για ισλαμοφοβία στη Γαλλία έχουν γίνει από οργανώσεις που πρόσκεινται στους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Εδώ την υπεράσπιση έχει αναλάβει ένας Έλληνας. 

Μήπως...

 

 αν τον έκαναν μουφτή μάς άφηνε στην ησυχία μας;


Δεν υπάρχουν σχόλια: