Οι αριστεροί μπαχαλάκηδες στρώνουν το χαλί, αλλά η πραγματικότητα τους ξεφτιλίζει. Σοκαρισμένη η φοιτήτρια τους βλέπει να κλέβουν: «Μη κλέβετε, δεν είναι αυτός ο σκοπός!», για να πάρει την ειρωνική απάντηση από μετανάστες 2ης και 3ης γενιάς: «Σώπα, κάνουμε επείγουσες αγορές». Αυτό είναι το αποτέλεσμα της εγκληματικής και λάθος τακτικής της Ευρώπης με τα ξέφραγα, ανοιχτά σύνορα. Η πλήρης αποτυχία της ενσωμάτωσης εκδικείται τις κοινωνίες μας. Η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει τώρα! https://t.co/xM9ugXtLQY
— Νίκος🇬🇷Σωτηρόπουλος (@NIKSOTIROPOYLOS) October 18, 2026
Του Άρη Αλεξανδρή
Οι πραγματολογικές διακρίσεις δεν είναι «ισαποστακισμός».
Είναι στοιχειώδης προϋπόθεση σοβαρότητας, προκειμένου να προσεγγίσουμε την αλήθεια.
Είτε συμπαθεί είτε αντιπαθεί κανείς τις διαδηλώσεις, οφείλει να ξεχωρίσει τους διαδηλωτές από τους παραβατικούς· τους μαθητές και τους φοιτητές από τους κυριολεκτικά και μεταφορικά «εξωσχολικούς»· όσους έχουν πολιτικές αξιώσεις από το κράτος από όσους απλώς ψάχνουν ευκαιρία να το διαλύσουν.
Ο διαχωρισμός δεν είναι απόλυτος, όμως ισχύει ως επί το πλείστον: oι διαμαρτυρόμενοι είναι διαφορετικά πρόσωπα από τους καταστροφείς της πόλης και τους κουκουλοφόρους τζαμπατζήδες που εισέβαλαν σε καταστήματα, τα λεηλάτησαν και παρενόχλησαν ή χτύπησαν τους ιδιοκτήτες τους.
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η διάκριση που κάνουμε όσοι βρισκόμαστε έξω από τον χορό, αλλά και η απόσταση που παίρνουν ή δεν παίρνουν από τις ακραίες φιγούρες όσοι χορεύουν.
Ποια είναι η στάση των ειρηνικών διαδηλωτών απέναντι στην τροπή που παίρνουν οι διαδηλώσεις τους κι εκείνους που τις καπηλεύονται;
Το εύκολο είναι να πει κανείς ότι ο διαδηλωτής δεν ευθύνεται για τις πράξεις του έκνομου τρολ. Ομως το τρολ εισπράττει την όποια νομιμοποίησή του από το κοινωνικό κεφάλαιο της διαδήλωσης. Αν ο διαδηλωτής δεν περιφρουρήσει ηθικά τη διαδήλωση και δεν καταδικάσει τον εγκληματία δίπλα του, τον βοηθάει. Αυτό δεν είναι μόνο ατυχές, αλλά και βαθιά ύποπτο.
Η εμμονή της διεθνούς Αριστεράς με τις «μάχες» και η παράλληλη έλλειψη ουσιαστικής αγωνιστικής εμπειρίας (οι σύγχρονοι διαδηλωτές της Δύσης γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε συνθήκες ειρήνης και σχετικής ευμάρειας) δημιουργούν ένα ψυχολογικό παράδοξο: από τη μία η Αριστερά δεν θέλει να ταυτίζεται με τον βανδαλισμό και το πλιάτσικο, αλλά από την άλλη δεν τα αποκηρύσσει κιόλας. Θέλει μεν να διατηρήσει το ηθικό της πλεονέκτημα, αλλά και να κρατήσει κοντά της τα πρόσωπα και τις ενέργειες που δημιουργούν το κοινωνικό μπάχαλο (για το οποίο κατά τ’ άλλα δεν ευθύνεται).
Καθώς όμως η μπαχαλοποίηση μεταδίδεται ζωντανά στα κοινωνικά δίκτυα με κάθε λεπτομέρεια, η καταστροφική μανία δεν μπορεί να βαφτιστεί θεμιτή κοινωνική εξέγερση· κανείς δεν πείθεται πια. Το μπάχαλο που πλαισιώνει τη διαδήλωση δεν δημιουργεί ατμόσφαιρα επαναστατική, αλλά εξόχως παρακμιακή, που αντί να ενισχύει τους σκοπούς της Αριστεράς, τους δυσφημεί.
Ποια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και ποια εναλλακτική οικονομική πολιτική αντιπροσωπεύουν τα «παιδιά» με τις κλεμμένες τσάντες περασμένες στο ένα χέρι και τα ακριβά ρολόγια από τη σπασμένη βιτρίνα στο άλλο;
Πόσο φιλολαϊκή μπορεί να θεωρηθεί η κοινωνική αναταραχή που στρέφεται όχι μόνο εναντίον πολυτελών καταστημάτων και ιστορικών κτιρίων, αλλά και απλών ανθρώπων που βλέπουν την περιουσία τους να καταστρέφεται;
Η μη απάντηση είναι ένα είδος απάντησης. Οποιοι έκαναν ότι δεν είδαν τα επεισόδια στη Γαλλία ή επέλεξαν να τα ερμηνεύσουν ως κωμικά δρώμενα ομολογούν εμμέσως τη θέση τους απέναντί τους.
Στην Ελλάδα, η ανταπόκριση ήταν άμεση: Είναι σαφές ότι τα «άντε και στα δικά μας» και «θα γίνει της Γαλλίας!» δεν αναφέρονταν στο πολιτικό σκέλος της «εξέγερσης». Το πιθανότερο άλλωστε είναι ότι οι φωστήρες που τα εκστόμισαν δεν γνωρίζουν ούτε τα βασικά της γαλλικής κοινωνίας και των οικονομικών του κράτους (από τον ιλιγγιώδη προϋπολογισμό για την παιδεία μέχρι το δυσβάσταχτο δημόσιο χρέος).
Αυτό που αποκόμισε από την κινητοποίηση στη Γαλλία η ελληνική Αριστερά ήταν η προοπτική ενός χάους που, με λίγο σπρώξιμο, ίσως μεταφερθεί και στην Ελλάδα για να δώσει λόγο ύπαρξης σε όσους δεν βρίσκουν πολιτικές ευκαιρίες στην «κανονικότητα».
Η λιγούρα μπροστά στο ενδεχόμενο του χάους προδίδει την…
έλλειψη ενδιαφέροντος για τα αίτια που τάχα το γεννούν.
Θα βελτιωθούν οι σχολικές υποδομές αν σπάσουμε λίγα μάρμαρα ακόμη;
Θα ανέβουν οι μισθοί των εκπαιδευτικών αν καούν ξανά μερικά νεοκλασικά στο κέντρο;
Θα επέλθει πρόοδος αν στην ήδη υπάρχουσα μιζέρια προστεθεί λίγη ακόμη;
Οχι βέβαια. Αλλά για κάποιους αυτό δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου