Toυ ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ
Προσεχώς θα φανεί το βάθος της πληγής στον κλάδο των εκπαιδευτικών
από τον «ακτιβισμό» της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας.
Επικοινωνιακά
συντρίφτηκαν σε βαθμό απορίας. Δεν προέβλεψαν ότι θα έβρισκαν απέναντι
όλη την κοινωνία ή διαβλέποντας την τροπή των πραγμάτων «επεδίωξαν»
ηχηρή ήττα μέσω της πολιτικής επιστράτευσης; Μοιραία, βάζοντας
μελλοντικά στο τραπέζι αιτήματά τους (και έχουν δίκαια με το μέρος τους)
θα έχουν να διαχειρισθούν και την αρνητική προδιάθεση της κοινής
γνώμης, καθώς «αυτοί δεν είναι που πήγαν να τινάξουν στον αέρα τις
εξετάσεις των παιδιών;».
Οι εκπαιδευτικοί δέχονται βολές άλλων συμπαθών κοινωνικών ομάδων που διά
της δοκιμασμένης μεθόδου της σαλατοποίησης, ανακάλυψαν στρατιές
βολεμένων και τεμπέληδων ανάμεσα σε αυτούς που δουλειά τους είναι να
μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά των Ελλήνων. Οι έχοντες στοιχειώδη μνήμη,
έχουν διαπιστώσει ότι λίγο-πολύ όλες οι επαγγελματικές τάξεις, μόλις
έσκασε η ελληνική φούσκα, κατηγορήθηκαν για προνόμια και «χορηγίες»
παρελθουσών κυβερνήσεων. Και είναι αυτονόητο: όταν στοχεύεις να
αποδομήσεις μια ομάδα φωτίζεις τα κακά παραδείγματα μελών της, τους
ελεεινούς (και που δεν υπάρχουν;) παρακάμπτοντας το έργο των καλών.
Δάσκαλοι και καθηγητές θυμίζουν σε κάτι τους γιατρούς. Είναι σε ποιους
θα πέσεις. Δίπλα σε κείνους που αγαπούν αυτό που κάνουν, κοινωνούν
γνώσεις (και ήθος) ανοίγοντας ορίζοντες στα παιδιά μαθαίνοντάς τα να
σκέπτονται, υπάρχουν συνάδελφοί τους που αρκούνται στα υποτυπώδη,
παραιτημένοι ή θυμωμένοι. Και μια παράμετρος που περνά απαρατήρητη·
ρωτήστε γνωστούς σας καθηγητές να σας πουν λεπτομέρειες. Είναι πολλοί οι
γονείς που θεωρούν ότι τα παιδιά τους, αν και τα πιο προικισμένα,
αδικούνται στην τάξη. Βγαίνουν αυτοί στο κυνήγι των βαθμών λοιπόν για το
καλό των απογόνων τους. Από παρακάλια και φραστικές παρενοχλήσεις έως
ευθείες απειλές, εκφράζουν την αγωνία τους και τον οικιακό πολιτισμό
τους: «Γιατί έβαλες στο μάτι το παιδί; Δεν ξέρεις με ποιον έμπλεξες» ή
«του βάζεις κάτω από τη βάση για να κάνει ιδιαίτερο μαζί σου;». Και πολύ
πολύ χειρότερα.
Μεταπολιτευτικά και συνοπτικά, η Παιδεία στα λόγια παρέμενε κορυφαία
προτεραιότητα (μόνο σε αυτό συναινούσαν όλοι) αλλά και γόνιμο πεδίο
άσκησης μικροπολιτικής, πειραματισμών και απρόκλητης ψηφοθηρίας.
Ελάχιστοι υπουργοί άφησαν σφραγίδα συνέπειας.Τριάντα τόσα χρόνια, έραβαν
οι προηγούμενοι, ξήλωναν οι επόμενοι. Mερικοί έλαμψαν διά της απραξίας
αλείφοντας βούτυρο στο ψωμί των συνδικαλιστών που πάντα επεδίωκαν τον
διάλογο που θα οδηγούσε σε ρήξη.
Αλλά στη γη τόσων επιφανών δεν
συμφωνήθηκε ποτέ να αναλάβει το υπουργείο Παιδείας προσωπικότητα ευρείας
αποδοχής που θα υλοποιούσε ένα κοινώς αποδεκτό ζητούμενο.
Συνολικά, από
τον Ιούλιο του 1974 έως σήμερα 27 άτομα πέρασαν από τον θώκο του
«εθνικής σημασίας» Παιδείας, τρεις μάλιστα έγιναν πρωθυπουργοί. Εσείς
ποιους υπουργούς θυμάστε και γιατί;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου