ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι κιμπάρηδες

Tης ΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε σε πολλά αλλά πρέπει να ομολογήσουμε ότι έδωσε μια γερή τονωτική ένεση στον τουρισμό. Επί των ημερών του η Αθήνα απέκτησε το πιο ακριβό ξενοδοχείο του πλανήτη. Ποιο Four Seasons και ποιο Hilton; Ένα εκατομμύριο ευρώ τη διανυκτέρευση δεν έχει πληρώσει ούτε ο Εμίρης του Κατάρ μαζί με τις τρεις γυναίκες και τα 24 παιδιά του.

Τόσο κόστισε το μονόκλινο της Γενικής Γραμματείας για τον άνθρωπο που πήγε με τις βαλίτσες του και τα νεσεσέρ του να περάσει ένα τριήμερο με εκλεκτή παρέα, γιατί έτσι είναι ο κιμπάρης ο άνθρωπος. Πληρώνει για να κάνει το κέφι του. Και αν η συμμετοχή στο πάρτι είναι τρία εκατομμύρια δεν θα κάνει τσιγκουνιές, και μπράβο του.

Μα κι ο άλλος, άρχοντας κι αυτός. Το είπε ο χριστιανός, ήθελε μόνο να ανεβάσει το τίμημα του διαγωνισμού, αυτό που τώρα θα πληρώσει. Δεν ήταν του επιπέδου του να μείνει καμιά δεκαριά εκατομμύρια πιο κάτω, εντάξει μη μας πούνε και ψιλικατζήδες. Αλλά έτσι είναι οι κακοήθεις, κύριε Παππά μου, δεν καταλαβαίνουν από αρχοντιά και κιμπαριλίκι γιατί μια ζωή στη μιζέρια ζούνε και μετράνε εκατομμύριο το εκατομμύριο λες και θα τα πάρουν μαζί τους.

Και λένε διάφορες ανοησίες, ότι τάχα ο διαγωνισμός είχε μέσα δύο παίκτες που μπήκαν για να ανεβάσουν το ποσό, ο ένας γιατί το ομολόγησε, ο άλλος γιατί δεν είχε μαντήλι να κλάψει. 

Τους κακομοίρηδες, μην τους συνερίζεστε. Δεν καταλαβαίνουν από ανθρώπους έξω καρδιά που θέλουν να κάνουν το κέφι τους – δεν είναι σαν κι εμάς, κύριε υπουργέ μου, που δεν μετράμε τα εκατομμύρια αν είναι να το ευχαριστηθούμε. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τσιγκούνηδες, ζηλόφθονοι και κρίνουν εξ ιδίων – τα εκατομμύριά τους τα φυλάνε μόνο για τα χρειώδη.

Γι’ αυτό σας λέω...

ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το τελευταίο τζάμπα ταξίδι

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Υπάρχουν δύο ΣΥΡΙΖΑ. 

 

Ο πρώτος που πίστευε ότι μπορεί να πιάσει όλη την Ευρώπη κορόιδο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου του ’15 που πίστευε ότι μπορεί να σκίσει τα μνημόνια και να γίνει μπροστάρης στη μεγάλη σοσιαλιστική συμμαχία της Ευρώπης. Ο ΣΥΡΙΖΑ που θα έσκιζε το μνημόνιο, θα τελείωνε την τρόικα και θα έπαιζε νταούλι με τις αγορές να χορεύουν. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ των προσωπικών και ιδεολογικών φαντασιώσεων. Με τον Βαρουφάκη να παίζει τον ρόλο του μεγάλου διαπραγματευτή και τον Λαφαζάνη να σχεδιάζει την κατάληψη του Νομισματοκοπείου. 

 

Υπάρχει, όμως, και ο δεύτερος ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός του Σεπτεμβρίου, που συνέχισε να υπόσχεται γνωρίζοντας όμως πλέον ότι δεν πρόκειται να τα πραγματοποιήσει. 

Είναι η διαφορά ανάμεσα στην ακούσια και τη συγγνωστή βλάβη. Η διαφορά ανάμεσα σε κάποιους ιδεοληπτικούς που οι συνθήκες έφεραν στην εξουσία και μια ομάδα κυνικών εκμεταλλευτών της εξουσίας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου του ’15 ήταν ο Κώστας Λαπαβίτσας που φαντασιώνεται ότι κάνει πραγματικότητα το όνειρο του Αρη, ο ΣΥΡΙΖΑ του Σεπτεμβρίου του ’16 είναι ο Χρήστος Σπίρτζης που θέλει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο του Κοσκωτά. Ο πρώτος ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκνευριστικά ανόητος, ο δεύτερος απωθητικά κυνικός. 
 

Γιατί είναι κυνικό από τη μία να προσπαθείς να κοροϊδέψεις τους δανειστές στους οποίους υποσχέθηκες ιδιωτικοποιήσεις και ταυτόχρονα να κοροϊδεύεις τους ψηφοφόρους σου λέγοντας ότι αυτό που γίνεται δεν είναι ιδιωτικοποιήσεις αλλά παραχώρηση δημόσιας περιουσίας αντί αντιτίμου. Φθάνοντας σε διάφορες γελοιότητες σε εξωτερικό επίπεδο, όπως αυτή του Δρίτσα όταν προσπάθησε να περάσει τα δικά του στη ζούλα στο νομοσχέδιο για το Λιμάνι. Χωρίς να έχει σκεφτεί ότι οι Κινέζοι της COSCO δεν είναι απαραίτητα Κινέζοι, αλλά μπορεί να είναι και Ελληνες δικηγόροι που η δουλειά τους είναι να ενημερώνουν τον πελάτη τους σε ενδεχόμενα ριξίματα. 

Εχουμε όμως και γελοιότητες σε εσωτερικό επίπεδο, όπως αυτή του αγλαού βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Κοζάνης Μίμη Δημητριάδη, που μιλώντας στη Βουλή είπε ότι η κυβέρνηση δεν θέλησε να πάρει περισσότερα χρήματα για το Ελληνικό αφού θα πήγαιναν στην αποπληρωμή του χρέους, ενώ η προτεραιότητά της είναι η ανάπτυξη της οικονομίας. 

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Σεπτεμβρίου είναι μια κυβέρνηση που έχει πάψει να έχει εμπιστοσύνη στην πολιτική της. Με στελέχη που σκέφτονται την επόμενη μέρα, έχοντας τη δικαιολογία «πουλήσαμε το λιμάνι στον Πειραιά αλλά θυμάστε ότι προσπάθησα να κοροϊδέψω τους Κινέζους» ή «εγώ δεν ήθελα να δοθεί το Ελληνικό για το χρέος». Ενα κόμμα που καβαντζώνει και καβαντζώνεται και προσπαθεί να βρει τον ειρμό του στον λόγο που η πραγματικότητα έχει συντρίψει. 

 

Πλησιάζουμε στο τέλος μιας κυβέρνησης που έφερε η απελπισία. 

Το κόμμα που έφτασε στην εξουσία με την υπόσχεση ότι θα συγκρουστεί με την Ανγκελα Μέρκελ κατέληξε...

ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η ψυχολογία της καρέκλας

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Με αυτοπεποίθηση ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης δήλωσε προ ημερών ότι στο θέμα το μαθήματος των Θρησκευτικών δεν υποχωρεί καθώς έχει και την κάλυψη του Πρωθυπουργού. 

Σε 24 ώρες και πίσω έκανε και αποδείχθηκε ότι δεν είχε την κάλυψη του Πρωθυπουργού -και συνεπώς λειτουργούσε προβοκατόρικα απέναντι του. Από το "άριστα είκοσι", κάτω από τη βάση.

Ένας αξιοπρεπής πολιτικός θα υπέβαλε την παραίτησή του. Ο Φίλης δεν το έκανε, όπως δεν το έκανε και σε προηγούμενες "τάπες" που υπέστη. Εμμένει να κάνει τον υπουργό σε μια κυβέρνηση που τον αδειάζει. Όπως και ο Πρωθυπουργός επιμένει να τον κρατάει στο υπουργικό συμβούλιο, ήτοι να του δείχνει την εμπιστοσύνη του, παρ' ό,τι συχνά τον εκθέτει.

Περίεργα πράγματα;  

Για την κοινή λογική και την πολιτική τάξη ναι. Για τη σημερινή κυβέρνηση όχι. Δεν είναι μόνο ο Φίλης που αποδοκιμάζεται αλλά δεν εγκαταλείπει τον υπουργικό θώκο. Ο Δρίτσας, ο Σπίρτζης, ο Μπαλτάς, ο Σκουρλέτης, έχουν έλθει κατά καιρούς σε διάσταση με την επίσημη κυβερνητική πολιτική, έμειναν χωρίς την κάλυψη του Πρωθυπουργού, παραδέχθηκαν ότι υπογράφουν αποφάσεις που δεν εγκρίνουν, αλλά δεν κουνηθήκαν από την υπουργική καρέκλα. Για να μην μιλήσουμε για τον Καμμένο.

Υπάρχει λοιπόν ένα πρόβλημα πολιτικής συμπεριφοράς για τα μισά σχεδόν μέλη του υπουργικού συμβουλίου. 

Η πολιτική ευαισθησία απουσιάζει από την κυβερνητική πρακτική τους. Τους δείχνουν το φεγγάρι και αυτοί κοιτάζουν το δάκτυλο. Τους φτύνει το μέγαρο Μαξίμου και απλώς παίρνουν την ομπρέλα τους. Ακόμη και για τα μάτια να είναι η αποδοκιμασία, η ταπείνωση για τον φορέα του υπουργικού αξιώματος υφίσταται.

Ο αείμνηστος Αναστάσης Πεπονής, παραιτήθηκε γιατί μια εφημερίδα έγραψε ότι γίνονται κομματικές προσλήψεις, ενώ ο ίδιος πάλευε να εφαρμόσει τον νόμο με τον οποίο τις έβαζε σε τάξη. Παρ ό,τι ο Πρωθυπουργός του ζήτησε να παραμείνει επέμενε -κρίνοντας ότι παραιτούμενος υπερασπίζεται καλύτερα το αγαθό της αντικειμενικότητας στις προσλήψεις που προσπαθούσε να επιβάλει. 

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Σήμερα η υπουργική καρέκλα βγάζει σκοινιά και δένει χειροπόδαρα όποιον κάθεται.  Η μισή ντροπή δίκη τους και η άλλη μισή σε όποιον τους επισημαίνει ότι ο πολιτικός πρέπει να τηρεί έναν κώδικα ,στον πυρήνα του οποίου υπάρχει η διασφάλιση του δημοσίου σεβασμού.  

Στη σημερινή κυβέρνηση υπάρχουν πρόσωπα που...

ΣΥΡΙΖΟΠΛΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η κυνική γενιά

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ε​​ίναι η γενιά που διαδέχθηκε τους «εκδρομείς του εξήντα» που λέει κι ο Σαββόπουλος. Δεν ταυτίζονται με την περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου, αν και η ηλικία τους θα τους το επέτρεπε. Είναι μια «υπογενιά», για να χρησιμοποιήσω έναν αδόκιμο όρο. Είναι αυτοί που στα νιάτα τους ήταν άτεγκτοι εχθροί του συστήματος. Δεν ήταν δύσκολο στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης να μη σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου, να είσαι μαοϊκός για παράδειγμα, εκεί που οι άλλοι ήσαν απλώς αριστεροί. Ηταν της μόδας να είσαι μαοϊκός τα χρόνια εκείνα, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Εδώ και ο Σαρτρ έγινε μαοϊκός και παρέσυρε αρκετούς από τους παρατρεχάμενους διανοούμενους. 


Ησαν, με δύο λόγια, οι πιο προωθημένοι της γενιάς τους, η αφρόκρεμα του baby boom.


Ο Πέτρος Μάρκαρης τους βάζει να πρωταγωνιστούν στο μυθιστόρημά του «Ο βασικός μέτοχος». Πρώην μαοϊκοί που έκαναν λεφτά με τις διαφημιστικές τους εταιρείες. Το χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν πρόδωσαν ποτέ τις ιδέες της νεότητάς τους. Παρέμειναν μαοϊκοί και έστηναν επιχειρήσεις, και έπαιζαν στο χρηματιστήριο ως μαοϊκοί. 


Οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε ότι αυτοί αφομοίωσαν καλύτερα την ουσία του διδάγματος του Μεγάλου Τιμονιέρη. Αν είσαι αδίστακτος, αν δεν έχεις ενοχές και αναστολές, τότε, παιδί μου, θα έχεις την ιστορία με το μέρος σου. Ο άρπαγας καπιταλισμός σε περιμένει με ανοιχτές τις αγκάλες να τον αρπάξεις. Ή, όπως έγραψε κάποτε ο Κ. Τσουκαλάς για να υπερασπιστεί τον Κουτσόγιωργα, αν θυμάμαι καλά, το χρήμα είναι ούτως ή άλλως πολιτικό.


Οι σκέψεις αυτές μου ήρθαν στο μυαλό όταν άκουσα ότι ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κούλογλου ομολόγησε αυτό που δεν τολμούσε να ομολογήσει κανείς από τους συντρόφους του. Η κυβέρνηση συμμάχησε με τον κ. Καλογρίτσα διότι, όπως κάθε εξουσία, οφείλει κι αυτή να έχει ένα μέσο ενημέρωσης για να το ελέγχει. 


Τέτοια ειλικρίνεια και τόσο απλά. Δυστυχώς, πάντα κατά τον ευρωβουλευτή, απέτυχε, διότι συνασπίσθηκαν τα συμφέροντα για να του πάρουν τους βοσκότοπους. Η ζωή όμως συνεχίζεται. Και μας υπόσχονται ότι δεν πρόκειται να υποστείλουν τη σημαία του αγώνα.


Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι ο κ. Κούλογλου είναι αφελής. Δεν αποκλείεται. Ομως είναι κάτι χειρότερο. Είναι...

ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η ώρα της λεμονόκουπας, στα σκουπίδια της Ιστορίας

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Αν οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση είχε επιχειρήσει να περάσει τα μισά από όσα πέρασε χθες η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου στη Βουλή, σήμερα η Αθήνα θα (ξανα)καιγόταν, την ώρα που ο νυν πρωθυπουργός και ο νυν υπουργός Αμυνας θα απειλούσαν με ειδικά δικαστήρια τους προδότες που ξεπουλάνε την πατρίδα…


Αν τόσες εκατοντάδες χιλιάδες λογαριασμοί απειλούνται με τις κατασχέσεις που σήμερα γίνονται πραγματικότητα, ο Τσίπρας κι ο Καμμένος θα καλούσαν τον κόσμο να βγει στο δρόμο και να επαναστατήσει, όπως θα έκαναν και αν συνέβαινε το ίδιο με τα σπίτια που τώρα συμβαίνει...


Αν είχε στηθεί ένας τέτοιος διαγωνισμός – παρωδία για τα κανάλια, με την κυβέρνηση να κάνει ότι μπορεί όχι για να βάλει τάξη αλλά για να ελέγξει όπως εκείνη θέλει το τηλεοπτικό τοπίο, θα έλεγαν ότι ήρθε το τέλος της ελευθερίας και της δημοκρατίας στην Ελλάδα…


Αν οι συντάξεις είχαν υποστεί τις αλλεπάλληλες μειώσεις που έγιναν τους τελευταίους μήνες και συνεχίζονται, η κυβέρνηση και η βουλευτές που τη στηρίζουν θα ήταν όλη μέρα εκεί που σήμερα δεν τολμούν να πλησιάσουν: στο πεζοδρόμιο, να ξεσηκώνουν το λαό…


Ομως, τα «αν» δεν έχουν σημασία. Εκείνο που έχει σημασία, είναι το που κατάντησαν αυτόν τον τόπο. Και δεν υπάρχει πια η παραμικρή αμφιβολία, ότι όσο κι αν κορόιδεψαν, όσο κι αν ξέφυγαν, όλα αυτά πια τελειώνουν. Γιατί τελειώνει πλέον και η χρησιμότητά τους.


Αυτή η κυβέρνηση, που κατέλαβε την εξουσία μοιράζοντας ελπίδα και την άσκησε σκορπώντας απελπισία σε τεράστια τμήματα του πληθυσμού, δεν έχει πια πολύ καιρό μπροστά της.


Ισως να νομίζει ακόμα ότι έχει, επειδή οι δανειστές την προστατεύουν ως κόρη οφθαλμού: ποιος άλλος θα τους τα έκανε όλα αυτά;  

Όμως αυτό τελειώνει πια σύντομα. Γιατί...

ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Χωρίς δικό μας σχέδιο

Toυ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Οι εταίροι και δανειστές γνωρίζουν ότι έχουν επιβάλει μια συνταγή που, απλώς, δεν βγαίνει. Οι φορολογικοί συντελεστές, οι υψηλές εισφορές και οι αλλαγές που αφορούν τους ελεύθερους επαγγελματίες συνιστούν έναν αδιέξοδο παραλογισμό. Δεν μπορεί να μη γνωρίζουν ότι αυτό το μοντέλο θα έχει τραγικό τέλος. Το πιθανότερο είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει, γιατί αυτό που προέχει είναι να βγαίνουν τα νούμερα στο χαρτί και να μην υπάρξει νέα ελληνική κρίση πριν τελειώσει ο εκλογικός κύκλος στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης. Ξέρουν, επίσης, ότι ούτε η σημερινή κυβέρνηση ούτε και κάποια άλλη θα έχει την πραγματική βούληση και επιθυμία να κόψει από τις δαπάνες του Δημοσίου. Μας αφήνουν, λοιπόν, να πνιγούμε με το δικό μας σχοινί.  


Πάντοτε, άλλωστε, είχα την υποψία ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών έβλεπε αυτή τη συνταγή σαν μια πιθανή «κερκόπορτα», που θα βοηθήσει να φτάσουμε στον πάγιο στόχο του, μια εθελοντική έξοδο από το ευρώ. «Φόρους θέλετε; Βάλτε και άλλους» τον φαντάζομαι να σκέπτεται το προπερασμένο καλοκαίρι.


Εχουμε ταυτόχρονα κι ένα σχέδιο σε εξέλιξη, που βάζει στο στόχαστρο εκατοντάδες χιλιάδες φορολογουμένους, πηγαίνοντας πολλά χρόνια πίσω. Είναι δύσκολο στην εποχή μας να υποστηρίζεις ρεαλιστικές απόψεις που πάνε κόντρα στο ρεύμα. Πρέπει, όμως, να δει κανείς τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον παραδειγματισμό και στην καθιέρωση κανόνων από εδώ και πέρα κι ενός κυνηγητού χωρίς όρια, που θα παγώσει ό,τι έχει απομείνει μερικώς όρθιο στην πραγματική οικονομία.


Εχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμη δεν έχουμε ένα δικό μας σχέδιο για το πώς θα βγούμε από την κρίση.  


Οδεύουμε με ταχύτητα προς τον τοίχο. Ορισμένοι εταίροι και δανειστές είναι εγκλωβισμένοι στις δικές τους αγκυλώσεις και ιδεοληψίες, και το κυριότερο είναι ότι δεν τους νοιάζει πια.  


Αυτή την ώρα δεν βρίσκεται στο τραπέζι μια πειστική πρόταση για το πώς θα ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχουμε μπει. Ο μέσος πολίτης φοβάται και υποψιάζεται πως η ραγδαία φτωχοποίηση θα συνεχιστεί και πως ο «ζουρλομανδύας» που του έχουν φορέσει δεν θα φύγει, ό,τι και να γίνει.


Οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι...

ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΡΑΓΙΑΔΙΣΤΑΝ: Ο σεβασμός και ο πολιτισμός

Η Λέλα Καραγιάννη ήταν μια πολύτεκνη μητέρα, επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» την περίοδο της Κατοχής. Συνελήφθη από τους Γερμανούς, βασανίστηκε ανελέητα για να καταδώσει συνεργάτες που είχε στα αντιστασιακά δίκτυα, αλλά κράτησε περήφανη στάση, ελληνική, μέχρι τέλους. Δεν μίλησε, δεν λύγισε, δεν λησμόνησε το χρέος στο έθνος.

Την ώρα που τη γάζωναν οι σφαίρες των βάρβαρων κατακτητών, λίγες ημέρες πριν από την απελευθέρωση, εκείνη βροντοφώναζε τους στίχους του εθνικού μας ύμνου. Ετσι εμψύχωνε τους άλλους μελλοθανάτους που στέκονταν δίπλα της, απέναντι στα πολυβόλα των κτηνών που ρήμαξαν την Ελλάδα.

Προχθές, βάνδαλοι, μεταχρονολογημένοι συνεργάτες των Γερμανών, αποκεφάλισαν τη μαρμάρινη προτομή της ηρωίδας που βρίσκεται στην πλατεία Τοσίτσα, πίσω από το πολύπαθο Πολυτεχνείο των Αθηνών.

Η μοίρα της προτομής της Λέλας Καραγιάννη δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι ο κανόνας σε όλα τα μνημεία που βρίσκονται αφρούρητα, έκθετα στη βαρβαρότητα η οποία σκόπιμα καλλιεργείται στους νέους από την άθλια σπείρα η οποία θησαυρίζει διδάσκοντας την υλιστική τιποτοφροσύνη, την ασέβεια, την αθεΐα, τη βαναυσότητα και τα διάφορα ιδεολογήματα της συμφοράς.

Η καταστροφή του αστικού τοπίου αποτελεί μία από τις μεθόδους καταπίεσης του ελληνικού λαού. Ετσι εμπεδώνεται στην πλειονότητα η εντύπωση ότι, αφενός, πρέπει να συμβιβαστεί με την αποσύνδεσή της από την αξιοζήλευτη εθνική Ιστορία και, αφετέρου, να εξοικειωθεί με την εξαθλίωση και τον υποβιβασμό του τρόπου ζωής της.

Στην Ελλάδα, σκόπιμα, μεθοδικά και επίμονα, διαλύεται κάθε καλαίσθητο και αξιοβίωτο σημείο των πόλεων και δημιουργείται ένα ομογενοποιημένο γκρίζο περιβάλλον, απ' όπου απουσιάζουν η ίδια η φύση -αφού κυριαρχεί το μπετόν- και η Ιστορία.  

Το πρώτο βήμα για τον πλήρη εκχυδαϊσμό του λαού είναι...

ΣΥΡΙΖΟΡΑΓΙΑΔΙΣΤΑΝ: Μεγαλοπρέπειες και Mικροπρέπειες...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

      Παρακολούθησα με ιδιαίτερη περιέργεια αλλά και ανησυχία τις αναφορές  στα ελληνικά ΜΜΕ και Blogs της συνάντησης των κκ Τσίπρα (συνοδευόμενο από τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών κ Κοτζιά) και Ερντογάν (με τη δική του Υπουργική συνοδεία) στον απόηχο της πρόσφατης σύσκεψης για το παγκόσμιο (αλλά ιδιαίτερα καυτό για την Πατρίδα μας) προσφυγικό πρόβλημα.

      Στον σχετικό δημοσιογραφικό ‘ντόρο’ επικράτησε το εύλογο ερώτημα «γιατί έλειπε η Ελληνική Σημαία» ενώ υπήρχαν 2 Τουρκικές Σημαίες…

     Η φωτογραφία που συνόδευε τα κείμενα είναι ΕΝΤΟΝΩΣ εύγλωττη!

      

Την επισυνάπτω…

     

 OXI μόνο δεν επιδέχεται κριτικές για δήθεν «κακόβουλα σχόλια» από αντικυβερνητικούς δημοσιογράφους και σχολιαστές των ΜΜΕ και Blogs αλλά και ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ.

     Τώρα διαβάζω ότι η ερμηνεία που δόθηκε από επίσημους Κυβερνητικούς κύκλους αφορά στο Διεθνές Διπλωματικό πρωτόκολλο του ΟΗΕ σύμφωνα με το οποίο όταν ο οικοδεσπότης είναι ένας Πρόεδρος Κράτους και ο φιλοξενούμενος Πρωθυπουργός και όχι Πρόεδρος του δικού του Κράτους τότε και οι 2 Σημαίες είναι εκείνες του οικοδεσπότη.

     Δεν θα είχα κανένα λόγο να αμφισβητήσω την ορθότητα της δοθείσης ερμηνείας καθώς ΔΕΝ ανήκω στο διπλωματικό Σώμα (ανάλωσα τη ζωή μου στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τις αίθουσες διδασκαλίας και όχι σε διπλωματικές αίθουσες) και δεν μου είναι οικείο το σχετικό εθιμοτυπικό πρωτόκολλο…

     Σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο έχουν αναρτηθεί παρόμοιες φωτογραφίες με τον Έλληνα Πρωθυπουργό κ Τσίπρα φιλοξενούμενο από ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΕΣ μεγάλου διπλωματικού και διεθνούς βεληνεκούς όπως είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ο Πρόεδρος της Κίνας, ο Πρόεδρο της Ρωσίας, ο Πρόεδρο; της Γαλλίας και σε κάθε τέτοια «διμερή» συνάντηση υπήρχε πίσω από την πολυθρόνα του Έλληνα Πρωθυπουργού η Ελληνική Σημαία…

       Στις συναντήσεις με τον κ Τσίπρα ΔΕΝ τήρησαν το πρωτόκολλο διαφοροποίησης Προέδρων και Πρωθυπουργών οι Πρόεδροι ΗΠΑ,  Κίνας, Ρωσίας, Γαλλίας τιμώντας με ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑ τον Έλληνα Πρωθυπουργό!…

      Προφανώς κράτησε για τον εαυτό του και την Πατρίδα του την ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ο κ Ερντογάν (εφόσον είναι ορθή η αιτιολογία του διπλωματικού πρωτοκόλλου του ΟΗΕ που έδωσε η Κυβέρνηση) υποδεχόμενος τον Έλληνα Πρωθυπουργό στην συνάντησή τους με εμφανή...

ΣΥΡΙΖΟΡΑΓΙΑΔΙΣΤΑΝ: Tούρκοι πράκτορες ζητούν εργασία!!!

Δημώδες: Αν δεις ευρώ στο διάστημα, Σημίτης το 'χει σύρει, κι όποιος ζητήσει άσυλο κρίμα στον κακομοίρη

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Απολύσεις κάνει στη ΜΙΤ, τη μυστική υπηρεσία της Τουρκίας, ο Ερντογάν. Ο Ταγίπ έχει κόψει σε 141 πράκτορες φύλλο πορείας για την ανεργία, λόγω υποψιών που υπάρχουν για διασυνδέσεις τους με την οργάνωση του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν. Οι 87 από τις 141 απολύσεις έγιναν χθες και για αρκετούς εκ των ξηλωθέντων προβλέπεται και δωρεάν ταξίδι με το Εξπρές του Μεσονυκτίου, μια και στα δικαστήρια της γείτονος η υποψία του νεοσουλτάνου είναι ισόκυρη με απόδειξη. Συνελόντι ειπείν, αν σε σακουλεύεται για γκιουλενιστή ο πρόεδρας, πας μια μπουζού μέχρι να ρίξει μαύρο χιόνι στη Σαχάρα.
 

Μια φιλική συμβουλή στους διωκόμενους ΜΙΤατζήδες: να μην έλθουν στην Ελλάδα!  

Πρώτον, οι θέσεις τους είναι καπαρωμένες από ντόπιους. Η ελληνόφωνη «ελίτ» βρίθει πρακτόρων στην υπηρεσία της Τουρκίας. Αλλοι το κάνουν για τα φράγκα, άλλοι από ανθελληνισμό (που είναι της μόδας) κι άλλοι από ατόφια βλακεία (στην άρχουσα τάξη υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα).  

Επιπλέον, αν κάνουν το λάθος και έρθουν εδώ για να ζητήσουν άσυλο, θα αμπαλαριστούν με ιλουστρέ χαρτί περιτυλίγματος, θα κολληθούν πάνω στο δέμα μια ημισέληνος, μια κόκκινη καρδούλα και μπόλικα γραμματόσημα, και θα σταλούν εξπρές και συστημένοι στο προεδρικό παλάτι των χιλίων δωματίων στην Αγκυρα.

 

Το κατάστημα εδώ...

ΡΑΓΙΑΔΟΜΠΟΥΖΟΥΚΙΣΤΑΝ: Ένα γράμμα στον τραγουδιστή Αντώνη Ρέμο: Καβάλησες τη μουσική και πέρασες τη θάλασσα

Γράφει ο Ανδρέας Β. Τσιλογιάννης 

Αγαπητέ Αντώνη Ρέμο, …ή “Sevgili arkadaşım Antonis Remoğlu”, όπως …χαριτολογώντας θα σου έγραφαν φίλοι μου και φανατικοί θαυμαστές σου στην Τουρκία. 

Διαβάζοντας προσεκτικά την απάντηση από τη προσωπική σου σελίδα στο facebook για τις, έτσι ξαφνικά, δηλώσεις κατά τη διάρκεια της συνέντευξής σου στη Hurriyet, εξαιτίας συναυλιών στην Αλικαρνασσό της Τουρκίας, θεωρώ πως πρόκειται για κακώς δομημένη και γρήγορη απάντηση μετάνοιας χωρίς εξηγήσεις σοβαρές αλλά και χωρίς να αφήνουν περιθώρια για παραδοχής του λάθους.  

Στην περίοδο που ζούμε, ο Ελληνικός λαός τρώει αρκετό σανό από το πολιτικό σύστημα της χώρας, – είτε να είναι κοινοβουλευτικό, (βλέπε Κυβέρνηση), είτε εξωκοινοβουλευτικό, (βλέπε Σώρρας ή κοινό που χειροκροτεί αϊβαλιώτικες ζεϊμπεκιές οι οποίες ρίχνονται κατά την ώρα που είναι σε ισχύ το πραξικόπημα στης Τουρκία την 15η Ιουλίου), οπότε τα πάντα είναι επίφοβα και κατακριτέα άρα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για αυτά που πράττουμε κυρίως όμως για αυτά που λέμε. 

Πέρα από το σανό, στις μέρες μας Αντώνη Ρέμο ή Αντώνη Remic -μ` άρεσε αλήθεια όταν είδα την σερβοκροατική εκδοχή του Ρέμος στο twitter -, το μεγαλύτερο ποσοστό του λαού, όπως ξέρεις, όντως ως παιδί μεταναστών και Μικρασιατών προσφύγων, έχοντας πλήρη την επίγνωση της οικονομικής κατάστασης που η χώρα βρίσκεται, δεν μπορεί να σε απολαύσει, ούτε στο γνωστό Μυκονιάτικο μπαρ, όπως σε απολαμβάνουν – και μπράβο σου – αρκετοί επιχειρηματίες ξοδεύοντας αρκετές χιλιάδες ευρώ, ούτε όμως και στο πολυτελές και για τα ελληνικά δεδομένα ¨Anjelique¨ του Bodrum.  

Σαφέστατα, τιμητικές οι συναυλίες σου σε ξένη χώρα, με όχι τόσο διαφορετική κουλτούρα ή και χαρακτηριστικά από τα δικά μας, ιδιαίτερα δε, όταν αυτές απευθύνονται στην υψηλή κοινωνία των γειτόνων οι οποίοι καταφθάνουν στην Αλικαρνασσό, την Μύκονο της Τουρκίας, με κάθε πολυτελές μέσο. Δεν με αφορά αν το αντίτιμο ήταν ισόποσο της Μυκονιάτικης συναυλίας, δεν ξέρω αν οι τουρκικές οικονομικές αρχές αγωνιούσαν για την απόδοση του φόρου όπως πράττουν στη Μύκονο οι αντίστοιχες ελληνικές, αλλά όχι, Αντώνη μας, δεν πρέπει να υποτιμάς, ή να αποδώσουμε ορθά, να υποτιμούν οι συνεργάτες σου, που διαχειρίζονται τη προσωπική σου σελίδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού. 

Η Hurriyet είναι η μεγαλύτερη εφημερίδα της Τουρκίας, δεν έχουν αντίστοιχες πωλήσεις οι αντίστοιχες Ελληνικές εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι που εργάζονται σ` αυτή έγκυροι -τουλάχιστον πριν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου -. Η σοβαρή και έγκυρη Hurriyet, δεν έχει καμία σχέση με τις συμπαθείς αλλά κουτσομπολίστικου τύπου φυλλάδες που διαστρεβλώνουν δηλώσεις και συνεντεύξεις στη χώρα μας, όπου σε τέτοια περιβάλλοντα είναι συνηθισμένοι και οι εκπρόσωποι του πάλαι ποτέ εγχώριου star system, με τους ιδίους να έχουν έτοιμη τη δικαιολογία της παραποίησης δηλώσεων όταν έχουν καταλάβει πως έχουν προβεί σε δημοσιογραφικό ατόπημα και πρέπει να απολογηθούν. 

Αντώνη Ρέμο, σαφώς και τιμητικό να δίνεις συνέντευξη στη μεγαλύτερη Τουρκική εφημερίδα, σαφώς όμορφο να γεύεσαι τον τουρκικό meze και να πίνεις τουρκικό (;) ouzo πάνω στο κύμα του Ege ή Αιγαίου, αλλά συγχρόνως πράξη ανησυχητική και ανιστόρητη να αναφέρεις στη συνέντευξη πως είσαι περήφανος για την κοινή από τον Λαγκαδά καταγωγή με τον σφαγέα του ελληνικού μικρασιατικού πληθυσμού Μουσταφά Κεμάλ Ατατουρκ. 

Ο Ataturk, πατέρας των Τούρκων και όχι των απανταχού κατοίκων του Λαγκαδά, σχεδιαστής και υπεύθυνος της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, με σκοπό μέσα από τις στάχτες της Μικρασιατικής Καταστροφής, να δημιουργήσει την νέα Τουρκία και το δικό του κοσμικό του κράτος. Φαντάζομαι, καταλαβαίνεις πως είναι σκληρό να χαίρεσαι και να είσαι περήφανος για τον σφαγέα των προγόνων σου και αυτόν που ανάγκασε τους συγγενείς σου να εγκαταλείψουν τη γη και την πατρίδα τους. 

Αντώνη Πασχαλίδη, χωρίς εθνικιστικές κορώνες, -μακριά από μένα-, άλλωστε κι εγώ είμαι υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, χωρίς όμως τη διαστρέβλωση της ιστορίας και των γεγονότων, σου θυμίζω, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, το κατεχόμενο παρανόμως από τους Τούρκους, βόρειο τμήμα της Κύπρου, όταν μεταγενέστεροι Κεμαλιστές πραγματοποίησαν στη Μεγαλόνησο την παράνομη εισβολή τον Ιούλιο του 1974 παρά τη διεθνή κατακραυγή. Δεν θα μπω σε λογικές τύπου περισσότερης ή λιγότερης ελληνοφροσύνης, αλλά θα θεωρήσω ατυχέστατες τόσο τις αναφορές σου στη συνέντευξη στη Hurriyet για τον Κεμάλ αλλά και άστοχη, στην δημοσιοποιημένη στη προσωπική σου σελίδα τοποθέτηση δικαιολογίας, εξαιτίας και μόνο της γενικής κατακραυγής. 

Ελπίζω, στο διάστημα της παραμονής σου στην Τουρκία, για τις δυο συναυλίες στο Αnjelique Bodrum, στις 2 & 3 του τουρκικού μήνα Eylul ( δικός μας Σεπτέμβριος), να αναρωτήθηκες γιατί εκείνες τις ημέρες ήταν σημαιοστολισμένο το Bodrum όπως άλλωστε και όλη η Τουρκία. Η Τουρκία την 30η Αυγούστου γιορτάζει την « Εορτή της Νίκης », τη νίκη του ¨Λαγκαδιώτη συγχωριανού σου Μουσταφά Κεμαλ και του στρατού των Νεότουρκων επί του ελληνικού, αλλά και λίγο μετά, στις 9 Σεπτεμβρίου οι γείτονες εορτάζουν μια εορτή πιο ανθελληνική, αυτή της «απώθησης του εχθρού -Ελλήνων- στη θάλασσα». 

ΥΓ1). Αντώνη Ρέμο, ως ο θεωρούμενος και ορθά ο κορυφαίος Έλληνας ερμηνευτής της γενιάς σου και επειδή δεν είσαι εσύ το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης – άλλωστε με τις συναυλίες σου έχεις μέτοχο το ελληνικό δημόσιο – , ή των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ή της ανύπαρκτης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής...

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"

Σαν σήμερα (29/9/ΧΧΧΧ)

1793: Η λέξη «τένις» αναφέρεται για πρώτη φορά σε αγγλικό αθλητικό περιοδικό.

1922: Ο Γεώργιος Β' ανακηρύσσεται βασιλιάς των Ελλήνων, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Α'.

1925: Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος διαλύει τη Συντακτική Συνέλευση και προκηρύσσει εκλογές, τις οποίες όμως δεν θα διενεργήσει και θα επιβάλει δικτατορία.

1941: 30.000 Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης και άλλοι ανεπιθύμητοι εκτελούνται στο φαράγγι Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου, με διαταγή του Χίμλερ.

1974: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναγγέλλει την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

1943: Γεννιέται ο Λεχ Βαλέσα, ηλεκτρολόγος από το Γκντανσκ που ίδρυσε το συνδικάτο «Αλληλεγγύη», το οποίο συνέβαλε με τους αγώνες του στην πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνίας και το 1983 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης.

1949: Γεννιέται ο Γιώργος Νταλάρας

1902: Πεθαίνει ο Εμίλ Ζολά, ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής κι ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης. Συντάκτης του «Κατηγορώ».

2009: Πεθαίνει η Σπεραντζα Βρανά

ΣΥΡΙΖΟΠΑΠΑΔΙΣΤΑΝ: Εν Χριστώ αδελφοί ψυχραιμία

Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Η ​​Πολιτεία, ειδικά η εκάστοτε κυβέρνηση, έχει ανάγκη την Εκκλησία, όπως η Εκκλησία χρειάζεται την Πολιτεία, άλλωστε έχουν κοινό σημείο αναφοράς· τον λαό η μεν, το ποίμνιο η δε. 


Οι τριβές τους, κυρίως οι αθέατες, είναι συχνές, ενώ ο περιλάλητος διαχωρισμός κράτους - Εκκλησίας, με ό,τι αυτό σημαίνει, έχει παραπεμφθεί στις ημέτερες καλένδες.  


Ψυχραιμία λοιπόν. Η σύγκρουση για τα Θρησκευτικά προσφέρει υλικό για εντυπωσιοθηρική τιτλοφόρηση –«ιερός πόλεμος», «εν διωγμώ»,«ιστορίες από την Κατοχή» κ.ά– αλλά και την ευκαιρία οι δύο πλευρές να προχωρήσουν σε κινήσεις εξεύρεσης χρυσής τομής· έτσι θα γίνει καθ’ υπαγόρευσιν του ρεαλισμού. (Σημ.: Δευτέρα 3.05 μ.μ., αυτή η εκτίμηση.)

Σε ένα εξαντλημένο ακροατήριο, πρωτίστως ένθεων, αλλά και άθεων, αδιάφορων, άλλο ένα διχαστικό μέτωπο περιττεύει, ο «εκσυγχρονισμός» στη διδασκαλία μπορεί να περιμένει, οι μαθητές που διψούν να γνωρίσουν τα «πιστεύω» άλλων θρησκειών, ώστε να γίνουν πιο σοφοί, ας κάνουν υπομονή.  


Επίσης, ένιοι ιεράρχες και θεολόγοι ας προτάξουν αυτό που γνωρίζουν άπταιστα: φρόνημα χριστιανικό μπροστά στις εξελίξεις οι οποίες θα απογοητεύσουν τους φανατικούς όλων των παρατάξεων. Οπως διαψεύσθηκαν όσοι προ ετών διέβλεψαν εθνικό διχασμό και καταστροφή στο ξεκίνημα της –αυτή κι αν ήταν σφοδρή– σύγκρουσης της κυβέρνησης (Σημίτη) - Εκκλησίας με ηγέτη τον πληθωρικό Χριστόδουλο· το αίτημα διενέργειας δημοψηφίσματος έπεσε στο κενό, εν μέσω πύρινων συλλαλητηρίων και συλλογής υπογραφών πιστών και ψηφοθηρών. 


 Ο μακαριστός Προκαθήμενος, μεταξύ άλλων βροντωδών, είπε «ας λέει ο νόμος ό,τι θέλει, αν ο λαός δεν συναινεί δεν εφαρμόζεται» – δεν παραπέμπει σε συριζαϊκή προεκλογική πομφόλυγα;


Ψυχραιμία λοιπόν. Δόξα τω Θεώ, αίμα δεν θα χυθεί για τα Θρησκευτικά. Οπως συνέβη στα συναρπαστικά γεγονότα του 1901 («Ευαγγελικά») της Αθήνας, όταν η «Ακρόπολις», με διευθυντή τον Βλάση Γαβριηλίδη, δημοσίευσε τα Ευαγγέλια «μεταφρασμένα» από τον Αλέξανδρο Πάλλη στην καθομιλουμένη. Σοκ. Φοιτητές και καθηγητές διέρρηξαν τα ιμάτιά τους, μαζί με ιερείς και πιστούς βγήκαν στους δρόμους, άνοιξαν κεφάλια, η χωροφυλακή έριξε στο ψαχνό, πολλοί νεκροί και μια αλληλουχία γεγονότων που αξίζει να διδάσκεται στα σχολεία – όχι ως κεφάλαιο ενταγμένο στη Θρησκειολογία.


Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά:

ΣΥΡΙΖΙΣΤΑΝ: Θρησκόληπτοι κρυπτοεθνικιστές

Του Δαμιανού Βασιλειάδη

Δημοδιδασκάλου, συγγραφέα

Βίοι παράλληλοι:

Νίκος Φίλης: «Το υπουργείο είναι προσηλωμένο στις αξίες της ανεξιθρησκείας, της ανοιχτής δημοκρατικής παιδείας…Η εκκλησία έχει συμβάλλει στην ηθική έκπτωση της κοινωνίας»
 

Κώστας Σημίτης: «Η πολιτική μας είναι να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο την αδιαφορία απέναντι σε εξελίξεις με ιδεολογικό προσανατολισμό, μια χωρίς απήχηση ελληνική χριστιανική παράδοση. Να εμποδίσουμε και ν’ αποτρέψουμε με κάθε κόστος την προσήλωση στην ιδέα του Έθνους και στην χριστιανική παράδοση, που αποδυναμώνει και εγκυμωνεί κινδύνους σε μια σύγχρονη παρουσία, που πρέπει να έχει η Ελλάδα».[1]

Άραγε ο Άρης Βελουχιώτης και ο Μανώλης Γλέζος και όλοι οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης είναι θρησκόληπτοι κρυπτοεθνικιστές, όταν εξυμνούν την προσφορά του κλήρου στον εθνικοαπελευθωρικό αγώνα κατά την διάρκεια της κατοχής ή μήπως δεν ήξεραν την συνεργασία μιας μερίδας του ανώτατου κλήρου, αλλά και μιας μικρής μερίδας του κατώτερου, με το σύστημα, το οποιοδήποτε σύστημα;  

Μήπως αυτό συμβαίνει στην εκκλησία και όχι σε άλλα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού;  

Είναι ένα ερώτημα που απευθύνεται όχι στον κ. Νίκο Φίλη, αλλά στην κυβέρνηση, η οποία δεν τολμά ανοιχτά να ομολογήσει ότι στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, στην οποία είναι ενταγμένη και της πολυπολιτισμικής κοινωνίας την οποία επαγγέλλεται, το έθνος με την ελληνοχριστιανική του παράδοση δεν έχει λόγο ύπαρξης. 

Εξ’ ου και το μένος της εναντίον της εκκλησίας και όχι μόνο, που αποτελεί, είτε το θέλουμε είτε όχι, ένα βασικό πυλώνα της συνοχής και επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας, τον οποίο ήθελε με τον αναχρονισμό του να καταστρέψει ο Κώστας Σημίτης κατ’ εντολής πέραν του Ατλαντικού.  

Παραμένει άραγε η ίδια εντολή και σήμερα;

Φίλης: «Η εκκλησία έχει συμβάλλει στην ηθική έκπτωση της κοινωνίας»

Ευθύνες στην εκκλησία για τη στάση της την περίοδο της κατοχής και της χούντας επέρριψε ο Υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, σε τηλεοπτική εκπομπή.

Ο κ. Νίκος Φίλης με το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» της αριστεράς προσπαθεί να κατατροπώσει την εκκλησία και να ενοχοποιήσει όσους ασκούν κριτική στην ανιστόρητη στάση της, τι στιγμή που αυτό το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς έχει χαθεί οριστικά μετά την φαουστική συναλλαγή που έλαβε χώρα, κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, στο διάστημα της οποίας η αριστερά πούλησε την ψυχή της, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου την ενσωμάτωσε και την ενέταξε στο αστικό καπιταλιστικό σύστημα, όπου αλλοτριώθηκε, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις. Τα σημερινά αρνητικά συμπτώματα είναι αποτελέσματα αυτής της ενσωμάτωσης στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα της Νέας Τάξης, που ξεκίνησε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ήδη από τις αρχές του 1981. Δεν είναι κάτι νέο που εμφανίστηκε ξαφνικά τώρα που είναι κυβέρνηση «η πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά» και κατά την άποψή μου «τελευταία αριστερά», εξαιτίας της δικής της πολιτικής και μόνο.

Πλέον είναι υποκριτής και με καιροσκοπικές επιδιώξεις όποιος επικαλείται σήμερα το ηθικό της πλεονέκτημα  που η αριστερά το έκανε κουρέλι στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, την οποία υπηρετεί. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Η κυβέρνηση ακολουθεί το παράδειγμα που χάραξε ο Κώστας Σημίτης με τον Γιώργο Παπανδρέου, όπως δείχνουν οι «αποχρώσες ενδείξεις». Εξάλλου πάμπολλα στελέχη σε ηγετικές θέσεις είναι τα πρώην λαμόγια του ΠΑΣΟΚ.

Όμως οι ιδεοληψίες συνεχίζουν το έργο τους για την παραπλάνηση του ελληνικού λαού από την σκληρή, όπως ανέφερα αλλά και τραγική αυτή αλήθεια, για τον ελληνικό λαό αλήθεια και κυρίως για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που υφίστανται το βάρος της κρίσης, για την οποία δεν είναι αμέτοχη η αριστερά, της οποίας η πολιτεία μας ενδιαφέρει στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Ο Νίκος Φίλης κατηγορεί την εκκλησία για ηθική έκπτωση. Όμως ας δούμε τι λέει ένας άλλος εκπρόσωπος της Αριστεράς για την στάση της εκκλησίας κατά την κατοχή. Πρόκειται για τον Μανώλη Γλέζο, του οποίου η κατάθεση στο μνημειακό βιβλίο του με τίτλο: Εθνική Αντίσταση 1940 1945, μιλάει για την προσφορά της εκκλησίας στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.[2]

Ξεκινάει στην αρχή με τον διθύραμβο για το έθνος, το οποίο οι αναθεωρητικοί της αριστεράς, με μια λέξη οι εθνομηδενιστές, όπως λέγονται, μιλούν για την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους και την γένεσή του ως κράτος μετά την γαλλική επανάσταση.

Λέει σχετικά στην σ. 33: «Αντικειμενικά κανένα έθνος δεν γεννιέται σήμερα. Υπάρχει από πολύ καιρό πριν. Η διαδρομή του στον χρόνο, η ιστορία του, αποτελεί το πιο σημαντικό στοιχείο της ύπαρξής του. Έθνη χωρίς ιστορία είναι ανύπαρκτα. Αλλά η εθνική ιστορία, η συλλογική μνήμη ενός έθνους, παρά τις αλληλεπιδράσεις, είναι ξεχωριστή για κάθε εθνική ολότητα».

Καταγράφοντας την παλλαϊκή συμμετοχή του ελληνικού λαού στην αντίσταση, αναφέρεται και στην προσφορά του κλήρου, για την οποία γράφει ότι «η συμμετοχή του κλήρου υπήρξε ολόπλευρη, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις. Πρωτοπόρος υπήρξεν ο μητροπολίτης Χρύσανθος“.[3]  

Τον ίδιο ύμνο πλέκει και ο Άρης Βελουχιώτης για τον κλήρο στην περίφημη ιστορική ομιλία του στην Λαμία, την 22^α Οκτωβρίου του 1944, απόσπασμα για τον κλήρο της οποίας δημοσιοποίησα σε άλλο  κείμενο.

Στην συνέχεια αναφέρει ο Μανώλης Γλέζος ότι « ο κλήρος στάθηκε στο πλευρό του λαού με κάθε τρόπο. Τον  βοήθησε στον αγώνα της επιβίωσής του, με συσσίτια. Τον συνέδραμε στον αγώνα εναντίον του κατακτητή. Στάθηκε στο πλευρό των φυλακισμένων, των μελλοθανάτων, και σε μερικές περιπτώσεις απέτρεψε και εκτελέσεις πατριωτών».[4]

Στην συνέχεια ο Μανώλης Γλέζος αναφέρει μια σειρά ιεραρχών όλων των βαθμίδων, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό. Είναι πάρα πολλά τα ενδεικτικά ονόματα που αναφέρει απ’ όλη την Ελλάδα, που ο ενδιαφερόμενος μπορεί να τα αναζητήσει στο βιβλίο του. Πρώτος και καλύτερος ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, ο πρώτος αντιστασιακός της Ελλάδας. Ακολουθούν ονόματα μητροπολιτών : Ο Κερκύρας Αλέξανδρος, ο Κοζάνης Ιωακείμ, ο Ηλειας Αντώνιος, ο Παραμυθιάς Δωρόθεος, ο Σάμου και Ικαρίας Ειρηναίος, ο Χίου Ιωακείμ, ο Μηθύμνης Λέσβου Διονύσιος, ο Αττικής Ιάκωβος, ο Χακλίδας Γρηγόριος, ο Ελασσόνος Καλλίνικος, ο Λευκάδος και Ιθάκης Δωρόθεος, ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, ο Γρεβενών Γερβάσιος, ο Καρύστου Παντελεήμων, ο Ύδρας, Σπετσών, Ερμοιονίδας και Τροζηνίας Προκόπιος, ο Σιδηροκάστρου Βασίλειος, ο Ζιχνών Αλέξανδρος, ο επίσκοπος Πατάρων Μελέτιος, ο μητροπολίτης Σερρών Κωνσταντίνος, ο Μαρωνείας και Θάσου Βασίλειος και άλλοι.

Στο τέλος του κεφαλαίου αυτού αναφέρει: 

ΣΥΡΙΖΙΣΤΑΝ: Το Τοτέμ του αντικληρικαλισμού

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Π​​ρωινή προσευχή είπατε; Κι ας πούμε ότι καταργείται. Πόσες ώρες θα διδάσκονται Θρησκευτικά τα παιδιά στο σχολείο; Μα ο τρόπος που διδάσκονται τα Θρησκευτικά, ξέρετε, είναι ξεπερασμένος. Ενώ ο τρόπος που διδάσκεται η Κοινωνιολογία είναι υπερσύγχρονος θέλετε να μου πείτε. Ναι, αλλά η κοινωνιολογία είναι μια μοντέρνα επιστήμη που μαθαίνει το παιδί να παπαγαλίζει διάφορους όρους τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιήσει στην έκθεση ιδεών. Και ο εμφύλιος πόλεμος πώς θα διδάσκεται; Ιδού μια πραγματική καινοτομία. Να θυμίσω μόνον ότι στο περιβόητο βιβλίο Ιστορίας της Εκτης Δημοτικού ο «δημοκρατικός στρατός» αναγραφόταν με πεζά και όχι με πεζοκεφαλαία, ως τίτλος. Το «δημοκρατικός» ήταν επιθετικός προσδιορισμός, άρα οι αντίπαλοί του δεν μπορεί να ήσαν δημοκρατικοί. Λεπτομέρειες θα μου πείτε.


Λυπάμαι αλλά όταν μιλάμε για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, «προοδευτική» εκ των ων ουκ άνευ, για κάτι τέτοια μεγάλα ζητήματα μιλάμε. Τι άλλο να κάνουν οι άνθρωποι για να καταλάβουμε τι θα πει Αριστερά το 2016; 


 Να καταργήσουν εντελώς τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών; 


 Το προσπάθησαν, ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό εκεί θα καταλήξει μην ανησυχείτε, όμως σε αντίθεση με τον ΕΝΦΙΑ που τον αύξησαν, εδώ τουλάχιστον μείωσαν τις ώρες διδασκαλίας στο Γυμνάσιο.  


Προ καιρού είχα γράψει ότι στο σχολείο πρέπει να διδάσκεται Χριστιανισμός. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο Χριστιανισμός είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο όχι μόνον του ελληνικού, αλλά και του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Το επαναλαμβάνω.


Ας μη γελιόμαστε. Η όλη αυτή συζήτηση που ελάχιστη σχέση έχει με την εκπαίδευση είναι μια προσφορά σε ένα από τα μεγάλα Τοτέμ του προοδευτικού λυρισμού της Μεταπολίτευσης, τον αντικληρικαλισμό. 


 Οφείλεις να είσαι εναντίον της Εκκλησίας αν θέλεις να λέγεσαι προοδευτικός, εάν μάλιστα θέλεις να είσαι και συνεπής με τον εαυτό σου, οφείλεις να είσαι και άθεος. Πολλές φορές ιεράρχες με τη συμπεριφορά τους έδωσαν επιχειρήματα, όπως με το 666 και την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Το σημερινό σύμπλεγμα του εθνικολαϊκισμού που μας κυβερνάει ας μην είναι αχάριστο. Η δημοφιλία τού αντιδυτικισμού του χρωστάει πολλά στον μακαρίτη Χριστόδουλο, «μακαριστό» κατά την Εκκλησία.


Δεν χρειάζεται να πιστεύεις ότι κάποιο άγιο λείψανο θα θεραπεύσει τον καρκίνο σου για να σέβεσαι την Εκκλησία. Και να αναγνωρίζεις, όχι μόνον τον ιστορικό της, αλλά και τον κοινωνικό της ρόλο. 


Κι αν της προσάπτουν τον συντηρητισμό της, έχω να πω ότι οι σύγχρονες κοινωνίες χρειάζονται συντηρητικές δυνάμεις, θεματοφύλακες της μνήμης που υπενθυμίζουν ότι ο κόσμος δεν μπορεί να ζει σε ένα αέναο παρόν, στην ευτυχία ή τη δυστυχία που παράγει ο αφρός των ημερών.  


Γι’ αυτό και βρίσκω τον αντικληρικαλισμό εξίσου έωλο με τη θρησκοληψία. Ειδικά όταν χρησιμοποιεί τόσο ευτελή υλικά.


Είναι μάλλον βέβαιο πως η όλη φασαρία θα λήξει με ένα προσκύνημα του κ. Τσίπρα στον Αρχιεπίσκοπο. Το ευκολότερο όλων.  


Το δύσκολο είναι...