Δηλαδή υπάρχει περίπτωση να μην ξανακουστούν ποτέ τα τραγούδια του Καρβέλα και αντί να πανηγυρίζουμε προβληματιζόμαστε; Πάτε καλά ρε;
— aNameToCome (@aNameToCome) October 8, 2026
Το 1879, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος είχε γράψει σε επιστολή του την διάσημη φράση, «σ’ αυτό τον κόσμο, τίποτα δεν είναι βέβαιο εκτός από τους φόρους και τον θάνατο».
Εν έτει 2026, ο γράφων συμπληρώνει «…εκτός από τους φόρους, τον θάνατο και τον καυγά της Βίσση με τον Καρβέλα». Μην ακούτε τις μπαρούφες που λένε οι πολιτικοί, τελικά αυτοί οι δυο είναι που εξασφαλίζουν την συνέχεια του έθνους.
Κι έχω μια απορία. Αν τα ξαναβρούν αύριο η Βίσση με τον Καρβέλα, εμείς τι θα απογίνουμε; Με τι θα γεμίσουμε τις εκπομπές, τις ιστοσελίδες και τις μεταξύ μας συζητήσεις; Θα επιστρέψουμε ξαφνικά στην ακρίβεια;
Κάπως απότομο μου φαίνεται. Από τις ασύμβατες καλλιτεχνικές αντιλήψεις στην τιμή του κιμά, υπάρχει μια απόσταση που ο οργανισμός χρειάζεται χρόνο να την διανύσει. Με κάτι τέτοιες μεταλλάξεις δημιουργούνται τα κοινωνικά vertigo και οι χώρες εκρήγνυνται σαν την σημερινή Γαλλία.
Προς το παρόν, ευτυχώς, έχουμε υλικό. Δηλώσεις, ερμηνείες, απουσίες που κάτι σήμαιναν, παρουσίες που κάτι έκρυβαν. Έχουμε και το αρχείο. Στην Ελλάδα το αρχείο είναι ανεξάντλητο, επειδή οι πρωταγωνιστές σπανίως αλλάζουν. Εμείς αλλάζουμε γυαλιά, δόντια και φάρμακα, αλλά εκείνοι παραμένουν στη θέση τους ακλόνητοι. Σαν τα αγάλματα των ηρωικών προ-προπαπούδων μας που κουτσουλάνε οι δεκαοχτούρες στις πλατείες,
Ο Ρούμπιο ας περιμένει. Η διεθνής κατάσταση έχει άλλωστε το μειονέκτημα ότι απαιτεί χάρτη. Και το στεγαστικό ας περιμένει. Χρειάζεται προγραμματισμούς, νομοθετικές ρυθμίσεις, κίνητρα και αντικίνητρα… ωχ αδερφέ τώρα. Ενώ για να καταλάβεις τη διαφορά Βίσση–Καρβέλα χρειάζεται μόνο να έχεις ζήσει εδώ. Έχεις ακούσει τα τραγούδια, θυμάσαι τον γάμο, γνωρίζεις τον χωρισμό, ξέρεις με ποιους έσμιξαν και ξέσμιξαν στην συνέχεια, δικαιούσαι συνεπώς να παρέμβεις. Είσαι περίπου συγγενής.
Το εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα της επιστράτευσης. Όλοι οι μηχανισμοί ενημέρωσης έστριψαν εν χωρώ από την Μαζωνακειάδα και ακολούθησαν το κύμα ης Βισσοκαρβελειάδας με αξιοθαύμαστη πειθαρχία. Αν διαθέταμε ανάλογο συντονισμό στις δημόσιες υπηρεσίες, θα έβγαινε σύνταξη σε ένα απόγευμα. Στο συγκεκριμένο θέμα, πάντως, δεν παρατηρείται καμία καθυστέρηση, ούτε έλλειψη προσωπικού. Βρέθηκαν αμέσως άνθρωποι να εξηγήσουν τι αισθάνεται η Άννα και τι εννοεί ο Νίκος. Εύγε, φοβερά αντανακλαστικά.
Η ακρίβεια δεν μας επιφυλάσσει καμιά έκπληξη. Ανεβαίνουν οι τιμές, εξαγγέλλονται μέτρα, διαφωνεί η αντιπολίτευση, ξανανεβαίνουν οι τιμές. Βαρετά χιλιοειπωμένα πράγματα. Στη Βίσση και στον Καρβέλα υπάρχει τουλάχιστον η πιθανότητα είτε να μη μιλήσουν αύριο, είτε να ξαναμιλήσουν. Και στα δυο, η εξέλιξη είναι «δραματική».
Αυτή η κοινωνική προτίμηση έχει βέβαια κάτι πολύ βαθύτερο από απλή διάθεση για κουτσομπολιό. Η Ελλάδα εμφανίζεται όλο και πιο κουρασμένη να συζητήσει προβλήματα που απαιτούν δουλειά, ενώ ενθουσιάζεται όλο και περισσότερο με όσα χαζοθέματα απαιτούν δήθεν-γνώμη. Για τα πρώτα χρειάζονται αποφάσεις, χρήματα, συγκρούσεις με συμφέροντα. Για τα δεύτερα αρκεί ένας καναπές. Ε, στον καναπέ έχουμε αποκτήσει υψηλή εξειδίκευση.
Οι δύο καλλιτεχνόφατσες φυσικά, δεν ευθύνονται για την δίψα μας στο επουσιώδες. Μπορούν να διαφωνούν όσο θέλουν. Η ηλικία τους δεν τους στερεί ούτε το δικαίωμα στη δημιουργία, ούτε το δικαίωμα στον καβγά. Την δική μας κατάντια αποκαλύπτει η προσήλωσή μας. Είμαστε μια χώρα που μεγαλώνει και στεγνώνει, αλλά επιμένει να περιμένει συγκινήσεις από τα ίδια πρόσωπα. Χώρα σχεδόν ταριχευμένη είμαστε.
Οι πολιτικοί μας παρακολουθούν επίσης. Μαθαίνουν τι κρατά την προσοχή μας. Λίγη προσωπική σύγκρουση, μια αποχώρηση, μια επιστροφή, μια φωτογραφία με τον πρώην, αρκούν για να ξαναρχίσει η συζήτηση. Ας τα ξαναβρούν λοιπόν η Βίσση κι ο Καρβέλας. Εμείς με την ουσία της ζωής και των προβλημάτων μας, θα τα βρούμε ποτέ;
Έχουμε …
πιθανότητα επανασύνδεσης ή η ρήξη είναι οριστική;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου