Toυ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ
Αυτό που βιώνουν οι κάτοικοι της Κυψέλης τους τελευταίους μήνες είναι αδιανόητο και, παραδόξως, δεν έχει λάβει την προσοχή που του πρέπει, παρά τη σοβαρότητα και τις προεκτάσεις του.
Κατά κάποιον τρόπο που κανείς δεν έχει ακόμη εξηγήσει υπεύθυνα, 35 κατοικημένες πολυκατοικίες έχουν υποστεί σοβαρά πλήγματα από τη διέλευση του μετροπόντικα, με αποτέλεσμα η στατική τους επάρκεια να εγείρει τεράστια ανησυχία.
Η ανησυχία εδράζεται μεταξύ άλλων στην ασάφεια της κατάστασης, αφού οι υπουργικές παλινωδίες και η έλλειψη αξιόπιστων ελέγχων έχουν δημιουργήσει ένα καθεστώς εξοργιστικής απροσδιοριστίας:
Ποια είναι η βαρύτητα των ζημιών σε κάθε κτίριο;
Μπορούν οι κάτοικοι των πολυκατοικιών να συνεχίσουν να μένουν στα διαμερίσματά τους ή αναλαμβάνουν ρίσκο;
Εχει το κράτος σχέδιο για την επανόρθωση του σφάλματός του;
Είναι σε θέση να παράσχει στους ενοίκους ό,τι χρειάζονται και ό,τι μπορεί να χρειαστούν – από προσωρινά καταλύματα μέχρι αποζημιώσεις αντίστοιχες της αξίας των σπιτιών που ίσως χάσουν;
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ζημιές (ρωγμές, καθιζήσεις κ.λπ.), που δεν ξέρουμε αν και κατά πόσον γίνεται να αποκατασταθούν, ενδέχεται να είναι πολύ πιο εκτεταμένες απ’ ό,τι έχει έως τώρα αναφερθεί. Η Κυψέλη είναι γεμάτη κτίρια που κατοικούνται εν μέρει, με διαμερίσματα για χρόνια άδεια ή με ηλικιωμένους ενοίκους που μπορεί να μην έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει δίπλα, από πάνω κι από κάτω τους.
Η αντιμετώπιση μιας αστικής κρίσης με διάφορα επανορθωτικά μέτρα είναι το επείγον κομμάτι της διαχείρισης, όμως δεν είναι το μοναδικό. Το κράτος έχει υποχρέωση να συνδράμει τους πληγέντες, αλλά παράλληλα πρέπει να διαγνώσει και να μας περιγράψει αναλυτικά τι πήγε τόσο στραβά ώστε οι πολίτες να βρεθούν στην επισφαλή θέση που βρέθηκαν.
Μόνο έτσι θα βεβαιωθούμε ότι δεν θα βρεθούν στην ίδια θέση άλλοι πολίτες στο μέλλον. Ποιος σκάβει την περίφημη σήραγγα του μετρό, με ποια επίβλεψη, με ποια μέτρα ασφαλείας και με βάση ποια μελέτη;
Είναι σημαντικό να μάθουμε αν οι ζημιές ήταν αποτέλεσμα αβλεψίας στο σχέδιο ή στο πεδίο· αν έχουμε να κάνουμε με σφάλμα θεωρητικό ή εκτελεστικό.
Είναι σημαντικό να μάθουμε επίσης ποιος ευθύνεται για το σφάλμα και πώς ακριβώς θα λογοδοτήσει γι’ αυτό.
Προς το παρόν, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες καταστάσεις στην Ελλάδα, παρακολουθούμε τα επίχειρα της δομικής μας παραλυσίας: οι πληγέντες αυτοοργανώνονται για να διεκδικήσουν όχι μόνο το δίκιο τους, αλλά στοιχειώδεις πληροφορίες σχετικά με το υπαρξιακό πρόβλημα που άλλοι τούς προκάλεσαν. Και οι πληροφορίες έρχονται με το σταγονόμετρο, εν κρυπτώ, σαν να είναι σημαντικότερο να τηρηθούν τώρα οι τύποι, παρά όταν σκαβόταν το υπέδαφος της πιο πυκνοκατοικημένης περιοχής της πόλης.
Καθώς η κυβέρνηση συνηθίζει να λυπάται τον εαυτό της και να συνδέει τις αποτυχίες της με λαϊκισμούς και τοξικότητες πέρα από τον έλεγχό της, θα ήταν χρήσιμο να εξετάσει, με αφορμή την Κυψέλη, το ενδεχόμενο η ίδια της η ανεπάρκεια να γεννά τον λαϊκισμό και την τοξικότητα που τάχα απεχθάνεται.
Οι άνθρωποι που φοβούνται να κοιμηθούν στο σπίτι τους και αναρωτιούνται αν αύριο θα υπάρχει, ενώ παράλληλα υφίστανται τον εμπαιγμό του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος ούτε καν μπορεί να αξιολογήσει τις επίμαχες ζημιές, πού να στραφούν αν όχι στη δυσπιστία και στην καχυποψία;
Oσοι παρακολουθούν τους συμπολίτες τους να αγωνιούν, φοβούμενοι πως την επόμενη φορά θα πάθουν τα ίδια, πώς να μη δουν το κράτος ως δυνητικό εχθρό;
Την ίδια ώρα, πάνω από τη συμφορά πετούν ορεξάτα τα γνωστά πολιτικά κοράκια, έτοιμα να τραφούν από το δράμα και να καβαλήσουν τον άνεμο ενός ακόμη λαϊκού κινήματος κατά του «συστήματος».
Ακόμη κι αυτά, όμως, τη δουλειά τους κάνουν. Η σπειροειδής πτώση της κοινωνίας στο γνώριμο πηγάδι της εχθροπάθειας είναι τόσο προβλέψιμη, που μοιάζει σκηνοθετημένη. Αυτή τη φορά…
δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τους αντικανονικούς θιασώτες της κανονικότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου