Αναρωτιέμαι ποιο είναι το πρότυπο του κ. Ανδρουλάκη.
Σίγουρα δεν είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στον «Αντρέα» μπορείς να προσάψεις πολλά, όμως το μόνο που δεν μπορείς να του προσάψεις είναι η ουδετεροφιλία του. Σταδιοδρόμησε επιλέγοντας αντιπάλους και είχε την τέχνη να τους προβιβάζει σε εχθρούς. Ηξερε επίσης ποια ήταν η κατάλληλη στιγμή για να τα συμμαζέψει και να αναιρέσει ό,τι έλεγε την παραμονή.
Θα έλεγα ότι πρότυπο του Ανδρουλάκη είναι ο Κώστας Σημίτης. Ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος του πολιτικού ορθολογισμού. Χωρίς λαϊκιστικές κορώνες κατάφερε να διοικήσει την παράταξη του λαϊκισμού στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Πρωθυπουργός για δύο τετραετίες, κατάφερε την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ. Χωρίς αυτήν το επίτευγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή θα παρέμενε ανάπηρο.
Απ’ τον Σημίτη στον Ανδρουλάκη μεσολαβούν κάτι δεκαετίες, μια οικονομική κατάρρευση και η συρρίκνωση της δημοτικότητας της παράταξης.
Μεσολαβεί και κάτι ουσιαστικότερο από μια άποψη. Η μεταμόρφωση του πολιτικού λόγου.
Είναι αστείο να ακούς τον κ. Ανδρουλάκη να μιλάει σήμερα ως εκπρόσωπος της «δημοκρατικής παράταξης». Είναι θλιβερό να διακρίνεις την «ουδετεροφιλία» του σε κάθε του βήμα.
Ενας κακός μαθητής του Κώστα Σημίτη: μεταφράζει τον ορθολογισμό του δασκάλου του σε ουδετερότητα. Απλώς έχει μάθει να μιμείται το ύφος του. Παραγνωρίζοντας ότι το ψύχραιμο ύφος του Σημίτη υποστήριζε ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο για τη χώρα.
Υπάρχουν βέβαια και οι συνθήκες. Η δημοσκοπική ανάκαμψη του ΚΙΝΑΛ απλώς δείχνει την ανακούφιση ενός μέρους της Κεντροαριστεράς που ασφυκτιούσε στο δίλημμα Τσίπρας ή Μητσοτάκης. Μπορεί να μη θέλουν τον Μητσοτάκη, όμως δεν αντέχουν τον Τσίπρα. Οποιοσδήποτε άλλος, εκτός απ’ αυτόν. Ας είναι και ο Ανδρουλάκης.
Πνεύμα αισιοδοξίας φυσάει από την Πορτογαλία. Ομως ας μη γελιόμαστε. Η Γαλλία είναι πολύ πιο κοντά στην ελληνική πολιτική ζωή. Και εκεί τα πράγματα δεν εμπνέουν αισιοδοξία για το μέλλον της Κεντροαριστεράς.
Λέμε ότι η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στη στάση που κράτησε απέναντι στα μνημόνια.
Η κατάρρευση όμως του πάλαι ποτέ κραταιού Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Γαλλία δεν οφείλεται στα μνημόνια. Οπως όλα δείχνουν, οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία θα διεξαχθούν ανάμεσα στον Μακρόν και στη Δεξιά, είτε είναι η Πεκρές είτε ο Ζεμούρ. Η Αριστερά θα είναι απούσα.
Η απόσταση...
ανάμεσα στον Σημίτη και τον Ανδρουλάκη είναι μεγάλη. Μεσολαβούν ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος, η Γεννηματά, κοντά δυο δεκαετίες και μια Ελλάδα διαφορετική απ’ τη χώρα που στόχευε την ένταξή της στην ΟΝΕ.
Τι ζητεί ο κ. Ανδρουλάκης και η παράταξή του για τη χώρα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου