"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


2013 και ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Οι 10 καλύτερες φωτογραφίες της χρονιάς που φεύγει σύμφωνα με το περιοδικό ΤΙΜΕ


John Tlumacki - The Boston Globe/Getty ImagesPhilippe Lopez - AFP/Getty Images
1. John Tlumacki: Εκρήξεις στο Μαραθώνιο της Βοστόνης (15 Απριλίου)
«Η πρώτη βόμβα στο Μαραθώνιο εξερράγη δύο ώρες και 40 λεπτά αφότου ο νικητής των ανδρών πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, στην οδό Μπόιλστον. Στεκόμουν ακριβώς εκεί φωτογραφίζοντας τους δρομείς. Κάποιοι φοτούσαν κοστούμια, άλλοι κρατούσαν από το χέρι τα παιδιά και άλλοι μοιράζονταν τη χαρά που τερμάτιζαν μαζί. Η έκρηξη με συγκλόνισε. Είδα τον δρομέα Bill Iffrig να πέφτει στο πεζοδρόμιο. Έτρεξα μπροστά να τον φωτογραφήσω. Τρεις αστυνομικοί όρμηξαν μπροστά του την ίδια ώρα, ενώ ταυτόχρονα εξεράγη και η δεύτερη βόμβα τρία τετράγωνα μακριά», θυμάται ο φωτογράφος.

Taslima Akhter2. Taslima Akhter, Κατάρρευση 8οροφου κτιρίου στη Ντάκα (24 Απριλίου)
John Tlumacki - The Boston Globe/Getty Images
«Η ημέρα αυτή είναι ακόμη νωπή στη μνήμη μου. Στις 9 το πρωί έμαθα την είδηση και έσπευσε στο Rana Plaza. Εκείνο το πρωί δεν κατάλαβα τι φοβερό είχε συμβεί, ωστόσο μέσα σε λίγες ώρες αντιλήφθηκα το μέγεθος και τον τρόμο του συμβάντος. Οι μέρες πέρασαν με δεκάδες ανθρώπους να βοηθούν επιζώντες και να τραβούν φωτογραφίες. Εβλεπα τα φοβισμένα μάτια των συγγενών. Κάποιοι έκλαιγαν, κάποιοι άλλοι έψαχναν τους αγαπημένους τους. Περίπου στις 2 το πρωί, μεταξύ των δεκάδων νεκρών μέσα στα συντρίμμια, εντόπισα στο τέλος του κτιρίου ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι στα χαλάσματα», λέει ο φωτογράφος.  


Tim Holmes - ΑΡ

3.Tim Holmes Πυρκαγιές στην Αυστραλία (4 Ιανουαρίου)
Στις 4 Ιανουαρίου, μία μεγάλη πυρκαγιά σάρωσε τη μικρή παράκτια πόλη Dunalley της νότιας Ταζμανίας. Η εικόνα που κάνει το γύρο του κόσμου είναι το καταφύγιο που βρήκε μία οικογένεια μέσα στη θάλασσα, για να γλιτώσει από το μένος των πύρινων γλωσσών που βρισκόταν στο διάβα τους.

Taslima Akhter


Daniel Etter - Redux4. Daniel Etter, Κωνσταντινούπολη (1η Ιουνίου)
«Η κλίμακα των διαδηλώσεων με εξέπληξε. Διαμένοντας κοντά στην Πλατεία Ταξίμ συνήθιζα να βλέπω διαδηλώσεις. Η διαδήλωση του Πάρκου Γκεζί δεν φαινόταν ως κάτι αξιοσημείωτο στην αρχή. Ετσι, έφυγα από την Τουρκία για κάποια δουλειά στην Ουκρανία. Αλλά, όσο ταξίδευα, το κίνημα για το Γκεζί μετατράπηκε σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατά του Ερντογάν. Τότε αποφάσισα να επιστρέψω. Την επόμενη νύχτα φωτογράφησα νεαρούς να συγκρούονται με την αστυνομία κοντά στο πρωθυπουργικό γραφείο στο παλάτι Ντολμαμπαχτσέ», σημειώνει.


David Jenkins - Caters NewsTim Holmes - ΑΡ
5.David Jenkins, Seal Island, Νότια Αφρική (26 Ιουλίου)
«Το πρωί της 26ης Ιουλίου ταξίδεψα προς το Seal Island μαζί με έναν tour operator με ειδίκευση στους καρχαρίες, καταγράφοντας την αλληλεπίδραση των καρχαριών με τις φώκιες. Η θάλασσα δεν ήταν τόσο ταραγμένη και υπήρχαν κάποια σύννεφα στον ουρανό, συνθήκες ευνοϊκές για το κυνήγι καρχαριών. Συνήθως η καλύτερη ώρα για το κυνήγι είναι μία ώρα πριν την ανατολή και μία μετά. Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τα ίχνη φώκεων. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα μία μικρή φώκια να πετάγεται από το κοπάδι. Οι καρχαρίες συνήθως επιλέγουν μία μόνο φώκια για να επιτεθούν. Τότε με τη μηχανή μου κατέγραψα τον καρχαρία με το στόμα του ανοιχτό και τη φώκια να προσπαθεί να ξεφύγει από το δάγκωμά του».

2013 και ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ποια κληρονομιά αφήνει η χρονιά που φεύγει?


Ο διάσημος πολιτικός Πολωνός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman εισήγαγε εκ νέου στο πολιτικό μας λεξιλόγιο τον όρο «interregnum» (διάλειμμα, κενό [εξουσίας]), που χρησιμοποιήθηκε κάποτε από τον Ιταλό Μαρξιστή Antonio Gramsci στις αρχές της δεκαετίας του 1930 για να περιγράψει την εποχή του. 

Σημαίνει «χρόνος χωρίς τροχιά» ή «χρόνος έξω από το χρόνο» όταν το παλιό αφήνει τη σκηνή και πεθαίνει και το νέο δεν έχει γεννηθεί ακόμη.  

Μια ύπουλη στιγμή που θα μπορούσε να δημιουργήσει μια παραπλανητική εντύπωση εάν δεν μπορεί να καταλάβει κανείς τι είναι στα αλήθεια: η αυγή ή το σούρουπο;  

Δεν είναι να απορεί κανείς που το interregnum έχει γίνει μια δημοφιλής λέξη στις συζητήσεις παγκοσμίως και στα μέσα ενημέρωσης.

Θα υποστήριζα ότι η κατανόηση πως ο κόσμος έχει βρεθεί σε μια περίοδο interregnum είναι η βασική κληρονομιά του 2013. Η πνευματική και ακόμη και η πολιτική κοινότητα έχει ήδη αρχίσει να συζητά για το τεράστιο μέγεθος των προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο κόσμος  και για τη δική της ανικανότητα να τις αντιμετωπίσει και να τις απαντήσει. Θα χρησιμοποιούσα άλλη μία μεταφορά του Bauman: μπήκαμε στο πιλοτήριο του αεροπλάνου και ανακαλύψαμε ότι είναι άδειο. Αλλά ακόμη δεν ξέρουμε ότι το αεροδρόμιο του προορισμού μας δεν έχει χτιστεί ακόμη!

Το Interregnum εκδηλώνεται από μόνο του στην παλίρροια της διαμαρτυρίας σε διάφορες χώρες –αρχίζοντας με τη Βραζιλία και την Τουρκία και τελειώνοντας με τη Βουλγαρία και την Ουκρανία- εναντίον της ισχύουσας πολιτικής τάξης, και της απουσίας Εναλλακτικής. Η εμφάνιση αδύναμων πολιτικών ηγετών –που κυβερνούν τον κόσμο προσπαθώντας να διατηρήσουν το status quo- είναι ένα άλλο γνώρισμα του «χρόνου μας έξω από το χρόνο». Οι περικοπές στην Αμερική, η παράλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι προσπάθειες των κυρίαρχων δημοκρατιών να προσφέρουν αποφάσεις κατά περίπτωση και να κλείσουν τα μάτια στα στρατηγικά προβλήματα, όπως το αίνιγμα της Συρίας –είναι όλα χαρακτηριστικά της τρέχουσας πραγματικότητας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το γεωπολιτικό και πολιτιστικό κενό καλύπτεται από ένα νέο αυταρχικό δίδυμο: τη Ρωσία του Putin και την Κίνα. Ο παραλογισμός της κατάστασης είναι ότι αυτές οι δύο νέες πηγές δύναμης και κυριαρχίας είναι και οι δύο πολιτικά φαντάσματα με κάποιον τρόπο: η πρώτη βρίσκεται λίγο πριν τη φθορά και η δεύτερη εξαντλεί την αντοχή της.

Για εμένα προσωπικά, η δραματική μοίρα της Ουκρανίας είναι μια απεικόνιση της τρέχουσας περιόδου. Αυτή η χώρα έχει αποδείξει την Τριάδα της νέας εποχής: το κίνητρο της κοινωνίας για την αξιοπρέπειά της, την ανικανότητα της Δύσης και πρώτα από όλα της Ευρώπης να κατανοήσει αυτό το κίνητρο, την επιθυμία, και την επιστροφή της παραδοσιακής Ρωσίας που σέρνει την Ουκρανία στην τροχιά της, βοηθώντας τον ηγέτη της να παραδώσει την ουκρανική ανεξαρτησία για τη δική του επιβίωση. Δεν μπορεί να εκπλαγεί εντελώς κανείς εάν η συναλλαγή Putin-Yanukovuch τύχει μιας σιωπηρής έγκρισης από ένα τουλάχιστον μέρος της δυτικής πολιτικής κοινότητας που δεν είναι έτοιμη για τον «ουκρανικό πονοκέφαλο» και δικαιολογεί τις τακτικές «βλέποντας και κάνοντας», με το επιχείρημα ότι «οι Ουκρανοί δεν είναι έτοιμοι για μεταρρύθμιση».

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ήταν ένα επιτυχημένο έτος για τη Ρωσία του Putin που έχει επιστρέψει στο παγκόσμιο σκηνικό ως ένας από τους βασικούς παίκτες και για την Κίνα ότι έχει πετύχει να παραμείνει το αντικείμενο μαζικής «περιστροφής». Ωστόσο, αυτό είναι μόνο η απόδειξη του πόσο παραπλανητικές είναι οι εμφανίσεις. Τουλάχιστον στην περίπτωση της Ρωσίας. Οι δυτικοί ηγέτες αποσύρονται κατά κύματα από το να παρακολουθήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Putin και εκατοντάδες χιλιάδων Ουκρανών βγαίνουν στους δρόμους διαδηλώνοντας κατά του εναγκαλισμού με τη Ρωσία του Putin, ωστόσο δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ως εκδήλωση της επιτυχίας του Κρεμλίνου. Η απελευθέρωση του Mikhail Khodorkovsky ο οποίος αρνήθηκε να παραδεχθεί ότι έκανε οτιδήποτε κακό, είναι ξανά ένα χαστούκι στο πρόσωπο του ηγεμόνα ο οποίος έχει προσπαθήσει να αποδείξει την Παντοδυναμία του.

Αλλά αυτός ο χρόνος σημαίνει αποτυχία για το φιλελεύθερο πολιτισμό που όχι μόνο δεν έχει λύσει τα εσωτερικά του προβλήματα, αλλά δεν έχει σχηματίσει μια συνεκτική εξωτερική πολιτική και δεν έχει αποδείξει ότι νοιάζεται ακόμη για τις αρχές που διακηρύσσει. Μια αβυσσαλέα αποτυχία!  

Το ερώτημα είναι σε ποιον βαθμό αυτή η αποτυχία είναι κατανοητή από τη δυτική κοινότητα και εάν είναι έτοιμη να αναζητήσει έναν τρόπο να ξεπεράσει την παράλυσή της. Είναι αλήθεια, η Δύση πέτυχε διπλά στο να χρησιμοποιήσει τις κρίσεις της ως μια ώθηση για πρόοδο και αναδιοργάνωση, στη δεκαετία του 1930 και στη δεκαετία του 1970. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς ότι η σημερινή δυσπραγία πρέπει να βαθύνει κι άλλο προτού γίνει μια ώθηση για αλλαγή.

Θα ρωτούσε κανείς, «δεν υπάρχει κάτι στο πολιτικό τοπίο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως επίτευγμα;». 

ΣΚΟΠΙΑ: Καταψηφίστηκε, η απαγόρευση της χρήσης του συμβόλου του Ήλιου της Βεργίνας

Καταψηφίστηκε "πανηγυρικά" - όπως άλλωστε αναμενόταν -το νομοσχέδιο που κατέθεσε ο βουλευτής και αρχηγός του μικρού αντιπολιτευόμενου "Φιλελεύθερου Κόμματος" (LP) Ίβον Βελίτσκοβσκι, για την απαγόρευση της χρήσης του συμβόλου του Ήλιου της Βεργίνας στην ΠΓΔΜ, για κρατικούς και για άλλους σκοπούς.
  
Υπέρ του νομοσχεδίου ψήφισε μόνο ο κ. Βελίτσκοφσκι, ενώ μεταξύ αυτών που το καταψήφισαν ήταν οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος VMRO-DPMNE του Νίκολα Γκρούεφσκι και του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης "Σοσιαλδημοκρατική Ένωση" (SDSM) του Ζόραν Ζάεφ. Οι βουλευτές του συγκυβερνώντος αλβανικού κόμματος DUI του Αλί Αχμέτι ψήφισαν "παρών".
  
Ο κ. Βελίτσκοφσκι υποστήριξε ότι αν απαγορευτεί η χρήση του συμβόλου αυτού, κάτι που αποτελεί υποχρέωση της ΠΓΔΜ που απορρέει από την Ενδιάμεση Συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ από το 1995, θα ενισχυθούν οι σχέσεις καλής γειτονίας, οι οποίες είναι σημαντικές για την ευρωπαϊκή και ευρωατλαντική προοπτική της χώρας.
  
Ο κ. Βελίτσκοφσκι είχε καταθέσει το νομοσχέδιο στις αρχές του Νοεμβρίου και σήμερα διεξήχθη η σχετική ψηφοφορία.
  
Το Φιλελεύθερο Κόμμα, στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στην ΠΓΔΜ τον Ιούνιο του 2011, συνεργάστηκε με την αντιπολιτευόμενη "Σοσιαλδημοκρατική Ένωση" (SDSM) και εξέλεξε έναν βουλευτή.
  
Η ΠΓΔΜ χρησιμοποίησε το σύμβολο με τον Ήλιο της Βεργίνας στην εθνική σημαία της χώρας από το 1991 έως το 1995, όταν και το απέσυρε με την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995.

Στο άρθρο 7, παράγραφος 2 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, αναφέρεται ότι η ΠΓΔΜ, με την έναρξη ισχύος της Συμφωνίας, θα παύσει να χρησιμοποιεί καθ' οιονδήποτε τρόπο το σύμβολο με τον Ήλιο της Βεργίνας σε όλες του τις μορφές.
   

ΤΟΥΡΚΙΑ: "Στην πορεία προς την Δημοκρατία ΤΙ χρειάζεται το σάβανο κύριε Ερντογάν?" - Εξαιρετικό άρθρο για τον ξεφτιλισμένο Σουλτάνο και τα σαβανωμένα του «ζόμπι»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ Boris Kalnoky / Die Welt

Ανδρες με φανατισμένο βλέμμα τυλιγμένοι σε λευκά σάβανα ισχυρίζονται ότι είναι έτοιμοι να πεθάνουν για τον πρωθυπουργό, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. 

Δεν είναι σαφώς δική τους ιδέα. Ο ίδιος λέει πάντα, ειδικά όταν γίνεται αμφιλεγόμενος, όπως αυτήν τη στιγμή του πολιτικού ανεμοστρόβιλου εναντίον της κυβέρνησής του: «είμαστε τυλιγμένοι στα σάβανά μας και ξεκινάμε αυτό το ταξίδι».

Τώρα είπε στα σαβανωμένα του «ζόμπι» ότι «θα σπάσουμε τα χέρια των εχθρών μας». 

Ποιο ταξίδι; Ποιοι εχθροί;  

Στη Δύση ήθελαν να πιστεύουν επί χρόνια ότι αυτό το ταξίδι είναι η πορεία προς τη δημοκρατία και τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, προς μια Τουρκία που θα είναι πρότυπο στον μουσουλμανικό κόσμο. Χρειάζεται κανείς σάβανο για αυτό;

Ο Ερντογάν ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα ως φονταμενταλιστής, με βαθύτατα αντιευρωπαϊκά και αντιδυτικά ένστικτα που ήθελε να αναδείξει την πολιτική νίκη του Ισλάμ όχι μόνο στην Τουρκία, αλλά σε όλο τον ισλαμικό κόσμο. Υπό τουρκική ηγεσία. Ο κεντρικός άξονας της πολιτικής του είναι ότι η Τουρκία πρέπει να επιστρέψει στο αυτοκρατορικό της μεγαλείο.  

Το σύνθημα που μεταχειρίζεται πιο συχνά είναι: μεγάλο έθνος, μεγάλη δύναμη. 

Επιπλέον υπάρχει η αντανακλαστική αντίδραση όταν υπάρχει ανταρσία. Κάθε αντίρρηση χρεώνεται σε ξένες δυτικές δυνάμεις και τους διαβολεμένους Εβραίους που ζηλεύουν τη νέα ισχύ της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν άλλαξε γύρω στο 2000 και έγινε από τη μία μέρα στην άλλη φιλοδυτικός, δημοκράτης εκ πεποιθήσεως. Δεν εξήγησε ποτέ το γιατί. 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Αγία Σοφία και πολιτικοί συμβολισμοί

Επίκουρου καθηγητή του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ και επιστημονικού συνεργάτη του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Μπορεί η πολιτική επικαιρότητα της Τουρκίας να άλλαξε με δραματικό τρόπο την τελευταία εβδομάδα, η υπόθεση, ωστόσο, της Αγίας Σοφίας είναι πολύ σημαντική για να τεθεί στο περιθώριο. 

Το ζήτημα είχε επανέλθει στην επικαιρότητα προ μερικών εβδομάδων, έπειτα από δηλώσεις του αντιπροέδρου της τουρκικής κυβερνήσεως, Μπουλέντ Αρίντς, ο οποίος, ταυτιζόμενος με ένα πάγιο αίτημα της ακραίας ισλαμιστικής πτέρυγας του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Αναπτύξεως (ΑΚΡ), δήλωσε την υποστήριξή του στο αίτημα μετατροπής της Αγίας Σοφίας από μουσείο σε τέμενος.

Στόχος των δηλώσεων Αρίντς ήταν στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας. Πριν από περίπου έξι μήνες, ο κ. Ερντογάν είχε πάρει σαφείς αποστάσεις από όσους υποστήριζαν τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος. Ο Τούρκος πρωθυπουργός, σε κομματική συνάντηση, είχε δηλώσει ότι όσοι διεκδικούν τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος καλά θα κάνουν να γεμίσουν πρώτα το παρακείμενο τέμενος Σουλταναχμέτ (γνωστό και ως Μπλε Τζαμί), που παραμένει άδειο, και έπειτα να επαναθέσουν το αίτημά τους. Η θέση αυτή προφανώς δεν ικανοποίησε τους φανατικούς εντός του κυβερνώντος κόμματος. Σε αυτούς ακριβώς απευθύνεται ο κ. Αρίντς, επιχειρώντας να τους προσεγγίσει εν όψει των επικειμένων εσωκομματικών αναμετρήσεων. 

Οι δηλώσεις Αρίντς βρήκαν και διακομματική στήριξη. Ο τέως πρόεδρος του Τουρκικού Ιδρύματος Ιστορίας και βουλευτής του ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικής Δράσεως (ΜΗΡ) Γιουσούφ Χαλάτσογλου υπερθεμάτισε υπέρ της αλλαγής χρήσεως, υποστηρίζοντας μάλιστα παραδόξως ότι η υπογραφή του Ατατούρκ στο διάταγμα μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε μουσείο ήταν πλαστή.

Η λειτουργία της Αγίας Σοφίας ως μουσείου από το 1935 και εξής αποτέλεσε σε συμβολικό επίπεδο μία από τις σημαντικότερες νίκες της κεμαλιστικής μεταρρυθμίσεως. Το τουρκικό Ισλάμ στερήθηκε το πολυτιμότερο μνημείο και λάφυρο ταυτοχρόνως της Αλώσεως. Δεν είναι έκπληξη ότι η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος αποτέλεσε διαχρονικό αίτημα του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ. Αν και ο πολιτικός πραγματισμός που χαρακτήρισε τα πρώτα χρόνια της διακυβερνήσεως του ΑΚΡ δεν επέτρεπε την ανακίνηση του ζητήματος της Αγίας Σοφίας, είναι ευδιάκριτη μια προσπάθεια συμβολικής αποκαθηλώσεως του κεμαλισμού στον δημόσιο χώρο και αποκαταστάσεως των ισλαμικών και οθωμανικών συμβόλων. 

Η καθιέρωση επισήμων εορτασμών στην επέτειο της Αλώσεως, η ίδρυση Μουσείου Αλώσεως «Istanbul 1453» συνοδεύθηκαν από βιαστικές, κακότεχνες και συνήθως βλαπτικές παρεμβάσεις σε ιστορικά μνημεία, με σκοπό την αποκατάσταση της υποτιθεμένης οθωμανικής τους ταυτότητος. Στο επίκεντρο αυτών των πρωτοβουλιών της «οθωμανικής παλινορθώσεως» βρέθηκαν βυζαντινές εκκλησίες που μετατράπηκαν σε τεμένη κατά την οθωμανική περίοδο και εγκαταλείφθηκαν ή μετατράπηκαν σε μουσεία κατά τους ύστερους οθωμανικούς χρόνους ή και μετά το 1923. Ηδη, τρεις ναοί της Αγίας Σοφίας ανά την Τουρκία έχουν μετατραπεί σε τεμένη. Προηγήθηκε ο ναός στη Βιζύη της ανατολικής Θράκης το 2008, ακολούθησε ο ναός στη Νίκαια της Βιθυνίας το 2011 και, πριν απο μερικούς μήνες, ο ναός στην Τραπεζούντα, ο οποίος είχε αναστηλωθεί και λειτουργούσε ως μουσείο από τη δεκαετία του 1960. Ηδη, έχει δρομολογηθεί και η αναστήλωση των ερειπίων της ιστορικής Μονής Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη, ώστε να λειτουργήσει ως τέμενος.
Σημαίνουν τα παραπάνω ότι επίκειται η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος; 

TOYΡΚΙΑ: Το «ναυάγιο» του Σουνιτικού Ισλάμ


Από την Αίγυπτο και την Τυνησία, μέχρι και την Τουρκία, βρισκόμαστε μάρτυρες της αποτυχίας, για διαφορετικούς λόγους, στο πλαίσιο διαφορετικών εθνικών συγκυριών και ιδιαιτεροτήτων, της προσπάθειας του μετριοπαθούς Πολιτικού Ισλάμ να γίνει φορέας εκδημοκρατισμού και σταθεροποίησης των κοινωνιών του Αραβομοσουλμανικού Κόσμου. 

Για την αποτυχία αυτή υπάρχουν ευθύνες στις εγγενείς αδράνειες και αντιφάσεις στα ισλαμικά πολιτικά κόμματα και σχηματισμούς, αλλά και στην απότομη μεταστροφή της Δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ που πολύ γρήγορα πέρασαν από την ευμενή αναμονή και κριτική στήριξη, στη γενικευμένη καχυποψία απέναντι σε κάθε μορφή και έκφανση του Πολιτικού Ισλάμ από το δεσποτικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, στη Μουσουλμανική Αδελφότητα του Μόρσι στην Αίγυπτο και στον Ερντογάν και το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ στην Τουρκία.

Την άνοιξη του 2009 λίγο μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, ο Ομπάμα πρώτα από την Κωνσταντινούπολη και αμέσως μετά από το Κάιρο έκανε το άνοιγμα προς το Μετριοπαθές Πολιτικό Ισλάμ, το οποίο η Ουάσιγκτον έβλεπε ως δυνητικό παράγοντα εκδημοκρατισμού και σταθεροποίησης στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Η αποστασιοποίηση έως ουδετερότητα των ΗΠΑ στη σύγκρουση Ερντογάν-Στρατηγών στην Τουρκία και η πλήρης εγκατάλειψη του Μπεναλί στην Τυνησία και στην Αίγυπτο στις αρχές του 2011, έμοιαζαν να επιβεβαιώνουν τη στροφή που είχε εξαγγείλει ο Ομπάμα δύο χρόνια πριν.


Η συνέχεια παρά τις τεράστιες διαφορές και τις τοπικές και εθνικές ιδιαιτερότητες υπήρξε ανησυχητική: Στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, αλλά και στην Τυνησία, οι ηγεσίες του Πολιτικού Ισλάμ χρησιμοποίησαν τακτικά το αίτημα του εκδημοκρατισμού για να ανέλθουν και να σταθεροποιηθούν στην εξουσία και στη συνέχεια σε κάθε δυσχέρεια κυβερνητικής διαχείρισης κατέφευγαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό σε μέτρα συμβολικά και ουσιαστικά που επιβεβαίωναν τις χειρότερες κατηγορίας των κοσμικών αντιπάλων τους για κρυφή ισλαμική ατζέντα.

Το πεδίο όμως στο οποίο το Πολιτικό Ισλάμ έχασε την εμπιστοσύνη των ΗΠΑ είναι παραδόξως μια σύγκρουση στην οποία μέχρι και τον περασμένο Σεπτέμβριο κυρίως ο Ερντογάν αλλά και η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα είχαν τη βεβαιότητα ότι ενισχύουν τη συμμαχική χρησιμότητα και αξιοπιστία τους απέναντι στην Ουάσιγκτον.

Στη σύγκρουση της Συρίας είχε άδοξο τέλος όχι μόνον η Αραβική Ανοιξη, αλλά και κλονίσθηκε σοβαρά η αξιοπιστία του Ερντογάν: Στον άγριο και σκληρό πόλεμο που εξαπέλυσαν οι Σουνίτες κατά των Αλαουιτών και των Χριστιανών πολύ γρήγορα τον έλεγχο τον πήραν εξτρεμιστές τύπου Αλ Κάιντα, για να εκπέμψουν ένα εκφοβιστικό μήνυμα ότι στο Σουνιτικό Πολιτικό Ισλάμ δεν υπάρχουν δεδομένες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε μετριοπαθείς, συντηρητικούς και ακραίους φονταμενταλιστές.

Ετσι ο Ερντογάν ο οποίος έστησε μια περιφερειακή στρατηγική στη βάση της ηγεμονίας της Αγκυρας επί του Σουνιτικού Ισλάμ στον Αραβικό Κόσμο και αλλού μπήκε σε έναν φαύλο κύκλο: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η Finansbank από ισχυρό χαρτί έγινε πονοκέφαλος


Οξύνεται η πολιτική κρίση στην Τουρκία, «βουλιάζει» η οικονομία της, με αναπόφευκτες συνέπειες και για την Εθνική Τράπεζα, που λόγω Finansbank καθίσταται μέρος του προβλήματος.
 
Η κατάρρευση του Χρηματιστηρίου της Κωνσταντινούπολης και της τουρκικής λίρας «πριονίζουν» τη θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας  όπως άλλωστε το σύνολο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της γειτονικής χώρας, προκαλώντας εύλογα «πονοκέφαλο» και στο επιτελείο του ελληνικού ομίλου.

Ισχυρότατο χαρτί για την Εθνική τα τελευταία 3-4 χρόνια της ύφεσης και των μύριων προβλημάτων για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, εισέφερε κεφαλαιακά σχεδόν το σύνολο των κερδών του ομίλου, αποδεικνυόμενη γερό «μαξιλάρι» λόγω της εκρηκτικής ανάπτυξης της τουρκικής οικονομίας και της υπερθέρμανσης της πιστωτικής επέκτασης στη γείτονα.

Ολα αυτά μέχρι φέτος τον Μάιο-Ιούνιο, όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες ρωγμές στη βιτρίνα της τουρκικής οικονομίας, με την κατάσταση να επιδεινώνεται ταχύτατα από τις 17 Δεκεμβρίου και με τη συνέχεια να προοιωνίζεται ρευστή και ανησυχητική όσο καμία άλλη φορά από τον Απρίλιο του 2006, όταν ο τότε διοικητής της ΕΤΕ, Τάκης Αράπογλου, υπέγραφε τη συμφωνία απόκτησης της Finansbank.

Πλέον η εικόνα της τουρκικής οικονομίας δεν εμπνέει σιγουριά και σταθερότητα για το χρηματοπιστωτικό σύστημα (την αγορά ομολόγων, μετοχών, συναλλάγματος), παρασύροντας αναπόφευκτα και τη θυγατρική της Εθνικής.

Νέα «βουτιά» για το δείκτη ISE του Χρηματιστηρίου της Κωνσταντινούπολης προς τις 63.800 μονάδες, κατά 6,72% υποχώρησε (27.12) η τιμή της μετοχής της Finansbank, κατρακυλώντας στα 2,50 $. Στα 3,2 δισ. $ περιορίζεται πλέον η χρηματιστηριακή αξία της τουρκικής θυγατρικής, όταν το 2012 η αποτίμησή της ήταν 6,4 δισ., από 10,2 δισ. το 2011 και 13,1 δισ. το 2010.

Σημειωτέον, πως το 2009, όταν δηλαδή ξεκινούσε η μεγάλη διόρθωση των ελληνικών τραπεζών (και της μετοχής της Εθνικής) η αποτίμηση της Finansbank έφθανε μέχρι τα 14,4 δισ. $.

Σημαντική η απομείωση της χρηματιστηριακής θέσης της θυγατρικής (η Εθνική συμμετέχει άμεσα με 77,23% και μέσω των NBG Holdings και NBG Finance με 17,6% στο μετοχικό κεφάλαιό της), εξίσου βαρύ όμως το... τίμημα και από τη συνεχιζόμενη «βουτιά» της τουρκικής λίρας (έναντι δολαρίου- ευρώ).

ΤΟΥΡΚΙΑ: Μ. Τσαβούσογλου o διάδοχος του Μπαγίς


Ισως ένα από τα πιο κρίσιμα πόστα της τουρκικής διπλωματίας, αυτό του αρμόδιου υπουργού για θέματα της ΕΕ, το οποίο έμεινε κενό μετά την εμπλοκή του ονόματος του Εγκεμέν Μπαγίς στο σκάνδαλο διαφθοράς, κατέλαβε ο πολύπειρος σε θέματα διεθνών σχέσεων και έμπιστος του Ερντογάν Μεβλούτ Τσαβούσογλου. 

Η χθεσινή του δήλωση-απάντηση προς τον Στέφαν Φούλε καταδεικνύει ότι ο βουλευτής Αττάλειας, που το 2010 αποτελούσε την πρώτη επιλογή για το εν λόγω υπουργείο αλλά δεν το ανέλαβε εξαιτίας ανειλημμένων υποχρεώσεων ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Συμβουλίου της Ευρώπης, είναι ένα δείγμα της αφοσίωσής του προς το κυβερνών κόμμα και τον πρωθυπουργό Ερντογάν.

Ο 45χρονος Τσαβούσογλου, που είναι ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, αποφοίτησε το 1988 από το Πανεπιστήμιο της Αγκυρας με πτυχίο στις Διεθνείς Σχέσεις και εν συνεχεία πήρε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών και διδακτορικά από το Πανεπιστήμιο του Λονγκ Αϊλαντ, το Πανεπιστήμιο Μπίλκεντ και το London School of Economics. Η πρώτη του εκλογή στο Κοινοβούλιο της Τουρκίας ήρθε το 2002 και έκτοτε εκλέγεται συνεχώς, ενώ το 2009 διατέλεσε πρόεδρος της Αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής για θέματα Μετανάστευσης, Προσφύγων και Πληθυσμού. 

Ηδη από το 2003 είναι μέλος του Κοινοβουλίου του Συμβουλίου της Ευρώπης.

"Επίγεια σοφία"


Αυτός ο γέρος, φαλακρός απατεώνας, ο Χρόνος.
Ben Johnson, 1572-1637, Άγγλος ποιητής

Ο Χρόνος πετάει από πάνω μας αλλά αφήνει τη σκιά του πίσω.
Nathaniel Hawthorne, 1804-1864, Αμερικανός συγγραφέας

Προσοχή: οι μέρες στο ημερολόγιο είναι πιο κοντά απ’ ό,τι φαίνεται.
Αγνώστου


Σαν σήμερα (31/12/ΧΧΧΧ)


1968: Το πρώτο υπερηχητικό επιβατικό αεροπλάνο, το σοβιετικό «Τουπόλεφ 144», κάνει την παρθενική του πτήση.
 
 
1822: Λήγει η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου από τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιουταχή


 


1999: Ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναλαμβάνει την προεδρία της Ρωσίας, διαδεχόμενος τον Μπόρις Γιέλτσιν.



 
1937: Γεννήθηκε ο Άντονι Χόπκινς, αμερικανός ηθοποιός.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η συνιστώσα «JP Morgan»!


Μου λείπουν 999.999 ευρώπουλα για το πρώτο μου εκατομμύριο. Χριστούγεννα γαρ, δυο κόρες, τέλη και φόρος πολυτελείας, ήθελε κι η Electra Glide του 1970, ο «κύριος Ενωματάρχης», κάτι μερεμέτια στο καρμπιρατέρ και στη μίζα, κι έτσι το χαρτοφυλάκιό μου ανύπαρκτο κι οι καταθέσεις μου κοιτάνε με φθόνο αυτές των συντρόφων Τσακαλώτου, Παπαδημούλη, Τσουκαλά, Σταθάκη, Βαλαβάνη κι άλλων αγωνιστών κατά των «διεθνών τοκογλύφων», του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και με κάτι ρέστα «αντιφασισμό».

Εγώ το ήξερα, αλλά μετά τη δημοσίευση των «πόθεν έσχες» ξέρετε πια όλοι ότι έχουμε την πιο χλιδάτη και σινιέ Αριστερά. Στο 'να χέρι η κόκκινη σημαία και στο άλλο το κοχίμπα. Με το χάρτινο δαχτυλίδι επάνω, όπως οι κάγκουρες στο Κολωνάκι, για να καταλαβαίνει η πλέμπα που περνάει τι φουμάρεις. Κάτι σαν Φιντέλ, αλλά στο φλώρικο. Πολύ φλώρικο κι εντελώς άκαπνο, γιατί, όσο να ’ναι, ο Φιντέλ έχει φάει μπαρούτι με τη σέσουλα. Διαβάστε το «100 ώρες με τον Φιντέλ» του Ραμονέ, και άμα βρείτε ομοιότητες με αυτούς εδώ, κερδίζετε μια φωτογραφία του κτιρίου της JP Morgan και του Τσακαλώτου.

Δεν τα κλέψανε. Αλλοι απ’ τον μπαμπά τους τα 'χουνε, λένε, άλλοι από τα μισθά τους στο ευαγές ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.

Πάντως το να παθαίνεις φαρυγγίτιδα από το ξελαρύγγιασμα κατά των «τοκογλύφων», των «μερκελιστών» και να τζογάρεις ή έστω να επενδύεις πεντακοσαριές χιλιάρικα σε αυτούς, στο εξωτερικό, ε, είναι ένα θέμα. Εκτός κι αν είναι κι αυτό εισοδισμός, καμιά μυστική στρατηγική της ροκαμπίλι αριστερής φαβορίτας του Αλέξη για να αλώσει την ίδια την καρδιά του καπιταλισμού. Πού ξέρετε, αφού χώσουν πολλά φράγκα στα funds οι χλιδάτοι κουμουνδουρέοι, την ώρα που ο καπιταλισμός θα πάει για σιέστα, να χωνέψει τα υπερκέρδη από τον τρίτο κόσμο και τα PIGs του πρώτου, θα κάνουν με ρεσάλτο την BlackRock κολλεκτίβα με CEO την Γαϊτάνη.

Για να μιλήσουμε όμως σοβαρά, αυτό το είδος της Αριστεράς δεν είναι απλά χλιδάτοι και σινιέ, «Αριστερά του χαβιαριού», που έλεγε ο Μιτεράν. Πάνω απ΄ όλα είναι υποκριτές.

Οταν τεράστιο ζήτημα είναι η έλλειψη ρευστότητας στο τραπεζικό μας σύστημα, όταν χοροπηδάς να ελεγχθούν όσοι έβγαλαν με την κρίση τα λεφτά τους έξω και σε κάθε δεύτερη φράση σου είναι η «λίστα Λαγκάρντ» κι εσύ έχεις επενδύσει χρήμα με ουρά σε ξένους οίκους ή εξακολουθείς να έχεις παχιές παχιές καταθέσεις στο εξωτερικό, τότε είσαι για πολιτικές «λεμονόκουπες», να σε κογιονάρουν κι οι αδέσποτοι σκύλοι στο Σύνταγμα.

Θυμίζω ότι ο πρωθυπουργός είχε λογαριασμό στο Βέλγιο με τους μισθούς του ως ευρωβουλευτής. Τι έκανε, με την κρίση, όταν όλοι τα έβγαζαν ζούλα έξω, μη τυχόν και κλατάρουμε ως χώρα και τα χάσουν; Θυμάστε; Τα έφερε στην Ελλάδα. Ολοι τα έβγαζαν, εκείνος τα έφερε εδώ, να έχουν το ίδιο ρίσκο με τα χρήματα του τελευταίου Ελληνα μικροκαταθέτη.

Αρα λοιπόν νόμιμο να διαθέτεις, να επενδύεις, να καταθέτεις τα νομίμως κτηθέντα λεφτά σου όπου σου κάνει κέφι - κι εκτός Ελλάδος, άμα λάχει.  

Ηθικό όμως δεν είναι να τα επενδύεις σε οίκους που καταγγέλλεις ως κερδοσκοπικούς σε βάρος της χώρας σου ή να τα παραχώνεις σε τράπεζες της Εσπερίας. 

Ηθικό δεν είναι να έχεις παχυλές καταθέσεις στο εξωτερικό, όταν η ρευστότητα στο εσωτερικό είναι κρίσιμο ζήτημα κι όταν μέμφεσαι αυτούς που έκαναν το ίδιο με σένα.

Και βέβαια, μπαίνει κι ένα άλλο ζήτημα: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι «Πολύδωρες» της... εύφορης Ελλάδας

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Μάλλον αδιάβαστος πιάστηκε ο ευρυμαθής Βύρων Πολύδωρας ο οποίος αγνοεί τον Άγγλο συγγραφέα, Samuel Johnson που είχε γράψει: «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων».

Αν τον γνώριζε, πιθανότατα να μην αποτελούσε τον γνήσιο εκπρόσωπο του μεταπολιτευτικού «πάρτι» που στήθηκε από μια ομάδα πολιτικών οι οποίοι «πούλησαν» όσο κανείς ανέξοδο πατριωτισμό και εθνικισμό, την ίδια στιγμή που έκαναν τα πάντα για να το κομματικό και προσωπικό τους όφελος.

Ο κώδικας συμπεριφοράς του Μπουσίντο, δηλαδή το αξιακό σύστημα των σαμουράι, που υποτίθεται ότι υπηρέτησε στον πολιτικό του βίο ο κ. Πολύδωρας, προφανώς ήταν αυτός που τον πρόσταξε να προχωρήσει στην καταψήφιση του φόρου στα ακίνητα και στη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία. Κι αν αληθεύουν οι φήμες, τότε το επόμενο βήμα του στην πολιτική, ο παλαίμαχος εκπρόσωπος του παλαιοκομματισμού στην Ελλάδα, θα το κάνει ως επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Εκεί, δηλαδή, που θα βρει άξιους εκπροσώπους του άκρατου λαϊκισμού, ο οποίος βάζει πάνω από το εθνικό συμφέρον την ψηφοθηρία. Ακόμη και με την υποστήριξη θεωριών όπως οι «ψεκασμοί». Εκτός κι αν ηγηθεί ενός κινήματος της «λαϊκής» Δεξιάς.

Η περίπτωση του Βύρωνα Πολύδωρα δεν είναι μοναδική στην Ελλάδα, αντιθέτως θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, κομματικών στελεχών και πολιτών που γαλουχήθηκε με το σύνθημα «Αμύνεσθαι περί πάρτης».  

Οι Πολύδωρες της «εύφορης Ελλάδας» έχουν ως χαρακτηριστικό γνώρισμα τη διγλωσσία. 

 Από τη μια πουλάνε τιμιότητα, εθνική αυταπάρνηση, πατριωτισμό και «ελληνικά ιδανικά» κι από την άλλη ψηφοθηρούν ασύστολα, διορίζουν τα «δικά τους παιδιά» σε βάρος άλλων, ενίοτε βάζουν το χέρι στο μέλι.

 Από τη μια εμφανίζονται προστάτες των δίκαιων του λαού και της πατρίδας και από την άλλη ασελγούν στο «πτώμα» που αφήνει πίσω της η οικονομική κρίση. Και στην πιο κρίσιμη στιγμή λιποτακτούν λησμονώντας ότι είναι από τους βασικούς υπαίτιους της καταστροφής της Ελλάδας.

Ενας τέτοιος «Πολύδωρας» είναι και ο Μ. Λιάπης, ο οποίος από τη μια δήλωνε φτωχός συνταξιούχος που δεν έχει να πληρώσει, γι' αυτό κι έβγαλε πλαστές πινακίδες, κι από την άλλη, κάνει χλιδάτες διακοπές σε εξωτικούς παραδείσους. 

Τέτοιος «Πολύδωρας» είναι και ο πρωταγωνιστής των ημερών, Χάρης Τομπούλογλου. Βγαλμένος από τα σπλάχνα της Νέας Δημοκρατίας, διακήρυττε την ηθική στην πολιτική και την ίδια ώρα έπαιρνε μίζες.

Οι... πράσινοι «Πολύδωρες» της μεταπολίτευσης ήταν αυτοί που έκαναν το «πάρτι» με τα εξοπλιστικά προγράμματα και τις μίζες εκατομμυρίων που κάνουν τον κόσμο να μένει με το στόμα ανοιχτό. Τσοχατζόπουλος, Σμπώκος, Κάντας, έμποροι όπλων, μεσάζοντες και στρατιωτικοί στο Πεντάγωνο «τυλιγμένοι» με την ελληνική σημαία, αγόραζαν όπλα με το αζημίωτο φυσικά.  

Ολους αυτούς τους «Πολύδωρες» τους βλέπουμε στα πρόσωπα εκατοντάδων «Μαυρογιαλούρων» που ορκίζονται πίστη στο Σύνταγμα και τους νόμους, την ίδια ώρα που διορίζουν παράνομα χιλιάδες ή που κάνουν κάθε είδους ρουσφέτι για ψηφοθηρικούς λόγους, ανεξάρτητα αν αυτά ήταν που βούλιαξαν τη χώρα.

Η «Μαυρογιαλούρια» πολιτική τάξη που σε καμιά περίπτωση δεν ήξερε ότι «υπάρχει και φιλότιμο», όπως το ανακάλυψε ο Κωνσταντάρας στη γνωστή ταινία, έπρεπε να έχει έναν γνήσιο «αρχηγό».

  Ποιος καλύτερος από τον Βύρωνα Πολύδωρα, ο οποίος ξεκίνησε το 1976 από την ΟΝΝΕΔ, ενώ από το 1981 είναι βουλευτής;

Μορφωμένος, όπως ο ίδιος πιστεύει, έχει μείνει στην ιστορία με τις απίστευτες ατάκες του αλλά και με τα... δύο καπέλα του. Από τη μια υπερασπιστής του δικαίου το οποίο μάλιστα έχει αναλύσει σε βιβλία του όπως: «Περί Αξιοκρατίας», «Μπουσίντο: Ο Κώδικας των Σαμουράι», «Μετά Παρρησίας», «Περί Κηνσόρων». Κι από την άλλη πρώτος στην πολιτική φαυλότητα με διορισμούς και ρουσφέτια.

Το 2004 ο κ. Πολύδωρας δεν υπουργοποιήθηκε διότι είχε πετάξει την απίστευτη ατάκα για το, «διορισμό των γαλάζιων» παιδιών που θα αντικαθιστούσαν τα «πράσινα παιδιά» της πασοκοκρατίας.


Ένα «γαλάζιο» παιδί, και μάλιστα βιολογικά δικό του, η Μαργαρίτα Πολύδωρα, αποκαταστάθηκε από τον ίδιο τον πατέρα της. Μάιος του 2012 ο Βύρων Πολύδωρας γίνεται πρόεδρος της Βουλής για μία ημέρα και προλαβαίνει να διορίσει σε οργανική θέση στη Βουλή την κόρη του. «Αν έμενε άλλη μία ημέρα θα διόριζε και την άλλη κόρη του», είπαν κάποιο,ι για να απαντήσει ο «Σαμουράι» της ΝΔ: «Γιατί τόσος πόλεμος τώρα; Έκανα κάτι κρυφά; Ή παράνομα; Μήπως γιατί κάποιοι δεν χώνεψαν ακόμη το γεγονός ότι εξελέγην πρόεδρος της Βουλής με 179 ψήφους, όταν το κόμμα μου είχε μόνον 108 ψήφους;» 

Βεβαίως, ο κ. Πολύδωρας έκανε κι άλλο ρουσφέτι. Ζήτησε να δοθεί επίδομα 1.000 ευρώ στους υπαλλήλους της Βουλής, παρ' ότι αυτή ήταν κλειστή λόγω των δύο απανωτών εκλογικών αναμετρήσεων.

Η αποκατάσταση των θυγατέρων είχε ξεκινήσει λίγα χρόνια νωρίτερα όταν ως υπουργός αυτές εργάζονταν δίπλα του. «Τις έχω εδώ για να εκπαιδεύονται στη σύγχρονη διοικητική γραφειοκρατία [...]. Κυρίως τις θέλω εγώ κοντά μου και μάλιστα η αμοιβή τους είναι, εν παρενθέσει, ένας μισθός και για τις δύο. Όχι δύο, αλλά ένας ταπεινός μισθός». Εκανε και οικονομία ο κ. Πολύδωρας.

Ως υπουργός Δημόσιας Τάξης ήταν ο εμπνευστής της αποκατάστασης χιλιάδων «γαλάζιων» παιδιών της περιόδου 1990-1993 με την ίδρυση της Αγροφυλακής στην οποία πρόλαβαν και εντάχθηκαν 1.000 αγροφύλακες, ενώ ο σχεδιασμός ήταν για 4.500 προσλήψεις. Ο κ. Πολύδωρας υπηρετούσε τότε το δόγμα «λεφτά υπάρχουν», ασχέτως αν πολλοί αγροφύλακες προσελήφθησαν σε ηλικία πάνω από 45 ετών.

Ο... εριφιότροφος που έκανε αγγαρείαΟι ατάκες που έγραψαν ιστορία

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το παράπονο του Τομπούλογλου και η "πυραμίδα" που "έκρυβε" τον Πούλο που αρπάξαμε ως κοινωνία

Γραφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Μέσω της πτώσης του –της δεύτερης και, ας ελπίσουμε, οριστικής– ο Χάρης Τομπούλογλου μας άφησε παρακαταθήκη, ως οιονεί πνευματική κληρονομιά στον τόπο, το θυμωμένο του παράπονο, εκπεφρασμένο με τη δύναμη της αμεσότητας που έχει η καθομιλουμένη: «Εγώ μ*** είμαι; Για μένα δεν θα βγει κάτι; Αυτοί θα πάρουν 190.000 κι εγώ τίποτα;». 

Αν πιστέψουμε τις εφημερίδες που επικαλούνται τη δικογραφία, αυτές είναι φράσεις του επ’ αυτοφώρω συλληφθέντος για το κακούργημα της απόπειρας εκβίασης προέδρου του Δ.Σ. του Νοσοκομείου Παίδων από τις συνομιλίες του με εκπροσώπους της διαφημιστικής εταιρείας που προσπαθούσε να εκβιάσει. Εχουν καταγραφεί από την Αστυνομία.

Εμβληματικές φράσεις – και ιδίως η πρώτη. Αποδίδουν γλαφυρά το πνεύμα που διείπε την κομματική εξουσία κατά την καλύτερη περίοδο που γνώρισε η ωραιότερη χώρα του κόσμου, την εποχή προτού οι κουτόφραγκοι χάσουν τον έλεγχο του προαιώνιου φθόνου τους και αποφασίσουν να μας στερήσουν το «δικαίωμα στο όνειρο». Διότι περίπου ως δικαίωμα φαίνεται ότι αντιλαμβανόταν ο Τομπούλογλου την ευκαιρία να βγάλει κι αυτός κάτι. Δεν ήταν μ*** ο άνθρωπος, το είπε. Αλλά και ποιος ήθελε να του αρμόζει η ιδιότητα την οποία δηλώνει η λέξη που αρχίζει από μι;  

Το βλέπουμε τώρα, που το σχήμα της πυραμίδας αρχίζει κάπως να διακρίνεται: 
Οι Τσοχατζόπουλοι των εκατομμυρίων στην κορυφή, οι Κάντες με τις τσάντες των 650.000 δολαρίων κάπου στη μέση κι από κάτω οι φουκαράδες Τομπούλογλου για να μαζεύουν τα ψίχουλα των 25.000. Κι όλοι αυτοί μαζί, με τη νοοτροπία του Λιάπη: να νομίζουν ότι ο κόσμος τους ανήκει και να συμπεριφέρονται σαν φεουδάρχες στα πατρογονικά τους κτήματα.

Αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που πάντα ακουγόταν; 

 Και δεν ακουγόταν επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε όλοι να νιώθουμε ότι το ξέρουμε, ότι ήταν η πραγματικότητα, έστω και αν δεν είχε επισήμως αποδειχθεί;  

Καλύτερα, λοιπόν, να στρέψουμε την προσοχή στο καινούργιο, αντί να μηρυκάζουμε τη μιζέρια μιας εποχής που πρέπει να τελειώσει. Και το καινούργιο είναι ότι μάλλον αυξάνονται αυτοί τους οποίους οι Τομπούλογλου απαξιώνουν ως «μ***». Αυξάνονται, δηλαδή, εκείνοι που δεν ανέχονται άλλο να γίνονται θύματα του κάθε Τομπούλογλου και τον καταγγέλλουν στις Αρχές.  

Αυξάνονται επίσης οι περιπτώσεις κρατικών λειτουργών, που παρά τη μείωση των αμοιβών τους, εκπληρώνουν το καθήκον τους στο ακέραιο, χωρίς εκπτώσεις. Από τους δικαστικούς που δούλεψαν σκληρά για να βρεθεί η άκρη με τις μίζες του Τσοχατζόπουλου και του Κάντα, μέχρι τους αστυνομικούς που δεν ψάρωσαν με τη «μούρη» του Λιάπη, αλλά και τους πολιτικούς προϊσταμένους τους οι οποίοι στήριξαν και ενθάρρυναν τη στάση τους, μπορεί ο καθένας, αρκεί να έχει τη διάθεση, να αναγνωρίσει το καινούργιο και ελπιδοφόρο σε όλα αυτά που κάποτε δεν θα έρχονταν στη δημοσιότητα, επειδή το κλίμα της εποχής δεν θα το επέτρεπε, επειδή –είπαμε– κανείς δεν ήθελε να έχει τον ρόλο εκείνου που τον χαρακτηρίζει η λέξη από μι.

Δεν μειώνεται η σημασία των περιστατικών αυτών, επειδή δεν είναι όσα θα θέλαμε και δεν σημειώνονται όπου θα θέλαμε. Σημασία έχει ότι είναι εμφανώς περισσότερα απ’ ό,τι παλαιότερα και ότι σχηματίζουν μια τάση που πρέπει να ενισχυθεί.  

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο στο οποίο να μπορούμε να ελπίζουμε. Διότι οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι ξαφνικά θα κάνουμε το άλμα προς μια κοινωνία αγγέλων. (Αλλωστε, τα είπαμε αυτά, άγγελοι δεν υπάρχουν – μόνον Αγγλοι...) Ούτε μπορούμε να ελπίζουμε σε μαγικές συνταγές τις οποίες θα εφαρμόσουν οι «καλοί», που θα έλθουν για να εκδιώξουν τους «κακούς». Ο καθένας μας μπορεί να είναι εξίσου καλός ή κακός. Το μόνο που διαφοροποιεί την κοινωνική συμπεριφορά μας είναι οι θεσμοί, εφόσον λειτουργούν προς όφελος του συνόλου. Επομένως, αυτό που χρειάζεται δεν είναι ούτε ρητορείες ούτε φλυαρίες: 

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΚΥΠΡΙΑΚΟ: «Στο ίδιο έργο θεατές» με παζάρια για το κοινό ανακοινωθέν



«Στο ίδιο έργο θεατές»... Αν δεν ήταν στίχοι τραγουδιού, θα μπορούσε να είναι η περίληψη των εξελίξεων των τελευταίων ημερών στο Κυπριακό. 

Προτάσεις, αντιπροτάσεις, παρεμβάσεις, παρασκήνιο και βήμα σημειωτόν. 

Το ίδιο σκηνικό στήθηκε άπειρες φορές από το 1974 έως σήμερα και η κατοχή παραμένει κατοχή, οι έποικοι έποικοι και οι προοπτικές λύσης τόσο κοντά όσο και μακριά.


Η αδυναμία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων να καταλήξουν σε συμφωνία για το κοινό ανακοινωθέν, που θα επιτρέψει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, δημιουργεί ερωτήματα για την προοπτική συμφωνίας σε πλαίσιο λύσης, όταν θα πρέπει οι δύο πλευρές να καταλήξουν επί όλων των πτυχών που συνθέτουν ένα από τα μακροβιότερα διεθνή προβλήματα. Η εικόνα του παζλ, όμως, στην παρούσα περίοδο είναι σαφώς διαφοροποιημένη από το παρελθόν, λόγω της παραμέτρου του εντοπισμού φυσικού αερίου και των ισχυρών ενδείξεων για ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στην κυπριακή ΑΟΖ.


Παρά το γεγονός ότι η Λευκωσία αλλά και ο διεθνής παράγοντας εκτιμούν πως οι προοπτικές στον ενεργειακό τομέα μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά για επίλυση του Κυπριακού, η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή ηγεσία δεν φαίνεται να συμμερίζονται αυτή τη θέση, καθώς δεν υπάρχουν ενδείξεις για ουσιαστική διαφοροποίηση των θέσεών τους, που καθιστούν προτεραιότητα την αναγνώριση του ψευδοκράτους και την αναγνώριση κυριαρχίας στο τουρκοκυπριακό κρατίδιο σε μια μελλοντική ομοσπονδία.



Φυσικό αέριο - πετρέλαιο, Κυπριακό και ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην Ε.Ε. είναι τα στοιχεία που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως κίνητρα για λύση του Κυπριακού. Η Τουρκία, διατηρώντας ανοικτό το μέτωπο της Κύπρου, είναι δύσκολο να προχωρήσει απρόσκοπτα τον ενταξιακό διάλογο με τις Βρυξέλλες, αλλά και να μετατραπεί σε κομβικό σημείο του ενεργειακού χάρτη στην ανατολική Μεσόγειο.


Παράλληλα, είναι υποχρεωμένη να συνεχίσει να επωμίζεται το πολιτικό και οικονομικό βάρος της στρατιωτικής κατοχής εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι προφανές ότι η επίλυση του Κυπριακού θα διευκόλυνε την Αγκυρα. Ωστόσο, υπάρχουν δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας που θεωρούν πως το Κυπριακό «λύθηκε» με την εισβολή του 1974 και, προκειμένου να υπάρξει άλλη... διευθέτηση, δεν πρέπει να σημειωθεί υποχώρηση από το στόχο της δημιουργίας ενός τουρκικού κράτους στη βόρεια Κύπρο, ακόμα και με τη μορφή ομόσπονδης κυρίαρχης πολιτείας. Αυτός είναι και ο λόγος που το θέμα της κυριαρχίας εμποδίζει την επίτευξη συμφωνίας σε κοινό ανακοινωθέν.

Υποπτες σκέψεις

Αν η ελληνοκυπριακή πλευρά αποδεχθεί την αναγνώριση κυριαρχίας ή κατάλοιπου κυριαρχίας στο «συνιστών τουρκοκυπριακό κρατίδιο», δημιουργούνται προφανείς κίνδυνοι. Αν προκύψουν προβλήματα μετά την επίλυση του Κυπριακού, το «κυρίαρχο τουρκοκυπριακό κρατίδιο» μπορεί να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες, μπορεί να αποσχιστεί, μπορεί να ενωθεί με την Τουρκία, χωρίς να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Κάτι τέτοιο θα αναγνώριζε μονομερή δικαιώματα στον ορυκτό πλούτο (φυσικό αέριο - πετρέλαιο), μετατρέποντας την Τουρκία ουσιαστικά σε συνιδιοκτήτη.


Η Λευκωσία έχει καταστήσει σαφές ότι οι Τουρκοκύπριοι δικαιούνται μερίδιο από τα έσοδα που θα προκύψουν, αλλά μόνο μετά την επίλυση του Κυπριακού. Παράλληλα, δεν αποκλείεται η συνεργασία της Τουρκίας με τη δημιουργία αγωγού, αν και εφ' όσον η Αγκυρα συμβάλει θετικά στην ομαλοποίηση της κατάστασης στην Κύπρο, με τον τερματισμό της κατοχής και την αποχώρηση των στρατευμάτων και των εποίκων. Η Τουρκία φαίνεται, όμως, πως θεωρεί ότι μπορεί να επιτύχει οφέλη από το φυσικό πλούτο της Κύπρου, με παράλληλη παρουσία της μέσω του τουρκοκυπριακού κρατιδίου.

Προοπτικές

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ασταθής και απρόβλεπτος γείτονας για άγνωστη χρονική διάρκεια


Οι εσωτερικές εξελίξεις στην Τουρκία κινδυνεύουν να αποτελέσουν μια τομή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και ισορροπίες, καθώς μια αστάθεια μακράς διαρκείας φαίνεται να είναι η ορατή προοπτική για τον ανατολικό μας γείτονα.

Από την ανακήρυξη της Δημοκρατίας από τον Κεμάλ το 1923 μέχρι και το 2010 υπήρχε ένα σταθερό δεδομένο για την Αθήνα: με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είτε ως απόλυτος κυρίαρχος στο προσκήνιο, είτε από το παρασκήνιο ως Βαθύ Κράτος, είτε ως στεγανό τμήμα της εκτελεστικής εξουσίας που δεν υπόκειται στη νομιμοποίηση της λαϊκής βούλησης η Στρατιωτική Ηγεσία ως βασικός εκφραστής του Κεμαλικού Κατεστημένου όριζε τις εσωτερικές, τις περιφερειακές και τις διεθνείς ισορροπίες της Τουρκίας.

Με την αποκάλυψη και τη δικαστική διερεύνηση των συνωμοσιών Εργκενεκόν και Βαριοπούλα, που περιελάμβαναν και προβοκάτσιες σε βάρος της Ελλάδας, οι στρατηγοί έγιναν ισοβίτες, και το κύρος των Ενόπλων Δυνάμεων καταβαραθρώθηκε καθώς από εγγυητής του κοσμικού κράτους παρουσιάστηκε στην κοινή γνώμη σαν παρακρατικός μηχανισμός εκτός νομιμότητας και στα όρια πρακτικών του υποκόσμου.

Σήμερα η πολιτική ηγεμονία-κυριαρχία του Ερντογάν πλήττεται ανεπανόρθωτα χωρίς στη θέση του κατεδαφισθέντος κεμαλικού κατεστημένου να έχει οικοδομηθεί μια ευρύτερης αποδοχής θεσμική συνταγματική και πολιτική νέα τάξη. Κανείς δεν νοσταλγεί τους στρατηγούς, αλλά πολλοί είναι αυτοί που φοβούνται ότι ο Ερντογάν απεργάζεται σχέδια ενισχυμένης προσωπικής εξουσίας που παραπέμπουν περισσότερο στον Ναζαρμπάγιεφ του Καζακστάν και στον Αλίεφ του Αζερμπαϊτζάν παρά σε μιά υπερενισχυμένη προεδρία γαλλικού τύπου.

Το πολιτικό Ισλάμ, τουλάχιστον σε επίπεδο μηχανισμών, βρίσκεται σε οριακή αντοχή της ενότητάς του λόγω της μετωπικής σύγκρουσης Ερντογάν-Γκιουλέν,
ενώ μετά την απαγόρευση του αλκοόλ και της δαιμονοποίησης του καλλωπισμού των γυναικών, η εξέγερση της πλατείας Ταξίμ και οι αποκαλύψεις για διαφθορά παρουσιάζονται από τον πρωθυπουργό σαν συνωμοσία της Δύσης και του Ισραήλ. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε την πτώση της λίρας και τα ιστορικά χαμηλά στο χρηματιστήριο, τότε διαπιστώνουμε ότι η αστάθεια στη γειτονική μας χώρα μπορεί να πάρει μορφή συνολικής κρίσης, με την εξωτερική πολιτική να υπηρετεί πλέον όσο ποτέ εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες.

Με το γυαλί να έχει ραγίσει οριστικά μεταξύ Αγκυρας από τη μία μεριά και Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ από την άλλη, με τη Ρωσία, το Ιράκ και το Ιράν να είναι εξοργισμένοι με την πολιτική Ερντογάν στη Συρία αλλά και σε σχέση με το Βόρειο Ιράκ, και τέλος με την ευρωπαϊκή προοπτική να έχει ναυαγήσει έστω και με τη μορφή ειδικής σχέσης, η αστάθεια μακράς διαρκείας στο εσωτερικό του ανατολικού μας γείτονα πλαισιώνεται από μια πρωτοφανή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας περιφερειακή απομόνωση ή καλύτερα μια στρατηγική δύσπνοια. 

Εκεί που συναντώνται η εσωτερική αστάθεια και η περιφερειακή απομόνωση είναι το Κουρδικό:  

TOYΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: H κρίση δυστυχώς αφορά ΑΜΕΣΑ και την Ελλάδα


Οι πρόσφατες αποκαλύψεις των σκανδάλων διαφθοράς έχουν πλήξει το κύρος του Ταγίπ Ερντογάν στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Ο άνθρωπος που παρουσιαζόταν ως ο μεγάλος πολέμιος των σκοτεινών οικονομικών συμφερόντων και της διαπλοκής που υπηρετούσαν οι κοσμικές κυβερνήσεις του παρελθόντος έχει δεχθεί βαρύ πλήγμα που δύσκολα θα επουλωθεί. Ο δρόμος για την αναρρίχησή του σε μια ισχυροποιημένη προεδρία της Δημοκρατίας, μέσα από την εκλογή του Αυγούστου που για πρώτη φορά θα γίνει απευθείας από τον λαό, έχει καταστεί δύσβατος.

Πολλοί Τούρκοι – πολιτικοί, διπλωμάτες, επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί, όχι απαραίτητα ενθουσιώδεις υποστηρικτές της αντιπολίτευσης, δεν κρύβουν την αγωνία τους για την πορεία που ακολουθεί το τελευταίο διάστημα η χώρα τους. Μιλάς με σοβαρούς ανθρώπους που, ακόμη και αν διαφωνούν, είναι πρόθυμοι να υπηρετήσουν με αφοσίωση την κυβέρνησή τους και εισπράττεις δυσφορία και συχνά αγανάκτηση για τις αμφιλεγόμενες γεωπολιτικές επιλογές του Ερντογάν.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την Τουρκία και τον λαό της.  

Οταν πρόκειται για τη 17η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, σε μια τόσο ευαίσθητη γεωγραφική θέση, αφορά πολλούς.  

Και, πρωτίστως, φυσικά, την Ελλάδα: