Παραφωνία της Αφροδίτης Μάνου για τον νεκρό Μαζωνάκη: «Δεν τον ήξερα ούτε αυτόν, ούτε τη δουλειά του», σάλος στα σόσιαλ https://t.co/tUglSALZ1O
— Miltiadis Benakis (@BenakisM) September 14, 2026
Σκατόψυχη
Η Αφροδίτη η Μάνου είπε να τοποθετηθεί και αυτή για την ιστορία του Μαζωνάκη.
Με τον Μαζωνάκη ακόμη άταφο βγήκε λοιπόν πειραγμένη για το λαϊκό προσκύνημα να τοποθετηθεί.
Το είδε από την μεριά της κουλτούρας που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και λίγο πολύ εξέφρασε την απελπισία της γιατί αλλιώς τα ήθελε τα πράγματα και αλλιώς βλέπει ότι έχουν εξελιχθεί.
Και άκουσε πολλά από πολλούς .
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι τι είπε η κα Μάνου αλλά τι ήθελε να πει και δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να το πει.
Όλοι αυτοί που πήγαν να αποχαιρετήσουν με τον τρόπο τους τον Μαζωνάκη είναι αυτοί που δεν κατάφερε η πλευρά της Μάνου να προσεγγίσει.
Είναι αυτοί που είχαν μπροστά τους ένα κενό και το κενό αυτό το κάλυψε όπως και όσο το κάλυψε ο Μαζωνάκης.
Και δεν είναι νέο το φαινόμενο.
Κάποτε πιο παλιά είχαμε τον ΛΕΠΑ
Όλοι πάνω στα τραπέζια να μερακλώνονται με το μεγάλο σουξέ «να πεθάνουν οι γυναίκες να πεθάνουν»
Και σιγά μην πέθαναν ……
Και ακολούθησαν άλλοι και άλλοι
Και μετά τον Μαζωνάκη θα βρεθεί κάποιος άλλος.
Η ζωή δεν αφήνει κενά και αυτό πρέπει να το ξέρουν όσοι πιστεύουν ότι μετά από αυτούς θα έλθει η συντέλεια του κόσμου.
Αλλά η συντέλεια αργεί
Αν κάποιος θέλει και μπορεί να δει διαλεκτικά τα πράγματα δεν ψάχνει για καρφιά στο φέρετρο.
Κοιτάει πρώτα ποιοι το έφεραν και μετά τι έχει μέσα.
Καλή η κουλτούρα και η λεγόμενη υψηλή διανόηση αλλά η ζωή συνεχίζεται ερήμην κάποιων που εννοούν να τα εξηγούν όλα και να τα ελέγχουν τάχα όλα.
«Καλές η ΗΠΑ και η Ρωσία μα έχω το δράμα μου και εγώ».
Μια νέα γενιά
---που κυνηγά 8μηνα προγράμματα ανεξάρτητα αντικειμένου και αυτά με γλείψιμο.
---που συλλέγει πτυχία, κάποια και με πληρωμή, που είναι παντελώς άχρηστα αν δεν ενδιαφερθεί ο βουλευτής τους να τους βρει κάπου μια θεσούλα με τον βασικό και έχει ο θεός που μάλλον δεν έχει.
δεν μπορεί να εγκαλείται γιατί ακούει και μερακλώνεται με το «ανήκω σε μένα» του Μαζωνάκη.
Θα μπορούσε να τραγουδήσει το «σώπα όπου να’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» αν πίστευε ότι κάποιος κάπου κρατάει «της καμπάνας το σκοινί».
Χρόνια τώρα έχουμε επιδέξια καταφέρει να απομυθοποιήσουμε τα πάντα και η ζωή θέλει και τον μύθο της να προχωρήσει.
Εκτός από το ψωμί υπάρχει και ο ουρανός και η γενιά αυτή στερείται και από τα δυο.
Κάποιοι παραιτημένοι προ ετών εννοούν τώρα να κάνουν κριτική γιατί (και) εμείς έχουμε παραιτηθεί.
Η γενιά της κας Μάνου πέρασε.
Έκανε ότι έκανε και προσέφερε ότι προσέφερε. .
Αν θέλει να κάνει κριτική για την επόμενη δεν μπορεί να αποποιείται των όποιων ευθυνών της.
Και δεν θα λέγαμε για ευθύνες αν η ίδια δεν έπαιρνε απρόσκλητη το ρόλο του αυστηρού κριτή.
Έτσι και αλλιώς «η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει την δική μας μελαγχολία».
Αλλά φαίνεται ότι ...
αλλάζει ακόμη χωρίς να λογαριάζει την θεωρία και τις προβλέψεις μας……
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου