Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Ωπα. Κάτι αλήθεια συνέβη εδώ. Δεν γίνεται κάθε μέρα τέτοια σύναξη – να κυκλώνει την εκκλησία το πλήθος. Να τραγουδάει με μια φωνή, σαν αρχαίος χορός, και να χορεύει, κλαίγοντας, γύρω από ένα φέρετρο, με χιλιάδες άλλους να μετέχουν στον θρήνο από τις οθόνες τους.
Δεν βλέπουμε κάθε μέρα τέτοια πύκνωση συναισθήματος. Από ένστικτο, οι επαγγελματίες της πολιτικής είδαν ότι ο θρήνος για τον Μαζωνάκη ήταν μια στιγμή σπάνια. Σπάνια και γι’ αυτό επικίνδυνη.
Οταν μαζεύεται τόσο ψυχικό φορτίο, δεν πρέπει να το αφήσεις αδέσποτο. Δεν πρέπει να το αγνοήσεις και να του επιτρέψεις να υποκύψει στην πολιτική του απόσταξη.
Οδηγημένος από αυτό το ένστικτο εμφανίστηκε ο υπουργός Υγείας τη δεύτερη ημέρα της εκδήλωσης του πένθους στον (φυσικό) δημόσιο χώρο. Πήγε στη Νίκαια, στον ναό και στο νεκροταφείο, για να απολογηθεί εκ μέρους της Πολιτείας και να ανακόψει έτσι τη ροή του θρήνου προς την κοίτη της πολιτικής οργής.
Εν είδει εξορκισμού, επανέλαβε μόνος του τη λέξη-κλειδί: το «σύστημα».
Προτού προλάβετε να στραφείτε κατά του συστήματος, εμφανίζεται ενώπιόν σας το ίδιο το «σύστημα» για να σας εξευμενίσει.
Προτού προλάβετε να αναρωτηθείτε, «αφού εκείνος, με τη φήμη και τα χρήματά του, πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, τι μπορώ να πάθω εγώ;», σας παρέχεται «αυτοπροσώπως» ένας καθησυχασμός.
Ούτε το σκάνδαλο για τους κομπογιαννίτες της ελίτ, ούτε η ανασφάλεια για την ιατρική ασυδοσία και την αδυναμία του κράτους να την ελέγξει μπορεί πάντως να εξηγήσει το ηφαιστειώδες πένθος για τον Μαζωνάκη.
Αλλες ήταν οι πηγές της πάνδημης αντίδρασης. Ηταν μάλλον η αυθόρμητη ανάγκη πολλών ανθρώπων να συναντηθούν στον τόπο ενός κοινού βιώματος· ανάγκη ενός συλλογικού υποκειμένου διασκορπισμένου σε παράλληλες ψηφιακές πραγματικότητες να επανασυσπειρωθεί. Να ξανανιώσει «μαζί».
Αλλά γιατί συντελέστηκε διά του Μαζώ το μαζί;
Γιατί να γίνει εκείνος ο δίαυλος μιας ομοψυχίας που δεν είχε εκδηλωθεί με τέτοια ένταση ούτε για τους «εθνικούς δημιουργούς» – για τον Μίκη ή για τον Σαββόπουλο;
Γιατί δεν επηρέασε ούτε καν η έκκεντρη περσόνα του εκλιπόντος –η queerness του και η επιδεικτική χλιδή του– τη λαϊκή αποδοχή του;
Πώς λιβάνισε ένα τέτοιο είδωλο ακόμη και η μακαριότητά του, ο Αρχιεπίσκοπος;
Ο Γιώργος γεννήθηκε στη Νίκαια και πέθανε ως Μαζώ στο Κολωνάκι. Η κοινωνική πίστα στην οποία είχε με μεγάλη επιτυχία μεταναστεύσει τον επέστρεψε πρόωρα ύπτιο στην κοιτίδα του, χωρίς τα διακριτικά της σταδιοδρομίας του. Χωρίς επίκτητες ιδιότητες και επιμελημένες ταυτότητες.
Τον…
έστειλε στη χωμάτινη αγκαλιά της γειτονιάς του γυμνό. Και γι’ αυτό πρόσφορο για κάθε θυμική χρήση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου