-Μπαμπά γιατί έβγαινε τόσα χρόνια ο Μητσοτάκης;
— oldschoolfileles (@oldfileles) September 4, 2026
-Για αυτό παιδί μου... pic.twitter.com/eXzBGiQvW1
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Η αυλαία σηκώθηκε στην Κρήτη. Η σεζόν ξεκίνησε με πλαστικές σημαίες και τρακτέρ. Ποτέ ξανά κανένα κόμμα δεν διεκδικούσε τόσο ακομπλεξάριστα να αναβαπτίσει τον εαυτό του στα απόνερα της ιστορίας του.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ντρέπεται να πουλάει το παρελθόν του. Δεν ντρέπεται που δεν βρίσκει να προσφέρει τίποτε πιο ελκυστικό από αυτό που υπήρξε κάποτε.
Ηταν η πιο γραφική εισβολή του παρελθόντος στην προεκλογική αγορά.
Το μωσαϊκό της αντιπολίτευσης συμπληρώθηκε από το νέο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του Αλέξη Τσίπρα. Και την επανεμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά ως «ρυθμιστικού παράγοντος». Στις θέσεις διεκδίκησης της εξουσίας –ή έστω της ανατροπής της– κάθισε το 1981, το 2015 και το 1993.
Θα αδικούσε κανείς τον Τσίπρα αν αγνοούσε την προσπάθειά του να πετάξει από πάνω του τον ΣΥΡΙΖΑ – τα πρόσωπα και την κομματική κουλτούρα. Ομως, την πειστικότητα της μεταμόρφωσής του, σε ένα πιο μετρημένο και γειωμένο πολιτικό προϊόν, την υπονομεύει πρώτος ο ίδιος όταν δεν στέργει να εξηγήσει τα νούμερα. Οταν αρκείται πάλι στο ρητορικό του τάλαντο –στις δύο-τρεις προμελετημένες ατάκες μέσα σε τρεις ώρες συνέντευξη– για να επανεκκινήσει την καριέρα του.
Θα αδικούσε κανείς τον Σαμαρά αν επέμενε να θυμίζει την παλαιά πατριωτική παραφορά του, που τον οδήγησε σε μια επίθεση πολιτικής αυτοκτονίας κατά του κόμματός του. Ομως, δεν παριστάνει ο ίδιος αυτή την καθήλωση όταν στέκεται μπροστά στην κάμερα για να αποδυθεί σε ένα καταγγελτικό ντελίριο, εφάμιλλο της βουκεφαλικής αφετηρίας του, χωρίς καν ένα νεύμα προς το μέλλον;
Απέναντι σε αυτές τις τρεις βασικές συνιστώσες της αντιπολίτευσης –ένα κόμμα-κειμήλιο, ένα προσωπαγές εγχείρημα πολιτικής πλασμαφαίρεσης, ένα γινάτι– προβάλλει η Νέα Δημοκρατία.
Προβάλλει ως μονόδρομος σταθερότητας, έχοντας υπέρ της το γεγονός ότι παραμένει η μόνη μαζική, συγκροτημένη πολιτική δύναμη της Μεταπολίτευσης, που διατηρεί ρεαλιστική την αξίωση να απευθύνεται τόσο στα αριστερά, όσο και στα δεξιά του πυρήνα της. Ενας πλουραλιστικός πολιτικός οργανισμός, που πλέον είναι ο μόνος με κυβερνητική τεχνογνωσία.
Αυτός ο τελευταίος όρος θα μπορούσε να διαβαστεί και ως ευφημισμός για την κόπωση της Ν.Δ. Διεκδικώντας τη δεύτερη τετραετία, η μητσοτακική Ν.Δ. υποσχόταν ότι θα κάνει όσα δεν πρόλαβε (στη Δικαιοσύνη, στο σύστημα υγείας, στην εκπαίδευση). Τώρα, διεκδικώντας τρίτη θητεία, είναι δύσκολο να λέει ότι δεν πρόλαβε. Γι’ αυτό και η «επαγγελία» της εξαντλείται σε ένα χρονοδιάγραμμα καταβολής ωφελημάτων. Τότε, τόσα, σε τόσους.
Με αυτό το μενού, κατασταλαγμένοι είναι μόνο οι ψηφοφόροι που καταψηφίζουν – που ξέρουν σίγουρα τι δεν θέλουν.
Με αυτό το μενού, πάμε, εκτός απροόπτου, σε εκλογές που...
θα τις κρίνει ο φόβος για το χειρότερο και όχι η προσδοκία. Και από την προεκλογική αφετηρία στη ΔΕΘ έχει κιόλας φανεί ποιος έχει το μονοπώλιο του φόβου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου