"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ , ΑΝΑΠΤΥΞΗ, και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η νέα Μεγάλη Ιδέα

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

(Το άρθρο είναι μια περίληψη της ομιλίας του Κώστα Στούπα την Τετάρτη 18/11/26 στη Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιά με τίτλο «Ελλάδα: Η νέα Μεγάλη Ιδέα…» )

 

Το 1947 η Ελλάδα δεν είχε τίποτα να εγγυηθεί. Γέφυρες ανατιναγμένες, λιμάνια γεμάτα κουφάρια, χωριά καμένα και ένας Εμφύλιος. Κι όμως, με τη στήριξη των συμμάχων το ελληνικό Δημόσιο έβαλε την υπογραφή του για να αγοράσουν Έλληνες εφοπλιστές εκατό Λίμπερτι, μεταχειρισμένα καράβια του πολέμου.

Το κράτος υπέγραψε, αλλά δεν ανέβηκε στη γέφυρα. Τα υπόλοιπα τα έκαναν οι καπετάνιοι. Σήμερα οι Έλληνες ελέγχουν περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου στόλου.

Την ιστορία αυτή τη διηγήθηκα προχθές στη Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιά, σε ανθρώπους που την ξέρουν καλύτερα από μένα, γιατί την έγραψαν οι οικογένειές τους. Δεν τη διηγήθηκα από νοσταλγία. Τη διηγήθηκα γιατί ο κόσμος ξαναμοιράζεται και η τράπουλα ανακατεύεται.

Όποιος κάθεται στο τραπέζι την ώρα που μοιράζονται τα χαρτιά έχει μια ευκαιρία να πάρει καλύτερο φύλλο.

Οι χώρες που μεγαλούργησαν στην ιστορία είχαν σχεδόν πάντα έναν σπουδαίο πόρο. Η Λυδία είχε το χρυσάφι του Πακτωλού, η Αθήνα το ασήμι του Λαυρίου, η Αίγυπτος τη λάσπη του Νείλου. Η Αγγλία είχε κάτι άλλο: τη βιομηχανική επανάσταση και τους θεσμούς της.

Ο δικός της πόρος δεν βγήκε από τη γη. Βγήκε από τα κεφάλια των ανθρώπων και τους νόμους της χώρας. Το κράτος δικαίου το κυοφόρησαν οι ευγενείς όταν τον 12 αιώνα επέβαλαν στον βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα τη Μάγκνα Κάρτα.

Ο πόρος του αύριο, η τεχνολογία, μοιάζει περισσότερο με τον αγγλικό παρά με το πετρέλαιο. Το πετρέλαιο ή το έχεις ή δεν το έχεις. Η τεχνολογία πηγαίνει εκεί όπου την καλούν.

Σήμερα τον επενδυτή στην Ελλάδα τον διώχνουν τρία πράγματα: η φορολογία, η γραφειοκρατία των αδειών και μια δικαιοσύνη που δεν τελειώνει ποτέ.

Ο φόρος στα κέρδη των τεχνολογικών εταιρειών που θα έρθουν θα μπορούσε να μηδενιστεί. Ο προϋπολογισμός δεν θα χάσει σχεδόν τίποτα, γιατί όσο κι αν φορολογήσεις ένα εισόδημα που δεν υπάρχει, θα εισπράξεις μηδέν.

Το κράτος θα πληρωθεί αλλιώς: από τους μισθούς, την κατανάλωση, τα ακίνητα, τους προμηθευτές.

 

Ο φόρος στους εργαζόμενους πρέπει να μειωθεί. Δεν θα αδικήσω την κυβέρνηση. Η φετινή κλίμακα έκανε ένα βήμα. Όμως 39% από τις 40.000 ευρώ και 44% πάνω από τις 60.000, μαζί με τις εισφορές, διώχνουν τον καλό μηχανικό. Αυτός έχει διαβατήριο και προσφορές από πολλές χώρες.

Στις άδειες χρειάζεται μία υπηρεσία, μία υπογραφή, μία προθεσμία.

Και στη δικαιοσύνη ένας ειδικός κλάδος για τις επενδυτικές διαφορές. Ο επενδυτής δεν φοβάται μήπως χάσει μια δίκη. Φοβάται μήπως δεν τελειώσει ποτέ.

Η ναυτιλία δεν ζήτησε ποτέ επιδοτήσεις. Ζήτησε σταθερούς κανόνες και τους πήρε το 1953, με έναν νόμο που τον προστατεύει το ίδιο το Σύνταγμα.

Το ίδιο χρειάζεται και η τεχνολογία: ένα ελκυστικό καθεστώς, κλειδωμένο για τουλάχιστον είκοσι-τριάντα χρόνια.

Γιατί τώρα;

Γιατί η Ευρώπη επανεξοπλίζεται. Το ReArm Europe μιλά για έως 800 δισ. ευρώ και το SAFE δανείζει 150 δισ., με τον όρο ότι τουλάχιστον το 65% της αξίας κάθε συστήματος θα παράγεται στην Ευρώπη. Το Ισραήλ έχει την τεχνολογία, αλλά όχι το ευρωπαϊκό διαβατήριο. Εμείς έχουμε το διαβατήριο, αλλά όχι ακόμη την τεχνολογία. Η επόμενη γενιά της «Ασπίδας του Αχιλλέα» και των drones μπορεί να σχεδιάζεται και να παράγεται εδώ για την Ευρώπη.

Το Ισραήλ, άλλωστε, έχει κάνει το δικό του θαύμα. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 υποδέχθηκε σχεδόν ένα εκατομμύριο μετανάστες από τη Σοβιετική Ένωση, πολλούς από αυτούς μηχανικούς και επιστήμονες. Με το πρόγραμμα Yozma, το κράτος έβαζε 100 εκατ. δολάρια δίπλα σε ξένα κεφάλαια και άφηνε τους ιδιώτες να εξαγοράσουν το μερίδιό του. Μείωσε τη φορολογία αυτών των επιχειρήσεων στο 6%. Μοιράστηκε το ρίσκο και άφησε τα κέρδη στους επενδυτές.

Εμείς δεν χρειάζεται να περιμένουμε μετανάστες. Τους δικούς μας μηχανικούς τους στείλαμε  στο εξωτερικό, στα χρόνια της κρίσης. Χιλιάδες από αυτούς δουλεύουν σήμερα στις εταιρείες που θέλουμε να φέρουμε. Αρκεί να τους δώσουμε έναν λόγο να γυρίσουν.

Η παλιά Μεγάλη Ιδέα μετρούσε την Ελλάδα σε ηπείρους και θάλασσες, και ξέρουμε πώς τελείωσε.

Η νέα τη μετρά σε μηχανικούς, πατέντες και εργοστάσια. Δεν χρειάζεται στρατούς. Χρειάζεται νόμους που δεν αλλάζουν κάθε χρόνο, δικαστές που αποφασίζουν και μια κοινωνία που δεν βλέπει τον επενδυτή ως ύποπτο.

Γιατί οι κυβερνήσεις κάνουν ό,τι τους επιτρέπουμε. Αν προτιμάμε την ησυχία μας, καμία δεν θα μας τη χαλάσει.

Το προηγούμενο τρένο το πιάσαμε με εκατό μεταχειρισμένα καράβια και μια υπογραφή.

Για το επόμενο…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ , ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όταν θα νοσταλγήσουμε την ακρίβεια

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Τον Οκτώβριο του 1929 ο Ίρβινγκ Φίσερ, ο διασημότερος οικονομολόγος της Αμερικής, διαβεβαίωνε ότι οι μετοχές είχαν φτάσει σε ένα «μόνιμα υψηλό επίπεδο». Κάτι σαν σήμερα…

Λίγες μέρες αργότερα ήρθε το κραχ και έχασε την περιουσία του.

Το 1933 έγραψε το σημαντικότερο κείμενο της ζωής του. Η ουσία του χωρά σε μία φράση: όσο περισσότερο πληρώνουν οι οφειλέτες, τόσο περισσότερο χρωστούν. Με μια λέξη αποπληθωρισμός.

Στο προηγούμενο άρθρο έγραψα ότι σε 10-15 χρόνια η Τεχνητή Νοημοσύνη και η ρομποτική θα διώξουν τον πληθωρισμό και θα φέρουν το αντίθετο. Και ότι αυτό ίσως είναι χειρότερο.

Ο Φίσερ εξηγεί γιατί.

Ο μηχανισμός είναι απλός. Το ρομπότ δεν ζητά αύξηση, δεν παίρνει άδεια, δεν απεργεί. Η τεχνητή νοημοσύνη συντάσσει το συμβόλαιο, κλείνει τα βιβλία, φτιάχνει τον ισολογισμό, την αίτηση διαζυγίου, μεταφράζει, διαβάζει την αξονική κλπ. Μια υπηρεσία που χθες ήθελε πτυχίο και δέκα χρόνια εμπειρίας θα κοστίζει όσο το ρεύμα που καίει. Οι τιμές πέφτουν. Μέχρι εδώ, παράδεισος.

Δεν θα αδικήσω τους αισιόδοξους. Υπάρχει και καλός αποπληθωρισμός. Από το 1873 ως το 1896 οι τιμές στη Βρετανία έπεφταν σχεδόν συνεχώς. Σιδηρόδρομοι, ατσάλι και ατμόπλοια φθήνυναν τα πάντα, και οι πραγματικοί μισθοί ανέβηκαν. Ο εργάτης έτρωγε καλύτερα από τον πατέρα του.

Τότε όμως η μηχανή αντικατέστησε τα χέρια και ο άνθρωπος μετακόμισε στο γραφείο.

Σήμερα η μηχανή μπαίνει στο γραφείο. Πού θα μετακομίσει ο λογιστής, ο δικηγόρος και ο δημοσιογράφος;

Η Citi το έθεσε φέτος με ψυχρή ακρίβεια: αν τα κέρδη της παραγωγικότητας μαζευτούν σε λίγα χέρια, η ανάπτυξη μπορεί να συνυπάρξει με ανεργία και πτώση τιμών. Περισσότερα προϊόντα, φθηνότερα, και λιγότεροι άνθρωποι με μισθό για να τα αγοράσουν. Οι τιμές θα πέφτουν, οι μισθοί ταχύτερα.

Τα χρέη όμως δεν διαβάζουν δελτία τιμών. Το στεγαστικό των 150.000 ευρώ μένει 150.000 όταν ο μισθός πέφτει από 2.000 σε 1.600. Η δόση βαραίνει χωρίς να αλλάξει ούτε ένα ευρώ. Ο δανειολήπτης πουλά για να πληρώσει, οι τιμές πέφτουν κι άλλο, το χρέος βαραίνει κι άλλο. Ο κύκλος του Φίσερ.

 

Το έχουμε ζήσει.

Μεταξύ 2013 και 2016 η Ελλάδα είχε αρνητικό πληθωρισμό. Το λέγαμε εσωτερική υποτίμηση. Μισθοί και τιμές κατέβηκαν, τα δάνεια έμειναν εκεί. Σχεδόν ένα στα δύο έγινε κόκκινο.

Το ίδιο ισχύει για το κράτος. Το δημόσιο χρέος κινείται ακόμη γύρω στο 140% του ΑΕΠ. Με πτώση τιμών το ονομαστικό ΑΕΠ μικραίνει και ο λόγος ανεβαίνει, ακόμη κι αν δεν δανειστείς ούτε ευρώ. Και τα ρομπότ δεν πληρώνουν εισφορές. Ποιος θα πληρώσει τις συντάξεις;

Και οι αγορές;

Τα επιτόκια θα πάνε προς το μηδέν και τα παλαιότερα ομόλογα θα ζήσουν δεύτερη νιότη. Οι μετοχές θα χωριστούν στα δύο. Όσοι έχουν τα ρομπότ θα δουν τα περιθώρια να εκτινάσσονται, τουλάχιστον στην αρχή. Όσοι πουλούν σε μισθωτούς θα δουν τον πελάτη τους να φτωχαίνει. Οι δείκτες μπορεί να ανεβαίνουν στις πλάτες λίγων. Όποιος πιστεύει ότι τα μηδενικά επιτόκια φέρνουν αυτόματα ράλι, ας κοιτάξει την Ιαπωνία. Ο Nikkei χρειάστηκε 34 χρόνια για να ξεπεράσει το υψηλό του 1989.

Η Ελλάδα δεν φτιάχνει ρομπότ. Θα τα αγοράζει. Θα εισάγουμε τον αποπληθωρισμό και θα εξάγουμε το κέρδος, σε συνδρομές και άδειες χρήσης. Μια οικονομία με δικηγόρους, λογιστές, υπαλλήλους και μικρομάγαζα είναι ο ιδανικός στόχος. Ο τουρισμός ίσως αντέξει. Ο επισκέπτης θέλει ακόμη έναν άνθρωπο να του φέρει τον καφέ. Προς το παρόν.

Θα μου πείτε ότι οι κεντρικές τράπεζες θα τυπώσουν και οι κυβερνήσεις θα μοιράσουν.

Πιθανότατα. Τότε η πτώση των τιμών στο ράφι θα συνυπάρξει με φούσκες στις μετοχές, στα ακίνητα, στον χρυσό. Φθηνό ψωμί, απλησίαστο σπίτι. Ο λογαριασμός δεν θα εξαφανιστεί. Θα αλλάξει παραλήπτη.

Τριάντα χρόνια ψηφίζαμε όποιον υποσχόταν περισσότερα με λιγότερο κόπο.

Τώρα έρχεται μια μηχανή που το υπόσχεται κυριολεκτικά.

Το ερώτημα είναι…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ελλάδα – Γαλλία, ίδια ιστορία;

 

Γράφει ο Νίκος Ρώμπαπας

Πρόεδρος του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ).

 

Στους δρόμους του Παρισιού, μαθητές και φοιτητές διαδηλώνουν κατά της «λιτότητας», με τις ειρηνικές κινητοποιήσεις να καταλήγουν σε καταστροφές και λεηλασίες.

Η πρόσφατη μελέτη του ΚΕΦΙΜ δείχνει μια άλλη εικόνα: το γαλλικό κράτος, που υποτίθεται ότι κάνει περικοπές, δαπανά σήμερα το 57,2% του ΑΕΠ, όσο σχεδόν και το 2017 όταν εξελέγη ο Μακρόν με την υπόσχεση να αλλάξει τη χώρα, με χαμηλότερα έσοδα και 17 μονάδες υψηλότερο χρέος.

Διαβάζοντάς τη, δυσκολεύτηκα να μη σκεφτώ την Ελλάδα του 2008.

Ας δούμε τα στοιχεία της διακυβέρνησης Μακρόν.

Οι δαπάνες αμετάβλητες, από το 57,7% του ΑΕΠ στο 57,2%.

Τα έσοδα έπεσαν από 54,3% σε 52,1%, το έλλειμμα ανέβηκε από 2,3% σε 5,1% και το χρέος από 98,8% σε 115,6%. Οι φοροελαφρύνσεις δεν συνοδεύτηκαν από αντίστοιχο περιορισμό δαπανών. Τη διαφορά κάλυψε ο δανεισμός.

Ο Κώστας Καραμανλής εξελέγη το 2004 με σύνθημα την «επανίδρυση του κράτους».

Η πορεία που ακολούθησε θυμίζει τη γαλλική: μειώσεις φορολογικών συντελεστών, αναβολή δύσκολων αλλαγών και, τελικά, εκτίναξη των δαπανών, από το 48,8% του ΑΕΠ το 2004 στο 54,8% το 2009. Το έλλειμμα έφτασε στο 15,4% και το χρέος στο 128% του ΑΕΠ. Η υπόσχεση για ένα αποτελεσματικότερο κράτος κατέληξε σε ένα κράτος που δεν μπορούσαμε να χρηματοδοτήσουμε.

Και η εικόνα στους δρόμους ίδια. Τον Δεκέμβριο του 2008 η εξέγερση στην Αθήνα ξεκίνησε από τους μαθητές μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και κατέληξε σε μέρες καταστροφών στο κέντρο της πόλης. Μια κοινωνία που ένιωθε ότι το κράτος την εγκατέλειπε στράφηκε εναντίον ενός κράτους που δαπανούσε περισσότερα από ποτέ.

Και οι δύο κυβερνήσεις έκαναν το πολιτικά ευκολότερο μισό της φιλελεύθερης συνταγής. Ο Μακρόν μείωσε τον εταιρικό φόρο στο 25%, όπως είχε κάνει προηγουμένως ο Καραμανλής.

Το δύσκολο μισό, η αναδιάρθρωση του κράτους και ο έλεγχος των δαπανών, έμεινε ανολοκλήρωτο. Στη Γαλλία η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση ψηφίστηκε και άρχισε να εφαρμόζεται, αλλά στη συνέχεια ανεστάλη. Η αντίδραση στις αλλαγές αποδείχθηκε ισχυρότερη από την επιμονή για μεταρρυθμίσεις.

Υπάρχει όμως μια δεύτερη ομοιότητα, πιο ανησυχητική. Οι μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν θεωρήθηκαν ολοκληρωμένες.

Ο Μακρόν παρουσιάζεται ως ο πρόεδρος της «νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης», παρότι το δημοσιονομικό βάρος του κράτους παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο.

Στην Ελλάδα, αντίστοιχα, η πενταετία 2004-2009 περιγράφεται συχνά ως αποτυχία του «νεοφιλελευθερισμού», ενώ οι πολιτικές αυτές δεν εφαρμόστηκαν ποτέ και το κράτος μεγάλωσε.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος. Οταν η διάγνωση είναι λάθος, η θεραπεία μπορεί να επιδεινώσει την ασθένεια.

Αν η λαϊκή δυσαρέσκεια αποδίδεται στην υποχώρηση του κράτους, η λύση θα είναι περισσότερες δαπάνες.

Οταν όμως το πρόβλημα είναι το υπερβολικά μεγάλο και σπάταλο κράτος, η «λύση» αυτή το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να διογκώσει το πρόβλημα.

Βέβαια η Γαλλία δεν βρίσκεται στη θέση όπου βρέθηκε η Ελλάδα. Η χώρα μας μπήκε στη διεθνή κρίση με σοβαρές ανισορροπίες και χωρίς τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης που δημιουργήθηκαν αργότερα. Η Γαλλία διαθέτει μεγαλύτερη και παραγωγικά ισχυρότερη οικονομία, βιομηχανική βάση και διαφορετικό ευρωπαϊκό βάρος. Εχει επομένως περισσότερα περιθώρια να διαχειριστεί την κατάσταση. Αυτό όμως μπορεί να οδηγήσει σε αδράνεια.

Η ιστορία δεν είναι ίδια, ακόμη.

Το πρόβλημα είναι ότι …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η επιστροφή της γεωγραφίας και οι ευκαιρίες

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας ζήσαμε αυτό που, παραφράζοντας τον τίτλο του μυθιστορήματος του Εντσενσμπέργκερ «Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας»*, θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «σύντομο καλοκαίρι της παγκοσμιοποίησης».

Κατά την περίοδο της πρόσφατης και πρόσκαιρης παγκοσμιοποίησης λοιπόν, το κεφάλαιο δεν είχε πατρίδα, το εργοστάσιο πήγαινε στην Κίνα και τα μπόνους στα golden boys και στους μετόχους στη Δύση. Όποιος μιλούσε για βιομηχανία, ιστορία ή γεωγραφία έμοιαζε με γραφικό νοσταλγό.

Αυτή η εποχή τελείωσε. Την έθαψαν η Ουκρανία, οι Χούθι, η επιχείρηση υβριδικής εισβολής στο Έβρο, οι δασμοί και ο ανταγωνισμός για τα  μικροτσιπ.

 Η άκριτη παγκοσμιοποίηση έδωσε τη θέση της σε κάτι πιο παλιό και πιο σκληρό: την ιστορία και τη γεωγραφία. Και στη γεωγραφία η Ελλάδα δεν είναι θεατής. Είναι το σύνορο της Δύσης με το χάος.

Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι δεν είναι σαν τους μαρξιστές, ώστε να μένουν εγκλωβισμένοι σε δόγματα και θεωρίες μέχρι να πεθάνουν από ιδεολογική γάγγραινα. Είναι περισσότερο ανοιχτόμυαλοι, εύκαμπτοι  και προσαρμόζονται στις εξελίξεις και στην πραγματικότητα.

Ο κόσμος άλλαξε λοιπόν και η πίτα ξαναμοιράζεται με τον παλαιό τρόπο της ισχύος. Σε αυτό το περιβάλλον οφείλουμε να προσαρμοστούμε και να διεκδικήσουμε μια καλύτερη θέση στη διεθνή κατάταξη της αναδιανομής του πλούτου.

Σε αυτό το περιβάλλον, η συμπαράταξη με το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αποτελεί μόνο ευκαιρία ανάσχεσης των νεοθωμανικών ονειρώξεων του Ερντογάν, αλλά και ευκαιρία τεχνολογικής εκτίναξης της Ελλάδας.

Πρόσφατα υπογράφηκε, μεταξύ άλλων, η μεγαλύτερη αμυντική συμφωνία, για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», ύψους περίπου 3,5 δισ. ευρώ.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα αγοράσουμε. Αυτό αποφασίστηκε.

Το ερώτημα είναι αν θα μείνουμε πελάτες ή θα γίνουμε συνεταίροι με μέλλον...

Ο καταμερισμός είναι προφανής.

Το Ισραήλ φέρνει τεχνολογία δοκιμασμένη σε πραγματικό πόλεμο.

Η Ελλάδα φέρνει μηχανικούς, τους οποίους σήμερα εξάγουμε στο Μόναχο με έξοδα του Έλληνα φορολογούμενου, και κάτι που το Ισραήλ δεν έχει: πρόσβαση από μέσα στην ευρωπαϊκή αγορά. Την δεύτερη μεγαλύτερη αμυντική αγορά του κόσμου.

Το πρόγραμμα προβλέπει μάλιστα βάση παραγωγής στην Ελλάδα με εξαγωγικές δυνατότητες.

Ας μην τρέφουμε όμως αυταπάτες. Τα υφιστάμενα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας δεν μεταβιβάζονται με μια υπογραφή, και όπου υπάρχουν αμερικανικά υποσυστήματα η Ουάσιγκτον έχει λόγο για κάθε επανεξαγωγή. Η συμμετοχή στην παραγωγή είναι αρχή. Δεν είναι ιδιοκτησία.

Το μεγάλο στοίχημα είναι αλλού: στην κοινή ανάπτυξη της επόμενης γενιάς αντιαεροπορικών και αντιπυραυλικών συστημάτων, με ελληνικά δικαιώματα σχεδιασμού, αναβαθμίσεων, παραγωγής και εξαγωγών από την πρώτη ημέρα.

Δεν το έχουμε ξανακάνει. 

Τα «αντισταθμιστικά» των δεκαετιών του ’80 και του ’90 υποσχέθηκαν αμυντική βιομηχανία και κατέληξαν σε βίδες, μεσάζοντες και δικαστήρια. Οι κρατικές ΕΑΣ και ΕΑΒ έγιναν δημοσιοϋπαλληλικές μαύρες τρύπες. Αν η συμφωνία με το Ισραήλ γίνει άλλο ένα κεφάλαιο αυτού του αφηγήματος, το λάθος δεν θα είναι ισραηλινό.

Και εδώ μπαίνει η Ευρώπη. Ο μηχανισμός SAFE προσφέρει φθηνά μακροπρόθεσμα δάνεια ύψους 150 δισ. ευρώ για την άμυνα, με περίπου 787,7 εκατ. εγκεκριμένα για την Ελλάδα. Το βέβαιο είναι ότι θα ακολουθήσουν και άλλα προγράμματα όπως το SAFE. Οι κανόνες επιλεξιμότητας, όμως, θέτουν όριο στο περιεχόμενο από τρίτες χώρες.

Μεταφράζω: όσο περισσότερη αξία παράγεται εδώ, τόσο πιο επιλέξιμο γίνεται το πρόγραμμα για ευρωπαϊκά κονδύλια. Το ελληνικό εργοστάσιο είναι προϋπόθεση χρηματοδότησης και το πραγματικό διαπραγματευτικό χαρτί της Αθήνας. Κάποιες ιδιωτικές επιχειρήσεις βρίσκονται μιας ιστορικής ευκαιρίας να αλλάξουν πίστα.

Τα ρίσκα είναι γνωστά. Η Γάζα έχει πολιτικό κόστος στην Ευρώπη, η Άγκυρα θα αντιδράσει, η γραφειοκρατία μας μπορεί να σκοτώσει και την καλύτερη ιδέα με εγκυκλίους και η Αριστερά μας αποτελεί πάντα τροχοπέδη για κάθε βήμα προόδου και ενδυνάμωσης.

Η ευκαιρία δεν θα περιμένει.

Αν τη χάσουμε…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ξεθωριάζει η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας

Is Türkiye losing interest in partnership with the EU? | Opinion 

Tης Κύρας Αδάμ

Σοβαρά και ανοιχτά μέτωπα με την Τουρκία διαπιστώνει η πρόσφατη Εκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη διαπραγματευτική προοπτική ένταξής της στην Ε.Ε.

Η νέα Εκθεση της Κομισιόν για την Τουρκία, που δημοσιεύθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2026, αποτυπώνει μια σχέση στρατηγικής αναγκαιότητας και πολιτικής απομάκρυνσης.

Η χώρα παραμένει υποψήφια για ένταξη και σημαντικός εταίρος της Ε.Ε., όμως οι διαπραγματεύσεις εξακολουθούν να βρίσκονται σε ακινησία από το 2018. Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι διευρύνεται η απόσταση ανάμεσα στον διακηρυγμένο ευρωπαϊκό στόχο της Αγκυρας και στην υποχώρησή της ως προς τα θεμελιώδη πολιτικά κριτήρια ένταξης.

Η νέα έκθεση για την Τουρκία προχωρεί σε αξιολόγηση που είναι ιδιαίτερα αυστηρή και περνάει από κόσκινο τις σχέσεις της Τουρκίας με δύο γειτονικά της κράτη-μέλη, την Ελλάδα και την Κύπρο.

Για την Ελλάδα, η Εκθεση αναγνωρίζει τη συνέχιση του πολιτικού διαλόγου και των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Ωστόσο, καταγράφει επανεμφάνιση υπερπτήσεων πάνω από ελληνικά νησιά και σημαντική αύξηση παραβιάσεων του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων. Υπογραμμίζει ότι παραμένει το τουρκικό casus belli για ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων. Οι αξιώσεις αποστρατιωτικοποίησης νησιών συνδέονται με έμμεση αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας, ενώ η ένταξη της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά βιβλία προκαλεί ανησυχία. Η Επιτροπή ζητεί αποφυγή απειλών και ειρηνική επίλυση διαφορών, με προσφυγή, εφόσον χρειάζεται, στο Διεθνές Δικαστήριο.

Στο Κυπριακό, η Αγκυρα εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και διατηρεί περιορισμούς στις μεταφορικές και εμπορικές συνδέσεις. Η Επιτροπή επικρίνει τη συνέχιση ενεργειών στα Βαρώσια και την προώθηση αναγνώρισης της αποσχιστικής οντότητας. Καταγράφει επίσης στρατιωτικές δραστηριότητες και σχέδια ενεργειακών υποδομών χωρίς τη συγκατάθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Κύπρος αποτελεί κρίσιμη δοκιμασία αξιοπιστίας. Στην Εκθεση του 2026 η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Αγκυρα εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και να μην εφαρμόζει πλήρως και χωρίς διακρίσεις το Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Συμφωνίας Σύνδεσης. Παραμένουν περιορισμοί στις απευθείας μεταφορικές συνδέσεις και εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών.

Η αντίφαση είναι ουσιαστική: 

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τόση φασαρία για μια φωτογραφία

Τόση φασαρία για μια φωτογραφία

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η φωτογραφία δείχνει τρεις άνδρες ντυμένους με σκούρα κοστούμια, διόλου χαλαρούς καθώς περπατούν σε βηματισμό παρέλασης. Φορούν διαφορετικά χρώματα γραβάτας και κατευθύνονται προς την αίθουσα όπου υποτίθεται θα αποφασίσουν το μέλλον του κόσμου.

Λεπτομέρεια: ο ψηλότερος είναι ο Τραμπ, ο μεσαίος είναι ο Σι, ο αισθητά κοντύτερος ο Πούτιν. Στο τέλος της «ιστορικής» συνάντησης εκδίδονται οι αποφάσεις που έχουν την ίδια σχέση με την Ιστορία που έχουν και οι ξύλινοι λόγοι στις σχολικές γιορτές. Κατάργηση των πυρηνικών όπλων, αναθεώρηση του ρόλου των διεθνών οργανισμών, περιορισμός του Διεθνούς Δικαστηρίου, και αιδήμων σιωπή για την Ουκρανία.

Κοινώς η Ιστορία συνεχίζει τον δρόμο της, απλώς οι τρεις ηγέτες συναντήθηκαν εκεί για να υπενθυμίσουν στην οικουμένη ποιος την καθοδηγεί.

Υποσημείωση στο αντίστοιχο κεφάλαιο του μελλοντικού βιβλίου: στη Σενζέν ο Πούτιν αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως ηγέτης υπερδύναμης μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Έστω κι αν αυτό έγινε σε μια συνάντηση κορυφής χωρίς βάση. Απόδειξη ότι δεν την έπαιρναν ούτε οι ίδιοι στα σοβαρά είναι ότι λέγεται πως ο Τραμπ ήθελε να καλέσει και τον φίλο του, Κιμ Γιονγκ Ουν.

Δεν χρειάζεται ούτε αυτή η λεπτομέρεια ούτε ειδίκευση στα γεωστρατηγικά για να αντιληφθείς την έλλειψη σοβαρότητας της συνάντησης. Αρκεί να αναλογιστείς πόσα συνδέουν τον Τραμπ με τον Σι και σε πόσα μπορούν να συμφωνήσουν. Ίσως το Ιράν. Ίσως ότι και οι αγώνες πυγμαχίας, ακόμη κι αν είναι μέχρι τελικής πτώσεως, χρειάζονται κανόνες για να ξέρουμε ποιος κέρδισε.

Εμείς, που βλέπουμε τον κόσμο από τη μικρή απόφυση της Βαλκανικής Χερσονήσου, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι από τη συνεστίαση των υπερδυνάμεων έλειπε η Ευρώπη. Πολλοί θα γελούν χαιρέκακα. Έτσι όπως έχει γίνει η Ευρώπη, οι υπερδυνάμεις τη σνομπάρουν.

Εξάλλου ποιος θα ήταν ο Ευρωπαίος που θα συμπλήρωνε την τριάδα στη φωτογραφία;

Η απουσία της δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Με τους τρεις που βαδίζουν τον διάδρομο της Ιστορίας σαν κέρινα ομοιώματα πήραμε μια γεύση του κόσμου χωρίς την Ευρώπη.

 

Ένας κόσμος που διοικείται από αυταρχικούς ηγέτες οι οποίοι είτε δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία είτε, όπως ο Τραμπ, την αντιμετωπίζουν σαν περιττό βάρος που περιορίζει τις ορέξεις τους. Ας το έχουμε αυτό υπόψη όχι όταν ασκούμε κριτική στην Ευρώπη για τις αδυναμίες της και τις δυσλειτουργίες της, αλλά όταν την αντιμετωπίζουμε ως ένα ιστορικό πείραμα που έκανε τον κύκλο του και απέτυχε.

Παρά την πολιτική της ναυτία, παρά την ακινησία της που εμποδίζει την ολοκλήρωσή της, παρά τις αμυντικές της αδυναμίες, η Ευρώπη των «27»…

 

ΙΣΛΑΜ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Οι μουσουλμάνοι θα ξεπεράσουν σε αριθμό τους χριστιανούς έως το 2035 και θα παρουσιάσουν αύξηση πληθυσμού της τάξης του 80% έως το 2070.

Islam is projected to overtake Christianity as the world's largest religion  by 2035, according to new demographic forecasts released by the US-based  Pew Research Center. The projections estimate that  

By Sabrina Penty & Will Hallowell / The Daily Mail

 

Νέα γραφήματα δείχνουν πώς οι Μουσουλμάνοι θα ξεπεράσουν σε αριθμό τους Χριστιανούς παγκοσμίως έως το 2035.

Σύμφωνα με νέα έκθεση του αμερικανικού ερευνητικού κέντρου Pew Research Center, αν και ο αριθμός των πιστών και στις δύο θρησκείες αυξάνεται, το Ισλάμ αναπτύσσεται με πολύ ταχύτερους ρυθμούς.

Ένας βασικός λόγος, όπως αναφέρει η έκθεση, είναι ότι οι Μουσουλμάνοι τείνουν να αποκτούν περισσότερα παιδιά σε σύγκριση με άλλες μεγάλες θρησκευτικές ομάδες.

«Είναι θέμα παιδιών», δήλωσε ο Conrad Hackett, ανώτερος δημογράφος του ερευνητικού κέντρου, εξηγώντας ότι οι προσηλυτισμοί και άλλοι τρόποι αλλαγής θρησκευτικής ταυτότητας παίζουν πολύ μικρότερο ρόλο σε σχέση με τα ποσοστά γονιμότητας.

Κατά την περίοδο 2020-2025, το ποσοστό γονιμότητας μεταξύ των Μουσουλμάνων ήταν 3,1 παιδιά ανά γυναίκα, ενώ για τους Χριστιανούς το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 2,5, σύμφωνα με το Pew.

Το μέσο ποσοστό γονιμότητας για όλες τις υπόλοιπες γυναίκες ήταν 1,6, ποσοστό χαμηλότερο από το όριο του 2,1, το οποίο θεωρείται απαραίτητο για την αναπλήρωση μιας γενιάς από την επόμενη.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις του Pew, το 2020 υπήρχαν παγκοσμίως 2,27 δισεκατομμύρια Χριστιανοί και 2,02 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνοι.

Οι νέες προβλέψεις του Pew δείχνουν ότι έως το 2035 θα υπάρχουν 2,57 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνοι και 2,52 δισεκατομμύρια Χριστιανοί

John Gramlich on X: "NEW: "For centuries, Christianity has been the world's  largest religion. That may soon change. Muslims are expected to outnumber  Christians by 2035, according to new projections from Pew

 

Έως το 2070, εάν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, θα υπάρχουν περισσότεροι από 3,6 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνοι και λίγο λιγότεροι από 3 δισεκατομμύρια Χριστιανοί παγκοσμίως.

Στη Βρετανία, οι Χριστιανοί αναμένεται να ξεπεραστούν σε αριθμό από τα άτομα που δεν ασπάζονται καμία θρησκεία.

Έως το 2070, το ποσοστό των Χριστιανών στο Ηνωμένο Βασίλειο αναμένεται να μειωθεί από 49,4% το 2020 σε 25,4%.

Την ίδια περίοδο, το ποσοστό των Μουσουλμάνων στη Βρετανία αναμένεται να αυξηθεί από 6,4% σε 16%.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης θα εντοπιστεί στους «μη θρησκευόμενους» (άτομα χωρίς θρησκευτική ταυτότητα), το ποσοστό των οποίων θα αυξηθεί από το 40,2% ώστε να αποτελέσουν πλειοψηφία, φτάνοντας το 52,3% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου έως το 2070.

Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου ερευνητικού έργου του Pew, το οποίο εξετάζει πώς ενδέχεται να μεταβληθεί το μέγεθος των κυριότερων θρησκευτικών ομάδων μεταξύ 2020 και 2070.

Οι προβλέψεις λαμβάνουν υπόψη πρόσφατες διαφορές μεταξύ των θρησκευτικών ομάδων όσον αφορά την ηλικιακή τους διάρθρωση, τα ποσοστά γονιμότητας, καθώς και τις τάσεις αλλαγής θρησκεύματος και μετανάστευσης.

Το Pew προβλέπει ότι, εντός 40 ετών, οι ΗΠΑ δεν θα έχουν πλέον χριστιανική πλειοψηφία.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι Χριστιανοί αποτελούν σήμερα το 62% του πληθυσμού, αλλά το ποσοστό τους αναμένεται να πέσει κάτω από το 50% έως το 2065.

Παράλληλα, στον γειτονικό Καναδά, το ποσοστό των Χριστιανών αναμένεται να υποχωρήσει κάτω από το 50% έως το 2030.

Και στις δύο χώρες, ένας σημαντικός λόγος για αυτή τη μείωση είναι η ταυτόχρονη αύξηση του αριθμού των ατόμων που δεν δηλώνουν καμία θρησκευτική ταυτότητα.

Έως το 2070, εκτιμάται ότι η συγκεκριμένη ομάδα θα αποτελεί το 41% ​​του πληθυσμού των ΗΠΑ, ενώ στον Καναδά θα ξεπεράσει σε αριθμό τους Χριστιανούς.

Οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί αναμένεται να ακολουθήσουν τον ρυθμό αύξησης του συνολικού πληθυσμού.

 

 

 

 

 

 

 

Σύμφωνα με το Pew, ο παγκόσμιος πληθυσμός προβλέπεται να αυξηθεί κατά 29% μεταξύ 2020 και 2070.

Από τις θρησκευτικές ομάδες που εξετάστηκαν, μόνο οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί αναμένεται να ακολουθήσουν αυτόν τον ρυθμό: ο αριθμός των Χριστιανών προβλέπεται να αυξηθεί κατά 30% και των Μουσουλμάνων κατά 80%.

Όπως επισημαίνει το ερευνητικό κέντρο, αν και ο αριθμός των Ινδουιστών και των Εβραίων αυξάνεται σε απόλυτα μεγέθη, το ποσοστό τους επί του παγκόσμιου πληθυσμού αναμένεται να μειωθεί.

Το ίδιο κέντρο προβλέπει ότι ο αριθμός των Βουδιστών θα μειωθεί, τόσο σε απόλυτους αριθμούς όσο και ως ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού, εν μέρει λόγω της αναμενόμενης μείωσης του συνολικού πληθυσμού στην Κίνα, τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία.

Σύμφωνα με το Pew, τις επόμενες δεκαετίες, το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού αναμένεται να σημειωθεί στην Αφρική, και συγκεκριμένα στην περιοχή νότια της ερήμου Σαχάρα, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Χριστιανοί ή Μουσουλμάνοι.

Το Pew προέβλεψε ότι τα υψηλά ποσοστά γονιμότητας και η αυξανόμενη προσδόκιμη διάρκεια ζωής στην περιοχή θα οδηγήσουν σε αύξηση του παγκόσμιου αριθμού των πιστών και των δύο θρησκειών.

Εκτιμάται ότι, έως το 2070, περισσότεροι από τους μισούς Χριστιανούς παγκοσμίως θα ζουν στην υποσαχάρια Αφρική, ενώ το Κονγκό θα ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, αναδεικνυόμενο στη χώρα με τον μεγαλύτερο χριστιανικό πληθυσμό, καθώς ο αριθμός των Χριστιανών εκεί θα τριπλασιαστεί, φτάνοντας τα 270 εκατομμύρια.

Οι πληθυσμοί άλλων μεγάλων περιοχών αναμένεται να αυξηθούν με πιο συγκρατημένο ρυθμό ή ακόμη και να μειωθούν.

Για παράδειγμα, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στην Ευρώπη θα μειωθεί κατά 17% έως το 2070, σύμφωνα με το Pew, ενώ ο αριθμός των Χριστιανών στην περιοχή θα υποχωρήσει κατά το ένα τρίτο, από 505 εκατομμύρια σε 324 εκατομμύρια.

Την ίδια περίοδο, το ποσοστό του ευρωπαϊκού πληθυσμού που είναι μουσουλμανικό αναμένεται να αυξηθεί από 6% σε 13%.

Στις ΗΠΑ, το Pew προβλέπει ότι…

 

Δυτικής ισλαμοκαθαρματολάγνας ορθοπολιτικής χρήσιμης ηλιθιότητας κωμωδία

Image

 

Ελληνόφωνης επιχειρηματικο-ηθικο-αθλητικής "αφρόκρεμας" κωμωδία

Σαν σήμερα (22/11/ΧΧΧΧ)

1897: Με την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη, τερματίζεται και επισήμως ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897.
1906: Τα αρχικά S.O.S. καθιερώνονται ως διεθνές σήμα κινδύνου, στο Διεθνές Συνέδριο Ασύρματης Τηλεγραφίας του Βερολίνου.
1928: Ο γάλλος συνθέτης Μορίς Ραβέλ παρουσιάζει για πρώτη φορά στο Παρίσι το «Μπολερό», την πιο γνωστή σύνθεσή του.
1940: Μονάδες του Γ' Σώματος Στρατού καταλαμβάνουν την Κορυτσά, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου.
1957: Το απολυτήριο του Δημοτικού γίνεται απαραίτητο για οποιαδήποτε εργασία στην Ελλάδα.
1963: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι δολοφονείται στο Ντάλας του Τέξας. Ο αντιπρόεδρος Λίντον Τζόνσον ορκίζεται 36ος πρόεδρος των ΗΠΑ, μέσα στο προεδρικό αεροσκάφος Air Force One.
1890: Γεννιέται ο Σαρλ Ντε Γκολ, στρατιωτικός και πολιτικός, πρόεδρος της Γαλλίας επί 11 χρόνια (1958-1969). [θαν. 9/11/1970]

 


2019 Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 47 ετών ο ηθοποιός, Κώστας Ταρπατζής, που έγινε ευρύτερα γνωστός από τη σειρά «ο Γιάννης ο όμορφος» 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Να γίνουμε ανεπιθύμητος προορισμός για τους λαθρομετανάστες

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Αν δεν θέλουμε να καταντήσουμε σαν το Μίσιγκαν, τη Μινεσότα, την Αγγλία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Σουηδία κ.λπ., ο τρόπος είναι ένας: να γίνουμε ανεπιθύμητος προορισμός για τους λαθρομετανάστες.  

Και να το ξαναπούμε για τον ορθό αυτόν όρο. Λάθρα στα σωστά ελληνικά δεν σημαίνει χωρίς δασμούς, σημαίνει κρυφά και παράνομα.

Ετσι μπαίνουν, έτσι μπουκάρουν, αυτό είναι, λαθραίοι, όπως λέμε λαθρεπιβάτης, λαθραναγνώστης. Αν έμπαιναν από εγκεκριμένες πύλες εισόδου με θεώρηση εισόδου, θα ήταν απλά μετανάστες. Οταν μπουκάρουν παράνομα, είναι λαθρομετανάστες. Αυτό να το τρίβετε στα μούτρα των ψευτοανθρωπιστών που τσιρίζουν «οι άνθρωποι δεν είναι λαθραία εμπορεύματα».

Πρέπει λοιπόν, πριν έρθουν, να ακούνε Ελλάδα και να φτύνουν στον κόρφο τους. Και όσοι ήρθαν εδώ να κάνουν βιντεοκλήση στα 45 πρώτα ξαδέρφια τους στην Τόρα Μπόρα, στη Λαχώρη, στο Μογκαντίσου και σε άλλα εξωτικά μέρη και να λένε «Χασάν, μακριά από την Ελλάδα, θα βρεθείς στου βοδιού το κέρατο».

Οταν ξέρουν πως θα μπουν εύκολα, θα ταλαιπωρηθούν λίγο με διαδικασίες, αλλά μετά θα βολτάρουν ελπίζοντας σε τζάμπα φαγητό, χαλάλ, παρακαλώ, τζάμπα κατάλυμα, επιδόματα, χαρτιά και μετά στη μεγαλύτερη ελπίδα, πως θα περάσουν στην Κεντρική, στη Δυτική ή στη Βόρεια Ευρώπη, όπου οι παροχές είναι καλύτερες και υπάρχουν μεγάλες μάζες ομοθρήσκων τους, με ικανή επιρροή, τότε γιατί να μην έρθουν;

Κι εγώ αν ζούσα σε μια καλύβα με 10 δολάρια τον μήνα με την κατσίκα μου, τη γυναίκα μου κ.λπ., τρέχοντας θα ερχόμουν, να υλοποιήσω και την εντολή του Ισλάμ να κατακτήσω τη Δύση λάου λάου. Αν όμως ξέρω πως θα καταλήξω στη Ρουάντα, όπου συμφωνήθηκε ένα ευρωπαϊκό κέντρο κράτησης, πίσω από το σύρμα, στου διαόλου τη μάνα, μακριά από επιδόματα, τζάμπα σπίτια κ.λπ., χωρίς καμία δυνατότητα απόδρασης, τότε δεν θα ερχόμουν.

Αυτοί οι επίδοξοι μουσαφιραίοι ονειρεύονται ζωάρα σε Παρίσια, Βερολίνο, σπιταρόνες, πρώτα χαρτιά ψευτοπρόσφυγα και μετά διαβατήριο της Ε.Ε. και, όταν το καταφέρουν αυτό, να ενωθούν και οργανωθούν με αυτούς που ήρθαν πριν, ακόμη και δύο γενιές, και να αποκτήσουν πολιτική επιρροή, όπως επιτάσσει η Μουσουλμανική Αδελφότητα που κυβερνά την Τουρκία, το Κατάρ, τη σαρία και θέλει να καταπιεί όλο τον κόσμο.

Μετά θα αρχίσουν να απαιτούν χαλάλ φαγητό στις καντίνες των σχολείων, απαγόρευση των σκύλων στις γειτονιές τους, να επιβάλλουν τον τρόπο και τις συνήθειές τους, ακόμη και να παραβιάζουν τους νόμους μας, απαιτώντας σαρία. Και θα μας φωνάζουν κατάμουτρα πως είναι ζήτημα χρόνου να γίνουν τόσο πολλοί, που θα μας κάνουν μέρος της Ούμα, του παγκόσμιου χαλιφάτου, κατακτώντας τις κοινωνίες μας από μέσα.

Υπάρχει λύση λοιπόν και θα γίνουμε ανεπιθύμητος προορισμός, όταν θα μάθουν πως αυτοί θα βρεθούν σε άλλον τελικό προορισμό από αυτόν που ονειρεύονταν. Δεν είναι μόνο η Ρουάντα κατάλληλη.

Οι Αμερικανοί, λέγεται, είχαν κάνει συμφωνία με το Αρχαίο Βασίλειο της Αξώμης, τη Χριστιανική Αιθιοπία, χώρα πανάρχαιου χριστιανικού έθνους με απαράμιλλη γενναιότητα, και έστελναν εκεί, σε μυστικές φυλακές, τζιχαντιστές τρομοκράτες που μπαγλάρωναν στο Αφγανιστάν και αλλού. Να λοιπόν άλλη μια καλή ιδέα.

Μια συμφωνία με τη γενναία Αιθιοπία, όπου, όχι σε κρυφά, αλλά σε φανερά κέντρα κράτησης, θα στέλνουμε όσους δεν είναι αληθινοί πρόσφυγες και αρνούνται να επιστρέψουν στις χώρες τους, για να το ξανασκεφτούν. Πιστεύω πως πριν καν σκεφτούν να κάνουν συμφωνία με τους διακινητές, κολλητάρια των αριστερών ΜΚΟτζήδων, όταν ξέρουν πως θα βρεθούν στα οροπέδια της χώρας του αείμνηστου Χαϊλέ Σελασιέ ή στη Ρουάντα, θα λένε «άσε καλύτερα, καλά είμαι εδώ με την κατσικούλα μου».

Και επειδή στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, υπάρχει και άλλη μια σεμνή πρόταση που θέλω να υποβάλω, η μαγευτική...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΓΥΦΤΟΧΑΝΕΙΟ: Οι απροστάτευτοι πυροσβέστες

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Αν ένα οίκημα είναι κατοικήσιμο, αυτό δεν εξαρτάται μόνον από το καθεστώς της ιδιοκτησίας του.

Εξαρτάται από την προσαρμογή σε ένα σωρό κανονισμούς που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια όχι μόνον όσων το κατοικούν αλλά και των περιοίκων αν βρίσκεται μέσα στον αστικό ιστό.

Εξαιρούνται οι καταληψίες οι οποίοι είναι ιδεολογικά κατά της ιδιοκτησίας, οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και οι ΜΚΟ που τις υποστηρίζουν. Θα πρόσθετα ότι και οι κανόνες αισθητικής που διέπουν την εξωτερική εμφάνιση των κτιρίων δεν είναι μόνο ζήτημα κοκεταρίας.

Η εμφάνιση του δημόσιου χώρου επηρεάζει την ψυχική υγεία του πληθυσμού. Κάποια στιγμή κάποιοι θα πρέπει να σκεφθούν πόσα χρωστάει η συλλογική μας κατάθλιψη στην ασχήμια που μας περιβάλλει.

Πόση ασφάλεια μπορεί να έχει ένα διαμέρισμα 50 τ.μ. όπου περνούν τη νύχτα τους τριάντα άνθρωποι καταβάλλοντας το αντίτιμο των 10 ευρώ;

Πώς θα ζεσταθούν και ποιος εξασφαλίζει ότι η ξυλόσομπα δεν θα μετατρέψει το οίκημα σε παρανάλωμα πυρός, όπως έγινε τις προάλλες στο Ζεφύρι;

Με τραγική κατάληξη τον θάνατο δύο πυροσβεστών, τους οποίους έριξαν στις φλόγες άοπλους. Άοπλους αφού δεν ήξεραν τι ήταν αυτό που καλούνταν να σώσουν από τη φωτιά. Να παλεύεις με τις φλόγες σε ένα εγκαταλελειμμένο ερείπιο είναι σαν να παλεύεις με το πρωτογενές χάος. Κι αυτό τους υποχρέωσαν να κάνουν.

Ευτυχώς για πρώτη φορά δεν άκουσα –μπορεί να μου διέφυγε– το περίφημο «ας ευχηθούμε αυτά τα θύματα να είναι τα τελευταία». Ξέρουμε ότι δεν θα είναι τα τελευταία.

Λένε ότι όσοι πυροσβέστες χάνουν τη ζωή τους στις δασικές πυρκαγιές το οφείλουν στο γεγονός ότι είναι εκπαιδευμένοι για να αντιμετωπίζουν αστικές πυρκαγιές.

Όμως, όταν ο αστικός ιστός είναι σπαρμένος από κτίσματα που κανείς δεν ελέγχει, τότε, από ό,τι αποδείχθηκε, η εκπαίδευσή τους δεν επαρκεί. Ο τρόπος ζωής της «ευάλωτης κοινωνικής ομάδας», η εκμετάλλευση από τους επιτήδειους των παράνομων μεταναστών και οι καταληψίες με τις ιδεολογικές αρλούμπες τους σε ορισμένες περιοχές της πρωτεύουσας –και όχι μόνον– είναι το μείζον κοινωνικό πρόβλημα.

 

Υπάρχουν κάπου καταγεγραμμένα πόσα ερείπια, σαν αυτό που έκαψε τους δύο πυροσβέστες, υπάρχουν στην Αθήνα;

Και πόσα απ’ αυτά κατοικούνται από νομάδες που θέτουν σε κίνδυνο το περιβάλλον;

Είναι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη φιλοξενία τους σε οργανωμένες δομές ως εγκλεισμό. Άρα θέλουν μια κοινωνία διαφορετική από τη δική μας, μια κοινωνία χωρίς οργανωμένες κατοικίες, χωρίς σχολεία.

Πώς επιτυγχάνεται η ένταξη;

Όπως έχει αποδειχθεί, δεν επιτυγχάνεται. Και…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Νομοθεσία ράβε – ξήλωνε

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Εντάξει! Εκλογές έρχονται κι όλοι καταλαβαίνουμε ότι (μαζί με τα πέρα-δώθε δρομολόγια των συντελεστών δόμησης) θα ψηφιστούν και άρθρα σαν κι αυτό: «Πρόστιμα που έχουν επιβληθεί για τις αυθαίρετες κατασκευές, αλλαγές χρήσης ή προσθήκες των περ. α) και β) της παρ. 1, διαγράφονται με απόφαση του φορέα που τα επέβαλε, είτε αυτεπαγγέλτως είτε ύστερα από αίτηση όποιου έχει έννομο συμφέρον, κατόπιν υποβολής αίτησης υπαγωγής σύμφωνα με το παρόν άρθρο και εφόσον οι ανωτέρω αυθαίρετες κατασκευές, αλλαγές χρήσης ή προσθήκες είχαν συντελεσθεί έως την ολοκλήρωση της κατασκευής του οικισμού».

Το άρθρο «περί αυθαίρετων κατασκευών σε οικισμούς που κατασκευάστηκαν από τον πρώην Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας» βρίσκεται στο υπό διαβούλευση νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών έκτασης 9.000 λέξεων.

Συμπληρώνει το άρθρο 404 του Κώδικα Χωροταξίας – Πολεοδομίας «Νικόλαος Ταγαράς» (ν. 5306/2026, Α΄ 88). Είναι ο νόμος που ψηφίστηκε πριν από πέντε μήνες, δηλαδή τον περασμένο Ιούνιο, και είχε 327.000 λέξεις!

Ευτυχώς, να λέμε, που το δόγμα «άγνοια νόμου δεν συγχωρείται» δεν προβλέπει και απομνημόνευσή του. Μόνον αυτός ο νόμος είναι μιάμιση φορά η Ιλιάδα και η Οδύσσεια μαζί.

Πέραν αυτού, από 1ης Ιανουαρίου 2026 έως σήμερα έχουν δημοσιευθεί στο ΦΕΚ 90 νόμοι· από τον 5265/2026 έως τον 5354/2026. Κι απομένουν 45 μέρες ακόμη για να φύγει αυτός ο χρόνος. Το 2025 δημοσιεύτηκαν 97 νόμοι, ζωή να ‘χουν και να τροποποιούνται.

Τυχαίως κοιτάξαμε το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο για την «Ενίσχυση των Αναπτυξιακών Προγραμμάτων, ρυθμίσεις για τις δομές και τους φορείς διαχείρισής τους και λοιπές διατάξεις», αλλά είναι τυπικό του τρόπου που νομοθετεί η ελληνική πολιτεία.

Το εν λόγω κείμενο έχει 33 άρθρα εκ των οποίων τα οκτώ είναι «λοιπές» και «άλλες» διατάξεις. Επικαιροποιεί, λέει, τα κριτήρια «αειφορίας βιοκαυσίμων, βιορευστών και καυσίμων βιομάζας» (άρθρο 30)· παρατείνει τις συμβάσεις «εργασίας προσωπικού υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας» (αρ. 31)· ρυθμίζει τη σύνθεση «πληρώματος των οστρακαλιευτικών σκαφών» (αρ. 32)· και έχει το άρθρο 23 που προβλέπει ότι «Το Κοινωνικό Κλιματικό Ταμείο, που συστάθηκε με τον ν. 5294/2026 (Α΄ 58), μετονομάζεται σε Κοινωνικό Ταμείο για το Κλίμα. Οπου στην κείμενη νομοθεσία αναφέρεται το Κοινωνικό Κλιματικό Ταμείο, νοείται εφεξής το Κοινωνικό Ταμείο για το Κλίμα». Γιατί; Αβυσσος η σκέψη των νομοθετών.

Το άρθρο 26 προβλέπει ότι «τα φυσικά και νομικά πρόσωπα που έχουν ιδιοκτησία εντός των εδαφικών ορίων της κοινότητας Ακρινής του Δήμου Κοζάνης της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, δύνανται να συμμετέχουν ως μέλη στην Ενεργειακή Κοινότητα με την επωνυμία “Ενεργειακή Κοινότητα Περιορισμένης Ευθύνης Κατοίκων Ακρινής”, ανεξαρτήτως αν συμμετέχουν ως μέλη και σε άλλη ενεργειακή κοινότητα που δραστηριοποιείται στην ίδια περιφέρεια, κατά παρέκκλιση της παρ. 5 του άρθρου 2 του ν. 4513/2018 (Α’ 9)».

«Μα…», θα αναρωτιόταν κάποιος ξένος, «εθνική νομοθεσία για τους 756 κατοίκους ενός χωριού που δεν ξέρει κανείς;».

«Φυσικά», θα του απαντούσαμε.

«Στην Ελλάδα το κεντρικό κράτος ρυθμίζει κάθε πτυχή του βίου μας. Από τη συμμετοχή κατοίκων σε ενεργειακές κοινότητες, μέχρι τη σύνθεση των πληρωμάτων οστρακαλιευτικών σκαφών».

Επιτελικό κράτος να σου πετύχει! Πού να βρει χρόνο να ασχοληθεί με τα σοβαρά ζητήματα, όταν είναι σε φάση «ράβε, ξήλωνε, δουλειά να μη σου λείπει»;

Οι «τρέχα γύρευε» διατάξεις

Στο άρθρο 7 του εν λόγω νομοσχεδίου προβλέπεται ότι «στην περ. γ) της παρ. 3 του άρθρου 66 του ν. 4914/2022 (Α΄ 61), περί μεταβατικών διατάξεων, οι λέξεις “και ιστ΄” αντικαθίστανται από τις λέξεις “ιστ΄, ιη΄, ιθ΄ και κ΄” και, μετά από νομοτεχνικές βελτιώσεις, η παρ. 3 διαμορφώνεται ως εξής: “3.

Ειδικώς οι παρακάτω διατάξεις του ν. 4314/2014 και οι κατ’ εξουσιοδότηση αυτών εκδοθείσες πράξεις εφαρμόζονται και για τα προγράμματα ΕΣΠΑ 2021-2027 και το ΣΣ ΚΑΠ 2023-2027: α) Το άρθρο 27Α, β) οι παρ. 2, 3, 4, 5, 8, 11, 15 και 16 του άρθρου 28, γ) οι περ. α΄ έως στ΄, η΄, θ΄, ι΄, ιδ΄, ιε΄, ιστ΄, ιη΄, ιθ΄ και κ΄ της παρ. 2 και οι παρ. 3, 5, 6 και 8 του άρθρου 33, δ) οι παρ. 4, 5, 6 και 7 του άρθρου 47 και ε) η παρ. 9 του άρθρου 48″».

 

Ας μην αναρωτιόμαστε τι προβλέπει η «περίπτωση γ» της «παραγράφου 3» του «άρθρου 66» που περιλαμβάνει την υποπερίπτωση «ιστ» που θα γίνει…· ένας Θεός καταλαβαίνει τι θα γίνει. Είναι μία από τις χιλιάδες τρέχα, γύρευε διατάξεις.

Όλα αυτά βεβαίως γίνονται προς υλοποίηση του νόμου για το «Επιτελικό Κράτος: οργάνωση, λειτουργία και διαφάνεια της Κυβέρνησης, των κυβερνητικών οργάνων και της κεντρικής δημόσιας διοίκησης» (ν. 4622/2019).

Αυτός, στην αιτιολογική του έκθεση, έβρισκε ότι μια από τις σημαντικότερες δομικές αδυναμίες του κράτους ήταν «η πολυνομία-κακονομία».

Το τεκμηρίωνε με την έκθεση του ΟΟΣΑ για την ελληνική Κεντρική Διοίκηση (2011) στην οποία αναγραφόταν ότι «μεταξύ των συνθηκών που ευνοούν τη διαφθορά συμπεριλαμβάνονται η αδυναμία της κεντρικής εξουσίας, η πολυπλοκότητα του νομικού πλαισίου, η έλλειψη ή η απουσία βασικών δεδομένων» κ.ά.

Τάδε Έφη: Ουίνστον Τσόρτσιλ

Αποστολή της Βουλής…