Ξέρετε τι είναι ένας Έλληνας να φτάσει στο Νο 35 της παγκόσμιας μουσικής σκηνής μέσω διαδικτύου, με αλληλεπίδραση που δεν έχουν πιάσει ουτε μεγαλύτερα αστέρια της παγκόσμιου μουσικού στερεωματος; Κρίμα που δεν είσαι εδώ να το δεις Γιώργο μας 🥲🥲 #ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ pic.twitter.com/ivFFX2A67r
— Thomai Rizou (@ThomaiRizo18336) September 20, 2026
Όσο ζω μαζω 🕊️🥺❤️😍#OsoZwMazw #μαζωνακης pic.twitter.com/agScwEjb0W
— αλέξανδρος παντελιάδης (@APanteliades) September 25, 2026
Της Αγγελικής Σπανού
Η πένθιμη ολονυχτία στη Νίκαια τους έκανε να σαστίσουν: πολιτικούς, αναλυτές, επικοινωνιολόγους, δημοσκόπους, σχολιαστές – όσους ασχολούνται επαγγελματικά με την κατανόηση και την ερμηνεία των κοινωνικών τάσεων, με την πρόβλεψη της εκλογικής συμπεριφοράς και την καθοδήγηση υποψηφίων στην ψηφοθηρία. Δεν είχαν καταλάβει ότι αγαπήθηκε τόσο πολύ και ότι θα προκαλούσε τέτοια θλίψη ο πρόωρος θάνατός του μέσα σε ένα παραϊατρείο στο Κολωνάκι όπου κατέφυγε αναζητώντας το θαύμα που θα του επέτρεπε να σταθεί στο ύψος της περίστασης μιας συναυλίας για τα 33 του χρόνια στο τραγούδι.
Ενας νεαρός έλεγε ότι ακούει κάθε μέρα τα τραγούδια του από τότε που θυμάται τον εαυτό του, μια γιαγιά έκλαιγε για το «παιδί της νύχτας» που δεν ξέχασε ποτέ την παλιά του γειτονιά.
Μαρτυρίες ότι περνούσε από το καφενείο και ρωτούσε «τι χρειάζεσαι;», ότι βοηθούσε χωρίς να το προβάλλει, ότι μοίραζε τεράστια φιλοδωρήματα σε σερβιτόρους και ντελιβεράδες.
Αρκούν η φυσική λαϊκότητα και η κοινωνική ευαισθησία για να εξηγήσουν την τόσο μαζική συγκίνηση για έναν εκκεντρικό τραγουδιστή που δεν είχε την αύρα του έντεχνου ή την αποδοχή ενός mainstream καλλιτέχνη, που είχε γίνει είδηση, πρόσφατα, για τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο με εισαγγελική εντολή και για τη δικαστική διαμάχη με την οικογένειά του;
Ακόμη και τα σουξέ του δεν ήταν από αυτά που ακούγονται όλες τις ώρες της ημέρας, όπως της Μαρινέλλας, ή με στίχους που μπορούν να θεωρηθούν ποίηση, όπως κάποια του Μητροπάνου. Δεν παίζονταν σε πρωινές εκπομπές στο ραδιόφωνο ούτε ακούγονταν από τα ανοιχτά παράθυρα αυτοκινήτων και σπιτιών το μεσημέρι.
Τότε γιατί αυτός ο θρήνος για τον Μαζωνάκη;
Μια εξήγηση για την ένταση και το εύρος της λαϊκής συγκίνησης ίσως βρίσκεται στην αυθεντικότητα και στην αθωότητά του.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε μια παιδικότητα που δεν κρυβόταν ούτε μέσα στις υπερβολές και στην εκζήτηση που χαρακτήριζαν την εμφάνισή του στην πίστα. Κάθε φορά που στεκόταν μπροστά σε κοινό γινόταν χωρίς καμία προσπάθεια φανερό ότι αγαπούσε αυτούς για τους οποίους τραγουδούσε, ότι έψαχνε και δεν έβρισκε υπαρξιακή ασφάλεια, ότι είναι ευάλωτος.
Οσοι αναρωτιούνται πώς δημιουργείται το ρεύμα που μπορεί να φέρει πολιτική ανατροπή, αναζητώντας τρόπο συναισθηματικής διέγερσης της κοινωνικής πλειοψηφίας και κινητοποίησης του φαντασιακού, έχουν ένα ενδιαφέρον εύρημα για να εμβαθύνουν την ανάλυσή τους: Η αλήθεια γίνεται αντιληπτή …
διαισθητικά, γι’ αυτό έχουν τεράστια δύναμη επιρροής δημόσια πρόσωπα που πείθουν με την ενέργειά τους στον χώρο, με το βλέμμα και τον τρόπο που στέκονται, κινούνται και μιλούν, ότι αυτό που είναι ταυτίζεται με αυτό που δείχνουν, και αυτό που νιώθουν με αυτό που λένε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου