"Ή εμείς ή κανείς"
— pontifex maximus (@pontifex1054) September 23, 2026
Κάποιοι πίστεψαν στα rebranding.
Τα χρήματα της μπουρζουαζίας μάλλον πήγαν χαμένα.
Παραμένει ο ίδιος διχαστικός τύπος που κάθε φορά που θέλει να πετύχει κάτι ξυπνά τα εμφυλιακά πάθη της κοινωνίας.
Από το όνομα του κόμματος μέχρι τη συνθηματολογία.#Τσιπρας pic.twitter.com/scrVEkUZAN
Γράφει ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΓΑΤΟΣ
Δεν υπάρχει καλύτερη φράση για να περιγράψει κάποιος το φιάσκο του rebranding Τσίπρα από το «σαν να μην πέρασε μια μέρα».
Τον τίτλο της στήλης για τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον ΣΚΑΪ χθες το πρωί τον έδωσε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός. «Σαν να μην πέρασε μια μέρα», είπε στους παρουσιαστές της εκπομπής, εννοώντας προφανώς την προηγούμενη τηλεοπτική του εμφάνιση στον σταθμό του Φαλήρου.
Τα όσα είπε, όμως, οι κινήσεις, οι μορφασμοί και οι υπεκφυγές θύμισαν σε όσους τον ξέρουν τον παλιό Αλέξη Τσίπρα. Πραγματικά σαν να μην πέρασε μια μέρα από το «θα σκίσω τα μνημόνια», τις κωλοτούμπες και όλα τα άλλα μαγικά για τα οποία έχει μείνει και ξεχωρίζει στη συλλογική μνήμη.
Πιο έμπειρος, πλέον, ίσως το κατάλαβε γρήγορα το λάθος του, γι’ αυτό και έσπευσε να προσθέσει ότι «όποιος δεν αλλάζει στη ζωή γίνεται μνημείο του εαυτού του». Λίγο ανατριχιαστικό, αλλά έτσι ακριβώς το είπε.
Βλέπετε, τι rebranding θα είναι αυτό χωρίς αλλαγή;
Ενα ολόκληρο πολιτικό αφήγημα να στηρίζεται στην υπόσχεση της μεταμόρφωσης και ο ίδιος να μην έχει αλλάξει ούτε τη σύνταξη των προτάσεών του. Η φράση περί «μνημείου» ακούστηκε σαν προειδοποίηση προς τον εαυτό του, όχι σαν διαπίστωση για τους άλλους. Κι όμως, όποιος παρακολούθησε την εκπομπή θα δυσκολευόταν να εντοπίσει έστω ένα ίχνος της υποσχόμενης ανανέωσης.
Το «νέο», φαίνεται, θα χτιστεί με τα παλιά υλικά και τους ίδιους αρχιτέκτονες.
Από εκεί και πέρα, τα κλασικά άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
«Εγώ θα σας πω ποιοι είναι τα καρτέλ;», αναφώνησε έκπληκτος όταν ρωτήθηκε για όσα καταγγέλλει. Το τέλειο σχήμα για όποιον θέλει να φανεί ότι γνωρίζει, χωρίς να αναλάβει ποτέ το κόστος του να κατονομάσει.
Είναι η ίδια τεχνική που έκανε τον κ. Τσίπρα διάσημο σε προεκλογικές συγκεντρώσεις: υπαινιγμός βαρύς σαν κατηγορία, χωρίς όμως ποτέ να φτάσει σε σημείο που θα μπορούσε να ελεγχθεί ή να διαψευστεί.
«Εγώ δεν έχω διάθεση να πω αυτός φταίει», προσέθεσε, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τις προθέσεις του.
Ως «Κόκκινος Γάτος» απλά να του θυμίσουμε πως στην πολιτική το να μην κατονομάζεις συνήθως σημαίνει είτε ότι δεν έχεις στοιχεία είτε ότι θέλεις να δημιουργήσεις μόνο εντυπώσεις.
Και οι δύο εκδοχές δεν κολακεύουν ιδιαίτερα κάποιον που φιλοδοξεί να ξαναγίνει πρωθυπουργός.
«Αν το Λογιστήριο πει ότι δεν βγαίνουν τα μέτρα που ανακοινώσατε στη ΔΕΘ, τι θα κάνετε;», τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι.
«Θα αναγκαστούμε να προτεραιοποιήσουμε», απάντησε.
Ωραίος! Την έκανε δηλαδή τη γυριστή. Το «θα προτεραιοποιήσουμε» είναι ίσως η πιο κομψή μετάφραση του «θα κάνουμε ό,τι κάναμε το 2015», δηλαδή… κωλοτούμπα!
Οι πολίτες που θυμούνται τα capital controls δικαιούνται τουλάχιστον ένα ελαφρύ ανατρίχιασμα σε αυτό το σημείο της συνέντευξης.
«Η ΕΛΑΣ δεν θέλει επαγγελματίες πολιτικούς», είπε με στόμφο.
Συγγνώμη, τι δουλειά κάνει;
Θυμάται πότε εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής ή σε τι ηλικία έγινε αρχηγός κόμματος;
Η κριτική στον επαγγελματισμό της πολιτικής από έναν άνθρωπο που δεν έχει γνωρίσει ουσιαστικά άλλο επάγγελμα εκτός από αυτό είναι από τις πιο κλασικές μορφές ειρωνείας που προσφέρει η ελληνική δημόσια ζωή. Τόσο κλασική, που σχεδόν έχει πάψει να προκαλεί έκπληξη.
«Ή εμείς ή κανείς» ήταν το δίλημμά του προς τον ελληνικό λαό. Δίλημμα που, τυπικά, δεν είναι καν δίλημμα· είναι περισσότερο υπαρξιακή αναζήτηση μεταφερόμενη σε πολιτικό περιβάλλον. Και καθαρή αλαζονεία.
Σαν να λέει κανείς: αν δεν με ψηφίσετε, μείνετε με το κενό. Δεν είναι σίγουρο αν αυτό το «κενό» τρομάζει περισσότερο τους πολίτες από την επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν, όταν είχε τις τύχες της χώρας στα χέρια του.
Και κάτι τελευταίο, λοιπόν: το «εμπειρία διακυβέρνησης» για καλό το λέει;
Αλλο να τη διεκδικείς ως εχέγγυο ικανότητας και άλλο να τη διεκδικείς ως πιστοποιητικό επιβίωσης μετά την πιο θεαματική πολιτική κωλοτούμπα στα ελληνικά χρονικά.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα πράγματι, μόνο που...
η μνήμη των πολιτών είναι ακόμα ζωντανή.
Αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι, με την επιστροφή του στην πολιτική σκηνή –με το προσωπικό του σχήμα, το… «νέο ΙΧ κόμμα», όπως εύστοχα το αποκαλεί ο Νίκος Καρανίκας– πέτυχε να προκαλέσει τρικυμία στο ποτήρι της Αριστεράς.
Σαν να έσβησαν τα φώτα για μια ολόκληρη γενιά πρώην συνοδοιπόρων του.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχασε τη λάμψη της, η Ρένα Δούρου παίζει παιχνίδι ισορροπίας με τον Νίκο Παππά και τον Παύλο Πολάκη, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης έχει χαθεί και ο Γιάνης Βαρουφάκης υπάρχει μόνο στα σόσιαλ.
Οπως θα έλεγε και ο Νίκος Ανδρουλάκης, κανείς τους δεν έχει το χαμόγελο του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και το ταλέντο του να λέει τόσο γλυκά τα ψέματα.
Ισως εκεί κρύβεται και η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας: ο άνθρωπος που άφησε πίσω του ερείπια στο κόμμα του –και παραλίγο στη χώρα– παραμένει ο μόνος ικανός στην Αριστερά να πείσει ότι δεν φταίει αυτός.
Το χαμόγελο λειτουργεί σαν ασπίδα: όσο εκείνος χαμογελά, οι άλλοι λογοδοτούν. Ολοι οι άλλοι δίνουν αγώνα επιβίωσης στην κρίση που τους έριξε και αυτός επιστρέφει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου