— Τhomas Shelby (@tassos4162) September 24, 2026
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ
Η δημοκρατία έχει ένα μεγάλο ελάττωμα. Δεν εγγυάται εκ των προτέρων σε κανέναν ότι ο λαός θα αναγνωρίσει την αξία που ο ίδιος αποδίδει στον εαυτό του. Ούτε ότι θα τον καταλάβει, θα τον επιβραβεύσει ή θα τον βάλει στη Βουλή. Εγγυάται απλώς ότι στην κάλπη θα μετρηθούν ακριβοδίκαια οι ψήφοι που θα πάρει. Ως εκεί.
Η Μαρία Καρυστιανού είπε ότι αν δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, «για μένα θα έχει τελειώσει» και θα φύγει από την Ελλάδα.
Η λυγμιαία χροιά της φωνής της την ώρα που διατύπωνε την «απειλή» δεν ήταν παρά μια νέα, καρυστιανική παραλλαγή της διαρκούς επιστράτευσης του συναισθήματος ως πολιτικό επιχείρημα.
Η μέντορας Γρατσία –πιο ψυχρή και υπολογίστρια– έσπευσε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.
«Χαριτολογούσε», είπε, «δεν νομίζω να φύγει από τη χώρα».
Εντάξει, μόνο που τα αστεία στην πολιτική έχουν ένα κουσούρι. Οταν τα λες μπροστά σε κάμερα, ψηφίζουν και αυτά. Διότι το «αν δεν μπω στη Βουλή θα φύγω από τη χώρα» δεν ακούγεται σαν πολιτικό επιχείρημα. Ακούγεται σαν γνώριμη σκηνή οικογενειακού τραπεζιού, «αφού μαμά και μπαμπά δεν με καταλαβαίνετε, εγώ θα φύγω από το σπίτι».
Μόνο που εδώ το οικογενειακό τραπέζι είναι η χώρα, ο μπαμπάς και η μαμά είναι μερικά εκατομμύρια ψηφοφόροι και αυτός που απειλεί δεν είναι έφηβος.
Οι ψηφοφόροι έχουν ένα εκνευριστικό δικαίωμα. Μπορεί να μην πειστούν. Μπορεί να θεωρήσουν ότι είσαι ειλικρινής, αλλά όχι κατάλληλος για κυβέρνηση. Μπορεί να συμφωνούν μαζί σου στα Τέμπη και να διαφωνούν μαζί σου στην οικονομία. Μπορεί να σε συμπονούν ως άνθρωπο, αλλά να μη σε ψηφίζουν ως πολιτικό. Μπορεί απλώς να προτιμήσουν κάποιον άλλον.
Η δημοκρατία δεν είναι διαγωνισμός εσωτερικής ηθικής δικαίωσης.
Το πραγματικά δύσκολο στην πολιτική δεν είναι να κορδώνεσαι όταν έχεις μαζί σου ένα τεράστιο κύμα κοινωνικής συμπάθειας. Είναι να αντέχεις όταν το κύμα υποχωρεί. Να χάνεις και να μένεις. Να σε απορρίπτουν και να συνεχίζεις να θεωρείς τον ψηφοφόρο ώριμο. Οχι να τον θεωρείς σοφό όταν σε επιλέγει και παραπλανημένο όταν παίρνει αποστάσεις από σένα.
Η πολιτική, αν τη θεωρούμε σοβαρή υπόθεση, δεν γίνεται να λειτουργεί με συναισθηματικά τελεσίγραφα.
Δεν λες σε μια χώρα «σου προσφέρω τη λύση κι αν δεν τη θέλεις, άντε γεια».
Διότι τότε ...
η υποψηφιότητα παύει να μοιάζει με προσφορά (όπως τη διαφήμιζες) και αρχίζει να θυμίζει απαίτηση αναγνώρισης.
Προσωπικά έχω μια αδυναμία στους πολιτικούς που όταν χάνουν, μένουν εδώ.
Τους άλλους, που ετοιμάζουν βαλίτσα επειδή δεν τους ψηφίσαμε, δυσκολεύομαι να τους φανταστώ να κουβαλούν το βάρος μιας χώρας. Αυτοί ούτε το βάρος του (αυτό)πληγωμένου υπερεγώ τους δεν μπορούν να σηκώσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου