Αν κάποιοι θα έπρεπε να εγκλειστούν κάπου για όλα αυτά το "κβαντικά" "ολιστικά" και λοιπά κομπογιαννίτικα, αυτοί δεν είναι οι ίδιοι, μα οι πελάτες τους.
— Thanos Dimou (@AthanDim) September 16, 2026
Και όχι σε φυλακή, σε ψυχιατρείο...
Η υπόθεση Μαζωνάκη (που λόγω υψηλής τηλεθέασης συνεχίζεται ακάθεκτη) ξανάφερε στην επιφάνεια μια παλιά και βολική ελληνική συζήτηση. Μέχρι πού φτάνει η ευθύνη του κράτους και από πού αρχίζει η δική μας;
Διότι εσχάτως έχουμε αποκτήσει μια περίεργη αντίληψη για τη ζωή. Κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, κάπου πρέπει να υπάρχει ένας υπουργός, ένας ελεγκτικός μηχανισμός, μια υπηρεσία, ένας νόμος ή έστω ένας θυρωρός που δεν έκανε καλά τη δουλειά του. Εμείς πάντως αποκλείεται να φταίμε. Εμείς απλώς βρεθήκαμε εκεί.
Προσωπικά, έχω μια μάλλον παλιομοδίτικη άποψη. Πιστεύω στην προσωπική ευθύνη. Όχι επειδή θεωρώ ότι το κράτος πρέπει να σηκώσει τα χέρια και να πει «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας», αλλά επειδή θεωρώ τον πολίτη ενήλικο. Κι ένας ενήλικος άνθρωπος έχει όχι μόνο δικαιώματα, αλλά και την υποχρέωση να σκέφτεται, να ρωτάει, να αμφιβάλλει, να προσέχει και ενίοτε να λέει όχι.
Γι’ αυτό άλλωστε έχουμε δημόσια δωρεάν παιδεία. Δεν πληρώνουμε σχολεία, δασκάλους και πανεπιστήμια, μόνο για να ξέρουμε πότε έγινε η μάχη του Μαραθώνα. Τα πληρώνουμε και για να βγαίνει από το σχολείο ένας άνθρωπος που μπορεί στοιχειωδώς να κρίνει τι του λένε, ποιος του το λέει και αν αυτό που ακούει στέκει.
Φυσικά, υπάρχουν όρια. Δεν μπορεί ο ασθενής να ελέγχει αν το μηχάνημα ενός ιατρείου έχει πιστοποίηση, ούτε ο πελάτης μιας ταβέρνας να μπαίνει στην κουζίνα με μικροσκόπιο για να εξετάζει το κρέας. Εκεί υπάρχει το κράτος. Για να θέτει κανόνες, να πιστοποιεί, να ελέγχει και να τιμωρεί. Αν δεν το κάνει, έχει ευθύνη.
Άλλο όμως αυτό κι άλλο να απαιτούμε από το κράτος να μας προστατεύει από κάθε κακή επιλογή που κάνουμε οι ίδιοι. Από το τι τρώμε, τι πίνουμε, πού επενδύουμε, ποιον εμπιστευόμαστε, τι θεραπεία διαλέγουμε, πώς οδηγούμε στον δρόμο, μέχρι το αν φοράμε καπέλο στον ήλιο.
Γιατί κάποια στιγμή το «κράτος που προστατεύει» μετατρέπεται σε κράτος-μπαμπά. Και το κράτος-μπαμπάς έχει ένα σοβαρό ελάττωμα. Για να μας φροντίζει σαν παιδιά, πρέπει προηγουμένως να μας θεωρεί παιδιά.
Δεν γίνεται όμως να απαιτούμε ταυτόχρονα απόλυτη ελευθερία στις επιλογές μας και απόλυτη απαλλαγή από τις συνέπειές τους. «Εγώ αποφασίζω», αλλά αν η απόφαση βγει στραβή «πού ήταν το κράτος;». Και τα δύο μαζί δεν χωράνε εύκολα.
Το κράτος οφείλει να μας προστατεύει από τον απατεώνα.
Δεν είναι βέβαιο ότι οφείλει να μας προστατεύει και από τον εαυτό μας.
Διότι …
αλλιώς, στο τέλος, θα καταργήσουμε την προσωπική ευθύνη για να γλιτώσουμε από τα λάθη μας. Και μαζί της θα έχουμε καταργήσει κάτι πολύ πιο πολύτιμο, την ιδιότητα του ενήλικου πολίτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου