"Μήπως έχετε πάρει κανένα μπάφο πριν μπείτε στην εκπομπή;"
— Areti Athanasiou (@AretiAthanasiu) September 23, 2026
Ελεεινή και τρισάθλια αντιμετώπιση των δημοσιογράφων από τον @AdonisGeorgiadi όταν ρωτήθηκε εάν υπάρχει περίπτωση συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με άλλον ΠΘ στη θέση του Μητσοτάκη.
Και δεν τον πέταξαν έξω από το στούντιο... pic.twitter.com/fARUnRBeWB
Του Άρη Αλεξανδρή
Πάντα φώναζε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Πάντα επενέδυε περισσότερο στην ηχητική ένταση του επιχειρήματος παρά στο ίδιο το επιχείρημα, είτε αυτό ήταν αξιόλογο είτε όχι.
Ο υπουργός ερμήνευε ανέκαθεν την πολιτική του ύπαρξη με όρους στεντόρεια τηλεοπτικούς, μεταξύ άλλων επειδή γνώριζε ότι αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να δημιουργήσει βάση φανατικών θαυμαστών: μπλέκοντας δημιουργικά την πολιτική με το ριάλιτι.
Είναι όμως άλλο πράγμα να φωνάζεις στα τηλεοπτικά στούντιο το 2015, τότε που όλη η χώρα ήταν μια αδιάλειπτη κραυγή, δικαιολογημένη τάχα από τον περιρρέοντα υπαρξιακό κίνδυνο, και άλλο να συνεχίζεις να φωνάζεις το 2026, υπονομεύοντας την κανονικότητα που το ίδιο σου το κόμμα ισχυρίζεται πως έχει αποκαταστήσει.
Φωνάζει ο κόσμος όταν όλα είναι ορθώς καμωμένα;
Δικαιολογείται το ευερέθιστο και εκρηκτικό πνεύμα ενός υπουργού, ενώ ο ίδιος διατείνεται πως η χώρα διανύει την πιο «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας»;
Από τις επιθέσεις του σε δημοσιογράφους που τολμούν να συσχετίσουν τη δραστηριότητα του ιατρείου της Καρνεάδου με την αδυναμία του υπουργείου να την καταστείλει εγκαίρως μέχρι τις ειρωνείες του σε παρουσιαστές που του θέτουν στοιχειώδη ερωτήματα για τις μετεκλογικές συνεργασίες (τους ρώτησε ζωντανά μήπως έχουν καπνίσει μπάφο), ο Αδωνις Γεωργιάδης φανερώνει ότι η ένταση για την ένταση δεν είναι πια απλώς ένα κομμάτι του brand του ή ρητορική αναγκαιότητα, αλλά κάτι που, δυστυχώς, δεν τιθασεύεται. Ο υπουργός έχει χάσει τον έλεγχο.
Εγκριση από ψηλά
Η απώλεια του ελέγχου είναι μια πολυτέλεια. Κατά κάποιον έμμεσο τρόπο, αποτελεί επιλογή. Δεν ξύπνησε μια μέρα ο υπουργός και απεφάνθη «σήμερα θα αφηνιάσω», αλλά εδώ και καιρό αποδέχεται το σχετικό ενδεχόμενο, επειδή γνωρίζει ότι οι παρεκτροπές του συγχωρούνται από την κεφαλή του κόμματος, αν δεν επιδοκιμάζονται κιόλας.
Η αλαζονεία της εξουσίας και τα καβαλημένα καλάμια, στα οποία πολλοί (ακόμη και από το στρατόπεδο της Ν.Δ.) αναφέρονται δηκτικά, σε αυτήν την κατάσταση συνίστανται. Στην κουλτούρα εκείνη που αγκαλιάζει την απρέπεια και την έλλειψη ορίων ως θεμιτές παραμέτρους του πολιτικού ανταγωνισμού.
Ο Αδωνις Γεωργιάδης, όμως, δεν ξεφεύγει απλώς από τους τύπους, αλλά σταδιακά πολακοποιείται. Υιοθετεί χαρακτηριστικά που κάποτε (ορθώς) αναγνώριζε ως δηλωτικά της συριζαϊκής νοσηρότητας και από τα οποία υποτίθεται ότι διαχώριζε τη θέση του.
Το να μην αφήνεις δημοσιογράφους να μιλήσουν, να τους επιτίθεσαι υστερικά προσάπτοντάς τους φαντασιακά αμαρτήματα και να αποκλείεις ερωτήσεις που δεν σε βολεύουν είναι σημάδια τραμπικού ολοκληρωτισμού και ασέβειας τόσο προς τους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους όσο και προς το κοινό που περιμένει να ακούσει έναν υπουργό και καταλήγει αποδέκτης ενός παραληρηματικού σόου. Είναι η επιτομή της περίφημης «τοξικότητας» την οποία η Ν.Δ. καταγγέλλει, εμφατικά και υποκριτικά, όταν στρέφεται εναντίον της.
Η υπόθεση Μαζωνάκη και το ευρύτερο θέμα κρατικής ευθύνης που αυτή αναδεικνύει έχουν φέρει τον υπουργό σε δύσκολη θέση.
Οφειλαν η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες να έχουν επιδείξει σοβαρό ελεγκτικό ζήλο έναντι ιατρών και ιατρείων που παραβιάζουν νόμους και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή ασθενών;
Προφανώς.
Υπάρχει δικαιολογία για την ολιγωρία τους;
Καμία.
Ούτε η υψηλή δημοτικότητα των «εναλλακτικών θεραπειών» στις τάξεις όλων εκείνων που οψίμως τις μέμφονται ούτε το κβαντικό βιογραφικό της άλλοτε λαοπρόβλητης Μαρίας Καρυστιανού μετριάζουν την αποτυχία του κράτους και του υπουργού προσωπικά να επιβάλουν τη νομιμότητα.
Λένε, ωστόσο, αυτά τα δύο πολλά για την κοινωνία που σήμερα φρίττει με όσα συνέβησαν στην Καρνεάδου.
Δεν είναι, βέβαια, δουλειά του υπουργού να σχολιάσει τον αντιφατικό και συγκυριακό τρόπο με τον οποίο τα ειδησεογραφικά μέσα και το κοινό τους καταναλώνουν την ψευδοεπιστήμη.
Δουλειά του είναι …
να πατάξει τα ερείσματα της τελευταίας, όσο δύσκολο και αν αποδειχθεί.
Παρ’ όλα αυτά, καλό θα ήταν να θυμόμαστε κι εμείς ότι η δυσκολία αυτή δεν είναι τυχαία. Ας μη μας ξεγελάει το πένθιμο κλίμα: και αύριο, μια χαρά πελατεία θα έχουν οι «ολιστικοί» θεράποντες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου