Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Αλίκη. Οχι, όχι η γατούλα. Αλίκη Περρωτή, η αθόρυβη κυρία.
Αθορύβως και αναχώρησε.
Αθορύβως και αποχαιρετίστηκε στην οχλαγωγικά θορυβώδη μας εποχή. Θορυβώδης από τσίγκινους ντενεκέδες, που τους συνοδεύουν μαυροφορεμένοι γουρουνάνθρωποι για προστασία.
Ποια ήταν η Αλίκη Περρωτή;
Η επιτομή της φινέτσας, της ευγένειας, του στυλ, της φιλοξενίας αλλά και της ευεργεσίας. Μια κοσμοπολίτισσα μπιλιονέρ από κούνια. Κόρη Θεόδωρου Κωνσταντοπούλου από την Πάτρα. Ητοι όλα τα έργα αναδόμησης μιας Ελλάδας ενός «κάποτε». Ό,τι αξιωθήκαμε σε δρόμο για να έχουμε Εθνική οδό. (Μια λωρίδα στο ανέβασμα, μια στο κατέβασμα). Ό,τι αξιωθήκαμε σε αεροδρόμια τοπικά και διεθνές, ό,τι γενικώς αξιωθήκαμε το αναλάμβανε η εταιρεία του πατέρα της, Θεόδωρου. Σπουδαίος πολιτικός μηχανικός, που πήρε το δίπλωμά του το 1919 από το ΕΜΠ και λαμπρός επιχειρηματίας ως διευθύνων σύμβουλος της ΑΕ «Οδών και οδοστρωμάτων» εν συνεχεία Αρχιρόδον.
Η οξυδέρκειά του τον καθοδήγησε να αγοράσει τα μεταχειρισμένα πολεμικά μηχανήματα των Αμερικανών στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ, θεωρώντας ότι, ως πολεμικό υλικό, ήταν υψηλής αντοχής και με αυτά έκτισε την κατασκευαστική του εταιρεία. Η οποία έφτασε να επεκταθεί ακόμα και στην Μέση Ανατολή λαμβάνοντας δημόσια έργα, όπως, για παράδειγμα, και το λιμάνι της Βεγγάζης.
Απέκτησε δυο κόρες. Την Αλίκη και την Πηνελόπη.
Η Αλίκη γεννήθηκε στα πλούτη, με αυστηρή γερμανίδα νταντά να τη γαλουχεί σε τρόπους. Υπέρκομψη, σοβαρή και ανάλαφρη, με μια αριστοκρατική απλότητα, χαριτωμένο χιούμορ και σοβαρούς στόχους. Η Αλίκη Περρωτή ήταν για μένα και εκείνη η φράση του Νίκου Αντωνιάδη, Διευθυντή του περιοδικού Ταχυδρόμος, όταν επιζητήσαμε αμφότεροι την συνεργασία μας. «Τρεις άνθρωποι δεν έχουν δώσει ποτέ συνεντεύξεις. Ο Θανάσης Βέγγος, η Αμαλία Μεγαπάνου και η Αλίκη Περρωτή» μου είπε, σχεδόν ως προτροπή.
Κι εγώ μπήκα σε διαπραγμάτευση. «Κάτι μπορεί να καταφέρω αλλά να ξέρεις ότι το μεγάλο μου όνειρο είναι μια στήλη χρονογραφήματος. Το χρονογράφημα με μαγεύει» προσπάθησα,
«Δεν διαβάζει πια ο κόσμος» είπε. Και μπορεί να είχε δίκιο.
Κοντοζυγώναμε χρόνια Χρηματιστηρίου. Ο κόσμος διάβαζε τιμές ρολογιών και ταξιδιών στις Σεϊχέλλες.
Ξεβλάχευαν μπουρτζοβλαχόμενοι αενάως.
Αενάως σιωπούσαν και οι Αλίκες.
Ωστόσο, και να μην πολυλογώ, και την Αμαλία Μεγαπάνου αξιώθηκα να γνωρίσω και βαθιά να εκτιμήσω (Η συνέντευξη ήταν περιπετειώδης και όσα πολλά έζησα). Και την Αλίκη Περρωτή να λατρέψω. Και στις Εικόνες (το επόμενο εγχείρημα της ομάδας) να κατακτήσω το πολυπόθητο χρονογράφημα, γιορτάζοντας φέτος 36 χρόνια χρονογράφος από τους 4Τροχούς και δώθε.
Από την αρχή μου ξεκαθάρισε ότι δεν έδινε συνεντεύξεις. «Αλλά δεν μου απαγορεύεται να καταγράψω όσα θα παρατηρώ στο πλευρό σας» της είπα και αμίλητα το συμφωνήσαμε.
«Αύριο φεύγω για Θεσσαλονίκη στα εγκαίνια νέας πτέρυγας στην Αμερικάνικη Γεωργική Σχολή. Θα εντυπωσιαστείς αν έρθεις». Υπολογίζοντας την οικονομική της δυνατότητα, βλακωδώς έκλεισα πρώτη θέση, ώστε να έχω τον χρόνο να μιλάω μαζί της. Ακόμα γελάω να με θυμάμαι εμένα στην πρώτη και την Αλίκη σε κάποια προς το τέλος «Ρέα μου, τι να πληρώσω; Την κουρτίνα; Υπάρχουν πιο σοβαροί σκοποί για τον άνθρωπο».
Λέτε να μην μπορούσε να πράττει και τα δυο;
Θα μπορούσε. Αλλά αυτή ήταν η παλαιοπλούσια Αλίκη.
Μακάρι να είχα τρόπο να σας περπατήσω σε εκείνη την εκδήλωση. Να δείτε ένα σωρό παλικάρια και κορίτσια από χώρες που μόλις άνοιγαν σύνορα και κατέφθαναν για να μορφωθούν σε νέες μορφές γεωργίας και εκμετάλλευσης της ευεργεσίας της γης. Κυρίως ήταν από εκείνες τις χώρες οι φοιτητές. Δεδομένου ότι τα ελληνόπουλα, κατευθυνόμενα από έλληνες γονείς, είχαν μόνη έγνοια-στόχο το «Business», και δώστου business. Φοιτητές με γραβάτες και κοστούμια να βγάζουν λόγους σε εξαιρετικά αγγλικά.
Τι δρόμους τους άνοιγε η Αλίκη στους νέους κόσμους!
Ευεργέτιδα ολκής. Ταγμένη στον εθελοντισμό, εξ απαλών ονύχων, επί δεκαπέντε χρόνια στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Με έργο, με αφοσίωση στα παιδιά, αληθινό έργο, όχι κοσμική περαντζάδα. Και να ήταν μόνο αυτό;
Το πιο σπουδαίο ευεργέτημά της… Εννοείται ότι γνωρίζετε το Νοσοκομείο «Αγία Ολγα» της Νέας Ιωνίας… Δωρεά της το 1989, στο αστρονομικό ποσό των 790 εκατ. δραχμών, υπολογίζοντας σε σημερινές τιμές μιλάμε για δισεκατομμύρια ευρώ; Αλλά, αλλά… Αχ άτιμη Ελλάδα! Ο μόνος της, ας πούμε διακριτικός «όρος», η μετονομασία του Νοσοκομείου σε «Κωνσταντοπούλειο» εις μνήμη του πατέρα της.
Εκεί να δείτε μάχες αντιρρήσεων!.. Αχ Ελλάδα! Για να το αποκαλούμε πάντα Αγία Ολγα.
Μα η Αλίκη Περρωτή… Κλασική παλαιοπλούσια Αλίκη, ποτέ δεν σταμάτησε να το ενισχύει. Αφήνοντας τα «μικρά» για τους μικρούς.
Την τιμώ, όχι μόνο γιατί διατήρησε την περιουσία της… Εύκολο το έχετε; Αλλά και γιατί μοίρασε με γνώση και στενή παρακολούθηση για το κάθε τι.
Προ ημερών διάβασα, σε μια σταλιά άρθρο, τον θάνατό της. Μπροστά μου ως βιαστικό τρέιλερ πέρασε το γλυκό της χαμόγελό, η αγέρωχη περπατησιά της, η τρυφεράδα της, το ντελικάτο σπίτι της με εκείνη την δυσθεώρητη, έργο τέχνης, πεταλούδα, τις κουβέντες της με την μαμά μου, ιδίως σε εκείνο το πάρτυ με όλη την Αθήνα στα πόδια τους και, βέβαια, κι εκείνες οι κάρτες της που μου έστελνε για χρόνια…Καλογραμμένες, μιας ξαφνιαστικά αυθόρμητης γραφής… Τι γυναίκα! Τι γοητευτική ύπαρξη! Τι κρίμα η φωτιά που κατέκαψε κάθε τι στο σπίτι μας να κάψει και εκείνες τις κάρτες… Μα εδώ χάσαμε ανθρώπους! Ασε τις κάρτες!
Ο ουρανός ας υποδεχτεί την γοητεία της. Και εμείς …
ας αποχαιρετήσουμε το όλο και πιο σπάνιο είδος μιας γοητευτικής, ευφυούς κυρίας. Αθόρυβης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου