Λέει ο Τσιπρας το 2015 ήξερα τι ήθελα να κανω αλλά δεν ήξερα πως να το κάνω, τώρα ξέρω . Τώρα λοιπόν μας είπε ότι έπρεπε να κλείσει τις Τράπεζες αμέσως. Αυτό έμαθε; Αυτό ξέρει; έτσι θα το κάνει;
— prng (@prng2777) August 9, 2026
Παιδιά ο Αλέκος που τώρα ξέρει….πώς
— Sina katsarou (@sinakatsarou) August 9, 2026
ακριβώς να τα καταφέρει ❗️🧐
Τι μπορεί να πάει στραβά ❓🫣 https://t.co/391orzQkQU pic.twitter.com/DcQlOAAuSe
Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ
«Το 2015 ήξερα τι θέλω να κάνω και τι θέλω να γίνει, αλλά δεν ήξερα πώς ακριβώς μπορεί αυτό να γίνει». Δήλωσε στη γνωστή συνέντευξή του ο πρώην πρωθυπουργός. «Σήμερα, όχι μόνο ξέρω τι θέλω, αλλά και πώς να το κάνω.»
Έτσι, πίστεψε πως μας καθησύχασε, προβάλλοντας την κτηθείσα εν τω μεταξύ γνώση.
Όμως το πρόβλημα του 2015, το οποίο λίγο έλειψε να καταστρέψει την Ελλάδα, βρισκόταν σε αυτό που δηλώνει σήμερα πως «ήξερα τι θέλω να κάνω».
Ήθελε να σκίσει τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο. Και σήμερα αισθάνεται ικανοποιημένος για τον στόχο του και κάνει την αυτοκριτική του για τα μέσα που χρησιμοποίησε. Όμως το σκίσιμο των μνημονίων, η ρήξη με τους δανειστές, δηλαδή το μείζον, δεν επιδεχόταν πολλές τακτικές κινήσεις οι οποίες, σε τελική ανάλυση, αποτελούν το έλασσον. Όταν ο Α. Τσίπρας, μετά από τόσα χρόνια, δεν επανεκτιμά αυτό που ήθελε να κάνει, το στρατηγικό του στόχο, αυτό σημαίνει πως δεν κατάλαβε τίποτα από τα όσα συνέβησαν.
Αν όντως θα ήθελε να καθησυχάσει για τις σημερινές του προθέσεις ένα κοινό που τον βλέπει με δικαιολογημένη καχυποψία, θα έπρεπε να παραδεχθεί πως ο αντιμνημονιακός λόγος και η επιμονή σε αυτόν ολόκληρο το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν η βασική αιτία του 3ου, βαρύτερου και αχρείαστου μνημονίου.
Αντί αυτής της παραδοχής, δίνοντας εξετάσεις στο αριστερό ακροατήριο, δήλωσε πριν από τρεις μήνες, πως θα έπρεπε να κλείσει τις τράπεζες από την πρώτη μέρα, προσχωρώντας στη λογική Βαρουφάκη.
Φαίνεται πως αυτό εννοούσε όταν προχθές στη συνέντευξή του είπε πως «δεν ήξερε πώς θα γίνει αυτό.»
Το έχω γράψει πολλές φορές πως η σιωπή είναι χρυσός, όταν κάποιο δημόσιο πρόσωπο επιχειρεί να δικαιολογήσει αυτά που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί αδικαιολόγητα. Και τα όσα διέπραξε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εκείνη την «ηρωική» περίοδο, όταν καταλάγιασε ο αντιμνημονιακός οίστρος, εκτιμήθηκαν αρνητικά όπως φάνηκε από τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2019.
Συνεπώς, στον βαθμό που ο Α. Τσίπρας δεν είναι πειστικά αυτοκριτικός για το 2015, αφήνει πολλά ερωτηματικά για το σήμερα και κυρίως το αύριο.
Άραγε με τι εφόδια θέλει να πείσει ένα κοινό, πέρα από το 12-15% που τον ακολουθεί, πως «σήμερα όχι μόνο ξέρει τι θέλει, αλλά και πώς να το κάνει;»
Και για να γίνω πιο σαφής. Στις δημοκρατίες αυτό που μετρά είναι το πρόγραμμα. Δηλαδή, το τι θέλει ένας ηγέτης. Το πώς θα το κάνει ρυθμίζεται από τους θεσμούς του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αν όμως εννοεί πως η «δεύτερη φορά Αριστερά θα είναι αλλιώς», ελέγχοντας όλους τους αρμούς της εξουσίας, τότε ...
με κάθε βεβαιότητα η αποδοχή του θα κινηθεί το πολύ στο ταπεινωτικό 18% του 2023.
Οπότε πολλή φασαρία για το τίποτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου