Από μόνο του αυτό το φθηνό απόφθεγμα αποτελεί παραδοχή της πλήρους ανικανότητας του (ex-ΣΥΡΙΖΑ) Ζήκου.
— 🇬🇷💙 Agnadeftis (@aaavadistos) August 12, 2026
Με άλλα λόγια: αφού με τον ελαφρύ πνευματικό μου οπλισμό δε θα μπορέσω να βρω στόχο θα τον κάνω μεγαλύτερο.
Οποίοι πλήρωσατε για το rebranding απλά πετάξατε τα λεφτά σας! 😂 pic.twitter.com/3wSrYqQIsr
Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ
Ο Α. Τσίπρας δήλωσε πως «η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη διεύρυνσης του εφικτού» και σχεδόν όλοι τον ειρωνεύτηκαν. Όμως σε αυτήν την πρόταση αποτυπώνεται ο λενινιστικός βολονταρισμός, με τον οποίον διαπαιδαγωγήθηκε ο ίδιος και οι μέντορές του. Κρύβεται η προμηθεϊκή αντίληψη για την αποστολή των κομμουνιστών να αλλάξουν την κοινωνία, διευρύνοντας συνεχώς τα όρια της παρέμβασής τους.
«Δεν υπάρχουν άπαρτα κάστρα για τους κομμουνιστές», έλεγε ο Στάλιν, καθώς η πρώτη γενιά των μπολσεβίκων πίστευε πως ήταν οι πλάστες των συνειδήσεων. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων και οι κοινωνίες ήταν σαν τον πηλό στα χέρια τους που τις έδιναν ό,τι σχήμα ήθελαν. Ως, κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας αποφάσιζαν, σαν μικροί θεοί, δίνοντας λόγο μόνον στην πυραμίδα της κομματικής εξουσίας.
Αυτή η συνεχής διεύρυνση των ορίων της πολιτικής παρέμβασης σε εκείνους τους καιρούς, γινόταν μέσα από την άσκηση βίας, καθώς ήταν λογικό να υπάρχουν αντιστάσεις. Όλα αυτά είναι τεκμηριωμένα ιστορικά και υποθέτω ότι η σχετική δήλωση που έκανε ο Α. Τσίπρας είναι έργο κάποιου «ψαγμένου» μαρξιστή συνεργάτη του. Δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες αναζητήσεις.
Το ερώτημα - διόλου θεωρητικό - είναι μέσα σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, με τι εργαλεία θα γίνεται αυτή η «η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»;
Οι κανόνες του παιχνιδιού στο δημοκρατικό πολίτευμα είναι πολύ συγκεκριμένοι και ορίζονται από το Σύνταγμα και ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο, με το Κράτος Δικαίου να κατέχει προεξάρχουσα θέση.
Σε αυτό το πολίτευμα, με τα δεδομένα χαρακτηριστικά, έχει θέση ο βολονταρισμός;
Πόσο ελλοχεύει ο κίνδυνος αυτή «η διεύρυνση του εφικτού» να οδηγήσει στην υπέρβαση των ακροτάτων ορίων του πολιτεύματος;
Τις συνέπειές του τις είδαμε το 2015, όταν αυτοί οι άνθρωποι, που ήρθαν από το πουθενά, πίστεψαν ότι μπορούσαν να αλλάξουν όλη την Ευρώπη γιατί το ήθελαν.
Αυτός είναι ο ορισμός του βολονταρισμού, της επέκτασης των ορίων του εφικτού, που οδήγησε στη γνωστή κατάληξη. Άτακτη υποχώρηση και στρατηγική ήττα, προ του φάσματος μιας εθνικής καταστροφής. Διότι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του βολονταρισμού είναι η υποεκτίμηση του συσχετισμού των δυνάμεων. Η οίηση αυτών που νομίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια τους οδηγεί σε λάθος αποφάσεις.
Πλέον το παιχνίδι της ισχύος δεν παίζεται στο πόσες μεραρχίες έχει ο ένας και πόσες ο άλλος, αλλά ...
στο πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη και πώς συνάπτονται οι πολιτικές συμμαχίες.
«Η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού» παραπέμπει σε εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Μπορεί να ηχεί «πιασάρικα» στους μαρξιστικούς κύκλους, αλλά αμφιβάλλω αν βοηθά τον Α. Τσίπρα στο rebranding του.
Όχι, γιατί είναι μια ανοησία, αλλά ακριβώς γιατί δεν είναι ανοησία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου