Ποτέ κανείς δεν πήγαινε να σπουδάσει στη φιλοσοφική σχολή για να πλουτίσει.
Κάποτε όμως οι φιλοσοφικές σχολές στο πανεπιστήμιο ήταν όχι μόνο περιζήτητες, αλλά και άκρως απαιτητικές. Αν δεν κάνω λάθος, έρχονταν αμέσως μετά την Ιατρική και σίγουρα προηγούνταν της Νομικής.
Οι μισθοί στην εκπαίδευση ήταν πάντα κάτω του μετρίου και, ως γνωστόν, λίγοι ήσαν εκείνοι που δεν αναγκάζονταν να κάνουν παράπλευρες εργασίες, ιδιαίτερα ή διορθώσεις σε εκδοτικούς οίκους, για να ζήσουν αξιοπρεπώς. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι γνωστό ότι στις φιλοσοφικές σχολές των πανεπιστημίων πάντα σπούδαζαν οι καλύτεροι μαθητές.
Στη σχολική τάξη πρωταγωνιστούσε ο φιλόλογος, μαζί με τον μαθηματικό. Τον αντιμετώπιζαν με σεβασμό, διότι αυτός ήταν που «μάθαινε γράμματα» στα παιδιά.
Ηταν η εποχή που η ελληνομάθεια δεν ήταν απαξιωμένη, ασχέτως επαγγελματικού προσανατολισμού, η δε ορθογραφία δεν αντιμετωπιζόταν ως εργαλείο καταπίεσης. Αυτός ο σεβασμός συντηρούσε την κοινωνική αξιοπρέπεια επαγγελματιών που εκπροσωπούσαν αξίες, οι οποίες δεν κρίνονταν ούτε από τα τετραγωνικά της κατοικίας ούτε από τα κυβικά του αυτοκινήτου.
Πρόσφατα αναφέρθηκα στην υποκρισία με την οποία αντιμετωπίζουμε τους πυροσβέστες. Τους αποκαλούμε ήρωες και ως εκ τούτου τους ανταμείβουμε με μισθούς πείνας.
Σήμερα ήρθε η ώρα της παιδείας. «Η παιδεία πάνω απ’ όλα», «η παιδεία είναι εξίσου σημαντική με την υγεία», «από την παιδεία κρίνεται το μέλλον της χώρας». Μπορώ να αναφέρω και άλλα στερεότυπα, που τα χρησιμοποιούμε για να καλύψουμε την αδιαφορία μας.
Τι είναι αυτή η περίφημη παιδεία;
Είναι ένας φιλόλογος που πέρασε στο πανεπιστήμιο με τα ελάχιστα δυνατά «μόρια» – λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος.
Μπορεί να καλύψει τα κενά του στα τέσσερα χρόνια που θα περάσει εκεί μέσα;
Αμφίβολο.
Είναι ένας φιλόλογος που, όταν καταφέρει να βρει μια θέση στο Δημόσιο με το καλό και διορισθεί σ’ ένα νησί, δεν θα βρει σπίτι για να νοικιάσει. Αντί για σεβασμό εμπνέει οίκτο στην τοπική κοινωνία, στην καλύτερη περίπτωση. Και αυτός ο οίκτος μεταφέρεται μέσα στην τάξη. Οπότε ας μην απορούμε για το έλλειμμα πειθαρχίας που ταλανίζει την εκπαίδευση.
Είναι ένας φιλόλογος ο οποίος, για να καλύψει τα κενά, μπορεί να χρειαστεί να διδάξει Ιστορία και ας πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς γνωστικούς τομείς.
Τέλος, όπως έμαθα με ρίγη εθνικής υπερηφανείας, είναι ένας φιλόλογος ο οποίος …
αν συμμετάσχει σε επιτροπή διόρθωσης γραπτών για τις εισαγωγικές στο πανεπιστήμιο, αμείβεται με το ποσόν του ενός ευρώ για κάθε έκθεση. Μου το είπε γνωστή μου καθηγήτρια και το γράφω ελπίζοντας ότι έκανε λάθος. Περιμένω εναγωνίως τη διάψευση.
«Η παιδεία πάνω απ’ όλα». Αρκεί να βρούμε άλλους τομείς που μας ενδιαφέρουν ακόμη λιγότερο από την παιδεία και τους λειτουργούς της, για να της δώσουμε τη θέση που της αρμόζει στην κορυφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου