Γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης
Τους βλέπω στη θάλασσα. Όλοι (και κυρίως όλες) εμφανίζονται ξαφνικά 10 με 15 κιλά πιο αδύνατοι. Τα Χριστούγεννα ήταν σαν φρατζόλες ψωμιού που μόλις βγήκαν φουσκωμένες απ’ τον φούρνο και τώρα σουλατσάρουν ανάμεσα στις ξαπλώστρες λες και είναι οι γιοι και οι κόρες της γαζέλας Ναόμι Κάμπελ.
Ε ρε ένεση που πέφτει. Μαζική κατανάλωση, κυρίως από τον γυναικείο πληθυσμό, δίχως πάντως να πηγαίνουν πίσω και οι άντρες. Σαν ξεφούσκωτα σακιά σκάνε μύτη στις παραλίες, μερικοί και μερικές με ολοφάνερα τα σημάδια του απότομου αδυνατίσματος. Τα σημάδια αυτά κρέμονται πάνω στο κορμί τους, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ…
Δεν έχω κανένα θέμα με τον τρόπο που συμπεριφέρεται έκαστος στο σώμα του. Δικό του είναι, ό,τι θέλει το κάνει. Άλλος το τιγκάρει στην χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια, άλλος του καρφώνει αλύπητα ενέσεις μέχρι να αδειάσει από ιστούς και λίπος και να κρεμάσει σαν χρησιμοποιημένη σακούλα σούπερ μάρκετ. Δικός του λογαριασμός. Απλώς μια παρατήρηση και μια ερώτηση έχω να κάνω επί του θέματος.
Πρώτη παρατήρηση. Μια κοινωνία που με το ζόρι αγοράζει τα βασικά της τρόφιμα λόγω φτώχειας και πληθωρισμού, δεν καταναλώνει τις πανάκριβες Οζεμπίκ και Μουντζάρο λες και είναι ξηροκάρπια που βρήκε σ’ ένα μπολ στο τραπέζι και τα τσακίζει. Απ’ όσα ξέρω, οι ενέσεις αυτές συνταγογραφούνται μόνο σε διαβητικούς και σε παθολογικά υπέρβαρους. Οι υπόλοιποι τις πληρώνουν απ’ την τσέπη τους.
Ε λοιπόν, δεν μπορώ να νιώσω αλληλεγγύη για την κυρία στην διπλανή ομπρέλα που λέει με στόμφο «έτσι που καταντήσαμε, δεν μπορούμε να πάμε μια βδομάδα διακοπές σ’ ένα νησί, αλλά αναγκάζομαι να έρχομαι εδώ στο χωριό να ξεκουραστώ παρέα με την πεθερά μου». Και την ίδια στιγμή έχει χάσει μια 20αριά κιλά σε λίγους μήνες, με ενέσεις που κάθε μηνιαία σειρά τους κοστίζει περισσότερο από τις διανυκτερεύσεις που δεν έκανε στο νησί λόγω ανέχειας. Υποκρισίες.
Δεύτερη ερώτηση. Πού πήγαν όλες αυτές οι συμπεριληπτικότητες με τις οποίες μας έχουν τρελάνει;
Μην πεις τον απέναντι χοντρό, υπέρβαρο, παχύ ή κάτι παρόμοιο, διότι δεν σέβεσαι την προσωπικότητα και την ιδιαιτερότητα του. Ειδικά όσους δουλεύουμε στην τηλεόραση, μας έχουν παλαβώσει. Δεν ξέρουμε πια πώς να περιγράψουμε κάποιους ανθρώπους, όπως και να τους πούμε είναι προσβλητικό και απαράδεκτο και αντιδεοντολογικό. «Άλλαξαν οι καιροί» μας λένε, «οι άνθρωποι πια είναι συμφιλιωμένοι με το σώμα τους κι εσύ δεν δικαιούσαι να τους προσβάλεις έστω και έμμεσα ή άθελα σου».
Εμένα μου λες; Ποια συμφιλίωση;
Μόλις εμφανίστηκαν οι ενέσεις, όλοι οι συμφιλιωμένοι άρχισαν να τρυπιούνται σαν ναρκομανείς.
Αν το έκαναν για λόγους υγείας να το αποδεχτώ και να το χειροκροτήσω, πλην αυτοί και αυτές το κάνουν μόνο και μόνο για να βγουν στην παραλία με ίσιες κοιλιές και ανύπαρκτους γλουτούς. Οι τηλεοράσεις συνεχίζουν να εμφανίζουν κάτι παχουλά κοριτσόπουλα που διαφημίζουν σερβιέτες και αποσμητικά, αλλά καμία από το κοινό στο οποίο απευθύνονται δεν θέλει να εμφανιστεί έτσι στο μπιτσόμπαρο. Και να σου τα τσιμπήματα στο τρυφερό τους δερματάκι.
Οπότε…
απομένουμε εμείς να ψάχνουμε καινούριες λέξεις που περιγράφουν δίχως να προσβάλουν ή να χαρακτηρίζουν.
Ρε άντε από κει.
Έχουμε χάσει και τα αυγά και τα Πασχάλια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου