Έχουν - δεν έχουν περάσει 6 μήνες από τότε που μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών σας ήθελε "Πρωθυπουργό Πάνο Ρούτσι και ΠτΔ Μαρία Καρυστιανού" pic.twitter.com/ut8UOxN7I7
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 9, 2026
...η ελπίδα χαμηθηκε κ ψόφησε.. .. pic.twitter.com/Q1MDATGF3Z
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 10, 2026
Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ
Δεν αποχώρησε και κάποιος πολύ σημαντικός, θα πουν οι εναπομείναντες οπαδοί του πολιτικού εγχειρήματος. Eφυγε ο αμφιλεγόμενος δημοσιογράφος, που ο φιλοπουτινισμός του θα μπορούσε να θεωρηθεί και βαρίδι· έφυγε η εγνωσμένης γραφικότητας πρώην ηθοποιός που κανείς δεν θυμάται άλλο της επίτευγμα πέραν ενός viral πατριωτικού βίντεο από την εποχή των μνημονίων· έφυγαν και μερικά ακόμη ιδρυτικά μέλη που δεν τα ήξερε κανείς, επομένως η απουσία τους δεν αναμένεται να κλονίσει την εικόνα του σχηματισμού. Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία, λένε όσοι ακόμα ελπίζουν, προχωράει ακάθεκτη, ανεξάρτητα από το κύμα αποχωρήσεων που φαίνεται να φουσκώνει κάθε μέρα. Σημασία, άλλωστε, έχει ο «ιερός» σκοπός, όχι η στελέχωση του οχήματος που οδηγεί προς αυτόν.
Αν όμως δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα, ποιος ενσαρκώνει την Ελπίδα για τη Δημοκρατία;
Ποιον θα εμπιστευτούν όσοι αποφασίσουν να στηρίξουν το κίνημα στις επερχόμενες εκλογές;
Η απάντηση στον προβληματισμό είναι από μόνη της ένα πρόβλημα: τη Μαρία Καρυστιανού επιλέγουν όσοι επιλέγουν το κίνημα· τη λαοπρόβλητη σταρ.
Η πολιτική όμως δεν είναι προφίλ στο Facebook. Oταν η άποψη μετατρέπεται σε κομματική πρωτοβουλία, από μονοπρόσωπη ρητορεία γίνεται πολυπρόσωπη διαδικασία. Ακόμη και τα κινήματα πολιτών χρειάζονται στελέχη και, για να παραγάγουν έργο στο πλαίσιο του κινήματος, τα στελέχη εύλογα απαιτούν κανόνες, όργανα, εσωτερική οργάνωση. Το πρόβλημα επομένως δεν το έχουν τα μέλη που αποχώρησαν· το έχει το σώμα που δεν μπόρεσε να τα κρατήσει.
Η απότομη παρακμή του κινήματος της Μαρίας Καρυστιανού δεν έγκειται τόσο στη δημοσκοπική του πτώση, όσο στην αδυναμία του να μετουσιωθεί σε κανονική παράταξη.
Oσο κι αν η αντισυστημική πρόεδρος μέμφεται την παραδοσιακή πολιτική, τους παραδοσιακούς πολιτικούς και τα παραδοσιακά κόμματα, αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η παράδοση έγινε παράδοση για κάποιο λόγο κι ότι το σύστημα, εκτός από καθεστωτικό, έχει και λειτουργικό ρόλο.
Το ότι λούζεται κανείς ό,τι κοροϊδεύει, ισχύει και στην πολιτική: ένας σχηματισμός με βλέψεις μαζικής αντιπροσώπευσης που φιλοδοξεί όχι μόνο να μπει στη Βουλή, αλλά και να κυβερνήσει, δεν έχει την πολυτέλεια να λειτουργεί με όρους μπουτίκ γραφείου δημοσίων σχέσεων. Πρέπει, αντιθέτως, να έχει ανθρώπινο δυναμικό για να διαμορφώσει θέσεις, για να καταστρώσει πρόγραμμα και για να εξασφαλίσει ερείσματα στην κοινωνία (διαρκή και εκτεταμένα, όχι επίκαιρα και περιορισμένα στον κόσμο της πλατείας). Το έργο είναι υπερβολικά σύνθετο για να το αναλάβει ο κλειστός κύκλος της προέδρου.
Aλλωστε, μιλάμε για κίνημα που ως καταστατικές του αρχές έχει τη δημοκρατία και τη συμμετοχικότητα: Πώς θα πραγματωθεί το δημοκρατικό όραμα αν το κόμμα που το ευαγγελίζεται δεν μπορεί καν να το εφαρμόσει στα του οίκου του;
Πώς θα δικαιώσει το κίνημα τη λαϊκή καταγωγή του αν τις αποφάσεις για την πορεία του λαμβάνει αυθαίρετα μια ελίτ;
Οι έξοδοι από το κόμμα και η πτώση της δημοτικότητάς του είναι μάθημα όχι μόνο για την πρόεδρο, αλλά και για τους προεδρικούς· για όσους, δηλαδή, έδωσαν στην πρόεδρο τη δυνατότητα να λογίζεται ως τέτοια, πιστεύοντας βαθιά αλλά αφελώς στις ανέξοδες αντιπολιτικές λύσεις σε περίπλοκα πολιτικά προβλήματα.
Την κατάληξη της Ελπίδας για τη Δημοκρατία δεν μπορούμε να τη γνωρίζουμε, αλλά μπορούμε να διαγνώσουμε πολλά γι’ αυτή μελετώντας τη μέχρι τώρα εξέλιξή της. Πέρα από τις συντηρητικές θέσεις της Καρυστιανού, την άγνοιά της για βασικά (και για όχι τόσο βασικά) ζητήματα και τις αποκαρδιωτικά δεξιόστροφες συναναστροφές της, την παθολογία του εγχειρήματός της μαρτυρά ο αναιμικός πολιτικός της λόγος· η αδυναμία της να υπερβεί την ξύλινη εκδοχή της περσόνας της και να ξεκλειδώσει την εποικοδομητική.
Oσοι αποσύρουν τη στήριξή τους από την πρόεδρο τώρα, ενώ της αφιέρωναν παιάνες πριν από την ίδρυση του κόμματός της, πρέπει να αναρωτηθούν πολύ σοβαρά τι άλλαξε στο μεσοδιάστημα.
Προφανώς κάτι δεν είχαν υπολογίσει σωστά.
Μήπως …
η πολιτική αξιοσύνη ενός προσώπου δεν εξαρτάται τελικά από το πόσο καλά καταγγέλλει τους ανάξιους;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου