Η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν έχει, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, καμιά σχέση με τα γεγονότα του 1973.
Έχει αποσυνδεθεί εντελώς τόσο ως πρακτική, όσο και ως ανάμνηση.
Την έχουν οικειοποιηθεί αναρχοφασίστες και σοσιαλφασίστες: οι δημοκρατικοί πολίτες βρίσκουν ελάχιστο χώρο σ’ αυτή την ημέρα μνήμης. Δεδομένου ότι κάθε μέρα του χρόνου μπορεί να αντιστοιχήσει σε αξιομνημόνευτα γεγονότα ―π.χ. Κιλελέρ, απεργίες καπνεργατών, πολυαίμακτες διαδηλώσεις για τα δημοκρατικά δικαιώματα κτλ ― δε βρίσκω τον λόγο να διατηρούμε ειδικά αυτή την επέτειο που έχει χάσει τον στόχο της.
Αντί των εντελώς άτοπων αντιφασιστικών διαδηλώσεων σε πλαίσιο δημοκρατίας, θα έπρεπε τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο και εκεί να μαθαίνουν με νηφάλιο τρόπο τι συνέβη τότε και γιατί συνέβη. Και γιατί δεν πρέπει να ξανασυμβεί.
Η 17η Νοεμβρίου είναι μία από τις πολλές αργίες αγίων και οσίων που πρέπει να καταργηθούν: δεν έχουμε ανάγκη από ουρλιαχτά και τελετουργίες, ούτε βεβαίως από καμένα αυτοκίνητα και φλεγόμενα σκουπίδια.
Έχουμε ανάγκη από εργασία, γνώση, διανοητική συγκέντρωση, νομικό πολιτισμό.
Το ότι για τον σημερινό Αθηναίο η 17η Νοεμβρίου είναι μια μέρα που περιμένει με τρόμο («Θα γίνουν φασαρίες!») μου φαίνεται ένδειξη έκπτωσης της επετείου.
Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ήταν...
εκδήλωση τόλμης δεν ήταν βανδαλισμοί και μιζέρια.
Χρειάζεται τόλμη και σήμερα: να καταργηθεί η αργία και να περισωθεί η μνήμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου