Toυ Λεωνίδα Καστανά
Όλοι αυτοί και όλες αυτές που
μεγαλουργούν στις τέχνες και τα γράμματα και αποσπούν το θαυμασμό μας
έχουν δουλέψει σκληρά, έχουν λιώσει πάνω από το αντικείμενό τους.
Δεξιοτέχνες ποδοσφαιριστές και αθλητές, μουσικοί, τραγουδιστές,
ηθοποιοί, συγγραφείς, φιλόσοφοι, βιολόγοι, φυσικοί, κομπιουτεράδες και
γιατροί. Σε κανέναν και σε καμιά η γνώση δεν μεταβιβάστηκε δια του αγίου
πνεύματος. Θυσίες. Αφοσίωση, πειθαρχία, οργάνωση, απομνημόνευση,
εκμάθηση τεχνικών, συλλογή πληροφοριών και συνθετική σκέψη. Το ταλέντο
δεν αρκεί αν είναι να ανακαλύψεις τη διπλή έλικα του DNA ή να παίξεις
την κιθάρα του Eric Clapton.
Το πιο απλό φάρμακο που σου διώχνει τον
πονοκέφαλο έχει μέσα του χιλιάδες ώρες προσπάθειας χιλιάδων ανθρώπων.
Όλοι αυτοί έμαθαν από μικροί να μελετούν, να πειθαρχούν, να
πειραματίζονται να στερούνται απολαύσεων προκειμένου να προχωρήσουν και
να θριαμβεύσουν. Έζησαν και πέθαναν μέσα στο εργαστήριο. Αλλά και πόσοι
άλλοι αφανείς που δεν ανεβαίνουν ποτέ στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου
έχουν παλέψει συχνά σε αντίξοες συνθήκες, χωρίς ίσως ποτέ να γίνουν
διάσημοι ούτε στη γειτονιά τους.
Με αυτά τα ιστορικά δεδομένα πως είναι
δυνατόν ένας υπουργός να αποφασίζει να υποβαθμίσει τις σπουδές στο
Γυμνάσιο προκειμένου να αποσπάσει τα χειροκροτήματα των αδαών, των
τεμπέληδων, των ιδεοληπτικών της ήσσονος προσπάθειας και της
καθοδηγούμενης καταστροφής;
Πως μπορεί να καταργεί τις ανακεφαλαιωτικές
εξετάσεις στα περισσότερα μαθήματα του Γυμνασίου υποστηρίζοντας ότι δεν
χρειάζονται για να προοδεύσουν οι μαθητές μας;
Αφού είναι γνωστό ότι στη
χώρα της απόλυτης παρακμής, μάθημα που δεν εξετάζεται, εξαφανίζεται.
Ακόμα και τυπικές να είναι οι εξετάσεις, ακόμα και αν οι μαθητές
καταφεύγουν στην παπαγαλία και μόνο η επαφή με το βιβλίο και η
προσπάθεια κατανόησης και αναπαραγωγής στοιχειωδών γνώσεων είναι
προφανές ότι κάτι του δίνει. Ειδικά σε μια χώρα που η Παιδεία έχει
διαχρονικά υποστεί σκληρά πλήγματα.
Η Ελλάδα άνοιξε και επίσημα το ντουλάπι
με τους σκελετούς και τους περιφέρει με υπερηφάνεια. Χρόνια τώρα η λούφα
και η παραλλαγή πλασαρίστηκαν ως «αντιαυταρχική εκπαίδευση» από την
Αριστερά κάθε απόχρωσης εγκαταστάθηκαν σε δασκάλους και μαθητές και
σήμερα ήρθε η ώρα να δικαιωθεί. Από κοντά βέβαια και οι άλλες πολιτικές
δυνάμεις.
Το δημόσιο σχολείο οργανώθηκε σταδιακά έτσι ώστε να λειτουργεί
αποκλειστικά για τους εργαζόμενους σε αυτό. Οι συνεπείς και
εμπνευσμένοι δάσκαλοι που δεν είναι λίγοι, βρέθηκαν ανάμεσα στα
διασταυρούμενα πυρά της συνδικαλιστικής καμαρίλας, της ιδεοληψίας του
αντιαυταρχισμού και της οκνηρίας που φυσικά ήταν καταιγιστικά και
νικηφόρα.
Κάποιοι αισιόδοξοι πιστεύουν ότι...
Ναι «διορθώνονται». Η βλάβη όμως που έχει υποστεί η
σχολική κοινότητα και η κοινωνία είναι ανήκεστος. Η Ελλάδα της έκπτωσης
είναι ισχυρή δεν είναι η μισή είναι πολύ παραπάνω. Και κυρίως αυτή η
Ελλάδα ακούγεται. Γεμίζει πλατείες, δημιουργεί γεγονότα, κλείνει και
σπάει σχολεία, ακυρώνει νομοσχέδια, ανατρέπει πολιτικές, όχι πάντα στα
χαρτιά αλλά πάντα στην πράξη.
Τριανταπέντε χρόνια στην εκπαίδευση δεν
έχω πια ελπίδες. Μόνο θλίψη και οργή. Αλλά θα συνεχίσω να το παλεύω με
όσες δυνάμεις μου απέμειναν. Προσωπική υπόθεση. Σαν τη γνώση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου