Toυ ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ
Το Μπέντφορντ είναι μια ωραία κωμόπολη στη
Βιρτζίνια της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ. Το 1944 αριθμούσε περί τις 3.000
ψυχές. Ενα με δύο χρόνια πιο πριν είχαν αναχωρήσει από εκεί εκατόν
τρεις (103) νέοι άνδρες, όταν η τοπική μονάδα της Εθνοφρουράς
επιστρατεύθηκε για τις ανάγκες του πολέμου. Τριάντα τέσσερις (34) από
αυτούς βρέθηκαν στον 1ο Λόχο (Company A) του 116ου Συντάγματος Πεζικού
της 29ης Μεραρχίας Πεζικού. Η συγκεκριμένη μονάδα έμελλε να βρίσκεται
στο πρώτο κύμα της απόβασης στη Νορμανδία, στον τομέα με την κωδική
ονομασία «Ακτή Ομαχα», φημισμένη πια από το πρώτο αιματηρό ημίωρο της
«Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν» (1998). Με άλλα λόγια, οι 34 νέοι αυτοί
Αμερικανοί έζησαν στ’ αλήθεια αυτό που είδαμε με τρόμο εμείς σήμερα στην
ταινία του Σπίλμπεργκ...
Την ιστορία τους –όπως και των συγγενών τους, καθώς επίσης των επιζησάντων συντρόφων τους από την Ομαχα και τις κατοπινές φονικές μάχες στη Νορμανδία και τη βόρεια Γαλλία– αφηγείται σε ένα αξεπέραστο εκτενές ρεπορτάζ ο Βρετανός δημοσιογράφος Αλεξ Κέρσο (Alex Kershaw), στο «The Bedford Boys: One American Town’s Ultimate D-day Sacrifice» (εκδ. Da Capo Press, σελ. 328) που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 2004, στην εξηκοστή επέτειο της απόβασης.
Ο Κέρσο βρέθηκε στο Μπέντφορντ, πήγε στα σπίτια των βετεράνων, συνομίλησε με τις οικογένειες και τους φίλους, σκάλισε αλληλογραφίες και ιστορικά αρχεία, ημερολόγια, αρχεία εφημερίδων, παραθέτοντας όλο το ιστορικό της ταραγμένης εκείνης εποχής, παραθέτοντας όμως και την καθημερινή ζωή στην πόλη προπολεμικά αλλά και πόσο δραματικά άλλαξε στα μεταπολεμικά χρόνια.
Ηταν επόμενο η αλλαγή αυτή να είναι δραματική: από τους 34 που αποβιβάστηκαν στην Ομαχα, οι δεκαεννέα (19) σκοτώθηκαν μέσα στα πρώτα λεπτά της απόβασης. Αλλοι δύο μέσα στις επόμενες ώρες της ίδιας ημέρας και άλλος ένας κατά τη διάρκεια της κατοπινής εκστρατείας. Μεταξύ αυτών, ο διοικητής του λόχου, ο αρχιλοχίας, δύο αδέλφια, ένας νεαρός πατέρας που άφησε πίσω του μια κόρη την οποία δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει...
Από τις πιο φορτισμένες σελίδες του βιβλίου είναι η περιγραφή του...
πώς εννέα τηλεγραφήματα της Western Union με τα δυσάρεστα νέα παραδόθηκαν την ίδια ημέρα και ώρα στα σπίτια των πεσόντων, στιγματίζοντας τη μικρή κοινωνία.
Καμία άλλη αμερικανική πόλη δεν είχε τόσες πολλές απώλειες δικών της ανθρώπων μέσα σε μία μόνον ημέρα, την 6η Ιουνίου του 1944, τη λεγόμενη και «Μεγαλύτερη Ημέρα του Πολέμου».
Την ιστορία τους –όπως και των συγγενών τους, καθώς επίσης των επιζησάντων συντρόφων τους από την Ομαχα και τις κατοπινές φονικές μάχες στη Νορμανδία και τη βόρεια Γαλλία– αφηγείται σε ένα αξεπέραστο εκτενές ρεπορτάζ ο Βρετανός δημοσιογράφος Αλεξ Κέρσο (Alex Kershaw), στο «The Bedford Boys: One American Town’s Ultimate D-day Sacrifice» (εκδ. Da Capo Press, σελ. 328) που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 2004, στην εξηκοστή επέτειο της απόβασης.
Ο Κέρσο βρέθηκε στο Μπέντφορντ, πήγε στα σπίτια των βετεράνων, συνομίλησε με τις οικογένειες και τους φίλους, σκάλισε αλληλογραφίες και ιστορικά αρχεία, ημερολόγια, αρχεία εφημερίδων, παραθέτοντας όλο το ιστορικό της ταραγμένης εκείνης εποχής, παραθέτοντας όμως και την καθημερινή ζωή στην πόλη προπολεμικά αλλά και πόσο δραματικά άλλαξε στα μεταπολεμικά χρόνια.
Ηταν επόμενο η αλλαγή αυτή να είναι δραματική: από τους 34 που αποβιβάστηκαν στην Ομαχα, οι δεκαεννέα (19) σκοτώθηκαν μέσα στα πρώτα λεπτά της απόβασης. Αλλοι δύο μέσα στις επόμενες ώρες της ίδιας ημέρας και άλλος ένας κατά τη διάρκεια της κατοπινής εκστρατείας. Μεταξύ αυτών, ο διοικητής του λόχου, ο αρχιλοχίας, δύο αδέλφια, ένας νεαρός πατέρας που άφησε πίσω του μια κόρη την οποία δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει...
Από τις πιο φορτισμένες σελίδες του βιβλίου είναι η περιγραφή του...
πώς εννέα τηλεγραφήματα της Western Union με τα δυσάρεστα νέα παραδόθηκαν την ίδια ημέρα και ώρα στα σπίτια των πεσόντων, στιγματίζοντας τη μικρή κοινωνία.
Καμία άλλη αμερικανική πόλη δεν είχε τόσες πολλές απώλειες δικών της ανθρώπων μέσα σε μία μόνον ημέρα, την 6η Ιουνίου του 1944, τη λεγόμενη και «Μεγαλύτερη Ημέρα του Πολέμου».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου