ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Θέα στην τηλεοπτική άβυσσο

Οι πολίτες, ως βαστάζοι των ακόρεστων ορμών των υπαλλήλων της Υπερδομής, οφείλουν τον νενομισμένο όρκο της υπακοής

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

«Χθες το βράδυ 11 η ώρα κατατέθηκε προς ψήφιση το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. 22 του μήνα, παραμονή Χριστουγέννων, που είναι η τελευταία μας εκπομπή εδώ, ψηφίζεται. Ρωτώ λοιπόν εγώ τώρα: Πλην του ΣΥΡΙΖΑ, ποιο κόμμα θα το ψηφίσει; Το ΠΑΣΟΚ θα το ψηφίσει. Ο Θεοδωράκης θα το ψηφίσει. Η Χρυσή Αυγή δεν θα το ψηφίσει. Το ΚΚΕ θα το ψηφίσει; Δεν ξέρω. Είναι λίγο ακραίοι στο ΚΚΕ. Η Νέα Δημοκρατία θα το ψηφίσει; [...] Αμα μιλήσεις με τους πολιτικούς όλους, σου λένε "ναι, και βέβαια". Αν βγουν όμως έξω, λένε "δεν είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός". Αυτό το "δεν είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός, δεν είναι έτοιμη η κοινωνία...". Ποιος την ετοιμάζει την κοινωνία; Τι είναι η κοινωνία; Φούρνος, να τη βάλεις στους 130 βαθμούς να προθερμανθεί; Εμείς την ετοιμάζουμε την κοινωνία, οι πολιτικοί την ετοιμάζουνε, οι δημοσιογράφοι, αυτοί την ετοιμάζουν την κοινωνία, στον δημόσιο διάλογο που γίνεται».

Γιώργος Λιάγκας, τηλεπαρουσιαστής εκπομπής «Το Πρωινό», AΝΤ1, 10 Δεκεμβρίου 2015

Η αποστασιοποιημένη και συστηματική παρατήρηση της αβύσσου στην οποία ρίπτονται σιδηροδέσμιες και παραμένουν πάσχουσες οι αξίες που συνέχουν τον συλλογικό βίο δύναται να ωφελήσει τον μελετητή - αρκεί να απομακρυνθεί εγκαίρως από το σημείο όπου τέμνεται ο πολιτισμικός Αδης με την κανονική ζωή των ανθρώπων που φιλοδοξούν να εντάξουν τους εαυτούς τους στον νοητό ήλιο της αδιατάρακτης γαλήνης, την οποία χαρίζει μόνο η αρετή. Η άβυσσος πάντα αντιγυρίζει το βλέμμα και μπορεί να μαγνητίσει υπνωτικά όποιον επιζητεί τη χαρτογράφησή της.

Η τηλεόραση, ένας ολιστικός όρος, που στη νεοταξική εκδοχή του εμπεριέχει πεπηγμένη και όζουσα ιλύν, υποπροϊόντα πνευματικότητας και τρίμματα συντεταγμένου διαλόγου, έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα ύβρεως και αμετροέπειας ώστε να εκδηλώνει απροκάλυπτα την ισχύ της διά των χειλέων εφήμερων ανθρώπων. Ούτοι, επιδεικνύουν ποιότητες συμπεριφορών ανάλογες με εκείνη του Ξέρξη Α', που μαστίγωσε τη θάλασσα, γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του. Φευ, οι εφήμεροι δεν μπορούν να προσεγγίσουν καν ούτε ένα πολλοστημόριο από τις ικανότητες ακόμα και του Ξέρξη.

Η φράση του τηλεπαρουσιαστή, που παραδέχεται ότι εκείνος, οι όμοιοί του και οι πολιτικοί ετοιμάζουν την κοινωνία για τις μεγάλες μεταβολές που, κατά την γνώμη του, οφείλει να κάνει η κοινωνία, έχει μεγάλο σημασιολογικό βάρος:  

Αναπτύσσοντας σποράδην και ατάκτως κάτι που έμοιαζε με ειρμό, παραδέχεται ότι η εξουσιαστική μαγειρική έχει προσλάβει ως «εκτελεστές» των συνταγών της τους δημοσιογράφους (τουλάχιστον τους... λιαγκίζοντες) και τους πολιτικούς. 

Ευκόλως συνάγεται το συμπέρασμα ότι αυτοί είναι οι νέοι «νομοθέτες», αυτά πράττουν, τοιούτα προστάζουν. 

Οι πολίτες, ως βαστάζοι των ακόρεστων ορμών των υπαλλήλων της Υπερδομής, οφείλουν τον νενομισμένο όρκο της υπακοής στις ασύντακτες υλακές των διαχειριστών του τηλεοπτικού χρόνου.

Αξίζει να σημειωθεί στα προαναφερθέντα μια αποκάλυψη που πρόσφερε μια παράλειψη του τηλεπαρουσιαστή: στο οικοσύστημα του δημόσιου διαλόγου δεν υπάρχουν άλλοι. Μόνο ο ίδιος, οι όμοιοί του και οι πολιτικοί. Οι διανοούμενοι, οι λογοτέχνες, οι εικαστικοί, οι επικεφαλής θρησκευτικών ομολογιών και δογμάτων, οι ιστορικοί, η Ακαδημία, οι εκπρόσωποι των κλάδων της παραγωγής υλικών και άλλων αγαθών δεν υφίστανται. Οι «νέες» ιδέες δεν μπορούν παρά να αχνιστούν δίπλα από τα πυρωμένα κουζινικά με τα φαγητά που, σαν εμβρυουλκοί, ξεγεννούν τα βογκητά γευστικής ηδονής ταλαίπωρων οξυζενέ κορασίων.

Δηλαδή ο Ελληνισμός για το παρόν και το μέλλον του πρέπει να καταβάλλει φόρο υποτελείας, εξαργυρώσιμο σε τηλεθέαση και εξώφυλλα καλογυαλισμένων περιοδικών, που είναι από καιρό φορτωμένα με τη σκουριά της παρακμής.

Το σύστημα δεν έχει άδικο στην επιλογή του: 

Τέτοιους δημοσιολογούντες, πολιτικούς, παρουσιαστές και «δημοσιογράφους» πρέπει να διαθέτει παρκαρισμένους στα σιλό του. Ετσι είναι η αεροπορία που βομβαρδίζει τον αντίπαλο με προπαγάνδα για να υποταχθεί ευκολότερα στους ξένους, τους ελληνόφωνους ντόπιους, στις πτωτικές δυνάμεις που πολιορκούν τους νόες μας. Ετσι προετοιμάστηκε ο λαός για το Μνημόνιο.

Οσοι καθορίζουν τον δημόσιο διάλογο εμπραγματώνουν, στην αρχή σε λεκτικό επίπεδο κι ύστερα σε αμιγώς υλικό, τον εξανδραποδισμό του έθνους. Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της κυριαρχίας τους μπορεί να ακυρωθεί υπό δύο προϋποθέσεις: πρώτα με τον εντοπισμό της μεθόδου τους και ύστερα με την απομάκρυνση από τη θέαση της αβύσσου.