@BRICSinfo #French President #Macron @EmmanuelMacron will address the nation this evening and he will call himself #Nero2 and they will play for you on the lyre, while #Paris burns in the background 🎶🎶🎶 https://t.co/33mlYePTFG
— 🇷🇸Станоје🇷🇺 (@Stanoje68) October 18, 2026
Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ
Στο Διαδίκτυο κυκλοφορεί ένα σκίτσο που δείχνει τον Μακρόν, με τη χλαμύδα του Νέρωνα, να παρακολουθεί το Παρίσι να καίγεται.
Kάτω από αυτό το σκίτσο ένας σχολιαστής έγραψε πως «όντως η λύση των δύο κρατών είναι η μόνη βιώσιμη λύση. Αλλά για τη Γαλλία».
Το πρόβλημα σε τέτοιας εκτάσεως βαρβαρότητες και καταστροφές δεν βρίσκεται στους δράστες. Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους. Ούτε στους ηθικούς αυτουργούς. Αυτοί καλύπτονται από πολλά δίκτυα προστασίας.
Το αποκλειστικό πρόβλημα βρίσκεται στην εκτελεστική εξουσία και στο πώς αντιμετωπίζει όλους αυτούς που λεηλατούν, πυρπολούν, ξυλοκοπούν. Αν δηλαδή πρώτον: έχει επίγνωση της ισχύος της και δεύτερον: αν είναι διατεθειμένη να κάνει χρήση της.
Τον αντίλογο τον γνωρίζω και είναι τετριμμένος. Τα κοινωνικά αιτήματα δεν αντιμετωπίζονται με καταστολή.
Μας τα είπαν κι άλλοι, τον Δεκέμβριο του 2008 στην Αθήνα, τότε που δεν υπήρχε κανένα κοινωνικό αίτημα παρά μόνον η βούληση για καταστροφές και λεηλασίες. Και τα όσα βλέπουμε να γίνονται στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις έχουν ξεφύγει εντελώς από το στάδιο της κοινωνικής διαμαρτυρίας και έχουν εισέλθει στη φαιοκόκκινη ζώνη των λεηλασιών και της τυφλής και ανεξέλεγκτης βίας.
Οποιος πιστεύει πως μπορεί να συζητήσει με τις ορδές των πλιατσικολόγων για καλύτερες σχολικές αίθουσες και για καλύτερη παιδεία είτε μας δουλεύει είτε ζει σε ένα δικό του σύμπαν.
Ο Εμανουέλ Μακρόν με το διάγγελμά του απλώς περιέγραψε μια κατάσταση και μάλιστα με τρόπο κοινότοπο. Εμφανίστηκε ως ακόμη ένας σχολιαστής των γεγονότων, τη στιγμή που οι δυνάμεις ασφαλείας μετρούν πάνω από χίλιους τραυματίες.
Η κλασική ερώτηση είναι: και τι ήθελες να κάνει; Να βγάλει τον στρατό στους δρόμους;
Απάντηση: οτιδήποτε για να προστατεύσει τις ζωές και τις περιουσίες των Γάλλων πολιτών εντός του συνταγματικού πλαισίου και των κειμένων νόμων.
Στις δημοκρατίες πάντα θα υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα και συλλογικότητες που θα επιδιώκουν την κοινωνική αναταραχή με βίαιες μεθόδους. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, καθώς η ύπαρξη αυτών των πολιτικών υποκειμένων αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της δημοκρατίας. Ομως το πολίτευμά μας έχει και τις γραμμές άμυνάς του τις οποίες έχει ορίσει πρωτίστως το Σύνταγμα. Συνεπώς, η εκτελεστική εξουσία, με την πολιτική νομιμοποίηση που διαθέτει, είναι ταγμένη να υπερασπίζεται τη νομιμότητα.
Είναι αυτονόητο πως σε έκρυθμες – συγκρουσιακές καταστάσεις μια αδύναμη και άβουλη εξουσία δίνει χώρο στους ολετήρες της κοινωνικής συνοχής και ηρεμίας. Το ζήσαμε στην πατρίδα μας τον Δεκέμβριο του 2008, όταν λεηλατήθηκαν οι περιουσίες των κυρ Παντελήδων και πυρπολήθηκαν δεκάδες κτίρια, με την εκτελεστική εξουσία κοιμωμένη.
Στη Γαλλία υπάρχει ένα γενικότερο κοινωνικό μείγμα εκρηκτικό. Αυτή η κατάσταση όμως…
δεν αντιμετωπίζεται με διαγγέλματα και διαπιστώσεις, αλλά με ποικιλόμορφες δραστικές παρεμβάσεις.
Σε τελική ανάλυση για μια εξουσία που σέβεται τον εαυτό της τα πάντα ανάγονται στη νόμιμη βούλησή της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου