Τόση πηγαία δίψα για μάθηση δεν μπορεί να συγκρατηθεί. Παιδεία, το μόνο που ζητούν. Περισσότερος Βολταίρος, Μοντεσκιέ, Ρουσσώ, Ντιντερό. Τι δεν καταλαβαίνετε; https://t.co/CRD3byuxYZ
— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) October 10, 2026
Η γενιά του Μάη του ’68 έχει προ πολλού συνταξιοδοτηθεί. Εχει περάσει τα ογδόντα και η παρακαταθήκη της έχει βρει τη θέση της στο παρελθόν όπου ανήκει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει αφήσει τα ίχνη της στις δυτικές κοινωνίες.
Κυρίως η γενική αρχή της κατάργησης των ορίων αποτελεί σήμερα την κυρίαρχη ιδεολογία στην κοινωνική συμπεριφορά. Από την κατάργηση των ορίων ανάμεσα στους πολιτισμούς έως την κατάργηση των ορίων που χωρίζουν τα δύο φύλα. Στην ιδεολογική ηγεμονία που προέρχεται από τον Μάη του ’68 χρωστάμε την τυραννία της πολιτικής ορθότητας και τη woke κουλτούρα. Στην κόπωση που προκάλεσε η ιδεολογική ηγεμονία της αλήστου μνήμης εξέγερσης, της οποίας το κληροδότημα δεν διακρίνεται ούτε για τον ιδεολογικό, ούτε για τον πνευματικό, ούτε για τον δημιουργικό της πλούτο, οφείλεται και η σημερινή αντίδραση των κοινωνιών που οχυρώνονται πίσω από όλο και πιο συντηρητικές θέσεις.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί ο δυτικός κόσμος, μετά τη δεκαετία του ’60 έχασε την πνευματική του δημιουργικότητα. Η τεχνολογία έχει επιτύχει ό,τι τότε φαινόταν αδιανόητο, όμως η τέχνη ή η φιλοσοφία, κοινώς ο τρόπος με τον οποίον αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, έχουν καταδικασθεί στη μετριοκρατία. Τι πιο χαρακτηριστικό από την υπόθεση του Αϊτινού συγγραφέα, ο οποίος ενθουσίασε κοινό και κριτικούς πριν αποδειχθεί ότι το έργο του είναι προϊόν της τεχνητής νοημοσύνης.
Η σύντομη εισαγωγή με βοηθάει να περιγράψω αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία. Αναφέρομαι στην εξέγερση των μαθητών, την οποία πολλοί συγκρίνουν με τον Μάη του ’68 της Gen Z.
Βασικές διαφορές.
Ο Μάης του ’68 ξέσπασε επειδή οι τότε νέοι ήθελαν να απορρίψουν τον τρόπο ζωής των γονιών τους.
Τα αιτήματα των σημερινών εξεγερμένων ακούγονται μάλλον κοινότοπα. Αφορούν τις σχολικές εγκαταστάσεις, την αντικατάσταση των καθηγητών στην τάξη και διάφορα άλλα τεχνικού τύπου ζητήματα. «Τεχνικού» τύπου μπροστά στα ουσιαστικά: η πτώση των επιδόσεων των Γάλλων μαθητών στις διεθνείς δοκιμασίες, η εξασθένηση της δυνατότητας συγκέντρωσης, ο εισοδισμός του κοινοτικού πνεύματος λόγω της αύξησης των μεταναστών στην τάξη, η αντικατάσταση της σελίδας από την οθόνη, ακόμη και η εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης.
Η αδιαφορία των «εξεγερμένων» για όλ’ αυτά που συνιστούν την πραγματική αλλοίωση της εκπαιδευτικής λειτουργίας δείχνει ότι ο ξεσηκωμός τους δεν έχει παρά μόνον προσχηματικά αιτήματα.
Χαρακτηριστική επίσης και η εμφάνιση της παλαιστινιακής σημαίας σε πολλές από τις διαδηλώσεις. Η υπόθεση των Παλαιστινίων καλύπτει την απουσία αιτιολογίας για την αγανάκτηση που προκαλεί ο δυτικός τρόπος ζωής.
Οι Γάλλοι μαθητές δεν στρέφονται εναντίον του τρόπου ζωής των γονιών τους· το αντίθετο. Τον επιθυμούν, και αν εξεγείρονται είναι επειδή ακόμη οι κοινωνίες κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην εφηβεία και στην ηλικία της ωριμότητας. Την κάνουν για να την αναιρέσουν. Διότι από τη μια δίνουν όλο και περισσότερα δικαιώματα στους εφήβους χωρίς τις αντίστοιχες ευθύνες, ενώ εξιδανικεύουν τη νηπιοποίηση της ωριμότητας, αποθεώνοντας την παρά φύσιν νεότητα. Το γήρας που κάποτε ταυτιζόταν με τη σοφία σήμερα αντιμετωπίζεται ως αναπηρία της ανθρώπινης φύσης. Γονείς διαδηλώνουν μαζί με τα παιδιά τους. Ας θυμηθούμε τους γονείς που υπερηφανεύονταν επειδή τα δικά τους παιδιά έκαιγαν το κέντρο της Αθήνας.
Το χαρακτηριστικό των νεο-εξεγερμένων είναι η απελευθέρωση της βίας, ακόμη και της ένοπλης. Τόσο, που αναρωτιέσαι μήπως όλ’ αυτά δεν είναι τίποτε άλλο από μια συλλογική έκφραση της εφηβικής βίας. Την οποία, εννοείται, δεν αφήνει να περάσει ανεκμετάλλευτη ο Μελανσόν. Διότι, μην ξεχνάμε, ότι μας χωρίζουν μόλις έξι μήνες από τις επόμενες εκλογές, οι οποίες μάλλον θα κριθούν από το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα σε μια καθαρόαιμη Δεξιά και μια επίσης καθαρόαιμη Αριστερά. Σημειωτέον ότι η Λεπέν καταδικάζει τις μαθητικές εξεγέρσεις γνωρίζοντας ότι αν βρεθεί μόνη της απέναντι στον Μελανσόν θα πάρει με το μέρος της ένα μεγάλο μέρος της παραδοσιακής Δεξιάς το οποίο δεν έχει αξιόλογη πολιτική εκπροσώπηση.
Γράφω την παραμονή της μεγάλης διαδήλωσης που αναμενόταν κατά της κυβέρνησης, από την οποία πολλοί περιμένουν την επιστροφή στη σκηνή των «Κίτρινων Γιλέκων». «Κίτρινα Γιλέκα» – «Νέα Γιλέκα». Το πολιτικό σχέδιο της Αριστεράς είναι να οδηγηθεί η Γαλλία σε εκλογές μέσα σε μια ατμόσφαιρα κοινωνικής αναστάτωσης. Μάλλον δεν λαμβάνει υπ’ όψιν ότι έτσι χαρίζει στη Λεπέν τον ρόλο της πολιτικού που μπορεί να εξασφαλίσει την τάξη και να προσφέρει ασφάλεια στον μέσο Γάλλο.
Φοβάμαι πως όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα...
χαμένη θα είναι η Ευρώπη και κερδισμένος ο Πούτιν. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε τη σημερινή πολιτική χωρίς να λάβουμε υπ’ όψιν μας την πολιτισμική της διάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου