https://t.co/ek5driZnSK
— ΣΚΙΠΙΩΝ Ο ΑΦΡΙΚΑΝΟΣ ΜΕΓΑΣ ΜΑΓΙΣΤΡΟΣ ΤΟΥ Χ (@O84473Skipion) October 7, 2026
Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Αχ, φουκαριάρηδες. Με μία λυρική επένδυση στον όρο «κακομοίρηδες» η ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Ελεονώρα Μελέτη απάντησε στις αντιδράσεις για την ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο.
Εκείνη, λέει, πέτυχε «πολλά όμορφα» για τους εργαζομένους. Κάποιοι «φουκαριάρηδες» «πετσόκοψαν» την ομιλία της, κρατώντας μόνο την αναφορά στα πάθη των εργοδοτών. Ενώ η ίδια είχε αναφερθεί και στις δοκιμασίες των εργαζομένων: Την παρενόχληση (τσεκ)· τη λεκτική βία (τσεκ)· τον εκφοβισμό (ξανά τσεκ).
Επειτα από τόση προθέρμανση στην ξύλινη ενσυναίσθηση, πώς θα μπορούσε να τσιγκουνευτεί το συναίσθημα στους εργοδότες;
Πώς θα μπορούσε να αποσιωπήσει ότι κι εκείνοι «εκβιάζονται» και πέφτουν θύματα «ψυχοκοινωνικών παραγόντων»;
Τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες είχαν επικαλεστεί, άλλωστε, και οι ίδιοι όχι με κρυφό λόμπινγκ, αλλά με κοινή ανακοίνωση που εξέδωσαν στις 12 Ιουνίου 2026: Οκτώ εργοδοτικές οργανώσεις –μεταξύ των οποίων η Ευρωπαϊκή Ενωση Βιοτεχνιών και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων και η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Επιχειρήσεων– ζητούν να αναγνωριστεί η «κοινή ευθύνη» εργοδοτών και εργαζομένων. Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται και η Μελέτη είναι σκιώδης εισηγήτρια του ΕΛΚ.
Εντάξει, κάτι πρέπει να κάνει και η παλαίμαχος της πρωινής ζώνης για να δικαιολογήσει την παρουσία της στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο. Κάποιο ίχνος της πρέπει να αφήσει στα ψηφιακά μητρώα που μετρούν τη δραστηριότητα των ευρωβουλευτών.
Δηλαδή, οι εμπειρότατοι συνάδελφοί της που δεν εξαργύρωσαν στην κάλπη τηλεδιασημότητα, αλλά κομματική ταυτότητα, τι παραπάνω έχουν να επιδείξουν;
Δυστυχώς, οι παραπολιτικές στήλες του ελληνικού Τύπου δεν καταγράφονται από αυτά τα παρατηρητήρια.
Εξίσου τραγικωμικές με την «ομιλία» Μελέτη είναι οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης σε αυτήν – με τις στερεοτυπικές κραυγές της περί καπιταλιστικού κυνισμού.
Αλλά η αριστερή αντιπολίτευση δικαιολογείται. Ανακάλυψε την Ευρώπη πολύ αργά – κι ακόμη εξαντλείται στην ελεεινολογία για τις ανεπάρκειές της. Τι να πει όμως κανείς για τους «αυθεντικούς» ευρωπαϊστές – εκείνους που προβάλλουν την ένταξη στο ευρωπαϊκό εγχείρημα ως επιστέγασμα της κομματικής τους ταυτότητας;
Βλέπουν ποτέ την ευρω-ομάδα τους;
Βλέπουν σε τι θεάματα έχει οδηγήσει το τηλε-ψηφοδέλτιο που κατήρτισαν – και που ούτε ψηφοθηρικά δεν κατάφερε να αποδώσει, αν κρίνει κανείς από την εκλογική τους επίδοση εκείνο τον σημαδιακό Ιούνιο του 2024;
Αν ενίοτε βλέπουν με το ένα μάτι το πρόσωπο της Ν.Δ. στο Ευρωκοινοβούλιο –αν, έστω, βλέπουν το «υλικό» που παράγουν οι ευρωβουλευτές στα κοινωνικά δίκτυα– μάλλον θα αποστρέφουν γρήγορα το βλέμμα, με συγκατάβαση. Σιγά. Ποιος δίνει σημασία στην Ευρωβουλή;
Εκεί μπορούμε να καίμε ανέξοδα εθνικό κεφάλαιο.
Μπορούμε...
μέσα να είμαστε ευρωπαϊστές. Και έξω Δελφινάριο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου