Ουδεμία εντύπωση μου κάνει ότι ετοιμάζονται στο ΠαΣοΚ να γιορτάσουν με γνήσια πασοκική φιέστα και τα 45 χρόνια από την εκλογική νίκη του 1981. Δεν χρειαζόταν να είναι στρογγυλό το νούμερο. Και τα 46 να ήταν ή τα 47, πάλι θα τα γιόρταζαν με φιέστα του τύπου «ΠαΣοΚ, ωραία χρόνια». Είναι προεκλογική περίοδος, βλέπετε, κάτι πρέπει να κάνουν και, αφού για το μέλλον δεν έχουν κάτι ενδιαφέρον να προσφέρουν, πουλάνε παρελθόν για νοσταλγούς και μερακλήδες.
Χαρά στο κουράγιο τους – πάντα νιώθω ένα μείγμα δέους και φρίκης με τους ανθρώπους που αναλώνονται σε μάταιους αγώνες.
Υπάρχει όμως κάτι αφόρητα θλιβερό στην επίκληση ενός παρελθόντος που δεν επιστρέφει.
Μοιάζει με τον χορό των φαντασμάτων, που ξεσήκωσε τους τελευταίους Σιού, τη δεκαετία του 1870 στην Αμερική, σε μια μάταιη εξέγερση, που κατέληξε στον αφανισμό τους στο Wounded Knee.
Αλλά ας μην είμαι πια τόσο απόλυτος, ας πάω σε μια αναλογία ηπιότερη.
Θυμίζουν μάλλον τη θλίψη διαφόρων απογόνων διάσημων νεκρών μουσικών, που…
περιοδεύουν ανά τον κόσμο και παίζουν τη μουσική του νεκρού, επειδή οι ίδιοι δεν έχουν τι άλλο να προσφέρουν, εκτός από τον βαθμό της συγγένειάς τους με τον νεκρό και το έργο του.
Υπό το πρίσμα αυτό, υποθέτω ότι είναι προτιμότερο να ακούσεις τα τραγούδια του Λέοναρντ Κοέν από τον γιο του, παρά τις σουίτες του Νίνο Ρότα από τον εγγονό του. Παρομοίως και το ΠαΣοΚ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου