Κάθε μέρα ο πρόεδρος Τραμπ κάνει κάτι με το οποίο καταφέρνει να ξεπερνά τον εαυτό του – μιλάω, εννοείται, για τη σφαίρα της απρέπειας και της χυδαιότητας. Δείχνει πια εντελώς ανεξέλεγκτος, δεν τον προλαβαίνεις.
Μόλις τις τελευταίες ημέρες, π.χ., έβρισε δημοσίως υποψήφιο, τον οποίο ο ίδιος επέλεξε, αλλά δεν τραβάει στον κόσμο· έπειτα, κατά τη διάρκεια ομιλίας του, εξέφρασε την επιθυμία του να νικήσει, προκειμένου να χώσει τη νίκη στον κ*** των δημοσιογράφων· ύστερα, καυχήθηκε ενώπιον δημοσιογράφων για τον υψηλό δείκτη της νοημοσύνης του, τον οποίο μάλιστα προσδιόρισε στο 770 (επτακόσια εβδομήντα)· τέλος, το πιο πρόσφατο, η κλαψούρα για το Νομπέλ που πάλι δεν του απονεμήθηκε και ο κατάλογος των πολέμων τους οποίους αυτός προσωπικά σταμάτησε – εκ των οποίων ορισμένοι δεν είχαν ξεκινήσει ποτέ.
Η δημοτικότητά του έχει γκρεμιστεί στο 35%, γι’ αυτό και ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι, εκείνοι που έχουν απήχηση στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους, τον αποφεύγουν για να μη μιανθούν.
Μιλάει μόνο στις ασφαλείς κόκκινες Πολιτείες (κόκκινο είναι το χρώμα των Ρεπουμπλικανών) και μετά βίας μαζεύει 10.000 φανατικούς για να τον ακούσουν, εκεί που κάποτε γέμιζε στάδια. Οι μετρήσεις, σε όλες τις κρίσιμες Πολιτείες που ψηφίζουν για γερουσιαστές, δείχνουν τους υποψηφίους των Δημοκρατικών να προηγούνται με υπολογίσιμη διαφορά των Ρεπουμπλικανών.
Ακόμη και στο Κάνσας (το περίφημο για τις μπριζόλες του και τα μπλουζ), όπου έχει να εκλεγεί Δημοκρατικός γερουσιαστής από το 1932, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν ισοπαλία.
Προοιωνίζεται λοιπόν συντριβή σε τρεις εβδομάδες και θα είναι δικό του κατόρθωμα – όπως είναι ο πόλεμος στον Περσικό και η εκτόξευση της τιμής των καυσίμων.
Ο πρόεδρος Τραμπ είναι σε προϊούσα παρακμή, πολιτική και βιολογική. Και, όσο περισσότερο βυθίζεται στην αποτυχία του, τόσο πιο έξαλλος, παράλογος και χυδαίος γίνεται. Επίσης, τόσο δυσκολότερο γίνεται να τον σταματήσει κάποιος.
Συνειδητοποιώ λοιπόν ότι η Αμερική βρίσκεται ξανά στην ίδια θέση που ήταν τον τελευταίο χρόνο της προεδρίας Μπάιντεν, τούτη τη φορά όμως από την ανάποδη. Για μία ακόμη φορά, δηλαδή, ο πρόεδρος είναι ένας ανήμπορος γέρος και η Αμερική, το σύστημα και οι θεσμοί, είναι ανήμποροι να αντιδράσουν στην ανημποριά του: απλώς την υφίστανται και περιμένουν να περάσει. Βέβαια, τα πρόσωπα είναι πολύ διαφορετικά και η ανημποριά του καθενός διαφέρει αναλόγως.
Η παρακμή του Μπάιντεν ήταν η αποσύνθεση της προσωπικότητας και του μυαλού του, ενώ ο Τραμπ παρακμάζει αφηνιάζοντας.
Παίζοντας με τον γνωστό στίχο του Ελιοτ για το τέλος του κόσμου (not with a bang but a whimper), ο Μπάιντεν τελείωσε με κλαψούρισμα, ο Τραμπ θα τελειώσει …
με κρότο.
Για την Αμερική, όμως, η κατάσταση είναι η ίδια, είτε με κρότο είτε με κλαψούρισμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου