-Ρε κάνε με για μια μέρα πρωθυπουργό εμένα... pic.twitter.com/DDWXysITbW
— oldschoolfileles (@oldfileles) August 13, 2026
Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ
Πριν ήξερε τι ήθελε, αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Σήμερα ξέρει και το τι και το πώς.
Πριν υποσχόταν άμεσο τερματισμό των μνημονίων και της λιτότητας, αλλά σήμερα δεν υπόσχεται θαύματα, γιατί κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αξιόπιστο.
Πριν πίστευε στα επιδόματα, όμως πλέον δεν θεωρεί πως αποτελούν λύση στο ζήτημα της ακρίβειας.
Πριν ήθελε τη ΔΕΗ δημόσια, τώρα θέλει η ΔΕΗ να «κατευθύνει τον ανταγωνισμό».
Εκτός από τα αποδεικτικά της ωρίμανσής του, στην τελευταία του συνέντευξη ο Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε και μερικά αποδεικτικά της αδυναμίας του στα κλισέ: «Η διαφθορά και η ακρίβεια είναι δίδυμα αδερφάκια»· «πολιτική είναι η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»· «όταν ακούς τις ακριβώς αντίθετες κριτικές, μάλλον η αλήθεια είναι κάπου στη μέση».
Το κακό είναι ότι τα κλισέ θέτουν την ωριμότητα υπό αμφισβήτηση. Τι σημαίνει η συσχέτιση διαφθοράς και ακρίβειας; Οτι αν εξοντωθεί η πρώτη, θα παταχθεί και η δεύτερη;
Οποια ερμηνεία κι αν δοθεί στη φράση, το μήνυμα είναι βγαλμένο από το λαϊκιστικό παρελθόν Τσίπρα: οι τιμές, λέει το εύπεπτο στερεότυπο, δεν ορίζονται από την αγορά, τις στρεβλώσεις της και το διεθνές κλίμα, αλλά από διεφθαρμένα πρόσωπα. Αρα αρκεί να τα βρούμε ή να τα επινοήσουμε για να λύσουμε το πρόβλημα (εν μέρει έστω).
Τι είναι το διευρυμένο εφικτό;
Μια ποιητική απόδοση του ανέφικτου.
Τι υπονοεί η άποψη ότι οι κακές κριτικές αλληλοεξουδετερώνονται;
Οτι ο κρινόμενος αποκλείεται να σφάλλει.
Η επάνοδος Τσίπρα είναι μια πολυσυλλεκτική πρόταση πολλαπλής απεύθυνσης, που επιχειρεί να παρουσιάσει έναν άλλοτε αδιάλλακτο οπαδό της ρήξης ως τεχνοκράτη με ευαισθησίες.
Για όσους ψάχνουν μια εναλλακτική του Μητσοτάκη, ορίστε ο Τσίπρας που διαβεβαιώνει ότι οι κακοτοπιές του 2015 δεν πρόκειται να επαναληφθούν και μιλάει για τα δημοσιονομικά με αυτοπεποίθηση γνώστη.
Για όσους εμπνέονται ακόμη από τον ανορθολογισμό, ορίστε ένας άλλος Τσίπρας που δηλώνει ότι του «μυρίζει σχέδιο ιδιωτικοποίησης του νερού» και μιλάει με στόμφο για τις μπίζνες με «τα λεφτά του ελληνικού λαού».
Υπάρχει και ένας ακόμη Τσίπρας για όσους βρίσκονται σε ενδιάμεσο στάδιο· εκείνος είναι ο Τσίπρας του «ναι μεν, αλλά»:
Ναι στα μη κρατικά πανεπιστήμια, αν και δεν συμφωνεί με αυτά. Γιατί όμως διαφωνεί; Πού στηρίζεται ιδεολογικά η ένστασή του απέναντι σε μια ακαδημαϊκή επιλογή που απαντά σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου;
Ναι στη φορολόγηση του πλούτου, αλλά όχι στη φορολόγηση των επιχειρηματιών. Και ποιοι παράγουν τον πλούτο; Μήπως ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στον πλούτο των πολυεκατομμυριούχων; Πόσους τέτοιους έχουμε στην Ελλάδα και τι τον κάνει να πιστεύει ότι θα καθίσουν εδώ να φορολογηθούν;
Ο,τι του λείπει πολιτικά, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας το υπεραναπληρώνει –άθελά του πιθανώς– στρατηγικά. Τσακώνεται όντως μόνο του το ΠΑΣΟΚ, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ;
Οχι βέβαια, αλλά μοιάζει σαν να είναι έτσι – και η εντύπωση μετράει εν προκειμένω περισσότερο από την πραγματικότητα. Η ΕΛΑΣ δεν εκτόπισε απλώς από τη δεύτερη θέση το ΠΑΣΟΚ, αλλά με τη δήλωση Κουφονικολάκου για τα χρέη του το έκανε να χάσει την ψυχραιμία του, δίνοντας έτσι έκταση σε ένα θέμα που θα μπορούσε και να παραμείνει μη θέμα.
Η έντονη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, όσο σωστή κι αν ήταν πραγματολογικά, υπερτόνισε το παράδοξο που ο Ανδρουλάκης δεν θέλει να φανεί: ότι αν και χωρίς την κυβερνητική φθορά του Τσίπρα, βαρύνεται με περισσότερο παρελθόν από αυτόν· ότι συγκρινόμενα με τη νεφελώδη οικονομική υποδομή της ΕΛΑΣ, τα χρέη του ΠΑΣΟΚ παραμένουν πιο σκανδαλώδη στα μάτια των ψηφοφόρων στους οποίους ο Ανδρουλάκης απευθύνεται.
Οσο για τη γενικότερη υπερπροβολή και προώθησή του, ο τέως πρωθυπουργός έχει να ευχαριστεί όλους τους αντιπάλους του, από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ μέχρι την Πλεύση Ελευθερίας. Η ισχύς του Τσίπρα οφείλεται...
λιγότερο στον ίδιο και περισσότερο σε αυτούς που τον πολεμούν σαν να είναι ισχυρός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου