Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Δέκα ημέρες μετά την ορκωμοσία της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη το τόσο μακρινό – τόσο κοντινό καλοκαίρι του 2019 καταργούσε το πανεπιστημιακό άσυλο. Η νέα εξουσία ερχόταν δρομαία για να σηματοδοτήσει ότι θα απελευθέρωνε την ανωτάτη εκπαίδευση από τα δεσμά του συντηρητισμού της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Οι σχολές θα επέστρεφαν στη σιωπηρή πλειοψηφία των φοιτητών τους.
Το δεύτερο ορόσημο, εξίσου συνυφασμένο με την ταυτότητα της μητσοτακικής διακυβέρνησης, ήταν το άνοιγμα των ΑΕΙ, με τη διάνοιξη μιας νομοθετικής παρακαμπτηρίου για την υπέρβαση της συνταγματικής απαγόρευσης του άρθρου 16. Το εγχείρημα του νόμου Πιερρακάκη ολοκληρώθηκε πολύ πιο ανώδυνα απ’ ό,τι είχε προβλεφθεί. Το ταμπού των μη κρατικών πανεπιστημίων ήταν έτοιμο να σπάσει.
Η κυβέρνηση επειγόταν να θέσει τον νόμο σε εφαρμογή για να δείξει –και να δρέψει– άμεσα αποτελέσματα.
Για τη γλίσχρη πρώτη «σοδειά» των ανωτάτων παραρτημάτων, όπου δεν εμφανίστηκαν ούτε το Χάρβαρντ ούτε η (κανονική) Σορβόννη, αλλά παλαιά «μαγαζιά» της μεταλυκειακής αγοράς σε συνεταιρισμό με ξένα ΑΕΙ, οι εμπνευστές του νόμου είχαν έτοιμη την απάντηση: «Περιμένετε», έλεγαν. «Δεν μπορούμε να προσελκύσουμε μεγάλες επενδύσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προτού ξεκαθαρίσει το τοπίο. Προτού διαλυθεί η ανασφάλεια δικαίου».
Ο νόμος –και οι επινοητικοί ορισμοί του για τα υβριδικά νομικά πρόσωπα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (ΝΠΠΕ)– κρίθηκε συνταγματικός.
Η κυβερνητική βιασύνη έγινε ακόμη εντονότερη για να αρχίσουν τα νέα ιδρύματα να υποδέχονται τα παιδιά της μεσαίας τάξης – που είχαν ως μόνη εναλλακτική των Πανελληνίων το εξωτερικό.
Τώρα που το Συμβούλιο της Επικρατείας εντόπισε διοικητικές πλημμέλειες οι οποίες οδήγησαν στην ακύρωση των αδειών τριών ΝΠΠΕ, η κυβέρνηση οχυρώνεται στη θέση ότι ο νόμος εξακολουθεί να στέκει. Ομολογεί έτσι ότι η ίδια απέτυχε να εφαρμόσει τον δικό της νόμο, και μάλιστα κατά το μέρος που αφορά την πιστοποίηση των προγραμμάτων σπουδών με ορθά «ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια».
Πού οφείλεται αυτή η ομολογημένη αποτυχία;
Αφησε η νέα υπουργός την τύχη της μεταρρύθμισης στη γραφειοκρατία – στην Εθνική Αρχή Ανωτάτης Εκπαίδευσης, που είναι επιφορτισμένη με την πιστοποίηση;
Επρεπε η αφανής Σοφία Ζαχαράκη να είχε επιδείξει τον ακτιβισμό του προκατόχου της – που μέχρι και σεμινάρια παρα-συνταγματικού δικαίου παρέδιδε, όταν εισηγείτο τον νόμο;
Η απάντηση που ακούει κανείς παρασκηνιακά είναι ότι φταίει η Αρχή, η οποία όμως συγκροτήθηκε με ευθύνη της κυβέρνησης. Και η οποία, λένε, διαμαρτυρόταν ότι επωμιζόταν βαρύ διοικητικό φόρτο, χωρίς ανάλογους πόρους.
Κάπως έτσι οι ίδιοι οι εφαρμοστές του νόμου προκάλεσαν την «ανασφάλεια δικαίου», που στην αρχή επικαλούνταν ως άλλοθι.
Το βραχυκύκλωμα δεν απειλεί μόνο την κυβέρνηση με μια πολιτική ήττα – που θα πλήξει προεκλογικά τις προσδοκίες χιλιάδων οικογενειών.
Απειλεί ...
να σκοτώσει και την αξιοπιστία μιας μεταρρύθμισης που είχε αργήσει σαράντα χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου